Chapter 3531: Perfect Cover (Part 2)

Published Apr 10, 2026, 04:05 AM

"นายคาดหวังอะไรล่ะ?" เออร์ซีแค่นเสียงเหยียดหยัน "พวกมันไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนเราอยู่แล้ว แน่นอนว่าพวกมันย่อมชิงสละเรือหนีทันทีที่มีโอกาส" 'ทำดีก็โดนด่า ไม่ทำก็โดนด่า' ลิธส่ายหน้าในใจ 'ไม่ว่าพวกผู้ลี้ภัยจะอยู่หรือไป ชาวเมืองโคฟาร์ก็เกลียดชังพวกเขาทั้งสองทางอยู่ดี' "แต่ในแง่ดี นี่คือสถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับพวกเธอสองคนที่จะย้ายเข้ามาเลยนะ" อิลคากล่าว "หมายความว่ายังไงคะ?" โซลัสถาม "พวกคนทรยศนั่นใช้เวลาสักพักกว่าจะไสหัวไป แต่ตอนนี้ส่วนใหญ่ก็ไปกันหมดแล้ว ซึ่งหมายความว่าในเขตของเรามีบ้านว่างพร้อมเฟอร์นิเจอร์มากมายที่ประกาศขายในราคาสมเหตุสมผล" หมอตำแยเฒ่าอธิบาย "พวกผู้ลี้ภัยไม่ได้นำข้าวของที่พวกเขาซื้อติดตัวไปด้วยงั้นเหรอ?" ลิธรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อ เขารู้ดีว่าแม้แต่ชั้นวางของข้างเตียงก็มีราคาแพงแค่ไหนเมื่อคุณแทบจะไม่มีสมบัติติดตัวเลย "แล้วจะยอมจ่ายค่าขนส่งไปทำไมล่ะ?" เออร์ซีตอบกลับ "ไอ้พวกหน้าเลือดพวกนั้นคงหวังให้ราชวงศ์ของเราช่วยหาของใหม่มาทดแทนสิ่งที่ราชินีธรุดผู้เป็นที่รักของพวกมันทำลายไปล่ะสิ ฉันพนันได้เลยว่าพวกมันจะเอาเงินของพวกเราไปซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่!" บาดแผลที่หลงเหลือจากสงครามกริฟฟอนนั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้รักษาที่เก่งกาจที่สุดก็ไม่อาจเยียวยาได้ ลิธจึงเบี่ยงประเด็นสนทนาไปยังเรื่องที่ละเอียดอ่อนน้อยกว่า ฉากบังหน้าที่เยอร์น่าเตรียมไว้ให้ลิธและโซลัสนั้นไร้ที่ติ พวกเขาไม่มีปัญหาเลยในการสวมรอยเป็นคู่สามีภรรยา และสามารถไหลตามน้ำไปกับการพูดคุยสัพเพเหระเกี่ยวกับชีวิตคู่ การทะเลาะเบาะแว้งเล็กๆ น้อยๆ และปัญหาจิปาถะในชีวิตประจำวันของการทำฟาร์มได้อย่างแนบเนียน ทว่าอนิจจา มันสมบูรณ์แบบเกินไป เพียงไม่นานค้อนแห่งความจริงก็เตรียมจะฟาดลงมา "กำหนดคลอดเมื่อไหร่จ๊ะ ทูนหัว?" หมอตำแยเฒ่าลูบคลำหน้าท้องของโซลัสหลังจากจ้องมองมันอยู่นาน "เจ็ดเดือน... บวกลบนิดหน่อยค่ะ" เธอพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากด้วยความเขินอาย "ไม่ใช่ท้องแรกใช่มั้ยจ๊ะ?" คุณแม่ลูกสองผมสีน้ำตาลเอ่ยถามด้วยสายตาที่รู้ทัน "ใช่ครับ นี่ลูกคนที่สองของเรา" ลิธก้าวเข้ามาแทรกในขณะที่โซลัสหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู "คนแรกเป็นผู้หญิง ตอนนี้เราก็เลยหวังอยากได้ลูกชายบ้าง" "ฉันว่าแล้วเชียว!" หญิงผมสีน้ำตาลร้องขึ้น ขณะที่ผู้หญิงคนอื่นๆ พากันพยักหน้าเห็นด้วย "หน้าอกที่อวบอิ่มขนาดนั้นคือหนึ่งในข้อดีของการตั้งครรภ์ มีน้ำนมเผื่อแผ่ลูกมากขึ้น และก็มีเผื่อแผ่สามีมากขึ้นด้วย" เธอและคนอื่นๆ พากันหัวเราะคิกคักอย่างขวยเขินราวกับหญิงสาวแรกรุ่น ราวกับว่าตัวเธอไม่ใช่คนเปิดมุกตลกนี้เอง "มันเห็นๆ กันอยู่แล้ว เออร์ซี" หมอตำแยเฒ่าพ่นลมหายใจ "มันต้องใช้ประสบการณ์นะถึงจะอุ้มท้องขนาดนั้นได้อย่างสง่างามแบบนี้" 'ฆ่าฉันที! ฉันขอร้องล่ะ' โซลัสคร่ำครวญอยู่ในใจ "ขอประทานโทษด้วยครับคุณผู้หญิง แต่พวกเราต้องขอตัวก่อน" ลิธเอ่ยขึ้น "เอฟฟี่ที่รักของผมเธอกินจุเป็นสองเท่าแล้วก็ถึงเวลาต้องทานอาหารแล้วด้วย พอจะแนะนำร้านอาหารเช้าดีๆ กับร้านอาหารกลางวันอร่อยๆ ให้หน่อยได้ไหมครับ? ผมอยากจะทำเซอร์ไพรส์คุณป้าและเลี้ยงอาหารมื้ออร่อยเพื่อตอบแทนน้ำใจของท่านน่ะครับ" "เธอเป็นทั้งสามีและหลานชายที่แสนดีจริงๆ แม่ของเธอต้องภูมิใจในตัวเธอมากแน่ๆ" อิลคากล่าว หลังจากถกเถียงกันเล็กน้อย กลุ่มผู้หญิงก็ตกลงกันได้ว่าร้านไหนคือร้านที่ดีที่สุด พร้อมทั้งเสนอตัวเลือกต่างๆ ให้ลิธตามกำลังทรัพย์ที่เขาสามารถจ่ายได้ "ขอบคุณมากครับสำหรับคำแนะนำ ยินดีที่ได้รู้จักพวกคุณทุกคนนะครับ" ลิธโบกมืออำลาพวกเธอขณะที่เขาและโซลัสเดินผละออกมา "ไม่เห็นจะยินดีตรงไหนเลย" โซลัสบ่นอุบอิบ "เอาน่า โซลัส ไม่มีเหตุผลอะไรต้องมานั่งหน้ามุ่ยเลยนะ พวกเธอพากันชื่นชมเธอออกจะตายไป" ลิธกระแอมไอเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ "มันจะเป็นคำชมก็ต่อเมื่อฉันท้องจริงๆ ย่ะ!" เธอแยกเขี้ยวใส่ "ในเมื่อฉันไม่ได้ท้อง สิ่งที่พวกเธอวิจารณ์ก็คือเรื่องน้ำหนักตัวกับหน้าอกของฉัน มันมีอะไรผิดปกติหรือไง?" 'ไม่มีอะไรผิดปกติหรอกจ้ะ ลูกรัก' เมนาเดียนเอ่ยดังขึ้นจากในเงาของเธอ 'ในตระกูลของเรา ผู้หญิงล้วนมีหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่ม และลูกก็ได้รับสืบทอดมาจากแม่ไงล่ะ' 'จริงเหรอคะ?' โซลัสถาม ระหว่างรูปร่างที่เล็กบอบบางของเธอ กับการต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับบรรดาหญิงสาวแห่งตระกูลเวอร์เฮน โซลัสรู้สึกว่าตัวเอง 'เล็ก' ในหลายๆ ความหมายเหลือเกิน ลิธพาเธอไปยังร้านเบเกอรี่ที่ดีที่สุดในย่านนั้น โซลัสจัดการกลืนกินความเศร้าสร้อยของตัวเองลงไปพร้อมกับครีมพัฟและชีสเค้กชิ้นโต ก่อนจะตบท้ายด้วยช็อกโกแลตร้อนแก้วใหญ่เพื่อชะล้างทุกอย่างลงคอ "มองอะไรยะ?" โซลัสบ่นอุบอิบขณะเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ "นายพูดเองนะ ว่าฉันกินจุเป็นสองเท่าน่ะ" 'ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ เถอะ' เมนาเดียนถอนหายใจ ทำให้โซลัสถึงกับสำลักอาหาร 'แม่คะ มันไม่ตลกเลยนะ!' 'ใครล้อเล่นกันล่ะ?' เมนาเดียนแค่นเสียง 'มันขอมากไปงั้นเหรอที่อยากจะอุ้มหลานจากลูกสาววัย 744 ปีของฉันเนี่ย?' 'ฉันไม่ได้อายุ 744 ปีซะหน่อย!' โซลัสกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นหญิงชราที่แก่หง่อม 'ฉันตายตอนอายุ 28 และเพิ่งจะได้สติกลับมาแค่ 16 ปีเองนะ-' 'ซึ่งนั่นก็แปลว่าลูกอายุอย่างน้อย 44 ปีแล้วไง' เมนาเดียนชี้ให้เห็นความจริง 'ถ้าเรานับรวมทั้งสามชีวิตของลิธ เขาก็อายุ 46 ปี มีลูกแล้วสองคน แถมยังมีอีกคนอยู่ในท้องด้วย' "จู่ๆ ฉันก็หมดความอยากอาหารซะแล้วสิ" โซลัสผุดลุกขึ้น หวังจะยุติบทสนทนานั้นเสียที "จู่ๆ งั้นเหรอ?" ลิธชี้ไปที่กองจานที่ซ้อนกันอยู่ข้างตัวเธอ รวมถึงเหยือกช็อกโกแลตร้อนที่บริกรเพิ่งนำมาเติมให้เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ "น่าไม่อายเลยนะพ่อหนุ่ม!" เจ้าของร้านเบเกอรี่เอ่ยขึ้นขณะยื่นบิลค่าอาหารให้เขา "คนท้องไม่ควรถูกทำให้ต้องอับอายเพราะอาการแพ้ท้องอยากกินของจุกจิกนะ" แม้แต่หนวดของชายวัยกลางคนยังม้วนงอขึ้นเมื่อเขายิ้มให้โซลัส พร้อมกับยื่นถุงคุกกี้ที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ จากเตาให้เธอถุงเล็กๆ "ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะครับ แล้วก็ขอให้โชคดีกับเด็กในท้องนะ ส่วนนี่ถือซะว่าเป็นของกำนัลจากทางร้าน เผื่อว่าคุณหนูจะหิวขึ้นมาอีกในภายหลัง" "ผมต้องขออภัยที่แสดงกิริยาไม่เหมาะสมออกไปครับ" ลิธกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ทว่าในใจกลับลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาที่จะแก้แค้น "ผมยังตกใจกับเรื่องเซอร์ไพรส์อยู่นิดหน่อยน่ะครับ ดูเหมือนว่าพวกเรากำลังจะได้ลูกแฝด" โซลัสกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะเก็บคุกกี้ไว้กินทีหลัง หรือจะกินรองท้องสักสองสามชิ้นระหว่างทางกลับบ้านดี แต่ทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันตา "ลูกแฝด?" คนทำขนมปังมีสีหน้าขัดแย้ง "ด้วยเงินเดือนทหารเนี่ยนะ?" "ครับ" ลิธถอนหายใจ "ผมเดาว่าผมคงต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อหาเลี้ยงเจ้าพวกตัวตะกละน้อยพวกนี้ซะแล้วสิ" เขาลูบไล้ไปที่หน้าท้องของโซลัสด้วยความอ่อนโยนแบบเดียวกับที่เขาทำกับคามิลล่า ทำให้โซลัสหน้าแดงแปร๊ดจนแทบจะกลืนกลายเป็นสีเดียวกับผลตำลึงสุก และปรารถนาให้มอร์การ์สูบเธอลงไปใต้ดินประหนึ่งคุกกี้ชิ้นหนึ่ง "นายทำได้อยู่แล้ว ไอ้ลูกชาย" คนทำขนมปังดึงบิลกลับไปและจัดการลดราคาให้ "เหมือนกับที่ฉันเคยทำตอนที่ทวยเทพประทานลูกแฝดมาให้นั่นแหละ" "ขอบคุณมากครับคุณลุง" ลิธจ่ายบิลและให้ทิปบริกรก่อนจะเดินออกจากร้านไป "จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยเหรอ?" โซลัสถอนหายใจ "จำเป็นสิ ถ้าฉันจะต้องโดนดุเพราะนิสัยการกินของเธอ เธอก็ต้องมาแบ่งปันความเจ็บปวดของฉันด้วยเหมือนกัน" ลิธตอบกลับ "ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าข่าวลือมันจะแพร่สะพัดไปไวขนาดนี้" โซลัสรีบเปลี่ยนเรื่องคุยในขณะที่เมนาเดียนยังคงหัวเราะร่วนอยู่ภายในเงาของเธอ "พวกเขารู้แล้วว่าเราเป็นใคร แล้วนายทำงานอะไร" "แค่นี้ยังจิ๊บๆ น่า" ลิธบอก "สมัยก่อน ตอนอยู่ที่ลูเทีย แค่เธอจามทีเดียว ยายนาน่าก็แทบจะถูมือรอด้วยความตื่นเต้นที่กำลังจะได้คนไข้ใหม่แล้ว" *** "ลูกแฝดงั้นเหรอ?" เยอร์น่าหัวเราะร่วนเมื่อได้ยิน 'ข่าวดี' ระหว่างมื้อค่ำ "หมอตำแยเขาว่ามางั้นแหละ" ลิธยักไหล่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เราเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นกันเถอะนะคะ?" โซลัสเอ่ยอย่างขัดเขินขณะเอาส้อมเขี่ยอาหารในจานไปมา ด้วยเหตุผลบางประการ เธอไม่รู้สึกหิวอีกต่อไปแล้ว และริซอตโต้เห็ดแสนอร่อยตรงหน้าก็กลับมีรสชาติฝาดเฝื่อนไปด้วยความอับอายและความเสียใจ "ด้วยความยินดีเลย" เยอร์น่าพยักหน้ารับ "ฉันใช้เวลาอยู่นานทีเดียวกว่าตรวจสอบทุกอย่างจนแน่ใจ แต่ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเพื่อนๆ ของพวกเราไม่ได้ระแคะระคายเรื่องปาร์ตี้เซอร์ไพรส์เมื่อวานนี้เลย และพวกเขาก็ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ" "ได้ยินแบบนั้นก็ดีแล้ว" ลิธว่า "มันคงน่าเศร้าถ้ามีใครมาทำลายเซอร์ไพรส์ของพวกเขา แล้วคุณพอจะหาสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับจัดปาร์ตี้ได้แล้วหรือยัง?" "ฉันคัดเลือกจนเหลือแค่สามแห่งแล้วล่ะ" พันตรีตอบกลับ

React

Discussion