Chapter 88: นายช่วยซัดเขาไปทางอื่นไม่ได้หรือไงนะ? “นี่เป็นของเรา เราจะปล่อยให้พวกมันเอาไปไม่ได้” เด็กหนุ่มคนหนึ่งกล่าวอย่างดื้อรั้น เกรย์ที่กำลังลอบมองอยู่มองไปที่เด็กหนุ่มคนนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าการตัดสินใจต่อสู้ของพวกเขานั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก ตั้งแต่เขาเริ่มเฝ้าดูการต่อสู้จนถึงตอนนี้ พวกเขาเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบมาโดยตลอด ดูเหมือนจะไม่มีความหวังเลยด้วยซ้ำที่จะพลิกสถานการณ์ แต่พวกเขากลับยังเลือกที่จะดึงดันสู้ต่อไป บางทีพวกเขาอาจจะมีไพ่ตายซ่อนอยู่ เขาก็ไม่แน่ใจนัก การยอมรับความพ่ายแพ้เมื่อรู้ว่าไม่มีทางชนะไม่ใช่เรื่องขี้ขลาด แม้ว่าในชีวิตจะมีบางครั้งที่คุณรู้ว่าไม่มีทางชนะแต่ก็ไม่ควรยอมแพ้ก็ตาม แต่เกรย์รู้สึกว่าไม่ใช่ในสถานการณ์นี้ พวกเขาอยู่ในดินแดนแห่งการทดสอบ ดินแดนที่ว่ากันว่ามีสมบัติมากมายนับไม่ถ้วน มันไม่มีทางที่พวกเขาจะหาสมบัติชิ้นอื่นไม่ได้ แล้วจะเอาชีวิตมาทิ้งเพราะของชิ้นเดียวไปทำไมกัน? แต่ก็นะ ต้องขอบคุณความดื้อรั้นของพวกเขาที่ทำให้เขามีโอกาสได้รับผลประโยชน์ หากกลุ่มนี้ยอมแพ้แต่แรก เขาก็คงไม่มีความคิดที่จะขโมยสมบัติเป็นแน่ เขาคงไม่อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ เพราะคงชิงหนีไปตั้งแต่วินาทีที่เห็นคนจากจักรวรรดิฉีหลินแล้ว ความคิดที่จะฉกกล่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อเขาเห็นสถานการณ์ เขาเห็นโอกาสในตอนที่อีกกลุ่มตัดสินใจสู้ตาย เขานับถือในความกล้าหาญของพวกเขานะ แม้จะรู้สึกว่าการตัดสินใจของพวกเขาไม่ฉลาดนักก็ตาม เขายังรู้สึกเลยว่าการกระทำของเขาในตอนนี้มันหุนหันพลันแล่น เพราะถ้าถูกจับได้ขึ้นมาคงไม่จบสวยแน่ กลุ่มจากจักรวรรดิฉีหลินไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน โชคดีแค่ไหนแล้วที่พวกนั้นไม่โจมตีเขาตั้งแต่แรก การขโมยสมบัติก็ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าพวกมันฉาดใหญ่ แต่ก็นั่นแหละ นั่นคือเงื่อนไขว่าเขาต้องถูกจับได้ก่อน ถ้าเขาสามารถขโมยสมบัติและหนีออกไปได้โดยไม่มีใครรู้ เรื่องทุกอย่างก็จะลงตัวอย่างสมบูรณ์แบบ ตู้ม! การโจมตีที่นักเรียนจากสถาบันสตาร์ไลท์หลบได้ พุ่งไปตกอยู่ใกล้ๆ กับเกรย์ ‘บัดซบ! อะไรวะเนี่ย!’ เกรย์เกือบจะตะโกนออกมาดังๆ โชคดีที่เขายังคุมสติได้ทัน การโจมตีนั้นตกห่างจากเขาไปเพียงห้าเมตร หากเขาโดนเข้า คงเป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดน่าดู ในห้องโถงมีสิ่งของมากมายที่เขาใช้ซ่อนตัวได้ง่ายในระหว่างที่มุ่งหน้าไปยังกล่องสมบัติ เขาหยุดเป็นระยะเพื่อดูการต่อสู้และประเมินว่าควรจะทำตามแผนต่อหรือไม่ มันคงไม่ตลกแน่หากเขาก้าวออกไปหยิบกล่องแล้วการต่อสู้จบลงพอดี จนทั้งสองกลุ่มหันมามองที่เขาพร้อมกัน การโจมตีปลิวว่อนไปมา กลุ่มจากจักรวรรดิฉีหลินกำลังได้เปรียบศัตรูมากขึ้นเรื่อยๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การต่อสู้น่าจะจบลงภายในสิบนาทีอย่างมาก ซึ่งนั่นก็มากพอที่เขาจะหยิบกล่องแล้วชิ่งหนีไป ระยะห่างจากประตูไปยังอีกฝั่งของห้องโถงนั้นเกือบห้าร้อยเมตร ซึ่งแสดงให้เห็นว่าห้องโถงนี้ใหญ่แค่ไหน ตอนนี้เกรย์เดินไปได้เกินร้อยเมตรแล้ว มีซากของสัตว์อสูรตัวหนึ่งนอนตายอยู่ห่างจากเขาไปราวหกสิบเมตร นี่จะเป็นหนึ่งในสิ่งที่เขาจะใช้เป็นที่กำบังจากกลุ่มที่กำลังต่อสู้กันอยู่ “อ๊าก!” เด็กหนุ่มคนหนึ่งร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อได้ยินเสียงร้อง คนอื่นๆ ในกลุ่มต่างหันไปมองทันที พวกเขาเห็นสหายคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจากศัตรู “อา! ไอ้พวกเดรัจฉาน!” เด็กหนุ่มอีกคนตะโกนด้วยความโกรธแค้นและเพิ่มความดุเดือดในการโจมตีมากขึ้น ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว แต่สหายคนอื่นๆ ก็ทำเช่นเดียวกัน เด็กหนุ่มจากจักรวรรดิฉีหลินขมวดคิ้ว เพราะนี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาคาดไว้ ตามการคาดการณ์ของเขา หลังจากเห็นสหายบาดเจ็บสาหัส พวกเขาควรจะตัดสินใจถอยทัพเพราะความหวังที่จะชนะริบหรี่ลงจากอาการบาดเจ็บนั้น แต่ผิดคาด พวกเขากลับโจมตีด้วยความฮึกเหิมกว่าเดิม ราวกับการได้เห็นสหายบาดเจ็บเป็นแรงกระตุ้นให้พวกเขาสู้ไม่ถอย “หึ! พวกโง่เขลาที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร” เด็กหนุ่มคนนั้นพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเย็นชาก่อนจะเริ่มโจมตีต่อ เกรย์มองดูพวกเขาทั้งหมดแล้วรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย คนพวกนี้มีจิตวิญญาณจริงๆ ‘เอาเถอะ พวกมันยิ่งสู้กันหนักเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีต่อตัวข้าเท่านั้น’ เกรย์คิดในใจขณะที่เคลื่อนตัวไปหาซากสัตว์อสูรอย่างเงียบเชียบ เมื่อไปถึง เขาก็นั่งยองๆ อยู่ข้างลำตัวสัตว์อสูร ด้วยขนาดตัวของมัน การจะใช้บังร่างของเกรย์ที่นั่งอยู่กับพื้นนั้นไม่ใช่ปัญหาเลย ในตอนที่เกรย์ต่อสู้กับสัตว์อสูรตัวนี้ เขาประเมินว่าพวกมันสูงอย่างน้อยหกเมตร เกรย์ที่หันความสนใจกลับไปที่การต่อสู้อีกครั้ง โดยไม่ทันสังเกตว่าสัตว์อสูรที่เคยหลับตาอยู่ บัดนี้กำลังจ้องมองเขาอยู่ เขาถึงขั้นวางมือไว้บนหัวของมันในขณะที่ยังนั่งยองๆ อยู่ ‘แปลกจริง กลิ่นเหม็นนี่มันอะไรกัน? เมื่อครู่ข้ายังไม่ได้กลิ่นเลย’ สัตว์อสูรที่กำลังอ้าปากค้างอยู่นั้นกำลังหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบา กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยมาจากปากของมันเข้าปะทะจมูกของเกรย์อย่างจัง เกรย์พยายามดมหาต้นตอของกลิ่น ทำให้หัวของเขาหันไปทางสัตว์อสูรโดยควบคุมไม่ได้ อันที่จริง หน้าของเขาอยู่ตรงหน้าปากของมันพอดิบพอดี หัวใจของเกรย์เกือบจะวายตาย เขารีบถอยร่นออกมาโดยไม่รู้ตัว หลังจากสังเกตสัตว์อสูรตัวนั้นอย่างละเอียด เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ‘เฮ้อ เกือบจะขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว’ แม้สัตว์อสูรจะยังหายใจอยู่ แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนร่วมโถงที่ตายไปแล้ว มันไม่สามารถขยับตัวได้เนื่องจากบาดแผลสาหัส เกรย์มองไปรอบๆ เพื่อดูว่าการเคลื่อนไหวที่กะทันหันของเขาทำให้ใครสงสัยหรือไม่ แต่เขาก็โล่งใจเมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย “ได้เวลาไปอยู่กับเพื่อนๆ ของเจ้าแล้ว” เกรย์พึมพำขณะแทงใบมีดเข้าไปที่ดวงตาของสัตว์อสูร ใบมีดพุ่งทะลุจากดวงตาเข้าไปถึงสมองของมันโดยตรง สัตว์อสูรกระตุกเล็กน้อยเมื่อใบมีดสัมผัสกับดวงตา แต่มันก็นิ่งสนิททันทีเมื่อใบมีดเข้าถึงสมอง หลังจากจัดการสัตว์อสูรแล้ว เขาก็เช