บทที่ 2629: ความเงียบงัน เสียงหัวเราะของเฮร่าดังก้องไปทั่วอารีน่า ส้นรองเท้าของนางกระทบพื้นเบาๆ ขณะเดินวนรอบนักบวชหนุ่ม ดื่มด่ำกับภาพตรงหน้าดุจราชินีที่กำลังชื่นชมชัยชนะล่าสุดของตน เฮร่าคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มตัวไปหาอาชากะ "ว่าไงล่ะนักบวช... พร้อมจะยอมแพ้หรือยัง?" อาชากะไม่ตอบ ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ดวงตาเลื่อนลอยและว่างเปล่า เขาส่ายหัวช้าๆ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เจตจำนงของเขาที่สั่งการเช่นนั้น คลื่นแห่งความตื่นตระหนกพุ่งพล่านไปทั่วโซนที่พักของฝ่ายโลก จูเลียนเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนด้วยความเดือดดาล "เธอทำอะไรน่ะ!!! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!" เฮร่าหันกลับมาเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มซุกซน "ไม่ใช่ฝีมือฉันหรอกนะ... เขาขัดขืนไม่ยอมหยุดเอง เขาแค่ไม่อยากยอมแพ้เท่านั้นแหละ" จากนั้น ราวกับเวทมนตร์แห่งความเงียบ ความคิดของนางก็แทรกซึมเข้าไปในจิตใจของนักรบฝ่ายโลกทุกคนที่อยู่ในห้องนั้น <พวกคุณคิดว่ายังไงกัน... บางทีฉันควรจบชีวิตเขา... แล้วเรื่องนี้จะได้จบๆ ไปเสียที?> โทสะระเบิดออกในหมู่เหล่านักรบฝ่ายโลก หากธราคซ์อยู่ที่นี่ เขาคงพังกำแพงอารีน่าเข้าไปหาหล่อนแล้ว มอร์กาน่าและชูโมยังคงนิ่งเงียบ แต่ท่าทางที่ตึงเครียดของพวกเขาบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี พวกเขาพร้อมที่จะลงมือ คลีอาชูมือขึ้น เสียงของเธอหนักแน่นและทรงอำนาจ "ถอยไป" ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มันหนักอึ้งและตึงเครียด สายตาของคลีอาจับจ้องไปที่เฮร่า พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ "บอกฉันมา... เธอต้องการอะไร?" เฮร่าปรบมือเบาๆ อย่างนึกสนุก "เธอเป็นคนที่ฉลาดจริงๆ..." รอยยิ้มของนางกว้างขึ้นเมื่อนางชูนิ้วเดียวขึ้นมา ชี้ไปยังร่างที่เงียบที่สุดซึ่งยืนอยู่ด้านหลังสุด ดาโม "เด็กคนนั้น" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานหู "ส่งเขาลงมาเป็นคนถัดไป นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วโซนฝ่ายโลก ดาโมงั้นเหรอ? ในบรรดาทุกคนทำไมต้องเป็นเขา? คนที่อายุน้อยที่สุดและมีประสบการณ์น้อยที่สุดน่ะหรือ? จูเลียนมองคลีอา "เธอกำลังเล่นสนุกกับพวกเรา" แต่ความกังวลของคลีอานั้นลึกซึ้งกว่านั้น ด้วยชีวิตของอาชากะที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เฮร่าสามารถเรียกร้องให้นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาออกไปยอมแพ้ได้ แต่กลับเลือกดาโม "ไม่" คลีอาพึมพำ แต่ก็สายเกินไป ดาโมก้าวเดินลงไปในสนามประลองแล้ว ท่าทางของเขาดูสงบและมุ่งมั่น "ผมมาแล้ว ปล่อยอาจารย์ของผมไปซะ" คลีอาเอื้อมมือจะคว้าตัวเขาไว้แต่ก็ชะงัก ไม่มีทางแก้ปัญหาใดๆ ไม่มีก้าวไหนที่เธอจะเดินได้โดยไม่ทำให้ชีวิตของอาชากะตกอยู่ในความเสี่ยง ดวงตาของเฮร่าเป็นประกายด้วยความพึงพอใจเมื่อดาโมก้าวเข้ามาในอารีน่า นางโน้มตัวเข้าใกล้อาชากะแล้วกระซิบอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน จากนั้น สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง อาชากะหันไปทางฝูงชนแล้วกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "ข้าขอยอมแพ้" อารีน่าระเบิดเสียงฮือฮา เฮอร์มีสและไอริสกระโดดลงไปกลางสนาม ปลุกเร้าฝูงชนจนคลั่งไคล้ "เป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเหลือเกินจากราชินีเฮร่าของเรา!" เฮอร์มีสประกาศก้อง "ตระการตาจริงๆ!!" ไอริสเสริม เสียงของนางก้องกังวาน "คะแนนตอนนี้คือสี่ต่อสี่! การดวลเหล่านี้มีแต่จะทวีความดุเดือดขึ้นทุกวินาที!" ฝูงชนโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ทว่าในขณะที่เหล่าเทพโอลิมปัสเฉลิมฉลอง ฝ่ายโลกกลับยืนนิ่งค้าง ไม่มีการโห่ร้องใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของพวกเขาเลย หัวใจของคลีอาหล่นวูบ สัญชาตญาณของเธอกรีดร้อง มีบางอย่างผิดปกติ—ผิดปกติอย่างร้ายแรง อาชากะกำลังเดินกลับมาที่โซนของฝ่ายโลก และเขากำลังจะเดินผ่านดาโม ดาโมยืนอยู่อย่างสงบ ก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคารพเมื่ออาจารย์เดินผ่านมา แต่คลีอามองเห็นมัน—เห็นออร่าศักดิ์สิทธิ์รอบตัวอาชากะที่สั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติ เฮร่ายังไม่ได้คลายการควบคุมที่มีต่อเขา ใบหน้าของคลีอาซีดเผือด "ไม่!!... ดาโม ถอยออกมา!!" เสียงของเธอทำลายความเงียบลง แต่ก็สายไปเสียแล้ว ทั้งอารีน่าราวกับหยุดหมุนเมื่ออาชากะหยุดเดินห่างจากดาโมเพียงไม่กี่ก้าว สองมือของเขาเริ่มขยับ—ไม่ใช่เพื่อจู่โจม ไม่ใช่เพื่อโอบกอด—แต่เพื่อร่ายผนึก ดวงตาของดาโมเบิกกว้าง "อาจารย์?" เงาร่างแปดแขนของอสูราปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขา เป็นเสียงสะท้อนแห่งโทสะของเทพที่แทบมองไม่เห็นชั่วพริบตา จากนั้น แรงสั่นสะเทือนก็เกิดขึ้น คลีอาคิดว่าอาชากะจะลอบโจมตีดาโม แต่อาชากะไม่ได้โจมตีออกไปข้างนอก แต่เป็นการทำลายจากภายใน พลังงานศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกภายในตัวเขา แผ่ซ่านออกมาจากแก่นแท้ และทันใดนั้น— ตูม!!! "ไม่!!!" คลีอากรีดร้อง อารีน่าตกอยู่ในความตะลึงงันเมื่อพลังงานศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกมาจากหน้าอกของอาชากะ เลือดพุ่งทะลักออกจากปาก หู และดวงตาเป็นสายที่น่าสยดสยอง เสียงแตกหักดังสนั่นตามมาเมื่อแก่นแท้แห่งวิญญาณของเขาแตกสลายจากภายใน เลือดกระเซ็นเปรอะเปื้อนชุดของดาโมขณะที่เขาทรุดเข่าลง รับร่างของอาชากะที่ร่วงหล่นลงมา "อาจารย์..." เขาพึมพำด้วยความสั่นเทา ที่โซนของฝ่ายโลก เหล่านักรบทุกคนพุ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก คลีอาเป็นคนแรกที่เคลื่อนไหว แต่ทหารยามของมาคัสจำนวนหลายสิบคนกรูเข้ามาขวางไว้ ม่านพลังปรากฏขึ้นรอบขอบอารีน่าราวกับตาข่ายทองคำ—มันส่องแสงวูบวาบและสั่นไหว ปิดกั้นเส้นทางของเธอ จูเลียน ไททัส อาร์เมเนียส และฮาร์ดี้ ต่างรีบตามมาติดๆ ทุกคนระเบิดความโกรธแค้นและตื่นตระหนกออกมา "อาจารย์!!" แต่พวกเขาก็ถูกหยุดไว้เช่นกัน "ปล่อยพวกเราผ่านไป!" จูเลียนคำราม พลางชกเข้าที่กำแพงกั้น เหล่าทหารยามไม่ขยับ พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นด้วยซ้ำ ทีมรักษาพยาบาลเฉพาะทางรีบรุดไปยังอารีน่า แต่ทุกอย่างสายเกินไป เหล่าจอมเวทส่วนใหญ่รู้ดี การทำลายแก่นวิญญาณนั้นคือจุดจบที่แท้จริง หากปราศจากมัน... แม้แต่ดวงวิญญาณก็ไม่สามารถคงอยู่ได้ อาชากะกำลังสิ้นใจในอ้อมแขนของดาโม— อารีน่าสั่นสะเทือนไปด้วยเสียงของเหล่าผู้สนับสนุนโครโนสที่โห่ร้องด้วยความไม่รู้อย่างโหดร้าย เฮอร์มีสและไอริสขึ้นเวทีอีกครั้ง เสียงของพวกเขาก้องไปทั่วโคลอสเซียม เสียงของคลีอากรีดผ่านเสียงอื้ออึงนั้น มันแหบแห้งและเต็มไปด้วยโทสะ "พวกแก!" เธอชี้ไปที่เฮร่า "แกทำแบบนี้! แกบังคับให้เขาต้องทำ!" เฮร่าเพียงแค่ยักไหล่ "ฉันเหรอ? โอ ไม่หรอกที่รัก นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อใครบางคนใช้วิชาต้องห้าม เขาก็แค่ต้องจ่ายค่าตอบแทน ก็เท่านั้นเอง" "โกหก!" ไททัสคำราม "แม่มดร้าย!" อาร์เมเนียสถ่มน้ำลาย แต่เฮร่าไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย โซนฝ่ายโลกเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เสียงร้องประท้วงดังระงม ทว่าไร้ซึ่งคำตอบ—มีเพียงเสียงกลองแห่งความสะใจของโครโนสดังมาแต่ไกล ท่ามกลางเหตุการณ์ทั้งหมด ดาโมยังคงคุกเข่าอยู่ ผู้อาวุโสที่กำลังสิ้นใจในอ้อมแขนของเขาไม่ใช่แค่อาจารย์—เขาคือผู้ปกครองที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่ยังเป็นทารกมอมแมมที่ถูกทิ้งไว้ที่ประตูวัด ชายผู้ที่คอยฟูมฟัก ชี้แนะ และหล่อหลอมเขาขึ้นมา ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วอารีน่าราวกับคลื่นกระแทกที่เงียบงัน นี่คือแผนการของเฮร่ามาโดยตลอด นางตั้งใจเลือกดาโม—คนที่อาชากะห่วงใยมากที่สุด—เพื่อสร้างความโศกเศร้าที่ลึกซึ้งที่สุด สองแขนของดาโมโอบประคองร่างของอาจารย์ ความอบอุ่นแห่งชีวิตกำลังเลือนหายไปจากกายเนื้อ ทว่า... ยังมีการเคลื่อนไหวสุดท้าย มือที่สั่นเทาของอาชากะยกขึ้น—เพียงน้อยนิด นิ้วที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสัมผัสที่หน้าผากของดาโม ทิ้งคราบสีแดงฉานเอาไว้ ดวงตาของเขาเปิดขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย—ขุ่นมัว เลือนราง ทว่าจับจ้องด้วยความชัดเจนที่น่าสยดสยอง ไม่มีถ้อยคำใดเอื้อนเอ่ย แต่ในแววตานั้นกลับบอกทุกอย่าง ดาโมขบกรามแน่น ร่างกายทั้งหมดของเขาสั่นเทา "ผมเข้าใจแล้วครับ อาจารย์" เขาพึมพำ "ขอให้ไปสู่สุขคติครับ" มือของอาชากะร่วงหล่นลง นักรบฝ่ายโลกยุคที่สองคนสุดท้าย... ได้จากไปแล้ว