“ทำไมล่ะ? เจ้าหนุ่ม อยากได้ลายเซ็น หรือมีเรื่องอะไรอยากจะพูดกับฉันงั้นเหรอ?” วาร์นนั้นมีอายุมากกว่าลิธ ทว่าความแตกต่างทางส่วนสูงก็มากพอที่จะทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ด้วยสถานะอันสูงส่งของลิธ ผนวกกับชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ที่ชาวเมืองดั้งเดิมของลูเทียมักจะคอยกระพือให้คุกรุ่นอยู่เสมอ วาร์นถึงกับรู้สึกราวกับว่าวิญญาณกำลังหลุดลอยออกจากร่าง ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด และหัวเข่าก็อ่อนยวบลงในฉับพลัน “บริสนา ฉันคิดว่าเรื่องของเราคงไปกันไม่ได้แล้วล่ะ ขอโทษด้วยนะ” วาร์นหันหลังกลับ แล้วสับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิตราวกับว่านั่นคือสิ่งเดียวที่จะต่อลมหายใจของเขาได้ “ฉันว่าแล้วเชียวว่ามันดีเกินกว่าจะเป็นเรื่องจริง” บริสนาถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง “การตามหาผู้ชายดีๆ สักคนว่ายากแล้ว แต่พอเจอคนที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ มันก็ต้องมีข้อแม้ซ่อนอยู่เสมอสินะ” บริสนากำลังจะย่างเข้าสู่วัย 24 ปี และเธอก็กำลังเร่งรีบที่จะหาสามีให้ได้ หากเลยวัย 25 ปีไป เธอจะถูกตราหน้าว่าเป็นสาวทึนทึก และกลายเป็นเป้าหมายของพวกนักขุดทองมากยิ่งขึ้นไปอีก แม้ว่าเว็กซัลจะมีข้อเสียอยู่มากมาย แต่เขาก็เป็นนักธุรกิจฝีมือดี และตอนนี้เขาก็เป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่ถึงสามแห่งในลูเทีย เมื่อเมืองขยายตัวออกไป ใช่ว่าทุกคนจะมีเงินพอซื้อม้า หรือมีเวลาเดินเท้าเป็นชั่วโมงเพียงเพื่อไปซื้อขนมปังปอนด์เดียว เว็กซัลได้กว้านซื้อกิจการของคู่แข่งทั้งหมด และแทนที่ด้วยเหล่าลูกมือที่เขาไว้ใจที่สุด ซึ่งสั่งสมประสบการณ์ในการทำขนมปังและการรับมือกับลูกค้าจากการทำงานร่วมกับเขามาอย่างโชกโชน ตอนนี้เว็กซัลกลายเป็นผู้มีฐานะมั่งคั่ง และในฐานะทายาทสืบทอดธุรกิจของครอบครัว บริสนาเองก็เช่นกัน เธอมีชายหนุ่มมากมายมาตามจีบ แต่ส่วนใหญ่มักจะสนใจแค่ผลประโยชน์ที่เธอสามารถมอบให้ได้เท่านั้น “ขอบใจนะที่ช่วยฉันคัดกรองคนพวกนี้” บริสนาถอนหายใจ “ไม่ใช่ว่าฉันจะทำอะไรมากมายสักหน่อย ฉันก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วก็ถลึงตาใส่พวกมัน ตอนที่เธอบอกว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกันก็เท่านั้นแหละ” ลิธยักไหล่ “พูดจาใจร้ายจังเลยนะ! เราเป็นเพื่อนกันต่างหาก” บริสนาฟาดลงบนไหล่ของเขาด้วยแรงเพียงแผ่วเบา เธอได้เรียนรู้มาอย่างเจ็บปวดแล้วว่า จะเกิดอะไรขึ้นหากมนุษย์ธรรมดาบังอาจลงมือทุบตีสัตว์เทวะ “ไม่ เราไม่ใช่เพื่อนกัน ฉันก็แค่ลูกค้าที่มาซื้อขนมปังของเธอ” ลิธส่ายหน้า “และเธอก็ควรจะดีใจไว้นะ การได้เป็นจอมเวทสูงสุด (Supreme Magus) ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไปหรอก เพื่อนๆ ของฉันต้องตกอยู่ภายใต้ภัยคุกคามอยู่ตลอดเวลา และพวกเขาก็ต้องการการคุ้มครอง” “เธอจำไม่ได้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ซินย่า เยห์วัล? บ้านของเธอถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลองถึงสองครั้ง และเธอก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดทั้งสองครั้งเลยนะ” “ใช่ แต่เธอก็ได้รู้จักกับจอมเวทระดับอาร์คเมจ (Archmage) ที่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการแต่งงานกับเธอนี่นา” บริสนาโต้กลับ “ถ้าถามฉันนะ นั่นมันคือตอนจบแฮปปี้เอนดิ้งของตำนานรักอันแสนวิเศษเลยล่ะ” ลิธมองหน้าเธอราวกับว่าเธอเป็นคนเสียสติ “โธ่เอ๊ย ลิธ ช่วยฉันหน่อยเถอะน่า มีใครที่พอจะแนะนำให้ฉันรู้จักบ้างไหม? ฉันไม่ได้ขออะไรมากเลยนะ ฉันแค่อยากได้ผู้ชายดีๆ สักคน ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะดูแปลกหรือเงอะงะไปบ้าง ฉันอยากได้มนุษย์มากกว่านะ แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้เป็นมังกร (Dragon) ฉันก็รับได้หมดแหละ” “ทำอย่างกับว่าเธอจะหามังกรมาทำสามีได้งั้นแหละ” ลิธแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “พวกนั้นน่ะเลือกมากจะตายแถมยังมีอายุขัยยืนยาวอีกต่างหาก รู้หรือเปล่า?” “นั่นไง! นายนี่มันใจร้ายจริงๆ เลยเนอะ เด็กๆ ว่าไหม?” บริสนาหันไปถาม วาเลรอนและเอลิเซียที่พากันส่ายหน้าตอบรับ “พูดความจริงกับฉันมาเถอะ นายคิดว่าฉันทำพลาดไปไหมที่ปฏิเสธนัลรอนด์ไปตอนนั้น?” เมื่อไม่กี่ปีก่อน บริสนาเคยไปออกเดทกับชาวเรซาร์ (Rezar) เพียงแค่ครั้งเดียว เธอตัดสินใจตัดความสัมพันธ์กับเขา หลังจากที่ได้รับรู้ถึงพลังเวทมนตร์และวิถีชีวิตที่อาจเต็มไปด้วยอันตรายของเขา “พลาดอย่างมหันต์เลยล่ะ” ลิธตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นเสียจนทำให้บริสนารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง “แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอก ขยะของหญิงคนหนึ่ง อาจเป็นสมบัติล้ำค่าของหญิงอีกคนก็ได้ เลดี้เออร์นาสฝากฉันมาขอบใจเธอด้วยนะ ถ้าเกิดมีใครพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา” “เลดี้เออร์นาส? ท่านอาร์คดัชเชส (Archduchess) น่ะเหรอ?” ใบหน้าของบริสนาซีดเผือด เธอรีบดึงแท็บเล็ตของตัวเองออกมา แล้วฉายโฮโลแกรมของควิลล่า น้องสาวที่โด่งดังที่สุดในบรรดาสองพี่น้องขึ้นมา “ใช่ แต่เป็นอีกคนนึงต่างหากล่ะ” ลิธฉายโฮโลแกรมของฟริย่าขึ้นมาแทน ทำให้บริสนารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงลูกหมามอมแมมเมื่อนำไปเทียบกับเธอ “พวกเขาเกือบจะได้แต่งงานกันอยู่แล้วเชียว แต่เขาก็จะได้เป็นแค่ดยุกนั่นแหละ ตำแหน่งอาร์คดัชชีและบรรดายศถาบรรดาศักดิ์ที่ตามมา จะตกเป็นของครอบครัวว่าที่ภรรยาของนัลรอนด์ทั้งหมด” “บ้าเอ๊ย!” บริสนากระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด “ขอร้องล่ะ ลิธ นายต้องช่วยฉันนะ ฉันน่ะห่วยแตกเรื่องการเลือกผู้ชายจริงๆ!” “ฉันจะทำเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน” เขาตอบ “แต่ฉันไม่รับปากอะไรทั้งนั้นนะ” *** หลังจากเสร็จสิ้นช่วงเวลาแห่งการจับจ่ายใช้สอย ครอบครัวเวอร์เฮนก็เดินทางกลับบ้านเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน ลิธและโซลัสไม่ยอมปล่อยให้วันหยุดพักผ่อนของครอบครัวต้องสูญเปล่า ซึ่งนั่นก็เปิดโอกาสให้ลิธสามารถสูบเอาพลังชีวิตส่วนใหญ่ของเหล่าผู้วิวัฒน์ (Awakened) ที่เขาได้ยัดเยียดเข้าไปในคุกโลหิต (Bleed) ตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ เขาได้ตั้งค่าตัวแปรในการสกัดพลังงานไว้ที่ระดับประสิทธิภาพสูงสุด ซึ่งต้องใช้ระยะเวลายาวนานที่สุด และก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสที่สุดเช่นกัน ลิธเกลียดชังเวทมนตร์ต้องห้าม (Forbidden Magic) เข้ากระดูกดำ ทว่าเขาจงเกลียดจงชังพวกระยำที่เกือบจะพรากแม่ไปจากเขา และยังสร้างบาดแผลในใจให้เธอหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเก่าเสียอีก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ตั้งใจจะปลิดชีพพวกมันด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสอยู่แล้ว ความจริงที่ว่าจุดจบของพวกมันคือการกลายมาเป็นชุดปฐมพยาบาลให้กับโซลัส ยิ่งทำให้ความตายของพวกมันมีคุณค่าต่อเขามากกว่าตอนที่พวกมันยังมีชีวิตอยู่เสียอีก เอลิน่าทุ่มเทฝีมือทำอาหารมื้อใหญ่ในครัวอีกครั้ง แต่ในคราวนี้ ลิธยอมตกลงที่จะเลื่อนการเรียนการสอนเกี่ยวกับเวทมนตร์แห่งการรังสรรค์ (Creation Magic) ออกไปเป็นช่วงบ่ายคล้อย ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่โซลัสได้ย่อยอาหารไปจนเกือบหมดแล้ว และเมื่อถึงเวลานั้น ร่องรอยของเหล่าผู้วิวัฒน์ทั้งเจ็ดคนที่ลิธได้นำไปสังเวยให้กับคุกโลหิตก็สูญสลายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงถังสองใบที่อัดแน่นไปด้วยพลังชีวิตจนปริ่มขอบ และถังใบที่สามที่มีของเหลวฉาบอยู่เพียงบางๆ ที่ก้นถังเท่านั้น “เราจะมาเริ่มกันต่อจากจุดที่ค้างเอาไว้” เมนาเดียนยื่นเหรียญโอริคัลคุม (Orichalcum) ที่ฝังคริสตัลสีเหลืองเม็ดเล็กๆ ให้กับลิธและโซลัส “เริ่มได้” การบรรลุเป้าหมายที่ได้รับมอบหมายนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลา และก่อนที่บทเรียนในช่วงบ่ายจะจบลง เมนาเดียนก็ได้มอบหมายงานใหม่เป็นเหรียญโอริคัลคุมที่ประดับด้วยคริสตัลสีเขียวให้กับพวกเขา เหรียญเหล่านี้เผยให้เห็นเส้นใยนำส่งมานาหลายเส้น ซึ่งแตกแขนงออกเป็นเส้นเลือดฝอยอีกนับสิบเส้น ลิธและโซลัสสามารถทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงได้อย่างง่ายดาย ในวันถัดมา เมนาเดียนได้นำเหรียญแอดามันไทต์ (Adamant) ที่เธอลงมือหลอมขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับโอกาสนี้ และเชื่อมต่อพวกมันเข้ากับคริสตัลสีฟ้าครามมามอบให้กับพวกเขา “บ้าเอ๊ย!” ลิธสบถออกมาขณะที่กำลังเพ่งพินิจเหรียญในมือของตน “เมื่อไหร่ที่ฉันถอดเอาคริสตัลนี้ออก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ หลังจากที่ฉันเรียนรู้วิธีที่จะเอามันออกโดยไม่ทำให้เละเทะได้แล้วล่ะก็ มันคงเหลือเศษโลหะที่บิดเบี้ยวผิดรูป มากกว่าโลหะที่ยังสมบูรณ์ดีเสียอีก” “แถมไอ้ส่วนที่ยังดีๆ อยู่ ก็ดันกระจายตัวอยู่ทั่วทั้งเหรียญอีกต่างหาก!” โซลัสเสริม “แล้วพวกเธอคาดหวังอะไรกันล่ะ?” เมนาเดียนแค่นเสียงขึ้นจมูก “ดูอุปกรณ์ของพวกเธอเองสิ มีส่วนไหนของฟิวรี่ (Fury) และแร็กนาร็อก (Ragnarök) บ้าง ที่ไม่เอ่อล้นไปด้วยมานาจากรูน คริสตัล หรือแม้แต่อาคมเวท” “เวทมนตร์แห่งการรังสรรค์ระดับห้า เรียกร้องให้พวกเธอสามารถแยกส่วนและหลอมสร้างสิ่งของเหล่านั้นขึ้นมาใหม่ได้ในทันที ไม่ใช่มานั่งทำอย่างปลอดภัยในหอคอยของตัวเอง หรือค่อยๆ ใช้เวลาศึกษาอาร์ติแฟกต์ไปเรื่อยๆ หรอกนะ” “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกเราถึงไม่สามารถทำความเข้าใจระดับห้าได้ด้วยตัวเอง” ลิธครางฮือ “รากฐานของพวกเราไม่ได้แค่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนหรอกนะ แต่มันถูกสร้างขึ้นมาจากโคลนตมเลยต่างหาก” “เลิกบ่นแล้วก็ลงมือทำได้แล้ว” โซลัสโอดครวญ พันธะระหว่างพลังงานและแอดามันไทต์นั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าโอริคัลคุมมากนัก ทำให้กระบวนการรื้อถอนนั้นกินเวลานาน ยากลำบาก และมักจะจบลงด้วยความเละเทะอยู่บ่อยครั้ง เพียงแค่ขาดสมาธิไปชั่วอึดใจเดียว คริสตัลสีฟ้าครามก็จะแผลงฤทธิ์สยบเวทมนตร์แห่งการรังสรรค์ของลิธและโซลัสลงได้อย่างราบคาบ และฉุดรั้งพวกเขาให้กลับไปนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง หลังจากนั้น พวกเขาจะต้องฟื้นฟูโครงสร้างตามธรรมชาติของเหรียญให้กลับคืนมา แร่แอดามันไทต์นั้นนับเป็นหนึ่งในวัสดุที่ทนทานที่สุดบนโลกโมการ์ (Mogar) อยู่แล้ว และหลังจากที่ได้รับการชำระล้างให้บริสุทธิ์ด้วยเปลวเพลิงปฐมกาล (Origin Flames) คุณสมบัติของมันก็ยิ่งได้รับการยกระดับให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้น หากใช้พลังงานความมืดน้อยจนเกินไป โลหะที่ถูกร่ายมนตร์เอาไว้ก็จะก่อตัวเป็นพันธะที่อ่อนแอและผิดเพี้ยน ซึ่งยังคงต้องใช้มานาปริมาณมหาศาลในการทำลายมันลง และต้องใช้สมาธิอย่างสูงส่งเพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบจนโครงสร้างส่วนอื่นๆ ของเหรียญต้องพังทลายลงมาตามไปด้วย