บทที่ 1169: <ท่านได้จบสิ้นชีวี> **<ท่านได้เสียชีวิตลงแล้ว>** ณ วินาทีที่การแจ้งเตือนแห่งความตายปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เสี่ยวฮวาและคนอื่นๆ พลันสะท้านเยือกไปถึงขั้ววิญญาณ เมื่อสายสัมพันธ์ที่เคยเชื่อมโยงพวกเขาไว้กับหยวนขาดสะบั้นลงในพริบตา ความว่างเปล่าเข้าจู่โจมประสาทสัมผัส พวกเขาไม่สามารถรับรู้ถึงตัวตนของเขาได้อีกต่อไป และนั่นเป็นสัญญาณเตือนที่แจ่มชัดว่ามหันตภัยร้ายแรงได้อุบัติขึ้นกับชายหนุ่มผู้เป็นดั่งหัวใจหลักของกลุ่มเสียแล้ว "นายน้อย!" เฝิงอวี่เซียงแผดเสียงร้องด้วยความตระหนก ก่อนจะโจนทะยานร่างเข้าหา 'สระกระบี่' อย่างบ้าคลั่ง "หยุดนะ! เจ้าคิดจะทำอะไรกัน?!" จินซีปราดเข้ามาขวางทางไว้ทันควัน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกระโดดลงไปสู่ห้วงมรณะอย่างขาดสติ "นายน้อยกำลังตกอยู่ในอันตราย! เราต้องรีบไปช่วยเขา!" เฝิงอวี่เซียงตะโกนก้องทั้งน้ำตาที่เริ่มนองหน้า จินซีขมวดคิ้วมุ่นพลางปรายตาไปยังสระกระบี่อันลึกลับ "เกรงว่ามันจะสายเกินการณ์ไปเสียแล้ว... ร่างของเขาถูกสระแห่งนี้กลืนกินไปจนสิ้นซาก" "ไม่จริง!" เฝิงอวี่เซียงทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง หลันอิงอิงขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด นางกำหมัดแน่นเสียจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนโลหิตสีแดงฉานเริ่มไหลซึมออกมา ทว่าสำหรับเสี่ยวฮวา นางยังคงยืนนิ่งงันด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า... แต่มันมิใช่ความเมินเฉยเฉกเช่นปกติ หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ ราวกับวิญญาณของนางได้แตกสลายไปพร้อมกับข่าวร้ายนั้น จินซีถอนหายใจออกมาเบาๆ "ดูเหมือนว่าสุดท้ายเขาก็ไม่ได้พิเศษอะไรขนาดนั้น ข้าเองก็เคยคาดหวังในตัวเขาไว้สูงเชียวล่ะ" "ไม่..." เสียงพึมพำแผ่วเบาแต่เย็นเยียบหลุดออกมาจากปากของเสี่ยวฮวา "อะไรนะ?" จินซีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย "พี่หยวนยังไม่ตาย... ไม่มีทางที่เขาจะมาจบชีวิตลงในที่แห่งนี้" แม้แววตาของนางจะดูแน่วแน่ แต่มันมิได้เกิดจากความเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างแท้จริง หากแต่เป็นเพราะหัวใจของนางมิอาจยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้... นางเพียงกำลังหลอกตัวเองเพื่อไม่ให้พังทลายลงไป "ข้าไม่อยากทำลายความหวังของเจ้าหรอกนะ แต่เขาตายแล้วจริงๆ ในฐานะที่ข้ามีอำนาจในที่แห่งนี้รองเพียงแค่นายท่าน ข้าสามารถมองเห็นทุกสรรพสิ่งภายในเขตแดนนี้ และข้าไม่เห็นเขาอีกต่อไปแล้ว ข้ายืนยันได้ว่าร่างของเขาแหลกสลายไปตั้งแต่ระยะหนึ่งพันไมล์ในสระกระบี่—" จินซีพลันชะงักคำพูดของนางไว้เพียงเท่านั้น ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นขณะจับจ้องไปยังสระกระบี่ด้วยความตกตะลึง "เป็นไปไม่ได้..." นางพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า --- ในขณะเดียวกัน ณ ห้วงลึกใต้สระกระบี่ ทันทีที่หยวนได้รับแจ้งเตือนแห่งความตาย ทัศนวิญญาณของเขาก็ดับมืดลง ความรู้สึกทั่วร่างมลายหายไปสิ้น ราวกับว่าเขาได้ย้อนกลับไปเป็นคนพิการที่ไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง ทว่าเพียงอึดใจต่อมา เสียงหนึ่งก็ดังสั่นกังวานขึ้นภายในหัวของเขา **<เพลิงที่สถิตอยู่ในใจของท่าน กำลังสรรสร้างร่างกายขึ้นใหม่>** **<ท่านได้รับการฟื้นคืนชีพ>** **<ท่านบรรลุเงื่อนไขลับเพื่อวิวัฒนาการ 'การฟื้นฟูสมบูรณ์แบบ'>** **<'การฟื้นฟูสมบูรณ์แบบ' วิวัฒนาการสู่ 'การฟื้นฟูไร้ขอบเขต'>** ด้วยพลังของ 'การฟื้นฟูไร้ขอบเขต' (Absolute Regeneration) ร่างกายของหยวนถูกถักทอและสรรสร้างขึ้นใหม่จนสมบูรณ์พร้อม แม้ในขณะที่เขายังคงถูกโอบล้อมด้วยแรงดันมหาศาลภายใต้สระกระบี่ก็ตาม **<ท่านได้รับฉายา 'จุติใหม่' (Rebirth)>** **[จุติใหม่: ผลของการรักษาทุกประเภทที่เกิดกับท่าน จะเพิ่มขึ้น 1,000%]** แม้ว่าในยามนี้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งจนสามารถต้านทาน 'เจตจำนงกระบี่ขั้นสูง' (Enhanced Sword Aura) ได้ด้วยผิวหนังเปล่าเปลือย แต่มันก็ยังคงสร้างความเจ็บปวดเจียนตายให้แก่เขา เพราะทักษะการฟื้นฟูนั้นมิได้ช่วยลบเลือนความเจ็บปวดจากการถูกทำลายทิ้งไป หลังจากตั้งสติได้ หยวนก็เริ่มแหวกว่ายลึกลงไปในสระกระบี่ต่อไปอย่างแน่วแน่ ขณะเดียวกันนั้นเอง เฝิงอวี่เซียงและคนอื่นๆ ก็พลันสัมผัสได้ถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกับหยวนซึ่งถูกถักทอขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างอัศจรรย์! 'ทำไมเขาถึงไม่ตาย? เจตจำนงกระบี่นั่นควรจะทำลายทุกเซลล์ในร่างเขาไปแล้วนี่! อย่าบอกนะว่าเขามีชีวิตอันเป็นอมตะจริงๆ?!' จินซีครุ่นคิดด้วยความสับสน "ขอบคุณสวรรค์ที่เขาไม่เป็นอะไร..." เฝิงอวี่เซียงพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โดยที่นางหารู้ไม่ว่า 'โลหิตหยดเดียว' ที่มอบให้เขาไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันนั้นเอง คือสิ่งที่ช่วยชีวิตหยวนเอาไว้ในครั้งนี้ ด้วย 'กายาเสพสวรรค์' (Heaven Consuming Physique) หยวนสามารถสกัดเอาพลังต้องห้ามแห่งการเกิดใหม่มาจากโลหิตของเฝิงอวี่เซียงได้ ทว่าหากเป็นตัวเฝิงอวี่เซียงเอง ถ้าร่างแหลกสลายไปทั้งร่างนางก็คงมิอาจรอดชีวิต แล้วเหตุใดหยวนถึงทำได้กันแน่? แต่นั่นคือปริศนาที่จะถูกคลี่คลายในภายภาคหน้า... หลังจากดำดิ่งลงไปอีกกว่า 500 ไมล์ ในที่สุดหยวนก็มาถึงก้นสระ และที่นั่นเอง... มีกุญแจสีครามเล่มหนึ่งวางสงบนิ่งอยู่ หยวนรีบคว้ากุญแจเล่มนั้นไว้ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อค้นหาว่ามีสิ่งใดซ่อนอยู่อีกหรือไม่ 'โอ๊ะ? นี่มันอะไรกัน?' สายตาของเขาเหลือบไปเห็น 'มุกดาสีดำ' เม็ดหนึ่งที่ถูกผืนทรายกลบไว้ครึ่งหนึ่ง มันมีขนาดพอๆ กับหินวิญญาณทั่วไป เขาไม่ได้คิดอะไรมากนัก จึงเก็บมันติดมือขึ้นมาด้วยขณะเริ่มว่ายกลับสู่ผิวน้ำ ระยะเวลาที่หยวนใช้ชีวิตอยู่ใต้สระกระบี่นั้น เนิ่นนานเกือบหนึ่งเดือนเต็ม... เมื่อหยวนทะยานขึ้นสู่เหนือน้ำ เขาก็ถูกเฝิงอวี่เซียงโผเข้ากอดอย่างแรงจนแทบจะขาดใจตายคาอ้อมอกอันอวบอิ่มของนาง "นายน้อยไม่เป็นอะไรนะคะ! ท่านทำให้พวกเราใจหายใจคว่ำกันไปหมด! เกิดอะไรขึ้นข้างล่างนั่นกันแน่ ทำไมสายสัมพันธ์ของพวกเราถึงขาดสะบั้นไปแบบนั้น... สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีใครคนใดคนหนึ่งตายไปเท่านั้นไม่ใช่หรือ?" หยวนเผยยิ้มเจื่อนๆ พลางตอบคำถามนาง "จริงๆ แล้วข้าตายไปแล้วล่ะ... แต่มีบางอย่างชุบชีวิตข้าขึ้นมา ข้าคิดว่ามันน่าจะเป็น 'เพลิงฟีนิกซ์' ของเจ้านะ" "เอ๊ะ? เพลิงของข้าหรือคะ? หมายความว่ายังไง?" เฝิงอวี่เซียงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง "ข้าก็ไม่แน่ใจนัก แต่มันเป็นความรู้สึกที่ข้าได้รับหลังจากที่ตายไปแล้ว... ราวกับว่ามีเจ้าอยู่เคียงข้างข้าในวินาทีนั้น" แม้เฝิงอวี่เซียงจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดอย่างถ่องแท้ แต่นางก็นิยามความรู้สึกของตัวเองได้ทันทีว่านางมีความสุขล้นพ้นเพียงใด เมื่อรู้ว่านางมีส่วนช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้ "เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม หยวน?" หลันอิงอิงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "อื้ม ข้าสบายดี... อันที่จริงข้าไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย ด้วยสภาพแวดล้อมที่รุนแรงสุดขั้วใต้สระกระบี่นั่น มันช่วยขัดเกลาร่างกายข้าให้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว" หยวนกล่าวพลางเบ่งกล้ามเนื้อที่ดูสมส่วนและทรงพลังของเขา ก่อนที่เขาจะหันไปหาจินซีที่ยืนจ้องมองเขาเงียบๆ ตั้งแต่เขากลับมา "นี่... เจ้ารู้ไหมว่าสิ่งนี้คืออะไร? ข้าเจอมันที่ก้นสระน่ะ" หยวนแบมือเผยให้เห็นมุกดาสีดำเม็ดนั้น "ไม่รู้สิ" นางไหวไหล่อย่างรวดเร็ว "ข้าพูดจริงนะ ข้าไม่ได้รู้จักสมบัติทุกชิ้นในที่แห่งนี้ เพราะพวกมันถูกวางไว้โดยนายท่าน ไม่ใช่ข้า" นางกล่าวเสริม "ข้าขอดูหน่อยได้ไหมคะ นายน้อย?" เฝิงอวี่เซียงถามขึ้น "อ้อ จริงด้วย เจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสมบัตินี่นา... เอ้า ลองดูสิ ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่ยากจะหยั่งถึงภายในมุกดานี่ แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร" เขาพยักหน้าพลางส่งมุกดาสีดำให้นาง ในตอนแรกเฝิงอวี่เซียงยังจำมันไม่ได้ทันที ทว่าเมื่อนางตรวจสอบมันอย่างละเอียด ดวงตาของนางก็พลันเบิกกว้างราวกับไข่ห่าน! "ปะ... ปะ... เป็นไปไม่ได้!" นางอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านไปถึงทรวง!