บทที่ 573: ขุนพลโครงกระดูกดุร้าย แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth เมฆาทมิฬลอยต่ำอยู่บนท้องฟ้า ให้ความรู้สึกราวกับว่าพวกมันแทบจะสัมผัสยอดหอสังเกตการณ์ได้ ชายในเครื่องแบบกำลังนั่งอยู่ภายในหอสังเกตการณ์ มีบุหรี่ที่ยังไม่จุดคาบอยู่ในปาก ดวงตาของเขากวาดมองผืนดินอันมืดสลัวเบื้องหน้าอย่างเกียจคร้าน โครงกระดูกสองสามตัวกำลังเดินเตร่อย่างไร้จุดหมาย ในขณะที่ซอมบี้สองสามตัวกำลังพิงกำแพง พยายามจะปีนขึ้นไป อันเดดที่ค่อนข้างว่องไวสองสามตัวกำลังวิ่งไปรอบๆ ในสายตาของเหล่าทหาร สิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือนสัตว์เล็กๆ ด้วยเหตุนี้ชายผู้นั้นจึงไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ทันใดนั้น อินทรีสวรรค์ที่บินวนอยู่รอบหอสังเกตการณ์ก็ส่งเสียงร้องเตือนภัยออกมา ทหารนายนั้นรีบถ่มบุหรี่ในปากทิ้งและจับจ้องไปยังทิศทางที่อินทรีสวรรค์เตือน เสียงคำรามลึกสองครั้งดังขึ้นในความมืด ตามมาด้วยพื้นดินอันแข็งแกร่งส่วนใหญ่ถูกผลักออกไป สัตว์ประหลาดที่มีเขาเหมือนวัวกระทิงแต่ชี้ไปในทิศทางที่ผิดผงาดขึ้นมาจากช่องว่างนั้น เมื่อมันกระทืบเท้าลงบนพื้น มันก็พัดเอาฝุ่นที่อยู่รอบๆ ปลิวไปในทันที โครงกระดูกอันน่าสะพรึงกลัวส่งเสียงดังกรอบแกรบอย่างน่าสยดสยองขณะที่สัตว์ประหลาดตนนั้นเคลื่อนไหว ดวงตาสีเลือดของมันราวกับหลอดไฟ LED สองดวง ส่องประกายแสงอันน่าขนลุก! ทันทีที่ตื่นจากการหลับใหล สัตว์ประหลาดตนนั้นก็เห็นอินทรีสวรรค์ที่ทะยานอยู่บนท้องฟ้าในทันที มันโกรธเกรี้ยวและขว้างหินก้อนยักษ์ขึ้นไปบนฟ้า อินทรีสวรรค์ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเส้นทางและหลบหินก้อนนั้นได้ อินทรีสวรรค์ไม่กล้าอยู่ต่อ มันรีบบินกลับไปที่หอสังเกตการณ์ ชายในเครื่องแบบสังเกตทิศทางการเคลื่อนที่ของสัตว์ประหลาดตนนั้นและขมวดคิ้ว เขานำอุปกรณ์สื่อสารมาจรดที่ริมฝีปากและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “โปรดทราบ พบอันเดดระดับนักรบทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ โปรดทราบ พบอันเดดระดับนักรบทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ดูเหมือนว่ามันกำลังพยายามทำลายกำแพง กำจัดมันทันที!” —— ไม่นานเสียงนั้นก็กระจายไปทั่วหอคอย รวมถึงห้องที่เหล่านักเรียนกำลังรออยู่ นายพรานวัยสามสิบกว่าลุกขึ้นยืนทันที เขามองไปที่กลุ่มซึ่งเตรียมตัวกันอย่างเต็มที่แล้ว และกล่าวว่า “มันคืออันเดดระดับนักรบ! ทีมอื่นๆ ทั้งหมดได้รับมอบหมายภารกิจไปแล้ว ดูเหมือนว่าเราจะต้องจัดการกับมัน” “ฮึ่ม มันไร้ความหมายสิ้นดีที่ได้สู้แต่กับพวกอันเดดระดับข้ารับใช้ พวกเขาควรจะให้เราสู้กับพวกระดับนักรบได้ตั้งนานแล้ว” เจียงหลีหัวเราะอย่างคาดหวัง “เราจะได้รับคุณงามความดีมากมายถ้าเราสามารถฆ่าอันเดดระดับนักรบได้!” นักเรียนหญิงที่สวมหมวกกล่าวอย่างตื่นเต้น “อันเดดระดับนักรบค่อนข้างดุร้าย เราต้องระวังให้มากขึ้น” นายพรานเตือน “มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเราหรอก สิ่งเดียวที่เรากังวลคือเจ้าพวกที่เพิ่งเข้าร่วมกับเราเป็นแค่พวกมือใหม่ พวกมันคงจะฉี่ราดในไม่ช้า” เจียงหลีตอบ —— ทีมมีสมาชิกเจ็ดคน: นายพรานซึ่งเป็นหัวหน้าทีม, เจียงหลีที่น่ารำคาญ, ชายหนุ่มรูปงาม, เด็กสาวสวมหมวก, โจวมิง, โม่ฟาน และมู่ไป๋ ส่วนหวังปังจื่อและจ้าวคุนซานอยู่ใกล้กำแพง พวกเขาอ่อนแอเกินกว่าจะต่อสู้กับอันเดดระดับนักรบได้ ขณะที่ทั้งเจ็ดคนเตรียมตัวเสร็จ จอมเวทนักรบอินทรีสวรรค์ก็บินมาหาพวกเขา เขามองไปที่ทีมและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “กำจัดสัตว์ประหลาดตนนั้นให้เร็วที่สุด เราจะปล่อยให้มันเข้าใกล้กำแพงไม่ได้” “ไม่ต้องห่วง พวกเราทั้งเจ็ดคนเป็นจอมเวทระดับกลางทั้งหมด เราจะไม่มีปัญหาในการรับมือกับอันเดดระดับนักรบ” หัวหน้านายพรานกล่าว ก่อนหน้านี้ทีมมีเพียงห้าคน การมีโม่ฟานและมู่ไป๋อยู่ในทีมจะทำให้การกำจัดอันเดดระดับนักรบง่ายขึ้นมาก “เอาล่ะ ข้าจะขอให้กลุ่มจอมเวทบนกำแพงเปิดทางให้ทีมของเจ้า ข้าจะปล่อยให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของพวกเจ้า” จอมเวทนักรบกล่าว แสงสีขาวเรืองรองปรากฏขึ้นบนมือของจอมเวทนักรบ ซึ่งเขายิงขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือกำแพง เมื่อสัญญาณถูกส่งออกไป กลุ่มจอมเวทก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ทหารในเครื่องแบบดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขารีบเข้าแถวบนกำแพงอย่างรวดเร็ว “ตรงไปข้างหน้า, ยิง!” จอมเวทนักรบในอากาศออกคำสั่งให้กลุ่มจอมเวท เหล่าจอมเวทวาดรูปแบบดาวของพวกเขาทันที แสงสีแดงเจิดจ้าห่อหุ้มพวกเขาขณะที่ร่ายเวทระเบิดอัคคีเสร็จสิ้น กลุ่มนี้ประกอบด้วยคนสามสิบคน แต่ละคนเป็นจอมเวทอัคคี ทุกคนถือลูกไฟที่ไม่สงบนิ่งอยู่ในมือ ลูกไฟสามสิบลูกถูกขว้างลงมาจากกำแพงในเวลาเดียวกัน ทำให้เกิดฝนดาวตกขนาดเล็กตกลงมา เหล่าอันเดดที่อยู่ใกล้กำแพงถูกเผาเป็นเถ้าถ่านในทันที... “ทำต่อไป!” ระเบิดอัคคีอีกสามสิบลูกถูกยิงออกไปไกลจากกำแพง ไฟย้อมผืนดินสีดำเป็นสีแดงในทันที ทำให้พื้นดินลุกเป็นไฟราวกับพรมแดงที่ลุกไหม้ เหล่าอันเดดที่รวมตัวกันใกล้กำแพงถูกเผาจนตาย “เอาล่ะ ออกเดินทางกันได้!” หัวหน้าโบกมือเมื่อเห็นว่าเส้นทางโล่งแล้ว และเป็นคนแรกที่กระโดดลงจากกำแพงสูง คนอื่นๆ ก็ค่อนข้างกล้าหาญเช่นกัน พวกเขารีบตามหัวหน้าและกระโดดลงจากกำแพงอย่างรวดเร็ว เปลวไฟที่เหลือยังคงลุกไหม้อยู่บนพื้นดินใกล้เท้าของพวกเขา กลุ่มจอมเวทอัคคีบนกำแพงได้เปิดทางให้พวกเขา ทำให้พวกเขาสามารถไปถึงอันเดดระดับนักรบได้อย่างรวดเร็ว การรุกคืบของพวกเขาราบรื่นอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ไม่นานทุกคนก็เดินออกจากระยะของจอมเวทอัคคี พวกเขาจะต้องเคลียร์เส้นทางที่เหลือด้วยตัวเอง ทุกคนในทีมเป็นจอมเวทระดับกลาง และเชี่ยวชาญในการใช้เวทมนตร์ขั้นพื้นฐาน เพื่อรักษาพลังงาน พวกเขาใช้เวทมนตร์ขั้นพื้นฐานเพื่อจัดการกับซอมบี้และโครงกระดูกที่พุ่งเข้ามาหา และใช้เวทมนตร์ระดับกลางเป็นครั้งคราวเพื่อกวาดล้างกลุ่มอันเดดขนาดใหญ่ “มันคือขุนพลโครงกระดูกดุร้าย มันไม่มีท่าไม้ตายพิเศษอะไร แต่ร่างกายของมันแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าเพราะกระดูกของมัน ซึ่งยังทำให้มันมีพละกำลังมหาศาล...” นายพรานผู้มากประสบการณ์ระบุประเภทของอันเดดระดับนักรบได้อย่างรวดเร็ว ขุนพลโครงกระดูกดุร้าย เป็นสายพันธุ์ที่ถือว่าดุร้ายพอสมควรในหมู่โครงกระดูกอันเดด โดยปกติแล้ว จำเป็นต้องใช้ทีมจอมเวทระดับกลางชั้นยอดเพื่อกำจัดมัน อันที่จริง ขุนพลโครงกระดูกดุร้ายอยู่ใกล้กำแพงมากแล้ว มันอยู่ห่างออกไปอย่างมากที่สุดสามร้อยเมตร ขณะที่จอมเวททั้งเจ็ดกำลังพุ่งเข้าไปในทิศทางของมัน มันก็กำลังพุ่งเข้าใส่ทีมเช่นกัน ในความมืด ดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งปรากฏขึ้นก่อน ขณะที่ทุกคนคิดว่าสัตว์ประหลาดตนนั้นยังอยู่ห่างออกไป โครงกระดูกสีขาวอันน่าสะพรึงกลัวของมันก็กำลังวิ่งมาในทิศทางของทีมราวกับรถบรรทุกแล้ว! “ตั้งรับ, รักษารูปขบวน, กำแพงหินผา!” นายพรานตะโกน แม้ว่าขุนพลโครงกระดูกดุร้ายจะยังไม่ปะทะกับใคร แต่ผลกระทบทางสายตาจากการโจมตีที่ดุดันของมันก็พัดพาเข้าสู่จิตใจของทีมราวกับคลื่นแห่งความหวาดกลัว