# บทที่ 1165: สวนปริศนา “หากเจ้าใคร่รู้ถึงเพียงนั้น เหตุใดไม่ลองไปเยี่ยมชมสถานที่ของพวกเขาดูล่ะ? บางทีเจ้าอาจจะค้นพบร่องรอยเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาก็เป็นได้” จินซีเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “สถานที่ของพวกเขางั้นหรือ? เจ้ากำลังพูดถึงสิ่งใดกัน?” หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “เหล่าผู้ที่สามารถฝ่าฟันจนเข้าถึงแกนกลางของสุสานแห่งนี้ได้ จะได้รับเกียรติให้สร้างสถานที่พิเศษไว้ ณ จุดใดจุดหนึ่งภายในสุสานเพื่อเป็นการจารึกนามของพวกเขา และหากเจ้าสามารถไปถึงจุดนั้นได้ สุสานแห่งนี้ก็จะเนรมิตพื้นที่อันเป็นเอกลักษณ์ให้แก่เจ้าเช่นกัน” “แม้ข้าจะรู้สึกสนใจอยู่บ้าง แต่ข้าก็คงไม่ถ่อสังขารออกไปตามหาที่เหล่านั้นให้เสียเวลาหรอก เว้นเสียแต่ว่ามันจะมีประโยชน์บางอย่างต่อข้า” “เปล่าเลย เจ้าจะไม่ได้รับสิ่งใดจากการไปเยือนสถานที่เหล่านั้นทั้งสิ้น” เวลาล่วงเลยผ่านไปครู่ใหญ่ หยวนพลันชะงักฝีเท้าลงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับเงาร่างมหึมาที่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหน้า รูปร่างของมันช่างดูสง่างามและน่าเกรงขามคล้ายคลึงกับมังกร “เฮ้ นั่นมัน...” “ถูกต้องแล้ว รูปปั้นนั่นถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่เทพมังกรผู้ที่เคยเข้าถึงแกนกลางสุสาน ความยิ่งใหญ่ของมันทอดตัวยาวเหยียดไปไกลนับพันไมล์ทีเดียว” เพียงแค่ได้ยลโฉมเงาร่างอันยิ่งใหญ่นั้นเพียงชั่วครู่ ความรู้สึกคุ้นเคยอันประหลาดล้ำพลันหลากซัดเข้ามาในใจของหยวนอย่างไม่อาจยับยั้ง ราวกับว่าเขาเคยเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่น่าเกรงขามนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นในความฝันที่ถูกลืมเลือนหรือเศษเสี้ยวความทรงจำจากชาติปางก่อน การปรากฏตัวของมันปลุกเร้าบางสิ่งที่อยู่ลึกที่สุดในจิตวิญญาณของเขา—บางสิ่งที่ดั้งเดิมและลึกซึ้งจนเกินกว่าจะสรรหาคำใดมาอธิบาย “ท่านผู้ยิ่งใหญ่...?” หยวนพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ โดยไม่รู้ตัว “หืม? เจ้ารู้จักมังกรผู้นี้ด้วยงั้นหรือ?” จินซีหันมามองเขาด้วยแววตาประหลาดใจ “ข้าก็ไม่แน่ใจนักว่ามังกรผู้นี้คือท่านผู้ยิ่งใหญ่หรือไม่ แต่มันแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง ถึงอย่างนั้น ต่อให้เขาคือท่านผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ ข้าก็คงพูดได้ไม่เต็มปากว่ารู้จักเขาดีนัก... เรื่องมันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ” หลังจากได้พบกับสิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นอนุสรณ์ของท่านผู้ยิ่งใหญ่ หยวนจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่รูปปั้นนั้นชี้ไป หลังจากการเดินทางผ่านระยะทางนับพันไมล์ หยวนก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้งเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นสวนแห่งหนึ่งปรากฏอยู่ลิบๆ “สถานที่แห่งนี้คือที่ใดกัน?” หยวนเอ่ยถามจินซีขณะที่เขากำลังร่อนตัวลงสู่สวนแห่งนั้น ทว่าจินซีกลับนิ่งเงียบไร้ซึ่งคำตอบ เมื่อหยวนหันไปมองจึงพบว่านางอยู่ในอาการตกตะลึงอย่างหนัก แววตาเต็มไปด้วยความสับสนยามจ้องมองสวนเบื้องหน้า “ทะ...ทำไมสถานที่แห่งนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้...?” เขาแว่วเสียงจินซีพึมพำด้วยน้ำเสียงพร่าเลือนราวกับคนตกอยู่ในภวังค์ หยวนเลิกคิ้วด้วยความฉงนก่อนจะหันกลับไปพิจารณาสวนแห่งนั้นจากภายนอก เพียงแรกเห็น เขาไม่อาจหักห้ามใจจากความตื่นตะลึงได้ สวนแห่งนี้สะพรั่งไปด้วยมวลบุปผาหลากสีสันที่ดูมีชีวิตชีวา ดอกไม้แต่ละดอกช่างงดงามและเป็นเอกลักษณ์ประหนึ่งผลงานชิ้นเอกที่ธรรมชาติตั้งใจรังสรรค์ขึ้น มันสะกดประสาทสัมผัสและเติมเต็มจิตวิญญาณของเขาด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างล้นพ้น ถึงอย่างนั้น ดอกไม้เหล่านี้ดูเหมือนจะยังไม่เติบโตเต็มที่และยังอยู่ในสภาพกึ่งตูมกึ่งบาน ณ ใจกลางของสวน ท่ามกลางหมู่มวลบุปผาอันวิจิตร มีศาลาหลังเล็กที่ดูเรียบง่ายตั้งอยู่ ทันทีที่สายตาของหยวนจับจ้องไปยังศาลาหลังนั้น หัวใจของเขาพลันสั่นสะท้านด้วยความโหยหาที่ยากจะอธิบาย—มันคือความผูกพันอันลึกซึ้งที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของเวลาและอวกาศ ราวกับมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกระชากใจ เขาไม่อาจต้านทานความต้องการที่จะเข้าไปใกล้ได้ ฝีเท้าของเขาถูกนำพาโดยตัวตนอันลึกลับที่กระซิบสั่งอยู่ในส่วนลึกของดวงจิต กวักมือเรียกให้เขาเยื้องกรายเข้าไปหา ศาลาหลังนั้นท่ามกลางแสงอาทิตย์อ่อนแสง ราวกับกำลังเรืองรองด้วยรัศมีที่มิใช่ของโลกมนุษย์ และทันทีที่หยวนก้าวเท้าล่วงล้ำเข้าไปในอาณาเขตของสวน สิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจพลันบังเกิดขึ้น! เหล่ามวลบุปผาที่เคยเอียงอายกึ่งตูมพลันเริ่มไหวเอน ราวกับพวกมันสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของเขาและพร้อมใจกันขานรับ กลีบดอกค่อยๆ คลี่ออกอย่างช้าๆ ใบสีเขียวขจีเหยียดสยายเพื่อรับแสงสุริยา อวลกลิ่นหอมหวานขจรขจายไปทั่วชั้นบรรยากาศยามที่เหล่าดอกไม้พากันเบ่งบานจนสุดขั้ว มันช่างดูราวกับว่าสวนแห่งนี้เฝ้ารอคอยเขามาเนิ่นนาน เพื่อที่จะได้อวดโฉมสมบัติอันล้ำค่าที่สุดเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาเพียงผู้เดียว หยวนรู้สึกถึงกระแสความตื่นตาตื่นใจที่หลากล้น ราวกับเขาได้ล่วงรู้ความลับของสวนที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอกมานานนับกัปนับกัลป์ และบัดนี้มันถูกเปิดเผยออกมาให้เขาเห็นเพียงผู้เดียวเท่านั้น ดอกไม้เหล่านั้นเบ่งบานอย่างสมบูรณ์ในจังหวะที่เขาเดินไปถึงศาลาพอดี และที่น่าประหลาดใจไปกว่านั้นคือ ทันทีที่บานสะพรั่ง ดอกไม้เหล่านั้นกลับถูกห่อหุ้มด้วย **เจตจำนงกระบี่ (Sword Aura)** อันเข้มข้น เนื่องจากภายในศาลาไม่มีสิ่งใดอยู่เลย หยวนจึงทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้นและกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อพยายามไขความลับของสวนปริศนาแห่งนี้ เขาลองใช้ **เนตรเทวะ (Divine Gaze)** หลังจากที่ **สัมผัสเทวะ (Divine Sense)** ไม่สามารถตรวจพบสิ่งใด แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่เห็นสิ่งใดที่พิเศษไปกว่ามวลบุปผาที่อาบไล้ด้วยเจตจำนงกระบี่เหล่านี้ เขาหันไปมองจินซีแล้วถามเสียงดังว่า “เฮ้! จินซี! สถานที่แห่งนี้มันคืออะไรกันแน่?” จินซีสะดุ้งหลุดจากภวังค์ นางมองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด “ไม่... เป็นไปไม่ได้...” นางพึมพำด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย ในที่สุดนางก็เอ่ยออกมาว่า “สวนนี้ไม่มีอะไรพิเศษหรอก อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย” หยวนสงสัยในคำพูดของนางทันที เพราะมันช่างขัดแย้งกับปฏิกิริยาที่นางแสดงออกก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง เมื่อเห็นแววตาเคลือบแคลงของเขา จินซีก็แค่นยิ้มเยาะ “ข้าพูดเรื่องจริง ที่นี่ไม่มีประโยชน์อะไรให้เจ้าเก็บเกี่ยวหรอก มันก็แค่สวนที่ท่านอาจารย์ของข้าเคยดูแลเมื่อครั้งอดีต หากเจ้าไม่เชื่อข้า ก็จงเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ” หยวนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางเพื่อค้นหาว่านางกำลังล้อเขาเล่นหรือพูดความจริงกันแน่ ‘นางไม่ได้โกหก... แต่ทำไมสถานที่ที่ดูไร้สาระแบบนี้ถึงมาตั้งอยู่ในสุสานได้ล่ะ?’ เขาครุ่นคิดอยู่ภายในใจ ‘ช่างเถอะ ไว้ถ้ามีเวลาค่อยกลับมาที่นี่อีกทีแล้วกัน’ เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น หยวนจึงเร้นกายออกจากสวนและกลับไปสำรวจสุสานต่อไป จินซีจ้องมองแผ่นหลังของหยวนเงียบๆ พร้อมกับความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว ‘สวนแห่งนี้ผลิบานเพื่อท่านอาจารย์เท่านั้น... แล้วเหตุใดมันจึงเบ่งบานเพื่อเขากัน?’ ยามที่พวกเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและทิ้งสวนแห่งนั้นไว้เบื้องหลัง ปรากฏการณ์ประหลาดพลันบังเกิดขึ้น หมอกหนาทึบราวกับม่านแห่งความลี้ลับพลันโอบล้อมสวนแห่งนั้นไว้ บดบังทัศนียภาพจนมิดชิดและกลืนกินมันเข้าไปในม่านหมอกแห่งโลกอื่น ครั้นเมื่อสายหมอกจางหายไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่กลับมีเพียงที่ดินว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยว่าเคยมีสวนอันงดงามตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ราวกับว่าสวนนั้นเป็นเพียงภาพมายาหรือความฝันชั่ววูบที่มลายหายไปในอากาศธาตุทันทีที่มีคนค้นพบมัน