# ข้อมูลตัวละครและระเบียบการเรียกชื่อ: ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Supreme Magus - **ชื่อเรื่อง (TH)**: กำเนิดใหม่ไปเป็นจอมเวท - **แนว**: Fantasy / Action / Reincarnation - **Setting**: โลกแฟนตาซีที่มีระบบเวทมนตร์และสถาบันเวทมนตร์ ## ตัวละครในบทนี้ | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Lith | ลิธ | ตัวเอกชาย (เรนเจอร์) | | Phloria | ฟลอเรีย | ลูกสาวตระกูลเออร์นาส นายทหารผู้ควบคุมภารกิจ | | Quylla | ควิลล่า | น้องสาวบุญธรรมของฟลอเรีย จอมเวทอัจฉริยะ | | Onia | โอเนีย | อาจารย์ใหญ่สถาบันกริฟฟอนดำ | | Yondra | ยอนดร้า | ศาสตราจารย์ที่เสียชีวิตในภารกิจ | | Lord Mefaal | ลอร์ดเมฟาล | สามีของยอนดร้า | --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 786 ความพยาบาท (ภาค 2)** “ฉันขอให้สัตย์ปฏิญาณไว้ตรงนี้เลยว่า เราจะได้เห็นดีกันแน่ว่าอำนาจในตระกูลของเธอมันจะคุ้มกะลาหัวได้สักแค่ไหน เพราะถ้าเรื่องนี้ยังไม่จบอย่างสาสม... ก็อย่ามาเรียกฉันว่าโอเนียเลย!” อาจารย์ใหญ่โอเนียสะบัดกายหันหลังให้ฟลอเรียอย่างเย็นชาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งข้อกล่าวหาแม้เพียงครึ่งคำ ทว่าต่อให้ทำได้ ฟลอเรียในยามนี้ก็สิ้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรงและเจตจำนงที่จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา แม้ว่าเจ้าหน้าที่กริฟฟอนจะให้ความมั่นใจแก่ฟลอเรียแล้วว่า ประวัติการรับราชการของเธอจะไม่ด่างพร้อยจากความล้มเหลวที่คูล่าห์ ทว่าอาจารย์ใหญ่ส่วนใหญ่กลับไม่เห็นพ้องกับการตัดสินใจของไทริสเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่กลับมาถึง บรรดาผู้ช่วยต่างพากันบอกเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการถูกคุมขัง โดยเฉพาะประเด็นที่ว่าเหล่าศาสตราจารย์และสมาชิกกองทัพต่างไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะทอดทิ้งพวกเขาไว้เบื้องหลังเพื่อเอาตัวรอดระหว่างการหลบหนี เรื่องนี้ได้ก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วงไปทั่วทุกระแหง ไม่เพียงเพราะฟลอเรียเป็นนายทหารผู้ควบคุมภารกิจเท่านั้น แต่เธอยังเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตกลับมาในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ผู้คนจึงพยายามจะโยนความผิดทั้งหมดไปที่เธอ เนื่องจากบรรดาศาสตราจารย์ต่างลาโลกไปแล้ว และไม่มีใครอยากให้เกียรติประวัติของผู้ล่วงลับต้องมัวหมอง “ฉันขอโทษนะพี่... ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง” ควิลล่าเอ่ยเสียงแผ่ว พลางนึกด่าทอฝีปากที่พาจนของตัวเองอยู่ในใจ “อย่ากังวลไปเลยควิลล่า ยายแก่นั่นก็แค่หาข้ออ้างมาพ่นพิษร้ายใส่ฉันเท่านั้นแหละ มันไม่เกี่ยวกับเธอเลย... มาถึงจุดนี้ ฉันชินชากับการปฏิบัติแบบนี้เสียแล้วละ” ฟลอเรียเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความขมขื่น ลิธมองทะลุผ่านใบหน้าที่เรียบเฉยราวกับรูปสลักของเธอจนเห็นถึงความเจ็บปวดที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่าเขาได้ปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมเพียงลำพัง ในขณะที่ลิธเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการจัดการปัญหาของคามิล่าและควิลล่า ฟลอเรียกลับเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอมา เธอเป็นคนรับฟังคำระบายและความกังวลทุกอย่างของเขา กระทั่งคอยดูแลให้เขาทานอาหารให้ครบทุกมื้อ เขาหลงลืมไปเสียสนิทว่าฟลอเรียไม่ได้เป็นเหมือนเขา เธอให้ความสำคัญกับอาชีพการงานของเธออย่างที่สุด แม้จะมีคนมากมายเกลียดชังลิธด้วยเหตุผลร้อยแปด แต่เขากลับไม่ไยดีแม้แต่น้อย เพราะงานในฐานะเรนเจอร์เป็นเพียงเรื่องชั่วคราวเท่านั้น ทว่าสำหรับฟลอเรีย เธอทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเป้าหมายนี้ ยอมเสียสละมานับครั้งไม่ถ้วนเพื่อพิสูจน์ให้โลกเห็นว่าเธอไม่ใช่แค่ลูกคุณหนูจอมเอาแต่ใจที่ใช้ชื่อเสียงตระกูลเพื่อไต่เต้าในกองทัพ “อย่าไปใส่ใจเรื่องของโอเนียเลย ผู้กองเออร์นาส ยายแก่นั่นก็เป็นพวกหัวแข็งงี่เถ่าแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” ลอร์ดเมฟาลเอ่ยขึ้น สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในห้อง ไม่ใช่เพียงเพราะพวกเขาคาดหวังว่าชายผู้สูญเสียภรรยาควรจะโกรธแค้น แต่น้ำเสียงของเขากลับดูเบื่อหน่ายยิ่งกว่าใครเพื่อน สามีของยอนดร้าเป็นชายวัยใกล้เจ็ดสิบที่มีความสูงระดับมาตรฐาน ผมสีดอกเลาและหนวดเคราที่ได้รับการตัดแต่งอย่างประณีต แววตาสีน้ำตาลไม้เกาลัดของเขาไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวดหรือโทสะ มีเพียงความขมขื่นที่ตกตะกอนอยู่ลึกๆ “มันไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก... แค่เพื่อปกปิดความอัปยศที่สูญเสียบุคลากรระดับกะทิไป พวกสถาบันเวทมนตร์ก็แค่อยากได้แพะรับบาปเท่านั้น ส่วนเรื่องภรรยาของฉัน... อย่าได้รู้สึกผิดกับชะตากรรมของเธอเลย ยอนดร้าตายนเยี่ยงที่เธอใช้ชีวิต นั่นคือการตายในหน้าที่” คำพูดของเขาเย็นเฉียบจนดูเหมือนอำมหิต “ขอบพระคุณค่ะ ลอร์ดเมฟาล” ฟลอเรียเอ่ยพลางไตร่ตรองคำพูดอย่างระมัดระวัง “ดิฉันอยากจะขอยืนยันว่า สิ่งที่ศาสตราจารย์ยอนดร้าได้อุทิศตนเพื่อ...” “เก็บไว้พูดในสุนทรพจน์ไว้อาลัยเถอะ เรนเนอร์เล่าเรื่องช่วงวาระสุดท้ายของเธอให้ฉันฟังหมดแล้ว และมันก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน” เขาตอบกลับก่อนจะหันไปทางลิธ “เรนเจอร์เวอร์เฮนสินะ? เธอคือ ‘โปรเจกต์สัตว์เลี้ยง’ ชิ้นสุดท้ายของยอนดร้า หวังว่าภรรยาของฉันจะดูแลเธออย่างดีนะ” สิ้นคำพูดนั้น กลุ่มคนแต่งกายด้วยสีประจำตระกูลเมฟาลก็ก้าวเข้าร่วมวงสนทนา พวกเขามองดูสามผู้รอดชีวิตจากคูล่าห์ด้วยสายตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความอิจฉาริษยาและความรำคาญใจ บรรดาลูกๆ ของยอนดร้าต่างเติบโตจนมีครอบครัวของตัวเองกันหมดแล้ว และนอกจากหน้าตาที่ละม้ายคล้ายคลึงกับผู้เป็นแม่ พวกเขาทุกคนต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาไม่ต่างกัน “ครับ เธอปฏิบัติกับผมอย่างดี” ลิธพยักหน้า “ผมมาที่นี่เพื่อทำความเคารพยอนดร้า และเพื่อส่งต่อคำสั่งเสียสุดท้ายของเธอให้แก่พวกคุณ” “เหอะ... ไม่ถึงเดือนก็เรียกชื่อต้นกันสนิทสนมขนาดนี้แล้วรึ” ชายวัยใกล้ห้าสิบคนหนึ่งเอ่ยพลางย่นจมูกด้วยความรังเกียจเสียจนลิธเกือบจะนึกว่าเขาจะถ่มน้ำลายใส่ในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ลอร์ดเมฟาลบีบไหล่ลูกชายคนโตเพื่อบังคับให้เขาหุบปาก ก่อนจะหันมาขอให้ลิธเริ่มพิธี “ตรงนี้เลยหรือครับ? ผมเกรงว่าสถานที่ที่ส่วนตัวกว่านี้จะเหมาะกว่า...” ลิธถามหยั่งเชิง “ตรงนี้แหละ สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว” ลอร์ดเมฟาลตอบ ลิธเริ่มร่ายรำนิ้วมือและพึมพำถ้อยคำที่ฟังไม่เป็นภาษาก่อนจะบันดาลให้เกิดภาพโฮโลแกรมจำลองช่วงเวลาสุดท้ายของยอนดร้าขึ้นท่ามกลางวงล้อมของผู้คน เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเลียนน้ำเสียงของเธอให้เหมือนที่สุด “ได้โปรด... บอกลูกๆ ของฉันทีว่าฉันไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขา ความคิดสุดท้ายของฉัน... แม้แต่สัมผัสสุดท้ายนี้ ก็ยังคงมีไว้เพื่อพวกเขาเสมอ...” ภาพโฮโลแกรมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก แม้จะแฝงไปด้วยความรุ่มร้อนจากความเจ็บปวดของบาดแผลฉกรรจ์ “บอกพวกเขาว่าฉันขอโทษที่ไม่อาจเป็นแม่ที่พวกเขาควรได้รับ ฉันใช้ชีวิตอย่างสูญเปล่า... มัวแต่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ผิดพลาดมาตลอด สุดท้ายฉันก็ทำให้ทุกคนผิดหวัง ทั้งครอบครัว... เรนเนอร์... แม้แต่เธอ ถ้าเพียงแต่ฉันมีโอกาสอีกสัก...” ลิธพยายามอย่างยิ่งที่จะสื่อสารถึงความจริงใจและความเสียใจทั้งหมดของเธอ ทว่าผู้ชมเบื้องหน้ากลับดูจะไร้ซึ่งอารมณ์ร่วมอย่างสิ้นเชิง “ขอบคุณนะ เรนเจอร์เวอร์เฮน” ลอร์ดเมฟาลค้อมศีรษะให้ทั้งลิธและฟลอเรียเล็กน้อย ตามด้วยสมาชิกในครอบครัวที่เหลือ “ฉันยืนยันได้เลยว่าพวกเธอจะไม่เดือดร้อนเพราะครอบครัวเราแน่นอน” “ด้วยแรงสนับสนุนของเราประกอบกับคำให้การของเรนเนอร์ มั่นใจได้เลยว่าโอเนียจะไม่มีปัญญาทำอะไรพวกเธอได้” “พวกคุณทำไมถึงใจคอคับแคบกันขนาดนี้!” มีเพียงควิลล่าที่สะอื้นไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน “พวกคุณเห็นผู้หญิงคนหนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาแท้ๆ แต่กลับไม่สนใจเลยหรือว่าเธอได้รับบาดเจ็บอย่างไร หรือเธอจะได้รับการล้างแค้นหรือไม่?” “เรารู้เรื่องของเธอดี จอมเวทเออร์นาส” หญิงวัยเกือบสี่สิบเอ่ยพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ควิลล่า เธอประดับรอยยิ้มที่อ่อนโยนและแววตาที่ดูอบอุ่นราวกับมารดา แม้แต่ลิธยังต้องตกตะลึง เมื่อเห็นว่าลูกสาวของยอนดร้าดูจะซาบซึ้งกับคำพูดของควิลล่ามากกว่าคำสั่งเสียจากปากแม่ของตัวเองเสียอีก “เธอเป็นเด็กกำพร้า เธอคงคิดว่าครอบครัวคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์และล้ำค่าสินะ... แต่มันไม่ใช่สำหรับเรา แม่ของฉันตายจากใจฉันไปนานแล้ว... นับตั้งแต่วันที่ฉันตระหนักได้ว่าเธอรักลูกศิษย์และซากอารยธรรมที่สาบสูญมากกว่าลูกสาวตัวเอง” “เธอใช้เวลากับฉันเพียงเพื่อบังคับให้ฉันเรียนเวทมนตร์ และพอรู้ว่าฉันไม่มีพรสวรรค์ เธอก็หมดความสนใจในตัวฉันทันที... ขั้วตรงข้ามของความรักไม่ใช่ความเกลียดชังหรอกนะ แต่มันคือความเฉยเมย และฉันก็เติบโตขึ้นมาด้วยความเฉยเมยที่มีต่อแม่ ไม่ต่างจากที่เธอมีให้ฉันเลย” “ฉันไม่ได้ใจคอคับแคบหรอกเด็กน้อย... เพียงแต่ฉันเลิกโศกเศร้าให้เธอไปตั้งหลายปีแล้วต่างหาก” “ทำไมเธอถึงคิดว่าเราจัดงานศพที่นี่ล่ะ?” ลอร์ดเมฟาลถามขึ้น “ยอนดร้าใช้เวลาอยู่ที่สถาบันกริฟฟอนดำมากกว่าที่บ้านเสียอีก คนพวกนี้ต่างหากคือครอบครัวที่แท้จริงของเธอ” “ฉันไม่รู้หรอกว่าความเสียใจของเธอเป็นของจริงหรือเปล่า และเอาตามตรงนะ... ฉันไม่สนใจหรอก เพราะมันน้อยเกินไปและสายเกินไปที่จะมีความหมายอะไรแล้วละ” เมื่อลิธ ฟลอเรีย และควิลล่าได้อยู่กันตามลำพังอีกครั้ง ความเงียบก็เข้าปกคลุมเป็นเวลานาน ต่างคนต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง “ตอนเด็กๆ ฉันเกลียดนักที่แม่ชอบเข้ามาวุ่นวายกับชีวิต คอยสั่งโน่นสั่งนี่ และบังคับให้ฉันทำในสิ่งที่เธอคิดว่าดีที่สุด...” ฟลอเรียเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน “แต่พอโตขึ้น ฉันถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมแม่ถึงยอมทำงานหนักสายตัวแทบขาดเพียงเพื่อให้ได้กลับมาทานมื้อค่ำกับเรา และใช้ทุกวินาทีที่ว่างมาเคี่ยวเข็ญฉัน... มันเป็นวิธีที่แสนจะบิดเบี้ยว เจ้ากี้เจ้าการ และไม่ลดละในแบบของแม่ เพื่อที่จะได้เป็นส่วนสำคัญในชีวิตของฉัน” “เรากลับกันได้หรือยัง?” ควิลล่าเอ่ยถาม “จู่ๆ ฉันก็รู้สึกอยากกอดแม่แล้วบอกว่ารักท่านขึ้นมาเสียเฉยๆ เลย”