Chapter 2636: ระบำสีชาด สมรภูมิได้พลิกผันกลายเป็นเสียเปรียบสำหรับชูโม วิชาเงาของเขา ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่สำคัญที่สุด ต้องอาศัยร่องรอยของเงาแม้เพียงน้อยนิด ไม่ว่าจะเป็นเศษหินที่ทอดเงาเป็นเส้น หรือร่างที่บดบังแสงสว่าง ทุกอย่างล้วนเป็นจุดยึดเหนี่ยวให้เขาหายตัวและปรากฏกายขึ้นใหม่ได้ แต่ในตอนนี้ เมื่อสังเวียนถูกส่องสว่างด้วยแสงหลอนจากแมงกะพรุนที่โพไซดอนอัญเชิญออกมา จึงไม่มีที่ให้ซ่อนตัวอีกต่อไป ไร้เงา ไร้ทางหนี ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น อาณาเขตวารีของโพไซดอนกำลังกดทับเขาประดุจคลื่นยักษ์ที่ถาโถม ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงและขัดขวางการไหลเวียนของพลังวิญญาณ อากาศหนาแน่นราวกับว่าเขากำลังจมอยู่ใต้สุสานแห่งมหาสมุทร “เลิกวิ่งเสียที เข้ามาสู้กับข้า!” โพไซดอนคำราม เสียงของเขาก้องกังวานดุจฟ้าร้องในห้วงลึก เขาเหวี่ยงตรีศูลส่งคลื่นพลังวิญญาณเป็นเกลียวมุ่งตรงไปยังชูโม คลื่นเหล่านั้นคมกริบด้วยกฎแห่งเทพ ชูโมพุ่งตัวไปบนพื้นหินที่เปียกชื้น วิ่งไปทั่วสังเวียนที่เจิ่งนอง การเคลื่อนไหวของเขาแม่นยำและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขารัวธนูออกไปดอกแล้วดอกเล่า หวังจะทำลายสมาธิการควบคุมของโพไซดอน บางครั้งลูกธนูก็เฉียดเข้าหาตัวเทพแห่งท้องทะเล แต่พวกมันแทบไม่ทำให้ชุดเกราะหยกของเขามีแม้แต่รอยขีดข่วน ชูโมตกเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างชัดเจน หลบหลีกการโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า โดยมีลูกธนูทิ้งแนววิถีจางๆ ตามหลัง เขากำลังถูกต้อนจนมุม ทุกคลื่นพลังรุกคืบเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ โพไซดอนเฝ้ามองด้วยความนิ่งสงบแบบนักล่า ราวกับฉลามที่กำลังวนเวียนรอบเหยื่อ แล้วจังหวะนั้นก็มาถึง ด้วยมนตราพึมพำแผ่วเบา โพไซดอนหมุนตรีศูลอัญเชิญพายุหมุนวารีขนาดยักษ์ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ แรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากชูโมเข้าไปอย่างไม่อาจขัดขืน ชูโมพยายามดิ้นรน ปักหลักเท้าลงกับพื้น พร้อมกับยิงธนูตอบโต้อย่างสิ้นหวัง แต่ก็ไร้ผล อาณาเขตนี้ครอบงำเขา บีบให้เขาต้องเผชิญหน้าในระยะประชิด ตรีศูลของโพไซดอนเปล่งแสงสีทองแห่งเทพ พร้อมจะมอบความตายให้กับศัตรู “จงตายซะ!” เขาคำรามก่อนจะพุ่งตัวเข้ามา ทว่าก่อนที่การโจมตีปลิดชีพจะถึงตัว พลันมีกระแสสีแดงฉานวาบขึ้นที่หน้าผากของชูโม ตราสัญลักษณ์เลือดปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันร้อนแรงราวกับตราประทับแห่งการต่อต้าน ร่างกายของเขาบิดงออย่างผิดธรรมชาติด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม ทำให้เขารอดพ้นจากคมหอกได้อย่างหวุดหวิด ในชั่วพริบตา ชูโมไม่ได้ถือคันธนูยาวสีดำอีกต่อไป มีดสั้นสีแดงฉานสองเล่มปรากฏขึ้นในมือของเขา มันเป็นมีดที่มีคมหยัก โค้งงออย่างน่ากลัว และสลักด้วยอักขระสีดำ พลังเคออสปะทุออกมาจากตัวมีดจนสั่นสะท้านด้วยความรุนแรงที่ถูกกักเก็บไว้ “อะไรนะ!!!” ดวงตาของโพไซดอนเบิกกว้าง ชูโมไม่รอช้า ในชั่วขณะนั้น อากาศเต็มไปด้วยภาพติดตาที่หมุนวน ราวกับพายุสีเลือด ชูโมปลดปล่อยชุดการโจมตีที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ [กระแสเลือดพันสาย] มีดสั้นของเขากลายเป็นเส้นโค้งแสงสีแดง ฟาดฟันด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว ทั้งที่แขน ขา หน้าอก และหัวไหล่ ทุกการโจมตีลงตำแหน่งอย่างแม่นยำ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับพายุใบมีด หนึ่งร้อยครั้งในหนึ่งวินาที สองร้อยครั้ง สามร้อยครั้งต่อวินาทีที่กรีดลงบนเกราะของโพไซดอน ทำให้เกิดประกายไฟ รอยบุบ และบาดแผลตื้นๆ โพไซดอนครางด้วยความเจ็บปวด “ไอ้สวะเอ๊ย!!” เขาบิดตัวเพื่อตอบโต้และปลดปล่อยไม้ตายก้นหีบ เป็นการหมุนวารีในทิศตรงกันข้าม พลังเวทวารีระเบิดกระจายออกไปรอบทิศทาง ชูโมถูกซัดกระเด็นราวกับใบไม้ในพายุหมุน ไถลไปกับพื้นสังเวียน เสียงอุทานดังระงมไปทั่วโคลอสเซียมประหนึ่งฟ้าร้อง ชูโมเฝ้ารอและคำนวณจังหวะนี้ไว้อยู่แล้ว แม้เขาจะชำนาญการต่อสู้ระยะไกล แต่เขาก็ไม่ใช่มือใหม่ในการต่อสู้ประชิดตัว อันที่จริง เขาเป็นคนล่อให้โพไซดอนหลงกลเข้ามาในช่วงเวลานี้เอง เขาปล่อยให้พายุหมุนดึงตัวเขาเข้าไป แสร้งทำเป็นอ่อนแอ เพื่อใช้พลังวารีที่ถาโถมปกปิดการเปลี่ยนอาวุธและท่าทางการต่อสู้ที่รวดเร็วของเขา และมันก็ได้ผล เกราะเทพของโพไซดอนแตกร้าวภายใต้การโจมตีด้วยวิชามีดสั้นขั้นสูง และมันทำให้เขามีบาดแผลภายใน ชูโมยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรในมือถือมีดสั้นคมหยักสีแดงที่ยังคงเปล่งพลังตกค้าง หน้าอกของเขาขึ้นลงอย่างแรงขณะเอ่ยผ่านไรฟัน “เจ้าตอบโต้ได้เร็วดีนี่... ข้าแทบจะปลดปล่อยพลังโจมตีได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ” ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ขัดขวางไม่ให้เขาทำลายจุดตายได้อย่างที่หวัง นั่นคือแสงสลัวที่เต้นเร่าอยู่ใต้ชุดเกราะของโพไซดอน มันคือเกราะป้องกันชั้นที่สอง ใบหน้าของโพไซดอนเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาคำรามพร้อมกับกระชากเศษเกราะชั้นนอกที่เสียหายออก เผยให้เห็นการป้องกันที่แท้จริงเบื้องล่าง นั่นคือเกล็ดหยกธรรมชาติที่ฝังลึกลงไปในเนื้อหนังของเขา พวกมันเปล่งประกายรัศมีแห่งเทพ หนาและแวววาว ปกคลุมลำตัวและแขนขาประหนึ่งหนังของงู นั่นคือเกล็ดของอสรพิษห้วงลึกมรกตที่ถูกเสริมพลังจนรวมเข้ากับร่างกายของเขา เมื่อไม่ต้องปกปิดอีกต่อไป เขาก็ปลดปล่อยพลังของมันออกมา รัศมีของเขาปะทุขึ้น หนักแน่นกว่าเดิมถึงสองเท่า เป็นการเสริมสมรรถภาพร่างกายที่ยกระดับทั้งพละกำลังและอาณาเขตวารี กล้ามเนื้อของเขาขยายตัว เส้นเลือดปูดโปนเป็นสีฟ้าประดุจสายน้ำแห่งพลังมหาสมุทรที่กำลังไหลวน แล้วเขาก็หายตัวไป ตู้ม! ในเวลาไม่ถึงลมหายใจ โพไซดอนก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าชูโมและฟาดตรีศูลลงมาราวกับสายฟ้าฟาด ชูโมไขว้มีดสั้นตั้งรับ—เคร้ง!—แต่แรงปะทะนั้นส่งเขาให้กระเด็นถอยหลัง ไถลไปบนโดมวารีประหนึ่งก้อนหินที่ถูกขว้าง ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว โพไซดอนก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง การโจมตีครั้งที่สอง! ชูโมแทบจะยกใบมีดขึ้นต้านทานได้ทันท่วงที บีบให้เขาต้องกระตุ้นตราสัญลักษณ์สีแดงบนหน้าผาก เพื่อดึงพลังความเร็วมาใช้ให้เพียงพอต่อการหลบหลีกคมหอก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังถูกซัดกระเด็นไปราวกับใบไม้ที่ติดอยู่ในพายุไต้ฝุ่น หมุนคว้างไปทั่วสังเวียนอีกครั้ง โพไซดอนยังไม่หยุดแค่นั้น เขาพุ่งตัวเข้ามาด้วยพลังที่ไม่อาจหยุดยั้ง ตรีศูลถูกยกขึ้น เตรียมฟาดฟันการโจมตีระลอกที่สาม ชูโมรวบรวมความเร็วทั้งหมดที่เสริมด้วยพลังเคออส ตราสัญลักษณ์สีแดงส่องประกายอีกครั้ง เขาเอี้ยวตัวหลบคมหอกได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับหมุนมีดสั้นเพื่อปัดป้องแรงกระแทก ถึงกระนั้น แรงปะทะก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร่าง เลือดหยดลงจากริมฝีปากของเขา ในขณะที่การโจมตีของโพไซดอนทาบทับลงมา ชูโมบิดตัวหลบภายใต้คมหอก มีดเล่มหนึ่งยกขึ้นป้องกัน ส่วนอีกเล่มหนึ่งฟาดฟันเข้าที่สีข้าง เป็นช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาที—แต่เขาก็คว้ามันไว้ได้ ฉับ! ใบมีดของเขาครูดไปกับเกล็ดหยกและเฉือนมันจนขาดออก “อึกกกก!!” โพไซดอนคำรามและระเบิดพายุหมุนวารีรอบตัว ซัดชูโมให้กระเด็นออกไปอีกครั้ง ทั่วทั้งโคลอสเซียมเต็มไปด้วยเสียงอุทานและเสียงเชียร์ที่ดังสนั่นหวั่นไหว ผู้ชมต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง หลายคนส่ายหัวด้วยความไม่อยากจะเชื่อที่เห็นจอมเวทจากฝ่ายปฐพีสามารถยืนหยัดต่อสู้กับหนึ่งในยอดขุนพลระดับจอมเวทขั้นสูงของโครนอสได้ แต่สถานการณ์ไม่ได้ดีอย่างที่เห็น แม้จะดูเหมือนว่าชูโมสามารถรับมือกับการโจมตีของโพไซดอนได้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่ร่างกายของเขากลับเล่าเรื่องที่ต่างออกไป ลมหายใจของเขาติดขัดและแผ่วเบา ไหล่ทั้งสองข้างไหวรุนแรงด้วยความเหนื่อยล้า อีกฟากหนึ่งของสนาม โพไซดอนหรี่ตามองพร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก “ข้าเข้าใจแล้ว... พวกเจ้าชาวโลก... พวกเจ้ายอมแลกทุกอย่างเพื่อการดวลครั้งนี้เลยสินะ?” จากมุมของฝ่ายปฐพี หัวใจของเคลียหล่นวูบเมื่อเห็นสิ่งนั้น เส้นผมสีขาวโพลนแทรกตัวออกมาจากกลุ่มผมสีดำสนิทของชูโม ลมหายใจของเธอติดอยู่ที่ลำคอ “ไม่นะ... ชูโม... เจ้าทำอะไรลงไป?”