บทที่ 83: ง่ายดายและได้ผล! “เกรย์ กล่องทางขวานั่น เอาอันทางขวานั่นเลย!” เคลาส์ตะโกนบอกมาจากด้านหลัง ทันทีที่เห็นกล่องเหล่านั้น เขาก็เกิดลางสังหรณ์ขึ้นมาเกี่ยวกับกล่องทางขวา ซึ่งลางสังหรณ์ของเขามักจะไม่ค่อยพลาดและมักจะนำพาสิ่งดีๆ มาให้เสมอ ทั้งสามคนที่เดิมทีตั้งเป้าจะไปเอาใบตรงกลางเปลี่ยนทิศทางไปยังกล่องทางขวาทันที ในเมื่อเคลาส์บอกให้ไปเอาอันทางขวา พวกเขาก็จะทำตามนั้น จากผู้คนทั้งสิบในห้อง มีเพียงเยาวชนที่บาดเจ็บเท่านั้นที่ยังคงอยู่ที่เดิม เคลาส์เป็นคนที่เคลื่อนไหวเป็นคนสุดท้าย แต่เขาก็จับจ้องไปที่กล่องใบนั้นเป็นพิเศษ เขารู้ดีว่าด้วยความเร็วและพละกำลังของตน ไม่มีทางที่จะแย่งมันมาได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงรีบตะโกนบอกให้คนอื่นๆ ช่วยจัดการแทน “ถอยไปซะ” เกรย์ส่งลูกบอลสายฟ้าพุ่งตรงไปยังเยาวชนที่กำลังจะเอื้อมมือถึงกล่องที่เคลาส์ระบุให้พวกเขายึดมา การโจมตีอย่างกะทันหันทำให้เยาวชนคนนั้นตกตะลึง เพราะเขาไม่คาดคิดว่าทั้งสามคนที่กำลังมุ่งหน้าไปหากล่องตรงกลางจะหันมาเล่นงานกล่องที่เขาต้องการแทน “นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!” เยาวชนคนนั้นตะโกนด้วยความโกรธ ก่อนที่กลุ่มของเกรย์จะได้ตอบโต้ พวกเขาก็ได้ยินอีกเสียงดังขึ้นมา “กล่องนั่นเป็นของข้า” คนสามคนพุ่งตรงมาทางเกรย์และกลุ่มของเขาอย่างรวดเร็ว พวกเขาไปถึงหน้ากล่องก่อนแล้ว และเคลาส์ก็ตามมาสมทบในเวลาไล่เลี่ยกัน ในตอนนี้ ภายในห้องมีกลุ่มคนอยู่สามกลุ่ม กลุ่มของเกรย์มีจำนวนมากที่สุดคือสี่คน ส่วนกลุ่มที่เพิ่งเอ่ยปากขึ้นมาประกอบด้วยเยาวชนระดับเก้าหนึ่งคนและเยาวชนระดับแปดอีกสองคน พวกเขาได้กล่องไปสองใบแล้ว แต่ความโลภกลับครอบงำจนเกินพอดี เนื่องจากพวกเขามีคนระดับเก้าอยู่หนึ่งคน จึงไม่มีเหตุผลต้องเกรงกลัวกลุ่มของเกรย์ เพราะพวกเขาคิดว่าคนเดียวที่จะรับมือยากคืออลิซซึ่งอยู่ในระดับเก้าเช่นกัน แม้พวกเขาจะไม่รู้ระดับพลังที่แท้จริงของเกรย์และเรย์โนลด์ส แต่ในเมื่อตนมีระดับพลังที่สูงกว่า ทั้งคู่จึงคิดไปเองว่าจะสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดาย โชคร้ายที่พวกเขาไม่ได้นับรวมเคลาส์เข้าไปด้วย ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนคิดวิธีเอาชนะสิ่งประดิษฐ์พวกนั้น แต่พวกเขากลับมองว่าเขาไม่เก่งกาจอะไร เพราะเห็นเขาต้องพึ่งพาอลิซระหว่างการต่อสู้ “กล่องใบนี้เป็นของพวกเรา อีกอย่างพวกนายก็ได้กล่องไปสองจากสามใบในห้องนี้แล้วนะ” เคลาส์ก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยขึ้น เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมากกับสิ่งที่กลุ่มนี้ทำ พวกเขาได้กล่องไปสองใบแล้ว แต่ยังคิดจะเอาใบสุดท้ายอีก ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นแน่ “หลีกไปซะไอ้มดปลวก พวกเรากำลังคุยกับสามคนนั้นอยู่” เยาวชนระดับเก้ากล่าวอย่างดูแคลน สำหรับเขาแล้วการฆ่าเคลาส์คงไม่เปลืองแรงอะไรเลย เขาจึงไม่แม้แต่จะมองเคลาส์อยู่ในสายตา “ไอ้เวรเอ๊ย!” เคลาส์สบถออกมาทันที เขาไม่เคยถูกปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน แถมเขายังเป็นคนบอกวิธีเอาชนะสิ่งประดิษฐ์พวกนั้นให้ทุกคนรู้อีกด้วย ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาคงปล่อยให้พวกมันตายไปซะก็สิ้นเรื่อง อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่พ่อพระอยู่แล้ว ดวงตาของเกรย์เย็นเยียบลงทันที หนึ่งในคนที่เขาเกลียดที่สุดก็คือพวกโลภมาก พวกคุณได้กล่องไปสามใบแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะแบ่งให้คนอื่นบ้าง ขนาดตอนที่เขาปล้น… อะแฮ่ม ตอนที่เขารวบรวมเหรียญจากพวกโจร เขายังเหลือเหรียญทองแดงไว้ให้พวกมันเลย จากคนทั้งสามที่ยืนดูอยู่ด้านข้าง หนึ่งคนบาดเจ็บ อีกหนึ่งคนมองเกรย์ด้วยสายตาอาฆาตเพราะคิดว่ากล่องใบสุดท้ายควรจะเป็นของเขา ส่วนคนสุดท้ายกำลังลังเลว่าจะช่วยกลุ่มของเกรย์หรือแค่เฝ้าดูเหตุการณ์ต่อไป เขาคือคนที่ควรจะได้กล่องใบกลางแต่ถูกกลุ่มของเกรย์ขัดขวาง สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะยืนดูอยู่เฉยๆ เพราะไม่รู้ว่ากลุ่มของเกรย์แข็งแกร่งเพียงใด ทั้งสองกลุ่มเริ่มปะทะกันทันที โชคดีที่ห้องนี้กว้างขวางพอสำหรับการต่อสู้ อลิซรับมือกับเยาวชนระดับเก้า เกรย์รับมือกับเยาวชนระดับแปดที่เป็นผู้ใช้ธาตุน้ำ ในขณะที่เรย์โนลด์สรับมือกับเยาวชนระดับแปดคนสุดท้าย เมื่อการต่อสู้ดำเนินไป เรย์โนลด์สก็เริ่มตกเป็นฝ่ายตั้งรับทันที เคลาส์ที่เห็นดังนั้นจึงกระโจนเข้าสู่การต่อสู้ เขารู้สึกเดือดดาลกับความดูแคลนที่เยาวชนระดับเก้ามีต่อเขา ดังนั้นการโจมตีของเขาจึงดุดันเป็นพิเศษ ทันทีที่เคลาส์และเรย์โนลด์สร่วมมือกัน เยาวชนคนนั้นก็ตกเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างรวดเร็ว เคลาส์และเรย์โนลด์สคุ้นเคยกับวิธีการต่อสู้ของกันและกันเป็นอย่างดีเพราะมักจะฝึกประลองกันบ่อยครั้ง ดังนั้นการประสานงานของพวกเขาสามารถพูดได้ว่าไร้ที่ติ คู่ต่อสู้ของเกรย์รู้สึกตกใจเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองจะสามารถจัดการเกรย์ได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อสู้ไปสักพัก เขากลับพบว่าตนไม่สามารถทำได้แม้แต่จะเสมอกับเกรย์ กลับกันเขากำลังเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เขาพอจะประคองตัวได้ในช่วงแรก แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปทันทีที่เกรย์เริ่มใช้ธาตุดิน ทางด้านอลิซ ด้วยความที่เป็นสาวน้อยน่ารักแต่ดุร้าย เธอจึงกำลังอัดคู่ต่อสู้จนน่วม เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งตัวเลยตั้งแต่เริ่มและกระหน่ำโจมตีอย่างไร้ความปรานี สองนาทีต่อมา… “ฮ่าฮ่าฮ่า ใครกันที่เรียกพวกเราว่ามดปลวก? เกรย์ อลิซ อัดพวกมันให้เละเลย!” เคลาส์หัวเราะเสียงดังอย่างสะใจที่ได้เห็นความเจ็บปวดของคู่ต่อสู้ คนทั้งสามที่ยืนเฝ้าดูการต่อสู้อยู่ถึงกับอ้าปากค้าง “พวกเขาสองคนไม่แข็งแกร่งเกินไปหน่อยเหรอ?” เยาวชนคนที่ลังเลถามด้วยความหวาดกลัว “เกินไปจริงๆ… เกินไปแล้ว” เยาวชนอีกคนตอบอย่างโง่งมพลางพยักหน้า เขารู้สึกโชคดีที่ไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปโจมตีเกรย์เมื่อครู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงโดนอัดจนน่วมไปแล้ว เขาเองก็มีระดับพลังเท่ากับคนที่เกรย์กำลังซัดอยู่ตอนนี้พอดี ในการต่อสู้ทั้งสามคู่ การต่อสู้ของอลิซนั้นน่ากลัวที่สุด ในขณะที่ฝั่งของเกรย์ค่อนข้างสูสีแม้ว่าเขาจะกำลังเป็นฝ่ายชนะ ส่วนการต่อสู้ของเคลาส์นั้น… เอาเป็นว่ามันค่อนข้างแปลกพิลึก “อ๊ากกกก!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วห้อง เมื่อผู้ชมทั้งสามหันไปมองต้นเสียง ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้าง และเผลอเอามือกุมเป้าตัวเองโดยสัญชาตญาณพร้อมกับเหงื่อที่ไหลซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว พวกเขาได้เห็นฉากที่จะทำให้ผู้ชายทุกคนบนโลกต้องหวาดผวา ขาของเคลาส์กำลังคั่นอยู่ระหว่างเป้ากางเกงของเยาวชนที่พวกเขากำลังสู้ด้วย ตาของอีกฝ่ายเหลือกค้างหลังจากเสียงร้องนั้น แล้วเขาก็หมดสติไปทันทีจากความเจ็บปวด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความรู้สึกแบบนี้ เมื่อเกรย์เหลือบไปเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาก็เกือบจะเสียหลักล้มลงด้วยความตกใจ “ให้ตายสิ!” เขาผลักคู่ต่อสู้ออกไปทันทีก่อนจะพยายามสงบหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง “เคี๊ยกๆๆๆ” เสียงหัวเราะวิปริตของเคลาส์ดังขึ้น เขารู้สึกสะใจกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไป ในระหว่างที่พวกเขากำลังต่อสู้ หรือจะเรียกว่ากำลังซัดอีกฝ่ายอยู่ก็ได้ จู่ๆ ไอเดียหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ซึ่งเขาก็ลงมือทำมันทันทีโดยไม่ลังเล ไอเดียนั้นง่ายมาก ‘เตะไข่คู่ต่อสู้ซะ’ มันเป็นการโจมตีที่เรียบง่ายและน่ากลัว เพียงครั้งเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายร่วงลงไปกองกับพื้น รอยยิ้มอันน่าขนลุกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาหลังจากเห็นผลลัพธ์ของการโจมตี การต่อสู้ที่ดำเนินอยู่หยุดชะงักลงด้วยภาพที่เห็น ทั้งสามคนพ่ายแพ้ และต้องยอมรับว่าพวกมันพ่ายแพ้อย่างราบคาบ คู่ต่อสู้ของเกรย์และอลิซต่างมีอาการเจ็บปวดไปทั่วร่าง ส่วนคู่ต่อสู้ของทั้งสองคน (เคลาส์และเรย์โนลด์ส) ก็ยังคงหมดสติอยู่ ทั้งสองคนที่เหลือถอยร่นไปยังกล่องสองใบที่พวกเขาเคยยึดมาได้ก่อนหน้านี้ พวกเขาแบกเพื่อนที่หมดสติขึ้นมา และในจังหวะที่กำลังจะจากไป… “วางกล่องทิ้งไว้ซะ” น้ำเสียงเรียบเฉยของเกรย์ดังขึ้น “แก…” ดวงตาของเยาวชนระดับเก้าเบิกกว้างด้วยความโกรธ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ข้างขมับ เขาเสียใจที่ตัดสินใจจะยึดกล่องทั้งหมดมาเป็นของตน หลังจากวางกล่องลง ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะเดินจากไป อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “แล้วก็ถอดเสื้อผ้าของพวกแกทิ้งไว้ด้วย” เคลาส์กล่าวอย่างเยาะเย้ย กลุ่มผู้ชมทั้งสามเกือบจะเป็นลม “นี่มันโหดร้ายเกินไปไหม?” เยาวชนคนที่ลังเลในตอนแรกถามด้วยความกลัว “เกินไปจริงๆ โหดร้ายเกินไปแล้ว” เยาวชนอีกคนพูดซ้ำสองครั้งด้วยความหวาดหวั่น สุดท้าย ทั้งสามคนก็จากไปโดยเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว นี่คือวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของพวกเขา เยาวชนที่หมดสติคงจะโชคดีกว่าเพราะตอนนี้ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร “นายจะเอาเสื้อผ้าพวกมันไปทำอะไร?” เกรย์รู้สึกปวดหัวเมื่อมองไปที่เคลาส์ “ไม่ได้เอาไปทำอะไรหรอก ฮ่าฮ่าฮ่า” เคลาส์ตอบพลางทำลายเสื้อผ้าเหล่านั้นทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากจัดการปัญหาตรงนั้นเสร็จ พวกเขาทั้งหมดก็หันความสนใจกลับไปยังกล่องอีกครั้ง…