บทที่ 1318 จักรพรรดินีโลหิต “เหตุใดวิชาอาคมของข้าถึงทำอะไรมันไม่ได้เลย?! ราวกับว่าพวกมันทะลุผ่านร่างของมันไปเฉยๆ อย่างนั้นแหละ!” หนึ่งในผู้ถูกเนรเทศแผดเสียงตะโกนด้วยความคับแค้นใจ “บัดซบ! ร่างกายของมันทำมาจากอะไรกันแน่?! แม้แต่สมบัติระดับเทวะของข้ายังไม่อาจระคายผิวของมันได้เลย!” อีกคนสบถออกมาอย่างเหลืออด “พวกผู้ถูกเนรเทศจากเผ่าอสุราต้องประเคนสมบัติให้มันจนท่วมหัวแน่! ไม่มีทางที่ไอ้เด็กระดับราชันวิญญาณเพียงคนเดียวจะต่อกรกับพวกเรามากมายขนาดนี้ได้พร้อมกัน!” “โจมตีมันต่อไป! เล่ห์เหลี่ยมของมันต้องมีขีดจำกัด! พลังวิญญาณของมันไม่มีทางใช้ได้ไม่มีวันหมดหรอก!” การห้ำหั่นระหว่างหยวนและเหล่าผู้ถูกเนรเทศนั้นรุนแรงและกว้างขวางจนสร้างความพินาศย่อยยับไปทั่วป่าไผ่ต้องมนตรา ส่งผลให้ยอดฝีมือที่อยู่ละแวกนั้นต่างตื่นตัว ทุกครั้งที่เหล่าผู้ถูกเนรเทศปลดปล่อยวิชาอันทรงพลังออกมา ทั้งพงไพรพลันสั่นสะท้านเลื่อนลั่น ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการรวมตัวของกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรที่ทรงพลังจำนวนมากในจุดเดียว แรงกดดันภายในป่าจึงทวีความรุนแรงจนยากจะต้านทานสำหรับเหล่าผู้เล่นที่อยู่แถวนั้น บีบบังคับให้พวกเขาต้องรีบถอนตัวออกจากป่าไผ่ต้องมนตราในทันที เพราะเพียงแค่ยืนอยู่ในรัศมีการต่อสู้ พลังชีวิตของพวกเขาก็ลดฮวบลงอย่างต่อเนื่อง ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง หยวนได้สังหารผู้ถูกเนรเทศไปแล้วกว่า 30 คน จนเหลือผู้ถูกเนรเทศเพียงสี่คนที่ยังไม่ก้าวเข้าสู่สมรภูมิ และเสี่ยวหัวก็คือหนึ่งในนั้น ราชินีอัคคี (Fiery Queen) เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงรุดเข้าไปหาเธอแล้วกล่าวว่า “เจ้าจะไม่ร่วมสู้ด้วยหรือ? หากเป็นเช่นนี้ต่อไปพวกเราจะเสียผู้ถูกเนรเทศไปมากกว่านี้แน่ ได้โปรดเถอะ พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า” เสี่ยวหัวตวัดสายตาเย็นเยียบมองไปยังนางเพียงแวบเดียว แต่กลับส่งผลให้ราชินีอัคคีรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจและสั่นสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง ‘พี่หยวน ข้าควรทำอย่างไรดี?’ เธอตัดสินใจส่งกระแสจิตถามเขา หยวนระบายยิ้มบางแล้วตอบกลับมา ‘ทำตามที่ใจเจ้าต้องการเถอะ’ เมื่อได้รับคำตอบ เสี่ยวหัวก็หันไปจ้องมองผู้ถูกเนรเทศที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากนาง—คนที่เป็นคู่หูของกระบี่พร่างพราย (Dazzling Sword) จากนั้น โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย นางสาวเท้าเข้าไปหาเขาในทันที กระบี่พร่างพรายสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างจากด้านหลังจึงรีบหันขวับกลับมา “อะ-อะไรกัน?!” เขาต้องเบิกตาคว้้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด เมื่อเห็นเสี่ยวหัวยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังผู้ถูกเนรเทศของตน มือของนางยื่นออกไปบีบคออีกฝ่ายเอาไว้แน่น “นะ-นี่เจ้าคิดจะทำบ้าอะไรกับผู้ถูกเนรเทศของข้า?!” กระบี่พร่างพรายตะโกนก้อง เรียกความสนใจจากทุกคนรอบข้าง “เ-ตียนหัว?! เจ้าทำอะไรน่ะ?! ศัตรูของเจ้าอยู่ทางโน้น!” ราชินีอัคคีไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เสี่ยวหัวเมินเฉยต่อราชินีอัคคีและผู้เล่นคนอื่นๆ หลังจากคว้าคอผู้ถูกเนรเทศคนนั้นได้ นางก็เหวี่ยงร่างของเขาออกไปนอกเขตอาคมอย่างไร้เยื่อใย “ผู้อาวุโส?! ท่านทำอะไรน่ะ?!” เพชฌฆาต (The Butcherer) เอ่ยถามด้วยสีหน้ามึนงงและสับสน “ข้าไม่ชอบขี้หน้าเจ้า และใบหน้าของเจ้ามันก็น่ารำคาญนัก เพราะฉะนั้น... ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย” เสี่ยวหัวกล่าวพลางเรียกกระบี่ยักษ์สองเล่มออกมาถือไว้ในมือข้างละเล่ม “หากเจ้าคิดว่าข้าจะยืนเฉยๆ ยอมให้เจ้าฆ่าง่ายๆ ล่ะก็ เจ้าคิดผิดมหันต์แล้ว!” เพชฌฆาตคว้าขวานยักษ์สองเล่มที่สะพายอยู่บนหลังขึ้นมาเตรียมพร้อมเช่นเดียวกับเสี่ยวหัว พริบตาต่อมา เสี่ยวหัวถีบทะยานร่างพุ่งเข้าใส่เพชฌฆาต ซึ่งฝ่ายหลังรับมือด้วยฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้จะลั่นวาจาออกไปเช่นนั้น แต่เขารู้ดีแก่ใจว่าไม่มีทางเอาชนะนางได้เลยหลังจากสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าอันแรงกล้าเมื่อครู่ ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดจะสู้กับนางเพียงลำพัง เป็นไปตามคาด ผู้ถูกเนรเทศอีกสองคนที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าเข้าแลกกับหยวนรีบตัดสินใจเข้าช่วยเหลือเพชฌฆาตทันทีเมื่อเห็นการทรยศของเสี่ยวหัว เพชฌฆาตและผู้ถูกเนรเทศอีกสองคนยืนล้อมเสี่ยวหัวเอาไว้เป็นรูปสามเหลี่ยม เสี่ยวหัวเองก็ไม่ได้มั่นใจนักว่าตนจะรับมือกับผู้ถูกเนรเทศสามคนพร้อมกันได้ แต่เมื่อนึกถึงหยวนที่กำลังฟาดฟันกับคนเหล่านั้นกว่า 70 คนเพียงลำพัง นางก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สลัดความนึกคิดที่ไร้ประโยชน์ทิ้งไปจนสิ้น ‘หากข้าคิดจะติดตามพี่หยวนไป ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น... แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้!’ แววตามุ่งมั่นแน่วแน่ฉายชัดบนใบหน้าของเสี่ยวหัว “เขตแดนสวรรค์—เต็มกำลัง!” ประกายแสงอันดุร้ายวาบผ่านดวงตาของเสี่ยวหัว ก่อนที่แรงกดดันอันบ้าคลั่งจะเข้าปกคลุมผู้ถูกเนรเทศทั้งสามที่รายล้อมอยู่ “นะ-นี่มันอะไรกัน?!” เสี่ยวหัวอาศัยจังหวะที่ศัตรูกำลังตกตะลึง สะบัดกระบี่ยักษ์เข้าใส่ผู้ถูกเนรเทศที่อยู่ใกล้ที่สุด ปลิดชีพอีกฝ่ายลงได้ในกระบวนท่าเดียว “วิชาผนึกสวรรค์!” โดยไม่มีการหยุดพักหลังจากสังหารศัตรูคนแรก นางใช้พลังผนึกการบ่มเพาะของผู้ถูกเนรเทศคนถัดมาทันที ก่อนจะตวัดกระบี่ฟาดฟันเข้าใส่ “ก-การบ่มเพาะของข้าถูกผนึก?!” ผู้ถูกเนรเทศคนนั้นไม่ทันรู้ตัวว่าพลังของตนหายไปจนกระทั่งสายเกินการณ์ เพียงชั่วพริบตา เสี่ยวหัวสังหารผู้ถูกเนรเทศไปสองในสามคน ทิ้งให้เพชฌฆาตคนสุดท้ายยืนตัวแข็งทื่อด้วยความสยดสยองจนพูดไม่ออก สงลู่ (Xiong Lu) ที่ตอนแรกไม่ได้สนใจความวุ่นวายด้านหลัง ในที่สุดก็ตัดสินใจเหลือบมอง และดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมาเมื่อเห็นกระบี่ในมือของเสี่ยวหัว “นะ-นั่นนาง! ใช่จริงๆ ด้วย! นางคือผู้ถูกเนรเทศของเจ้าผู้เล่นหยวน!” สงลู่แผดเสียงตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านหลังจากจำกระบี่เล่มนั้นได้ “อะไรนะ?!” เหล่าผู้เล่นต่างหันขวับมามองเสี่ยวหัวด้วยตาที่เบิกกว้าง แม้แต่เหล่าผู้ถูกเนรเทศที่กำลังรุมล้อมหยวนอยู่ก็หยุดชะงัก ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อหันมามองความจริงเบื้องหลัง “เจ้าบอกพวกเราว่านางเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไง! ตรงไหนของนางที่เรียกว่าเล็กกัน?!” หนึ่งในผู้ถูกเนรเทศสบถด่าออกมา “ข้ามั่นใจว่าเป็นนาง! นางใช้อาวุธแบบเดียวกันนี้ตอนที่สู้กับผู้ถูกเนรเทศของข้า! ข้าอธิบายไม่ได้ว่าเหตุใดรูปลักษณ์ของนางถึงเปลี่ยนไป แต่ข้ามั่นใจแน่ว่านางคือคนที่ฆ่าเจ้าฮุย!” สงลู่กล่าว “หรือว่านางจะกินยาจำแลงกายเพื่อตบตาพวกเรา?” ผู้ถูกเนรเทศคนหนึ่งคาดคะเนได้อย่างถูกต้อง “ยาจำแลงกายงั้นหรือ? ทะ-ถ้าอย่างนั้น...” ราชินีอัคคีหันไปมองหยวนด้วยสีหน้าหวาดผวา หยวนยกยิ้มพลางกล่าวเสียงดัง “ข้าว่าคงไม่มีประโยชน์ที่จะซ่อนมันไว้อีกต่อไปแล้ว เสี่ยวหัว” เขาถอดหน้ากากออก เผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงภายใต้ชื่อเซียวหยาง “เซียวหยาง! ไอ้คนสารเลว! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาหลอกพวกเรา?!” ใบหน้าของราชินีอัคคีแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นเมื่อตระหนักได้ว่าพวกตนถูกปั่นหัวจนหัวหมุน เสี่ยวหัวเองก็ถอดหน้ากากออกเช่นกัน เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามล่มเมืองของพี่สาวนาง เมื่อเหล่าผู้ถูกเนรเทศได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเสี่ยวหัว ใบหน้าของพวกเขาก็พลันซีดเผือดราวกับคนตายในทันที “จ-จักรพรรดินีโลหิต?!” ไม่มีผู้ถูกเนรเทศคนใดที่นี่จะไม่รู้จักใบหน้าอันเลื่องชื่อของจักรพรรดินีโลหิต หลังจากได้รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเป้าหมาย ความห้าวหาญของเหล่าผู้ถูกเนรเทศก็มลายหายไปจนสิ้น บางคนถึงกับทิ้งอาวุธลงพื้นด้วยความสิ้นหวังในทันที