บทที่ 572: วางมาดได้ดี ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth หลังอาหารค่ำ กลุ่มของพวกเขาก็ตามโจวมิ๋งไปยังกำแพงเมืองชั้นนอก เธอได้รับมอบหมายให้ไปประจำการที่มุมกำแพงทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง จำนวนของพวกอันเดดที่นี่ไม่ได้สูงเท่ากับจำนวนที่อยู่ด้านหน้า ดังนั้นจึงเหมาะสำหรับนักเรียนที่จะฝึกฝนและไต่อันดับมากกว่า กลุ่มของพวกเขาตามโจวมิ๋งไปยังจุดของเธอ สถานที่ใกล้เคียงเป็นย่านที่อยู่อาศัยซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยบ้านเก่าหลังเล็กๆ เมื่อมองลงมาจากที่สูง จะเห็นถนนที่ครอบคลุมทั่วทั้งพื้นที่ แบ่งพื้นที่ออกเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสเท่าๆ กันเหมือนชิ้นเต้าหู้ จุดของโจวมิ๋งคือจุดตัดระหว่างกำแพงทิศตะวันตกและกำแพงทิศเหนือ กำแพงนั้นกว้างขวาง มีถนนอยู่ด้านบน พวกเขาสามารถขับยานพาหนะหลายคันขนานกันบนกำแพงได้อย่างง่ายดาย กำแพงยังตรงแน่วอีกด้วย เมื่อยืนอยู่ที่มุมและมองไปในทิศทางใดก็ตาม กำแพงให้ความรู้สึกเหมือนเป็นทางหลวง โดยมีอาคารที่พักอาศัยหนาแน่นอยู่ด้านหนึ่งทอดยาวไปไกล กำแพงยาวมากจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดในระยะไกล สามารถมองเห็นเพียงแสงไฟสองสายที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหายลับไปในความมืด ในช่วงเวลากลางคืน กำแพงจะถูกเฝ้าโดยกลุ่มจอมเวท นานๆ ครั้ง แสงจากคาถาจะสว่างวาบขึ้นในความมืด ราวกับดอกไม้ไฟที่ระเบิดบนท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังสนั่นบนพื้นดิน ที่ซึ่งเลือดเนื้อสาดกระเซ็นไปในความมืด “นี่คือหอรักษาการณ์ตรงมุมกำแพง นักเรียนคนอื่นๆ น่าจะอยู่ข้างใน” โจวมิ๋งนำกลุ่มไปยังอาคาร หอรักษาการณ์ถูกสร้างขึ้นตรงจุดตัดระหว่างกำแพง น่าจะใช้สำหรับพักผ่อนและเติมเสบียง ด้านบนสุดของสถานที่ มีหอสังเกตการณ์ซึ่งมีจอมเวทอินทรีสวรรค์ประจำการอยู่ อินทรีสวรรค์สีขาวนั่งอยู่บนยอดหอสังเกตการณ์โดยหุบปีกลง แต่ดวงตาอันแหลมคมของมันจับจ้องไปที่ความมืด เมื่อพวกเขาเข้าไปในหอรักษาการณ์ ก็เห็นผู้คนเดินไปมา ฝูงชนประกอบด้วยจอมเวทจากสมาคมเวทมนตร์ นักล่า จอมเวทต่อสู้ ผู้ฝึกหัด นักเรียน... มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสถานีส่งกำลังบำรุงขนาดเล็ก มีแผงขายยา อุปกรณ์ และของที่ยึดมาได้สดๆ ร้อนๆ หลังจากเดินฝ่าฝูงชน โจวมิ๋งก็นำกลุ่มไปยังห้องอีกห้องหนึ่ง มีคนสองสามคนนั่งอยู่ในห้อง สามารถบอกได้ง่ายดายว่าพวกเขามาจากสถาบันเดียวกันจากเครื่องแต่งกาย พวกเขายังติดเข็มกลัดโรงเรียนไว้ที่หน้าอกด้วย ทุกสถาบันมีเข็มกลัดของตัวเอง และสีของเข็มกลัดมักจะสะท้อนถึงคณะธาตุที่นักเรียนสังกัดอยู่ นอกจากนั้น เส้นบนเข็มกลัดยังบ่งบอกถึงระดับของพวกเขาอีกด้วย เช่นเดียวกับเข็มกลัด สมาคมเวทมนตร์ สหภาพนักล่า และกองทัพก็มีเข็มกลัดเพื่อระบุตัวตนและระดับของผู้คนเช่นกัน การรวมทีมเป็นสิ่งสำคัญสำหรับจอมเวท ไม่ว่าจะเพื่อทำภารกิจหรือปฏิบัติการก็ตาม คนส่วนใหญ่จะติดเข็มกลัดไว้ที่หน้าอกเพื่อให้คนอื่นเห็นได้ง่าย โจวมิ๋งติดเข็มกลัดโรงเรียนของเธออยู่ตลอดเวลา เข็มกลัดมีรูปทรงเปลวไฟ ซึ่งหมายความว่าเธอเป็นจอมเวทไฟระดับกลาง เส้นสองเส้นตรงกลางหมายความว่าเนบิวลาธาตุไฟของเธออยู่ในระดับสอง ดังนั้นจึงแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นจอมเวทไฟระดับกลางขั้นที่สอง โจวมิ๋งอยากรู้อยากเห็นเข็มกลัดของโม่ฟานตอนทานอาหารเย็น แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้สวมอะไรเลย เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตรวจสอบระดับพลังบ่มเพาะของเขาแทน โม่ฟานค้นพบว่าคนส่วนใหญ่ในเมืองจะติดเข็มกลัดของตน ราวกับว่ามีกฎบางอย่างอยู่ ขณะที่โจวมิ๋งกำลังจะแนะนำคนอื่นๆ ให้กับเพื่อนร่วมชั้นของเธอ เสียงที่ไม่เป็นมิตรก็ดังขึ้น “คนที่ไม่มี่เข็มกลัดควรจะออกไปทันที บุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้าที่นี่!” คนที่พูดคือชายหนุ่มร่างท้วมเล็กน้อยที่นั่งอยู่ตรงกลาง เขาแต่งตัวค่อนข้างดี และแสดงท่าทางหยิ่งผยองอย่างเห็นได้ชัด “รุ่นพี่เจียงหลี พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายของฉันเองค่ะ พวกเขาทุกคนเป็นจอมเวท พวกเขามาที่นี่เพื่อช่วยฉันทำหน้าที่” โจวมิ๋งรีบพูดกับชายหนุ่มร่างท้วม “งั้นก็บอกให้พวกเขาสวมเข็มกลัดซะ สมาคมเวทมนตร์ต้องการให้ทุกคนปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด ไม่อย่างนั้นพวกเราจะโดนคนของพวกเขาดุเอาได้” ชายหนุ่มรูปงามที่สวมผ้าพันคอแทรกขึ้น มู่ไป๋รู้กฎระเบียบของที่นี่ดี เขามองไปที่หวังปังจื่อและจ้าวคุนซานแล้วพูดว่า “พวกนายเอาเข็มกลัดมาหรือเปล่า?” ทั้งสองรีบหยิบเข็มกลัดออกมาและติดไว้ที่หน้าอก พวกเขาทั้งคู่เป็นจอมเวทระดับพื้นฐาน ดังนั้นเข็มกลัดของพวกเขาจึงแตกต่างจากคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ชายที่ชื่อเจียงหลีขมวดคิ้วและพูดว่า “คืนนี้ทีมของเราจะออกไปนอกกำแพง พวกแกต้องเป็นจอมเวทระดับกลางเป็นอย่างน้อย พวกแกสองคนวางแผนจะไปเป็นอาหารให้พวกอันเดดหรือไง?” จ้าวคุนซานและหวังปังจื่อหน้าแดงก่ำหลังจากได้ยินคำพูดนั้น และไม่รู้ว่าจะอยู่หรือไปดี “ไม่เป็นไรหรอก พวกนายสองคนคอยสนับสนุนพวกเราอยู่ใกล้ๆ กำแพงก็พอ พวกเราจะจัดการเองเมื่อต้องออกไปข้างนอก” มู่ไป๋พูดกับทั้งสอง “ก็ได้ ตกลง” จ้าวคุนซานพยักหน้า หลังจากจัดแจงหน้าที่ของทั้งสองคนแล้ว นักเรียนที่ชื่อเจียงหลีก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรเพิ่มเติม เขากำลังจะถอนสายตาที่ไม่พอใจกลับไป แต่แล้วก็เหลือบไปเห็นโม่ฟานที่ยังไม่ได้ติดเข็มกลัด เขาก็จ้องไปที่โม่ฟานทันทีและพูดว่า “ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง หูหนวกหรือ? คิดว่าข้างนอกกำแพงมันเป็นเรื่องสนุกนักรึไง?” โจวมิ๋งรีบขัดจังหวะก่อนที่เจียงหลีจะพูดจบ พร้อมกับส่งยิ้มขอโทษให้โม่ฟาน “เพื่อนของเธอไม่เป็นมิตรเอาซะเลยนะ” โม่ฟานยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ และหยิบเข็มกลัดออกมาจากกระเป๋าของเขา เนื่องจากโม่ฟานเพียงแค่ต้องสวมเข็มกลัดเพื่อพิสูจน์ตัวตน เขาจึงไม่ได้หยิ่งผยองพอที่จะหยิบเข็มกลัดทั้งสี่อันของเขาออกมา เขาแค่สุ่มหยิบอันหนึ่งออกมา ซึ่งปรากฏว่าเป็นเข็มกลัดธาตุเงา “จอมเวทระดับกลางขั้นที่สอง? งั้นนายก็เก่งนี่” นักเรียนรูปงามดูค่อนข้างเป็นกันเอง พูดพร้อมกับรอยยิ้ม “เขาเป็นตัวแทนของนักเรียนใหม่สถาบันเพิร์ลเลยนะ!” โจวมิ๋งเสริม “ตัวแทนนักเรียนใหม่ของสถาบันเพิร์ลเป็นได้แค่จอมเวทระดับกลางขั้นที่สองเองเหรอ? สงสัยมาตรฐานของสถาบันเพิร์ลคงมีแค่นี้” เจียงหลีเยาะเย้ย โดยไม่แสดงความเคารพต่อธาตุเงาระดับกลางขั้นที่สองของโม่ฟานเลย “เอาล่ะ พอได้แล้ว เราควรรอจนกว่าจะได้รับคำสั่ง พวกเขาน่าจะมาถึงในไม่ช้านี้แล้ว” ชายวัยสามสิบเศษที่สวมเข็มกลัดนักล่ากล่าว ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะเป็นกัปตันของทีมที่ประกอบด้วยนักเรียน เนื่องจากพวกเขาต้องการคนที่มีประสบการณ์พอสมควรเพื่อให้คำแนะนำในการรับมือกับพวกอันเดด — หวังปังจื่อเดินเข้ามาหาโม่ฟานและกระซิบว่า “โม่ฟาน อย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้สิ ธาตุเสริมของนาย ธาตุเงา ก็อยู่ระดับกลางขั้นที่สองแล้ว นั่นหมายความว่าธาตุหลักสองธาตุของนาย...” “สูงกว่าเล็กน้อย” โม่ฟานตอบคำถามของหวังปังจื่ออย่างตรงไปตรงมา หวังปังจื่อถึงกับอ้าปากค้าง! อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเขาก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูดว่า “รุ่นพี่ของโจวมิ๋งคนนั้นหลงตัวเองเกินไปแล้ว เมื่อไหร่นายจะแสดงพลังที่แท้จริงให้นาย่นั่นดู... หึๆๆๆ หยิบเอาเข็มกลัดธาตุเสริมออกมาเนี่ยนะ โม่ฟาน นายมันผู้เชี่ยวชาญจริงๆ วางมาดได้ดีมาก!” “ฉันไม่ได้วางมาดซะหน่อย ฉันแค่สุ่มหยิบขึ้นมา...” “เหอะๆ สุ่มหยิบขึ้นมางั้นเหรอ...” “เอาล่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันอาจจะทำเกินไปหน่อย...” “ไม่เป็นไรหรอก นายมีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้น!”