**บทที่ 1590: รังอสูรอนันต์** "สถานที่ที่มีสัตว์อสูรชุมนุมกันอย่างหนาแน่นงั้นหรือ?" พนักงานขายข่าวทวนคำถามของหยวนด้วยท่าทางครุ่นคิด หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ข้านึกถึงสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดออกแห่งหนึ่ง มันถูกเรียกว่า 'รังอสูรอนันต์' และก็ตามชื่อของมันนั่นแหละ มีฝูงสัตว์อสูรจำนวนมหาศาลพรั่งพรูออกมาจากส่วนลึกของรังแห่งนั้นอย่างไม่ขาดสายราวกับไม่มีวันสิ้นสุด" เขากล่าวต่อไปว่า "ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น แต่มันเป็นสถานที่ฝึกฝนที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างยิ่งสำหรับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือสัตว์อสูรที่นั่นจะไม่ดรอปแก่นอสูรเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ถึงกระนั้น ที่นั่นก็ยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่แวะเวียนไปฝึกฝนตลอดทั้งปี" "และด้วยความนิยมของมัน หากท่านมิได้สังกัดขุมพลังที่แข็งแกร่งหรือมีเบื้องหลังที่ทรงอิทธิพล ท่านอาจจะพบกับความลำบากในการล่าที่นั่นโดยไม่ถูกผู้คนรุมล้อมหรือเผชิญหน้า" "สถานที่แห่งนั้นตั้งอยู่ที่ใด?" หยวนเอ่ยถาม หลังจากได้รับพิกัดตำแหน่งแล้ว หยวนก็จ่ายหินปราณจำนวนหนึ่งให้แก่พนักงานขายข่าวเพื่อเป็นค่าตอบแทนในการบริการ "ขอบพระคุณที่ใช้บริการ" พนักงานขายข่าวค้อมตัวคำนับหยวนอย่างนอบน้อม "ไม่นึกเลยว่าสวรรค์ชั้นที่สี่จะมีสถานที่แบบนี้อยู่ด้วย..." เค่อหลานพึมพำขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน หยวนเบนสายตาไปมองเขาพลางถามว่า "บนสวรรค์ชั้นที่สูงขึ้นไปมีสถานที่แบบนี้อยู่ด้วยงั้นหรือ?" "มีสิ มีอยู่มากมายเลยทีเดียว บางคนกล่าวว่าสรวงสวรรค์เป็นผู้ให้กำเนิดพวกมันขึ้นมา ในขณะที่บางคนเชื่อว่าพวกมันมาจากโลกอีกใบหนึ่ง—โลกที่ถูกปกครองโดยเหล่าสัตว์อสูร แต่น่าเสียดายที่สิ่งเดียวที่เราทราบแน่ชัดก็คือ ไม่ว่าเจ้าจะสังหารพวกมันไปมากเท่าไหร่ พวกมันก็จะมีจำนวนเพิ่มขึ้นมาใหม่เสมอ" "ฟังดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่เหมาะกับข้าที่สุด..." หยวนเผยรอยยิ้มบาง ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังรังอสูรอนันต์ หยวนได้แวะไปรับซีเม่ยหลี่ที่กำลังตระเวนกินตามร้านอาหารต่างๆ ทั่วเมือง "โอ้ ท่านกลับมาแล้วหรือ?" ซีเม่ยหลี่เอ่ยถามในขณะที่อาหารยังเต็มกระพุ้งแก้ม เมื่อเห็นหยวนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า หยวนยิ้มพลางกล่าว "ตามสบายเถอะ ไม่ต้องรีบ" ระหว่างที่รอซีเม่ยหลี่จัดการกับมื้ออาหารของนาง หยวนก็ได้อธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้ฟัง "เข้าใจแล้ว... รังอสูรอนันต์สินะ? นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้ ดูท่ามันจะเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ไม่น้อย" นางเอ่ย "ว่าแต่ สหายใหม่ของท่านคนนี้คือใครกัน?" ซีเม่ยหลี่ถามพลางเหลือบมองไปที่เค่อหลาน "ข้ามีนามว่าเค่อหลาน ข้าได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้มาทำหน้าที่ปกป้องเขา" "เขามาจากฝ่ายเดียวกับข้า 'จ้าวแห่งสรวงสวรรค์' (Celestial Overlords)" หยวนกล่าวเสริม "ท่านต้องการคนคุ้มกันด้วยหรือ?" ซีเม่ยหลี่เลิกคิ้วมองหยวนด้วยความประหลาดใจ เขามีความสามารถกล้าแกร่งถึงขนาดสังหารผู้ที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงกว่าตนเองถึงเก้าขั้นย่อยได้ แล้วจะมีสิ่งใดบนสวรรค์ชั้นที่สี่นี้ที่สามารถคุกคามเขาได้อีก? "เป็นเพราะการกระทำที่วู่วามและบุ่มบ่ามของสหายท่าน ตอนนี้เขาจึงถูกตามล่าโดยตระกูลผนึกมารและถ้ำผนึกมาร ซึ่งพวกนั้นเข้าใจผิดว่ากำลังตามล่าจอมมารที่ทรงพลังอยู่" "พวกเขาทรงพลังแค่ไหน?" ซีเม่ยหลี่ถามต่อ "พวกเขาเป็นยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญด้านการจัดการกับมารโดยเฉพาะ และยังถือเป็นกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรที่ทรงพลังที่สุดในเก้าชั้นสวรรค์อีกด้วย เนื่องจากผู้ที่กำลังตามล่าหยวนอยู่นั้นคือเหล่านักผนึกมารระดับแนวหน้า อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ พวกเขาจะไม่มีทางแตะต้องหยวนได้แม้แต่ปลายก้อย" เค่อหลานตบอกตนเองด้วยท่าทางมั่นใจ แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความองอาจภายในร่างอันกำยำ "..." หยวนจ้องมองเค่อหลานด้วยสายตาครุ่นคิด หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็ถามขึ้นว่า "ข้าสงสัยเรื่องนี้มาพักใหญ่แล้ว ร่างกายของท่านดูจะใหญ่โตผิดปกติ ท่านมีความเกี่ยวข้องกับเผ่าคนยักษ์หรืออะไรทำนองนั้นหรือไม่?" ดวงตาของเค่อหลานเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจทันทีที่ได้ยินคำถามของหยวน เขาโพล่งออกมาว่า "ท่าน... ท่านรู้จักเผ่าคนยักษ์ด้วยงั้นหรือ?" "ทำไมท่านต้องดูตกใจขนาดนั้นด้วย? หรือว่ามันเป็นความลับงั้นหรือ?" หยวนถามกลับ "เปล่าเลย... แต่เผ่าพันธุ์ของพวกเขาสูญสิ้นไปนานนับปีจนนับไม่ถ้วนแล้ว และแทบจะไม่มีใครจำพวกเขาได้อีก แม้แต่บนสวรรค์ชั้นบนก็ตาม ท่านเป็นคนแรกที่ถามคำถามนี้กับข้า คนอื่นมักจะคิดไปเองว่าขนาดตัวของข้าเป็นผลมาจากกายาพิเศษเพียงเท่านั้น" "สรุปคือท่านคือคนยักษ์...?" เค่อหลานไม่ได้ตอบในทันที เขาดูเหมือนกำลังลังเลใจว่าควรจะเปิดเผยความจริงดีหรือไม่ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมา "ข้าไม่ใช่คนยักษ์ แต่ข้ามีสายเลือดของคนยักษ์ไหลเวียนอยู่ในกาย" "หือ? มันเป็นไปได้ยังไง?" "ก็เหมือนกับที่มนุษย์บางคนฉีดเลือดของสัตว์อสูรเข้าไปในร่างเพื่อรับพลังพิเศษนั่นแหละ ข้าเองก็ถูกฉีดเลือดของคนยักษ์เข้าไปเช่นกัน" เค่อหลานกล่าว หนึ่งในเหตุผลหลักที่มนุษย์ออกล่ามังกรในอดีต ก็เพื่อช่วงชิงสายเลือดอันทรงพลังมาใช้กับตนเอง "คนยักษ์สูญพันธุ์ไปนานมากแล้วไม่ใช่หรือ? ท่านไปเอาเลือดของพวกเขามาได้อย่างไร?" ซีเม่ยหลี่เอ่ยถามด้วยความสนใจใคร่รู้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินเกี่ยวกับการมีอยู่ของเผ่าคนยักษ์ "แม้ว่าพวกเขาจะสูญพันธุ์ไปแล้ว แต่ร่องรอยของสายเลือดพวกเขายังคงหลงเหลืออยู่ ถึงแม้จะหาได้ยากเย็นแสนเข็ญก็ตาม ในยุคสมัยนี้ เจ้ามีโอกาสจะได้พบกับเลือดมังกรมากกว่าเลือดคนยักษ์เสียอีก" เค่อหลานตั้งข้อสังเกต "ครอบครัวของข้าบังเอิญมีมันอยู่ในครอบครอง และมันถูกนำมาใช้กับข้าเพราะข้ามีความเข้ากันได้สูงมาก" "เอาเถอะ เลิกพูดเรื่องของข้าได้แล้ว เล่าเรื่องของท่านและโลกของท่านให้ข้าฟังหน่อยสิ หยวน" เค่อหลานหันมามองเขา "ได้สิ แต่ข้าขอถามอีกคำถามเดียว ผู้คุ้มครองที่สั่งให้ท่านมาปกป้องข้า... ใช่รุ่นพี่ไป๋หรือไม่?" เค่อหลานพยักหน้า "ใช่ แต่ก็เป็นคำขอจากจ้าวสรวงสวรรค์สวี่ด้วยเช่นกัน" "เข้าใจแล้ว..." หยวนเริ่มแนะนำตัวและบอกเล่าเรื่องราวของตนเองตั้งแต่ต้น หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสามคนก็ออกจากร้านอาหารและมุ่งหน้าตรงไปยังรังอสูรอนันต์ ภายหลังจากการเดินทางติดต่อกันหลายวันและใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายหลายแห่ง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง 'หุบเขาคีรีโหยหวน' ในดินแดนแถบนี้ มีภูเขานับสิบลูกพุ่งทะยานเสียดชั้นเมฆา และมีเสียงโหยหวนดังสะท้อนกึกก้องมาจากทุกสารทิศ "มีสัตว์อสูรอยู่ที่นี่เยอะจริงๆ ด้วย" เค่อหลานกล่าวหลังจากแผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ตรวจสอบไปทั่วบริเวณ หยวนระบุตำแหน่งของรังอสูรอนันต์ได้อย่างรวดเร็วด้วยสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขา และทะยานร่างตรงไปยังจุดนั้นทันที รังอสูรอนันต์เป็นถ้ำขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางขุนเขาเหล่านี้ เป็นสถานที่ซึ่งเหล่าสัตว์อสูรพรั่งพรูออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน บริเวณด้านหน้าของรังอสูรอนันต์นั้นเป็นพื้นที่ราบโล่งกว้างขวางที่ดูว่างเปล่าอย่างน่าสงสัย ราวกับมีใครบางคนตั้งใจถากถางพื้นที่แห่งนี้เพื่อสร้างเป็นลานฝึกยุทธ์ ยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่นยังมีผู้คนอยู่นับร้อยชีวิต ซึ่งทุกคนกำลังพัวพันอยู่กับการต่อสู้อันดุเดือดกับเหล่าสัตว์อสูรอย่างบ้าคลั่ง