“ก็ได้ เอาสิ ผมล่ะอยากจะฟังต่อใจจะขาด แต่น่าเสียดายที่ผมเป็นคนงานชุกน่ะนะ” น้ำเสียงของลิธนั้นทั้งหยามหยันและเต็มไปด้วยความประชดประชันเสียดสี เขาหยิบอาคมสื่อสารของกองทัพออกมาจากมิติลับ พลางกลั้นเสียงหัวเราะเยาะเมื่อเห็นท่านเคานต์สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจเพียงแค่ได้เห็นมัน ลิธรายงานทุกสิ่งให้เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลของเขาทราบ จากนั้นจึงให้เธอช่วยยืนยันสวัสดิภาพของท่านเคานต์ และบันทึกคำร้องขอยกเลิกภารกิจของอีกฝ่ายไว้เป็นหลักฐาน “ฉันจำเป็นต้องให้คุณระบุเหตุผลที่ร้องขอการแทรกแซงจากกองทัพตั้งแต่แรกเพื่อบันทึกในรายงานค่ะ” คามิลากล่าว “ก็เพราะทหารรับจ้างของวิสเคานต์เครมคอยรังควานพลเมืองดี และขัดขวางเสรีภาพทางศาสนาของพวกเขาน่ะสิ แต่ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายแล้ว เหล่าคนบาปพวกนั้นได้รับผลกรรมที่สาสมแล้ว” ความคลั่งไคล้อันแรงกล้าของท่านเคานต์สั่นคลอนแม้กระทั่งใบหน้าที่นิ่งสนิทดุจหินสลักของคามิลา ทำให้เธอต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน “คุณหมายความว่า กองกำลังรักษาการณ์ท้องถิ่นจัดการปัญหาไปแล้วอย่างนั้นหรือคะ?” “เปล่า ทวยเทพต่างหากที่ทรงจัดการเอง เอาละ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ผมยังมีงานต้องทำอีกมาก แล้วเรนเจอร์เวอร์เฮนจะไปเมื่อไหร่? บริการของเขาไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป แถมกิริยาที่ไร้มารยาทของเขามันช่างน่ารังเกียจสิ้นดี” ท่านเคานต์ถามเธอ ราวกับว่าลิธไม่ได้ยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้น “ทันทีหลังมื้อเที่ยง ในเมื่อท่านทำให้ผมเสียเวลาไปมากขนาดนี้ อย่างน้อยที่สุดที่ผมควรได้ทำก็คือการหาอาหารร้อนๆ ทานสักมื้อและเติมเสบียงให้เต็ม” ลิธเดินออกจากห้องทำงานของท่านเคานต์โดยที่ยังไม่ยอมวางสาย “ผมปิดไปสองภารกิจในเวลาแค่สองวัน ผมอยากจะขออนุมัติวันลาพักร้อนเนื่องจากผลงานอันยอดเยี่ยมสักหน่อย” เขาเอ่ยขึ้น “ภารกิจที่สองไม่นับเพราะมันถูกยกเลิก แต่ก็ช่างพยายามดีนะ ถ้าคุณต้องการเสบียงอะไรก็ไปซื้อที่ร้านค้าสวัสดิการของกองทัพในท้องถิ่นซะล่ะ พวกพ่อค้าชอบโก่งราคาในช่วงประกาศปิดเมือง แต่ราคาของเราจะคงที่เสมอ” ‘ช่างน่ารักจริงๆ ที่เธออุตส่าห์เป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายของผม ดูเหมือนวันนี้อารมณ์ของเธอจะดีกว่าเมื่อวานมากเลยนะ’ ลิธครุ่นคิด ‘อืม แต่ไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่เธอยังเป็นผู้ดูแลของนายอยู่ ทั้งที่ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ช่วยตำรวจสนามแล้วน่ะ?’ โซลัสตั้งข้อสังเกต มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เว้นแต่ว่าจะมีใครบางคนกำลังพยายามบงการความสัมพันธ์ของพวกเขาอีกครั้ง ลิธตำหนิตัวเองที่ลืมเรื่องการเลื่อนตำแหน่งของเธอไปเสียสนิท เขาจึงโทรหาคามิลาในช่วงพักเที่ยงของเธอเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างยังคงเรียบร้อยดี “จริงๆ ฉันต้องถูกเปลี่ยนตัวหลังจากเริ่มคอร์สฝึกอบรมแล้วล่ะค่ะ แต่ฉันขอร้องที่จะเป็นผู้ดูแลของคุณต่อ ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่านหญิงเออร์นาสหรือผู้บัญชาการเบริออนกันแน่ แต่ทางส่วนกลางยอมรับคำขอของฉัน” คามิลากล่าวพลางแกะสลัดไก่ออกมา การต้องทำงานนั่งโต๊ะและหัดทำอาหารบ่อยๆ ทำให้เธอน้ำหนักขึ้นมาบ้าง เธอจึงต้องควบคุมอาหาร และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ตารางการฝึกฝนของลิธทำให้เขามีร่างกายที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อและไร้ไขมันส่วนเกิน จนทำให้เธอเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจในรูปร่างของตัวเองขึ้นมา “นั่นคือเหตุผลที่ช่วงนี้คุณดูเหนื่อยๆ หรือเปล่า? ผมไม่อยากให้คุณโหมงานหนักเกินไปนะ การเริ่มงานใหม่มันก็ท้าทายมากพออยู่แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องรับความเครียดเพิ่มหรอก” ลิธสั่งไก่อบทั้งตัวราดซอสเกรวี่และมันฝรั่ง ซึ่งภาพที่เห็นแทบจะทำให้คามิลาน้ำลายสอ “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย แบบนี้เราจะได้ติดต่อกันได้แม้ในเวลาที่เราอยู่ไกลกัน การได้รู้ว่าคุณปลอดภัยมันคุ้มค่ากับเวลาล่วงเวลาเพียงเล็กน้อย และฉันเองก็อยากเก็บเงินเพิ่มอีกสักนิดด้วย” คามิลาจำเป็นต้องออมเงินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อการรักษาของซินญ่า “ผมดีใจนะที่ยังมีคุณเป็นผู้ดูแล แต่ที่สำคัญที่สุดคือ คุณยังเป็นแฟนของผม ผมอยากให้คุณมาอยู่ตรงนี้จริงๆ” ลิธลูบไล้แก้มของภาพโฮโลแกรมของคามิลาเบาๆ ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองอาหารของเขาอย่างไม่วางตา เธอทานส่วนของเธอหมดแล้ว แต่กระนั้นเธอก็ยังรู้สึกหิวอยู่ดี “ฉันต้องไปแล้วล่ะ ทานให้อร่อยนะ แล้วอย่าลืมให้ทิปพนักงานเสิร์ฟด้วยล่ะ” คามิลากล่าวเมื่อเสียงระฆังบอกสัญญาณหมดเวลาพักดังขึ้น ภาพโฮโลแกรมของเธอหายไป ทิ้งให้ความหวาดระแวงในใจของลิธพรั่งพรูออกมาว่าทำไมเธอถึงดูหงุดหงิดตลอดเวลา ‘หรือว่าเธอจะเบื่อความสัมพันธ์ระยะไกลของเราแล้ว? หรือว่าเธอจะเจอคนใหม่ คนที่ดีกว่าผม?’ ลิธไม่มีทางรู้เลยว่าอาหารมื้อนั้นต่างหากที่ทำให้เธออารมณ์เสีย คามิลาไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เลยที่เอาแต่คุยกับไก่อบตลอดเวลาแทนที่จะคุยกับลิธ “เฮ้ พ่อรูปหล่อ ที่นั่งตรงนี้มีคนจองหรือยังจ๊ะ?” สุ้มเสียงหวานล้ำดั่งน้ำผึ้งของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้น ลิธจดจ่ออยู่กับปัญหาที่เขามโนขึ้นมาเองระหว่างเขากับคามิลาจนเกือบจะสำลักอาหารด้วยความตกใจ นอกจากพวกลูกสาวขุนนางแล้ว ก็ไม่เคยมีใครเข้ามาจีบเขาเลยตั้งแต่เริ่มทำงานเป็นเรนเจอร์ โดยไม่รอคำตอบ หญิงสาวผู้นั้นก็นั่งลงตรงหน้าเขาพลางไขว้ห้างอย่างช้าๆ ด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน “ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่คุณให้ความสนใจนะ แต่เผื่อว่าคุณจะไม่ได้สังเกต เมื่อกี้ผมเพิ่งคุยกับแฟน...” ลิธเงยหน้าขึ้นจากจาน คำพูดของเขาหยุดชะงักไปดื้อๆ เพราะความตกตะลึง นอกจากทิสต้า ไทริส และธรุดแล้ว นี่คือสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเห็นมาอย่างแน่นอน เส้นผมสีดำขลับราวกับเส้นไหมล้อมรอบใบหน้าอันละเอียดอ่อน ขับเน้นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนและผิวพรรณอันผุดผ่องให้โดดเด่น ส่วนเว้าส่วนโค้งอันอวบอัดเย้ายวนและทรวงอกอันอิ่มเอิบของเธอนั้นช่างตราตรึง จนแม้แต่อาภรณ์ของนักผจญภัยที่สวมใส่สบายก็ไม่อาจปกปิดมันได้ เฉกเช่นเมฆาเพียงเบาบางที่ไม่อาจบดบังแสงสุริยา “ช่วยพาผมไปหาผู้รักษาหน่อยได้ไหม? เพราะผมเพิ่งตกหลุมรักคุณจนขาหักเสียแล้ว” ลิธตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม ทำเอาหญิงสาวหัวเราะคิกคัก เหล่านักผจญภัยที่นั่งถัดไปไม่กี่โต๊ะถึงกับช็อกไปตามๆ กัน บางคนตะลึงจนพูดไม่ออก ในขณะที่บางคนสบถออกมาด้วยความอิจฉา “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กัปตันชอบผู้ชายตัวสูงแบบนั้น? ขนาดโฮซุงที่ตัวยังกับยักษ์เธอยังปฏิเสธเลย!” ชายผมแดงคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าเขียวคล้ำด้วยความริษยา “ใครจะสนล่ะ! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นเธอเข้าไปจีบใครก่อน แถมยังหัวเราะให้กับมุกเสี่ยวๆ แบบนั้นอีก” หญิงสาวอีกคนที่มีผมสีน้ำตาลอ่อนกล่าวพลางมองชุดยูนิฟอร์มที่เปื้อนไวน์เพราะความตกใจจนทำหกใส่ตัวเอง “นี่เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ ฟริยา?” ลิธกล่าวพลางโผเข้ากอดเพื่อนเก่าของเขา ทำให้ลูกค้าผู้ชายเกือบทั้งร้านแทบจะสำลักอาหารตายด้วยความขุ่นเคือง “ฉันต่างหากที่ต้องถามนาย ทางเหนือนี่ออกจะกว้างขวาง ฉันไม่นึกเลยว่าจะเจอนายได้ง่ายขนาดนี้” ฟริยายังคงหัวเราะขำกับมุกจีบกันเมื่อครู่ มันเป็นมุกตลกเฉพาะตัวระหว่างพวกเขา ตั้งแต่สมัยที่ทั้งคู่ยังเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่ไวท์กริฟฟอน ทุกครั้งที่พบกัน พวกเขามักจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันและพ่นมุกจีบสาวที่เสี่ยวที่สุดเท่าที่จะนึกออก มันช่วยให้ฟริยาสลัดพวกผู้ชายที่น่ารำคาญออกไปได้ และเธอมักจะพบว่าปฏิกิริยาของผู้คนที่เห็นเหตุการณ์นั้นช่างน่าตลกเหลือเกิน “มีเหตุผลเดียวที่ผมมาที่นี่แหละ พวกเขาขอตัวผมมา โชคดีที่ผมจัดการธุระเสร็จแล้วและกำลังจะไปพอดี แล้วเธอล่ะ?” “ฉันอยู่ที่ซานเทียมาเป็นเดือนแล้วล่ะ วิสเคานต์เครมจ้างกิลด์ของฉันทั้งกิลด์มาเพื่อปกป้องทรัพย์สินของเขาจากพวกคนบ้าแถวนี้” เธอยักไหล่ “ไม่ได้จะว่านะ แต่ทำไมต้องเป็นเธอล่ะ? กิลด์ทหารรับจ้างทางเหนือก็มีตั้งเยอะแยะ การที่มาเจอเธอที่นี่ ในร้านอาหารเดียวกันแบบนี้ มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกมั้ง” “มีหลายเหตุผลที่เขาเรียกฉันมา อย่างแรก กิลด์ของฉันยังมีประวัติผลงานที่สมบูรณ์แบบ อย่างที่สอง การมีผู้รักษาที่เก่งกาจในช่วงปิดเมืองแบบนี้ถือเป็นกำไรเสมอ และอย่างที่สาม วิสเคานต์เครมเป็นหนึ่งในพวกคนเขลาที่ถือตัวและดูถูกทุกคนที่ไม่ใช่ขุนนางสืบเชื้อสายมาอย่างน้อยสามชั่วอายุคนน่ะสิ” “มีกิลด์ไม่มากนักหรอกที่มีหัวหน้าเป็นขุนนาง แถมเขายังหวังว่าการจ้างฉันจะทำให้เขาได้มีโอกาสประจบประแจงพ่อแม่ของฉัน โดยเฉพาะท่านพ่อด้วย” ฟริยากล่าว “ไม่มีชายสติดีที่ไหนกล้าเข้าใกล้แม่ของเธอหรอก” ลิธยังคงรู้สึกแปลกๆ ที่ได้พบกับเธอในสถานการณ์เช่นนี้