Chapter 2631: อสูร “ทำไมเขาถึงต้านทานพลังวิญญาณของข้าได้!” ความคิดของเฮร่าแล่นพล่านด้วยความหงุดหงิดที่เพิ่มพูนขึ้น “เขาเป็นเพียงจอมเวทระดับครึ่งพระจันทร์... เขาไม่ได้เป็นแม้กระทั่งปรมาจารย์วิญญาณด้วยซ้ำไม่ใช่หรือไง!” มือของนางสั่นเล็กน้อย หยาดเหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก นางพยายามเจาะทะลวงการป้องกันทางจิตวิญญาณของนักบวชผู้นี้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่จิตใจของเขากลับว่างเปล่า สงบนิ่ง และไม่อาจเข้าถึงได้ ไร้ซึ่งความกลัว ไร้ซึ่งความลังเล แม้แต่ร่องรอยของความสงสัยก็ไม่มี “หึ... คงจะมีสมบัติลับหรืออะไรสักอย่าง” นางพึมพำกับตัวเอง พยายามหาเหตุผลเข้าข้างตนเอง “ช่างเถอะ ข้ายังมีสิ่งที่ยอดเยี่ยมกว่านั้นในการทำลายเขา...” เฮร่ากระตุ้นพลังของนาง ขนนกแห่งสรรพสิ่งส่องประกายและหมุนวน ก่อนจะหลอมรวมกันกลางอากาศจนกลายเป็นรูปร่างที่เปล่งแสง ขนนกค่อยๆ ประสานเข้าหากัน สร้างทั้งเนื้อหนัง เสื้อผ้า และตัวตน จนกระทั่งเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏออกมา อาชาคา นักบวชชรา อาจารย์ของดาโม สีหน้าของเขาดูสงบนิ่ง มือประสานไว้ด้านหลัง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเฮร่า “จงรู้สึกขอบคุณเสียเถอะ... ที่เจ้าจะได้พบกับอาจารย์ของเจ้าอีกครั้ง” คลื่นความโกรธแค้นแผ่ซ่านไปทั่วฝ่ายโลกมนุษย์ คลีอาลุกขึ้นยืน กำหมัดแน่น “นังแม่มดนั่น... กล้าดียังไงถึงใช้คนตายแบบนี้!” ทว่า ณ ใจกลางโคลอสเซียม ดาโมกลับไม่สะทกสะท้าน ไร้ความเศร้า ไร้ความกลัว เขามีเพียงลมหายใจที่ผ่อนออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะตั้งท่าต่อสู้ของเขา แล้วการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น ศิษย์และอาจารย์ปะทะกัน ฝ่ามือ หมัด และลูกเตะเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไหลริน ดาโมรับมือกับกระบวนท่าที่เหมือนกับของอาชาคาทุกประการ แต่ละหมัดที่ปะทะกันดังก้องราวกับเสียงโลหะกระทบกันเมื่อรัศมีระฆังทองของทั้งคู่เข้าปะทะ มันช่างน่าพิศวง เป็นการเลียนแบบที่สมบูรณ์แบบ หุ่นเชิดนั้นเรียกใช้กระบวนท่าธาตุคู่ที่เป็นเอกลักษณ์ของอาชาคาออกมาด้วย แขนข้างหนึ่งลุกโชนด้วยไฟสุริยะ อีกข้างปกคลุมด้วยน้ำแข็งจันทรา แต่ดาโมเร็วกว่า พลิ้วไหวกว่า เขาร่ายรำหลบหลีกผ่านการโจมตีด้วย [ก้าวหกเหลี่ยม] พลิ้วกายไปทางซ้ายและกระโดดไปทางขวาราวกับว่าทุกการเคลื่อนไหวถูกเขียนไว้โดยดวงดาว อักขระศักดิ์สิทธิ์ก่อตัวขึ้นใต้ฝ่าเท้าแต่ละก้าว ส่องสว่างเป็นจังหวะ ล็อกการเคลื่อนไหวของหุ่นเชิดให้อยู่ในรูปแบบที่คาดเดาได้ จากนั้นก็ถึงคราวสวนกลับ แทง—กระแทก—ฝ่ามือ—หมุนตัว ดาโมลอดผ่านการป้องกันของหุ่นเชิดและจู่โจมเข้าจุดตายได้หลายครั้ง นักบวชจำลองเซถอยหลัง “หุ่นเชิดของเจ้าเทียบกับอาจารย์ของข้าไม่ได้เลย” ดาโมกล่าวอย่างใจเย็น รอยยิ้มของเฮร่ากระตุก เขาพูดถูก ขนนกแห่งสรรพสิ่งของนางไม่ได้ดูดซับความทรงจำของดาโมที่มีต่ออาชาคา—มันเป็นเพียงเสียงสะท้อนตื้นๆ จากจิตวิญญาณของนักบวชชราเท่านั้น สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมีรูปร่าง มีพลัง และแม้กระทั่งกระบวนท่า... แต่ไร้ซึ่งเจตจำนง ไร้ซึ่งความคาดเดาไม่ได้ที่แฝงความพลิ้วไหว อันเป็นสิ่งที่ทำให้อาชาคาน่าเกรงขามอย่างแท้จริง และดาโม—ผู้ฝึกฝนข้างกายอาชาคามาตั้งแต่เด็ก—อ่านหุ่นเชิดตัวนี้ได้ราวกับอ่านคัมภีร์ที่คุ้นเคย “ชิ...” เฮร่าขู่ฟ่อ “ถ้าเจ้าชอบตัวนี้นัก งั้นลองดูสิว่าเจ้าจะรับมือพวกเขาทั้งหมดไหวไหม!” นางยื่นมือไปข้างหน้า และขนนกที่เหลือก็เริ่มส่องประกาย ทีละตัว ทีละตัว ร่างใหม่สี่ร่างก็ปรากฏขึ้น แต่ละร่างสวมชุดนักบวชและมีรัศมีอันเคร่งขรึมของนักสู้ผู้เจนจัด ลมหายใจของดาโมสะดุดกึก เขารู้จักพวกเขาทันที อาร์จูนา, บีมา, นากุลา, ซาเดวา พี่น้องร่วมสาบานของอาชาคา วีรบุรุษแห่งนิกายของพวกเขา แต่ละคนคือปรมาจารย์แห่งวิถีการต่อสู้ที่แตกต่างกัน ดาโมก้มศีรษะลง ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความเคารพ จากนั้นเขาก็ยกกำปั้นขึ้นอีกครั้ง เหล่านักรบแห่งโลกมนุษย์รุ่นที่สองทั้งห้าต่างพุ่งเข้าหาดาโม โจมตีประสานสอดคล้องอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างกายของพวกเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วและความดุดันที่จอมเวทส่วนใหญ่ไม่อาจเทียบเคียงได้ กระบวนท่าของพวกเขาทั้งอันตรายและประณีต ผู้ชมต่างอุทานเมื่อเห็นดาโมถูกต้อนจนมุมอย่างรวดเร็ว ถูกปิดล้อมจากทุกทิศทาง หมัดที่พุ่งลงมาจากด้านบน ด้านล่าง และทุกด้าน ฝ่ามือที่แยกหินได้ ลูกเตะกวาดพื้นจนพื้นหินอ่อนของสังเวียนแตกร้าว ไม่มีที่ว่างให้หายใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสวนกลับ แต่แล้ว—ก้าวของเขาก็เปล่งแสง [ก้าวหกเหลี่ยม] ระเบิดพลังออกมาใต้ฝ่าเท้า รูนที่สลักจากแสงสีทองบริสุทธิ์ก่อตัวเป็นสัญลักษณ์ซับซ้อนรอบตัวเขา สร้างวงแหวนและเส้นโค้งที่ปรับเปลี่ยนไปตามทุกการโจมตีที่เข้ามา การเคลื่อนไหวของเขากลายเป็นการร่ายรำอันเจิดจ้า แต่ละก้าวลงพื้นด้วยความแม่นยำดุจเทพเจ้า ดาโมลอดผ่านหมัดหนักหน่วงของบีมา บิดตัวหลบฝ่ามือทะลวงของอาร์จูนา และสกัดลูกเตะหมุนของนากุลาด้วยการโต้กลับที่เป็นวงก้อน การเคลื่อนไหวของเขาไม่ใช่การตั้งรับอีกต่อไป แต่มันเป็นการอยู่เหนือการต่อสู้ “ทำไม... ทำไมเขาถึงโต้กลับได้ทุกคน?” เฮร่าพึมพำ คิ้วขมวดมุ่นด้วยความไม่เชื่อ “เขาอ่านท่าของนักบวชเฒ่านั่นได้ก็พอเข้าใจ แต่... อีกสี่คนที่เหลือตายไปหลายศตวรรษแล้วนะ! เป็นไปได้ยังไง!” คำถามที่หนักอึ้งในใจของนาง ที่มุมของฝ่ายโลกมนุษย์ ดวงตาของคลีอาเบิกกว้าง แล้วรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจก็ปรากฏบนริมฝีปากของนาง นางเข้าใจแล้ว “เขากำลังแบกรับความทรงจำของผู้ที่สั่งสอนพวกเขาทั้งหมด” ดาโมไม่ได้แค่ตอบโต้ เขาไม่ได้แค่เลียนแบบ เขากำลังระลึกถึง ดาโมคือผู้สืบทอดมรดกของฝูซี จิตวิญญาณที่แตกสลายของมหาปราชญ์สถิตอยู่ในตัวเขา ทั้งภูมิปัญญา กระบวนท่า และเจตจำนง คลีอาแทบจะมองเห็นมันในตอนนี้—เห็นมหาปราชญ์ยืนอยู่เบื้องหลังดาโม เคลื่อนไหวประสานเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์ อาจารย์ ผู้กลับมาพบกับศิษย์ทั้งห้าอีกครั้ง ข้ามผ่านกาลเวลาและความตาย ภาพนั้นทำให้คลีอาน้ำตาคลอ รอบสังเวียน ฝูงชนเริ่มส่งเสียงฮือฮา แม้แต่ชาวโอลิมปัสผู้หยิ่งผยองยังต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตาตื่นใจ แต่เฮร่ากลับเดือดพล่านด้วยความโกรธ “พอแค่นี้! จบสิ้นกันเสียที!” เสียงของนางดังสนั่นราวกับสายฟ้า เลือดไหลซึมจากริมฝีปากขณะที่นางฝืนรีดเค้นพลังวิญญาณจนถึงขีดสุด ขนนกของนางที่เคยสง่างามและแม่นยำ บัดนี้ระเบิดออกด้วยความโกลาหลของสีสัน—แดง, ม่วง, ทอง, ดำ แต่ละสีสั่นสะเทือนด้วยความวิปลาส ท่วงทำนองกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่ได้ขับขาน—มันแผดร้อง จังหวะที่บิดเบี้ยวพุ่งพล่านไปทั่วสังเวียน บิดเบือนแม้กระทั่งอากาศ หุ่นเชิดกระตุกอย่างรุนแรง ควันหนาทึบและดำ