Chapter 2286 ความทรงจำ เอเมอรี่กำลังจะเห็นโฉมหน้าของฆาตกรอยู่แล้ว ทว่าทันใดนั้น แรงสะท้อนกลับอันมหาศาลก็พุ่งพล่านผ่านจุดเชื่อมต่อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาในทันทีอย่างรุนแรงจนน่าเหลือเชื่อ มันเป็นคลื่นกระแทกที่บีบบังคับให้พวกเขาทุกคนต้องหลุดออกมาจากห้วงการเดินทางของวิญญาณอย่างโหดเหี้ยม ดาโมตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก เขาตะโกนคำว่า "ถอยไป!" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่สั่นประสาท ราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับความสยดสยองในชั่วขณะนั้นอีกครั้ง ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าซีดเผือดโชกไปด้วยเหงื่อเย็น เอเมอรี่ใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อตั้งสติ จิตใจของเขายังคงหมุนคว้างจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันชัดเจนในทันทีว่านี่ไม่ใช่บาดแผลทางใจธรรมดา ผู้โจมตีได้ฝังตราประทับอันทรงพลังเอาไว้ในวิญญาณของดาโม มันเป็นร่องรอยชั่วร้ายที่ออกแบบมาเพื่อปิดกั้นความพยายามใดๆ ที่จะเปิดเผยความจริง อาชาคาทนรับแรงสะท้อนกลับที่รุนแรงไม่ไหวจนหมดสติไป ร่างของเขานอนนิ่งสนิทและเคลียรีบเข้าไปดูอาการ สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด ความกังวลในดวงตาของเคลียสะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกของเอเมอรี่ได้เป็นอย่างดี แต่เอเมอรี่รู้ดีว่าเขาจะหยุดตอนนี้ไม่ได้ ความเสี่ยงที่จะต้องสูญเสียดาโมไปตลอดกาลนั้นมีมากเกินไป โดยไม่ลังเล เอเมอรี่คว้าตัวหนุ่มน้อยนักบวชที่ยังคงตื่นตระหนกและเปิดใช้งานสกิล [Soul Walking] อีกครั้ง พุ่งทะยานกลับเข้าสู่ห้วงลึกของวิญญาณที่แตกสลายของดาโม ครั้งนี้เอเมอรี่ไม่ยั้งมือ เขาเปิดใช้งานทั้งพลัง [Emperor Focus] และ [Prism of Light] ของเขา พร้อมกับทุ่มเทพลังทุกหยดที่มีลงไปในภารกิจนี้ วิญญาณของเขาเปี่ยมไปด้วยพลัง ก่อตัวเป็นเจดีย์ชั้นที่สาม—พลังอันมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับตราประทับของฆาตกรโดยตรง ด้วยความพยายามอย่างหนัก เขาสามารถเชื่อมต่อได้สำเร็จ และภาพเหตุการณ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจดจ่ออย่างเต็มที่ ตั้งใจแน่วแน่ที่จะฝ่าทะลุแนวกั้นที่ปิดกั้นเขาไว้ก่อนหน้านี้ ขณะที่เขากลับเข้าไปในความทรงจำ ในที่สุดเขาก็เห็นเงาร่างหนึ่ง—ชายคนหนึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ ปกคลุมด้วยออร่าที่คุกคาม ทว่าสิ่งที่น่าหงุดหงิดคือใบหน้าของผู้บุกรุกยังคงเลือนลาง ซึ่งเป็นสัญญาณชัดเจนว่าเอเมอรี่ยังไม่สามารถทำลายการป้องกันของผู้บุกรุกได้อย่างสมบูรณ์ แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง แต่เอเมอรี่เห็นฟูซีที่กำลังเตรียมการสร้างค่ายกลพันธนาการ ปราชญ์โบราณร่ายลวดลายซับซ้อนในอากาศขณะเปิดใช้งานค่ายกล เสียงของเขาดังขึ้นขณะเร่งให้ดาโมรีบหนีไปทันที แต่ก่อนที่ดาโมจะทันได้หนี ผู้บุกรุกก็ได้ปลดปล่อยการโจมตีทางจิตวิญญาณที่รุนแรงออกมา เอเมอรี่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแหลมคมที่ทะลุผ่านจุดเชื่อมต่อของพวกเขา ราวกับว่าการโจมตีนั้นพุ่งเข้าใส่เขาโดยตรง ความทรงจำพังทลายลงกลายเป็นความว่างเปล่าที่หมุนวน ความหงุดหงิดของเอเมอรี่พุ่งสูงขึ้น "แค่นี้หรือ? ไม่! มันต้องมีอะไรมากกว่านี้!" ด้วยความไม่ยอมจำนน เอเมอรี่ดำดิ่งกลับเข้าไปในความทรงจำอีกครั้ง บังคับตัวเองฝ่าเข้าไปในความมืดมิด แต่ทุกครั้ง รูปแบบเดิมก็ซ้ำรอยเดิม ทั้งแนวกั้นที่เจ็บปวด ร่างที่เลือนลาง และความรู้สึกสิ้นหวังที่ท่วมท้น เอเมอรี่กำลังจะยอมแพ้อยู่แล้วตอนที่บางอย่างเปลี่ยนไป แสงริบหรี่จางๆ ภายในวิญญาณของดาโมดึงดูดความสนใจของเขา มันเป็นเศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกซ่อนไว้ลึกสุดในจิตสำนึกของนักบวชผู้นี้ ด้วยความมุ่งมั่นที่กลับมาเปี่ยมล้น เอเมอรี่ค่อยๆ แกะชั้นความทรงจำนั้นออกจนกระทั่งฉากใหม่เริ่มปรากฏขึ้น เขาไม่ได้เฝ้ามองผ่านดวงตาของดาโมอีกต่อไป แต่เขากลับพบว่าตัวเองกำลังเฝ้าดูการต่อสู้จากมุมมองที่ต่างออกไป "เป็นไปได้ยังไง?... นี่คือความทรงจำของใครกัน..." ความจริงปรากฏชัดในใจของเขา "นี่มัน... ความทรงจำของท่านอาวุโสฟูซี!" บัดนี้เขากำลังมองดูการต่อสู้ผ่านดวงตาของปราชญ์แห่งบูรพาทิศผู้นี้เอง ความคมชัดนั้นน่าตกใจ และความลึกซึ้งของความรู้รวมถึงประสบการณ์ที่ได้รับจากมุมมองนี้ช่างท่วมท้น เอเมอรี่เข้าใจได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ความทรงจำธรรมดา แต่มันคือความทรงจำที่ถูกจารึกไว้ในวิญญาณของดาโมโดยฟูซี ผ่านสายตาของฟูซี วิสัยทัศน์ของเอเมอรี่คมชัดขึ้น เผยให้เห็นรายละเอียดของการเผชิญหน้าที่ดุเดือด แม้ใบหน้าของผู้โจมตีจะยังคงเลือนลางบางส่วน แต่รอยตำหนิสีทองเด่นชัดบนหน้าผากของผู้บุกรุกกลับปรากฏขึ้น—สัญลักษณ์ที่เปล่งประกายด้วยพลังงานอันเป็นลางร้าย การต่อสู้ที่เกิดขึ้นไม่ต่างจากการปะทะกันของเหล่ายักษ์ใหญ่ ฟูซีหยัดยืนอย่างมั่นคงต่อหน้าคู่ต่อสู้ แต่ชัดเจนว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับพลังที่เหนือกว่า ศัตรูไม่ใช่แค่จอมเวททั่วไป แต่เป็นมหาจอมเวทระดับสามจักรวาลที่แข็งแกร่ง ซึ่งน่าจะอยู่ในจุดสูงสุดของพลังแล้ว ความเชี่ยวชาญในธาตุแสงของเขานั้นไม่มีใครเทียบได้ และความสามารถในฐานะจอมเวทวิญญาณยิ่งทำให้เขาอันตรายยิ่งขึ้น ทุกคาถาที่เขาร่ายออกมาแผ่ซ่านด้วยความเจิดจ้าที่บาดตา ทำให้เขาเป็นพลังที่แทบจะหยุดยั้งไม่ได้ ฟูซีต่อสู้อย่างกล้าหาญ ทุกการกระทำถูกคำนวณมาเพื่อรับมือกับการโจมตีที่ถาโถมเข้ามา เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดบนร่างกายและวิญญาณของปราชญ์ผู้นี้ขณะที่เขาต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต ฟูซีปลดปล่อยทรัพยากรทุกอย่างที่มี เรียกใช้เครื่องมือค่ายกลอันซับซ้อนออกมา แต่พลังของผู้โจมตีนั้นไม่ยอมลดละ ทีละอย่าง เครื่องมือแต่ละชิ้นถูกทำลายและฉีกกระชากราวกับเป็นเพียงของเล่น แม้จะมีความพยายามอันกล้าหาญของฟูซี แต่ผู้โจมตีก็ฉวยโอกาสพลิกสถานการณ์ ทำให้การต่อสู้กลายเป็นเกมที่น่าสยดสยอง การเคลื่อนไหวของปราชญ์แห่งบูรพาทิศเริ่มช้าลง การป้องกันอ่อนแอลง จนกระทั่งในที่สุด คาถาของผู้ชายคนนั้นก็สัมผัสเป้าหมาย แรงระเบิดของเวทมนตร์แสงอันรุนแรงทำลายสิ่งที่หลงเหลือจากการป้องกันของฟูซีจนหมดสิ้น และร่างของปราชญ์ก็ทรุดลงภายใต้การโจมตีอย่างหนักหน่วง เขาถูกลดค่าให้กลายเป็นเพียงของเล่นในมือของศัตรูผู้โหดร้ายคนนี้ "ไม่!!" หัวใจของเอเมอรี่เจ็บปวดเมื่อเห็นภาพอันโหดร้ายนั้นปรากฏตรงหน้า ร่างของฟูซีที่บอบช้ำและแตกสลายถูกตรึงไว้กับต้นไม้ด้วยพลังอันมหาศาลของผู้โจมตี เลือดไหลอาบใบหน้าของปราชญ์ ร่างที่เคยสง่างามของเขากลับเหลือเพียงเงามืดของอดีต ตัวตนที่โหดร้ายนั้นโน้มตัวลงมาเหนือร่างของเขาพร้อมกับเอ่ยขึ้น "นี่คืออัจฉริยะที่โลกมนุษย์สามารถมอบให้ได้งั้นหรือ? สองพันปีแห่งความผิดหวัง" คำพูดนั้นบาดลึก ไม่ใช่แค่กับฟูซี แต่รวมถึงเอเมอรี่ด้วย ทว่าแม้ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดนี้ จิตวิญญาณของฟูซีก็ยังไม่แตกสลาย ผ่านความเจ็บปวดนั้น เสียงหัวเราะแผ่วๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่อาบไปด้วยเลือด ดวงตาของปราชญ์แม้จะถูกทรมานอย่างแสนสาหัส แต่กลับเปล่งประกายด้วยความท้าทาย "เจ้ายังไม่เห็นอะไรเลย..." ฟูซีกระซิบ ประกายแห่งความมุ่งมั่นจุดขึ้นในตัวเขา ก่อนที่ผู้โจมตีจะทันได้ตั้งตัว จิตวิญญาณของฟูซีก็ระเบิดออกมาจากร่างที่บอบช้ำ แก่นแท้ของเขาเปล่งประกายด้วยพลังงานที่เข้มข้นและเจิดจ้า เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังรวมตัวอยู่รอบปราชญ์ ทุกอณูของพลังวิญญาณถูกส่งไปเพื่อภารกิจสุดท้ายนี้ อากาศรอบตัวพวกเขาสั่นไหว ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนด้วยแสงลึกลับ อักขระรูนที่สลักลงบนพื้นดินเริ่มเปล่งแสง ก่อตัวเป็นลวดลายซับซ้อนที่ล้อมรอบสมรภูมิ ค่ายกลแปดทิศปรากฏขึ้น แต่ละทิศส่งเสียงฮัมด้วยพลังแห่งเวทโบราณ มันชัดเจนว่าฟูซีไม่ได้นิ่งเฉยในระหว่างการโจมตีอันโหดร้าย ท่ามกลางความโกลาหล เขาได้สร้างแผนการสุดท้ายนี้ขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน โดยใช้เศษซากของสิ่งประดิษฐ์ที่แตกสลายเพื่อหลอมรวมเป็นค่ายกลใหม่ ด้วยรอยยิ้มอันแน่วแน่ ฟูซีปลดปล่อยท่าไม้ตายสูงสุด— [ค่ายกลหกเหลี่ยมแห่งฟ้าดิน]