Chapter 82: รางวัล ปัง! เกรย์กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง พวกเขาต่อสู้กับนักรบเหล็กมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว เนื่องจากมีนักรบเหล็กอยู่ห้าตัว พวกเขาจึงต้องสู้แบบสองต่อหนึ่ง เคลาส์กับอลิซจับคู่กันเนื่องจากเขาอ่อนแอที่สุด ส่วนเกรย์และเรย์โนลด์จับคู่กันสู้กับนักรบตัวหนึ่ง คนอื่นๆ ก็จับคู่กันเช่นกัน เพราะในตอนนี้พวกเขาต่างลดความระแวงต่อกันและกันลง เนื่องจากหากมีใครคนใดคนหนึ่งตายไป มันจะกลายเป็นหายนะสำหรับคนอื่น พวกเขาแทบจะประคองสถานการณ์ไว้ได้ยากเต็มทีเมื่อต้องรับมือกับนักรบเหล็ก หากพวกเขาหันมาโจมตีกันเอง ทั้งหมดตายอย่างแน่นอน “พวกนี้มันดูเหมือนจะทำลายไม่ได้เลยนะ” เรย์โนลด์ใช้เทคนิคการเคลื่อนที่เพื่อหลบหมัดที่สิ่งประดิษฐ์นั้นส่งมาหาเขา “ไม่ใช่ว่าพวกมันทำลายไม่ได้หรอก แต่มันเป็นเพราะการโจมตีของเรายังแรงไม่พอต่างหาก” เกรย์กลิ้งตัวไปด้านข้างขณะที่ยังอยู่บนพื้น ในจังหวะที่มอนสเตอร์นั่นกระทืบเท้าขวาลงมาตรงตำแหน่งหัวของเขา จู่ๆ เขาก็มีความคิดอยากจะลองใช้การผสานธาตุขึ้นมา แต่เมื่อดูจากพื้นที่ในปัจจุบันแล้ว มันอาจจะส่งผลกระทบต่อทุกคนได้ หากเขาสามารถทำสำเร็จ การโจมตีนั้นก็น่าจะรุนแรงพอที่จะทำลายพวกนี้ได้ เพียงแต่พวกเขาก็อาจจะตายไปด้วยในระหว่างนั้น สำหรับสิ่งที่ทำจากเหล็ก พวกมันกลับมีความคล่องตัวสูงอย่างน่าประหลาด เมื่อบวกกับปีกที่อยู่บนหลังของพวกมัน ทำให้รับมือได้ยากมาก แม้ว่ากลุ่มของพวกเขาจะยังไม่สามารถสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ได้ แต่ก็สามารถสร้างรอยบุบบนร่างกายของเหล่านักรบเหล็กได้บ้าง ทุกคนเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าเนื่องจากใช้พลังงานมาตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ ในทางกลับกัน นักรบเหล็กเหล่านั้นกลับดูปกติดีทุกอย่าง ยกเว้นรอยบุบบนตัวของพวกมัน ในขณะที่การต่อสู้ยังคงดำเนินอยู่ เคลาส์ก็สังเกตเห็นบางอย่าง มือข้างหนึ่งของนักรบที่พวกเขากำลังสู้ด้วยดูเหมือนจะช้ากว่าอีกข้าง ‘ทำไมมือข้างนั้นถึงดูช้ากว่ากันนะ?’ เคลาส์ถามตัวเอง ในบรรดาคนสิบคนที่กำลังต่อสู้ เขาเป็นคนที่ค่อนข้างรับมือได้ง่ายกว่าคนอื่น เนื่องจากอลิซสามารถตรึงนักรบเอาไว้ได้ ถึงแม้จะแค่พอประคองไปได้ แต่ก็นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เคลาส์มีเวลาคิดและเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระมากขึ้น ทันทีที่เขาสบโอกาส เขาก็จะโจมตีนักรบเหล็ก และเมื่อใดก็ตามที่เขาสังเกตเห็นว่าอลิซเริ่มรับแรงกดดันไม่ไหว เขาก็จะคอยเบี่ยงเบนความสนใจของนักรบตัวนั้นเพื่อผ่อนคลายแรงกดดันลง ยี่สิบนาทีต่อมา... “เวรเอ๊ย! เราจะอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว” เรย์โนลด์พูดด้วยความหงุดหงิด พวกเขาแทบจะต้านต่อไม่ไหวแล้ว เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยอยู่บ้าง โชคดีที่พวกนักรบใช้เพียงแค่หมัด หากพวกมันติดตั้งอาวุธมาด้วย พวกเขาคงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากกว่านี้แน่นอน “นั่นไง!” เคลาส์ตะโกนขึ้นมาทันทีหลังจากปล่อยการโจมตีใส่นักรบเหล็ก “อะไรนะ?” อลิซซึ่งถูกนักรบผลักถอยหลังอีกครั้งถามขึ้น หากไม่ใช่เพราะความเร็วที่ธาตุสายฟ้ามอบให้ เธอคงได้รับบาดเจ็บหลายจุดไปนานแล้ว คนอื่นๆ บางคนก็บาดเจ็บไปแล้ว โดยคนหนึ่งเกือบจะตาย คนเดียวที่เหลืออยู่ในขั้นที่เก้าของอาณาจักรเวทมนตร์ต้องแบกรับแรงกดดันในการสู้กับนักรบเพียงลำพังตลอดช่วงเวลาที่เหลือ เพื่อให้คู่หูของเขาได้ไปช่วยเหลือวัยรุ่นอีกคนที่คู่หูบาดเจ็บสาหัส “เหตุผลที่มือข้างหนึ่งของมันช้ากว่าอีกข้างยังไงล่ะ” เคลาส์หัวเราะเบาๆ ด้วยการค้นพบนี้ พวกเขาจะสามารถจัดการกับนักรบเหล็กได้ก่อนหมดเวลา เอาเถอะ ถ้าดูจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ พวกเขาอาจจะอยู่ได้ไม่นานขนาดนั้นหากไม่รีบจัดการพวกมัน “ฉันไม่เข้าใจ” อลิซกล่าวขณะส่งการโจมตีใส่นักรบที่พุ่งเข้ามา เธอไม่อาจถูกตำหนิได้ที่ไม่สังเกตเห็น เพราะลำพังแค่เอาตัวรอดเธอก็หนักหนาเต็มทีแล้ว ไม่มีทางที่จะสังเกตเห็นมือที่ช้าลงเพียงเล็กน้อยได้หรอก “หนึ่งใน... เฮ้อ ช่างมันเถอะ” เคลาส์อยากจะอธิบาย แต่มันคงเสียเวลาเกินไป เขาจึงตัดสินใจลองพิสูจน์สมมติฐานของตัวเอง ในขณะที่อลิซกำลังพัวพันอยู่กับนักรบ เขาก็จ้องเล็งไปยังช่องว่างบริเวณหัวไหล่ของนักรบอย่างระมัดระวัง เนื่องจากมันเป็นสิ่งประดิษฐ์ จึงไม่มีทางที่จะมีเกราะปิดมิดชิดเหมือนมนุษย์ เขาควบคุมน้ำที่สร้างขึ้นอย่างตั้งใจและพยายามใส่เข้าไปในช่องว่างระหว่างหัวไหล่ แต่น่าเสียดายที่เขาพลาดในความพยายามครั้งนั้น มันก็เป็นเรื่องที่คาดไว้อยู่แล้ว เพราะสิ่งประดิษฐ์นั่นกำลังเคลื่อนไหวอยู่ “พยายามตรึงมันให้อยู่กับที่ที” เคลาส์บอกกับอลิซ “มันไม่ง่ายหรอกนะ” อลิซตอบกลับ “ฉันรู้ แค่พยายามดู ต่อให้แค่สองวินาทีก็พอ” เคลาส์คะยั้นคะยอ “ตกลง” อลิซยังคงต่อสู้กับสิ่งประดิษฐ์นั้นต่อไป บางครั้งเธอก็สามารถตรึงมันไว้ได้ แต่เคลาส์ก็ยังโจมตีไม่โดน “เคลาส์ นายจะทำอะไรก็รีบทำซะ” อลิซตะโกน ตอนนี้เธอต้องเผชิญกับแรงกดดันมากขึ้นเนื่องจากต้องรับมือนักรบเพียงลำพัง สองนาทีต่อมา... “สำเร็จ!” เคลาส์พูดอย่างดีใจ เขาสามารถทำให้น้ำเข้าไปในช่องว่างระหว่างหัวไหล่ของสิ่งประดิษฐ์ได้ในที่สุด และเมื่อน้ำเข้าไปข้างใน เขาก็แช่แข็งมันทันที มือขวาของสิ่งประดิษฐ์หยุดเคลื่อนไหวไปในทันที เมื่อมือข้างหนึ่งถูกทำให้อัมพาต แรงกดดันก็ลดลงอย่างมหาศาล “อย่างนี้นี่เอง” อลิซค่อนข้างประทับใจกับการคิดเร็วทำเร็วของเคลาส์ พวกเขาสามารถทำให้อีกมือเป็นอัมพาตได้ในเวลาไม่นานเช่นกัน “ใช่แล้ว” เคลาส์และอลิซพูดขึ้นพร้อมกัน เสียงตะโกนของพวกเขาดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ขึ้นมา เอาล่ะ คือคนที่มีสมาธิพอจะหันมาสนใจได้น่ะนะ “ทำได้ดีมากพวก! ทีนี้ทำแบบเดิมกับตัวอื่นแล้วรีบพาตูดของนายมาทางนี้ได้แล้ว!” เกรย์ตะโกนอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นว่านักรบที่เคลาส์กับอลิซสู้ด้วยไม่สามารถขยับมือได้ทั้งสองข้าง เคลาส์บอกวิธีให้กับผู้ใช้ธาตุน้ำอีกสองคนในกลุ่ม เมื่อได้ยินวิธีจัดการกับสิ่งประดิษฐ์ ทั้งหมดก็รีบนำไปใช้ทันที สามสิบนาทีต่อมา... ตู้ม! สิ่งประดิษฐ์ตัวสุดท้ายล้มลงบนพื้นและแน่นิ่งไป ทั้งกลุ่มต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้พวกเขาจะไม่สามารถทำลายพวกมันได้ แต่ก็สามารถทำให้นิ่งสนิทได้ อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็สามารถพักผ่อนได้สักที แต่พวกเขาก็ยังคงติดอยู่ในที่แห่งนี้เนื่องจากเวลายังไม่หมดลง พวกเขาต่างใช้เวลาที่เหลือในการฟื้นฟูพลังปราณของตนเอง ...... หนึ่งชั่วโมงต่อมา... จู่ๆ ประตูก็บานหนึ่งเปิดออกที่อีกด้านหนึ่งของโถงทางเดิน พวกเขาทุกคนจ้องมองไปยังประตูที่เปิดออก มันเป็นประตูเดียวที่ผ่านไปได้เนื่องจากประตูที่พวกเขาใช้เข้ามายังคงปิดสนิท พวกเขาไม่ได้เดินเข้าไปในทันที ทว่าหลังจากผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงพวกเขาทั้งหมดก็ลุกขึ้นและเดินตรงไปยังประตู วัยรุ่นคนที่บาดเจ็บถูกเพื่อนร่วมกลุ่มช่วยกันพยุงไปด้วยเนื่องจากเขาไม่สามารถถูกทิ้งไว้ในโถงทางเดินได้ หลังจากผ่านประตู พวกเขาก็เข้ามาในห้องแห่งหนึ่ง ด้านในห้องมีกล่องสามใบวางอยู่บนพื้นริมห้อง มีเตียงหนึ่งหลัง และประตูอีกบานที่นำออกไปด้านนอก ทุกคนต่างจ้องหน้ากันด้วยสายตาระแวง พวกเขารู้ดีว่ารางวัลจากการผ่านโถงทางเดินน่าจะอยู่ในกล่องเหล่านั้น เกรย์มองไปยังคนอื่นๆ ก่อนจะพุ่งตัวไปยังกล่องใบหนึ่ง เขาไม่ใช่คนเดียวที่เคลื่อนไหว คนอื่นๆ ต่างก็พุ่งตัวออกไปเช่นเดียวกัน ในตอนนี้ กลุ่มคนที่เพิ่งร่วมแรงร่วมใจกันเป็นทีมเมื่อครู่ ต่างกลายเป็นคู่แข่งของกันและกันเสียแล้ว