บทที่ 1692 อิงจื่อ (3) “อ้อ สองคนนั้นน่ะหรือ? พวกเธอคือคู่ชีวิตของผมเอง เหม่ยซิ่วและฉู่หลิวเซียง” หยวนเอ่ยปากอธิบาย “คู่ชีวิต... งั้นเจ้าก็กำลัง ‘ขยายพันธุ์’ พวกนางอยู่สินะ?” อิงจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเยือกเย็นเสียจนหยวนรู้สึกเสียวสันหลังวาบกับรูปประโยคที่แปลกประหลาดนั้น เขากระแอมไอออกมาคราหนึ่งก่อนจะรีบอธิบาย “แม้ว่ามนุษย์บางคนจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจที่จะมีบุตร แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะปรารถนาเช่นนั้น... ที่เรากลายมาเป็นคู่ชีวิตกัน ก็เพราะพวกเรา ‘รัก’ กันต่างหาก” “ความรัก... คืออะไร?” “มันคือความรู้สึกที่เรามีต่อใครสักคนที่อยากจะอยู่เคียงข้างไปตลอดกาล เป็นใครสักคนที่เจ้าชอบเขามากๆ ยกตัวอย่างเช่น เจ้าชอบกินอาหารใช่ไหม? ความรักก็คือความรู้สึกที่รุนแรงกว่านั้นหลายเท่าตัวเลยล่ะ” “อืม... ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี” หยวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะลองถามนางดูบ้าง “แล้วเจ้าล่ะรู้สึกอย่างไรกับผม? ผมทำให้เจ้าเกิดความรู้สึกแบบไหนขึ้นมาบ้าง?” อิงจื่อจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาด้วยความเงียบงันอยู่เนิ่นนาน “เจ้าทำให้ข้าเกิดความสนใจ... เจ้าเต็มไปด้วยเรื่องที่น่าประหลาดใจอยู่เสมอ และที่สำคัญ เมื่อข้ามองเจ้า ข้ากลับไม่มีความปรารถนาที่จะฉีกกระชากเจ้าออกเป็นชิ้นๆ เหมือนกับมนุษย์ผู้อื่น” นางเอ่ยออกมาในที่สุด “เจ้าติดตามผมมานานกว่าสองปีแล้วนะ เพราะอะไรกัน?” “คราแรก ข้าเพียงอยากเรียนรู้เกี่ยวกับมนุษย์ให้มากขึ้น... แต่ทว่าก่อนที่ข้าจะรู้ตัว ข้ากลับพบว่าตนเองปรารถนาที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับ ‘ตัวเจ้า’ ให้มากขึ้นไปเสียแล้ว” “ถ้าอย่างนั้น เจ้าคิดอย่างไรกับการที่จะติดตามผมไปตลอดชีวิตที่เหลือ? เจ้าพอจะทำได้ไหม?” อิงจื่อยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยขณะตอบกลับ “ข้าไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกอย่างไร แต่ข้าจินตนาการภาพที่ตนเองติดตามเจ้าไปตลอดชีวิตไม่ออกเลย” หยวนยิ้มออกมาพลางกล่าวว่า “หากวันใดที่เจ้าสามารถจินตนาการภาพที่ติดตามผม—หรือใครก็ตาม—ไปตลอดชีวิตได้ล่ะก็ เมื่อนั้นเจ้าจะเข้าใกล้ความเข้าใจในสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’ มากยิ่งขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น ความรักก็ยังเป็นอารมณ์ที่ซับซ้อนมาก แม้แต่กับพวกเราที่เป็นมนุษย์เองก็ตาม มันมีหลากหลายรูปแบบ... และแน่นอนว่ามันไม่เป็นไรเลยหากเจ้าจะไม่เข้าใจมันไปตลอดชีวิต เพราะสุดท้ายมันก็เป็นเพียงแค่อารมณ์หนึ่งเท่านั้น เหมือนกับที่บางคนไม่เคยรู้จักความกลัว มันก็ย่อมเป็นไปได้ที่บางคนจะไม่มีวันได้สัมผัสกับความรัก” “จะว่าไป... ทำไมเจ้าถึงอยากเข้าใจมนุษย์นักล่ะ?” หยวนถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ข้าไม่มีเหตุผลหรอก ข้าคิดว่าลึกๆ แล้วข้าก็แค่สนใจในตัวพวกเขาน่ะ” นางตอบกลับ “มันมีปัญหาอะไรอย่างนั้นหรือ?” “ไม่มีหรอก นั่นก็ดีแล้วล่ะ เพราะพวกเรามนุษย์เองก็มักจะทำอะไรหลายๆ อย่างโดยไม่มีเหตุผลเหมือนกัน” “ข้า—” ทว่าในขณะที่อิงจื่อกำลังจะอ้าปากพูด ก็มีเสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “ยินดีต้อนรับกลับนะหยวน! กำลังแช่น้ำอยู่เหรอ? ให้ฉันแช่ด้วยคนสิ!” เสียงใสที่เปี่ยมไปด้วยความเบิกบานดังมาจากหน้าห้องน้ำ วินาทีต่อมา ร่างเปลือยเปล่าของฉู่หลิวเซียงก็ก้าวเข้ามาในห้องน้ำพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ประดับอยู่บนใบหน้า ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับพลันแข็งค้าง เมื่อนางสังเกตเห็นเด็กสาวตัวน้อยที่ไม่คุ้นหน้ากำลังนั่งแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำเดียวกับหยวน “เอ๊ะ? หา? เดี๋ยวสิ...” สมองของฉู่หลิวเซียงแทบจะโอเวอร์ฮีตจากการพยายามประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้า อันที่จริงฉู่หลิวเซียงไม่ได้ติดขัดอะไรหากหยวนจะหาคู่ชีวิตเพิ่ม เพราะนางทำใจยอมรับและพร้อมจะอ้าแขนรับเรื่องนี้อยู่แล้ว ทว่าเด็กสาวที่อยู่กับหยวนตอนนี้ดูเยาว์วัยเกินไปเสียจนอาจทำให้ผู้คนพากันเหลียวมองด้วยความตกตะลึงได้ทุกที่ที่ไป และแม้แต่คนใจกว้างอย่างฉู่หลิวเซียงก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกและสับสนของอีกฝ่าย หยวนจึงรีบเอ่ยขึ้น “ใจเย็นก่อนหลิวเซียง มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ” เขาเริ่มอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่รวดเร็ว “อย่างแรกเลย นางไม่ได้เด็กอย่างที่เห็นหรอก จริงๆ แล้วนางมาจากแดนรกร้างแห่งบรรพกาล (Primal Expanse) และไม่รู้ว่าตามผมกลับมาที่โลกตอนที่ล็อกเอาต์ได้อย่างไร” “...” หลังจากใช้เวลาครู่ใหญ่ในการย่อยข้อมูลนี้ ฉู่หลิวเซียงจึงถามต่อ “แต่ทำไมถึงมาแช่น้ำด้วยกันล่ะ?” “ผมกำลังสอนเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์และวัฒนธรรมของเราให้นางอยู่น่ะ อ้อ แล้วนางก็ไม่ใช่คนด้วยนะ” “งั้น... นางก็ไม่ใช่ ‘คนที่สาม’ ใช่ไหม?” นางถามเพื่อความมั่นใจ หยวนส่ายหัวอย่างใจเย็น ฉู่หลิวเซียงพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อความกังวลมลายหายไป “เฮ้อ... ตกใจหมดเลย นึกว่าจะมีเรื่องให้ปวดหัวซะแล้ว” ฉู่หลิวเซียงรีบอาบน้ำชำระล้างร่างกายอย่างรวดเร็วก่อนจะลงไปแช่ในอ่างกับพวกเขาทั้งสองคน “สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อฉู่หลิวเซียงนะ” นางเอ่ยแนะนำตัวกับอิงจื่อ “ข้าชื่ออิงจื่อ พวกเรากำลังพูดเรื่องของเจ้าอยู่พอดี” อิงจื่อกล่าว “จริงเหรอ? เรื่องอะไรล่ะ?” ดวงตาของฉู่หลิวเซียงเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น หยวนสรุปหัวข้อที่คุยกันให้ฟังคร่าวๆ ฉู่หลิวเซียงหัวเราะเบาๆ หลังจากได้ยินเช่นนั้น “อย่างนั้นเองเหรอ? แต่หยวน... ถ้าวันไหนนายอยากจะมีลูกล่ะก็ อย่าลังเลที่จะบอกฉันนะ” หยวนพยักหน้าเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มที่ดูจะเกร็งๆ เล็กน้อย “จะว่าไป... นางตามนายออกมาจากแดนรกร้างแห่งบรรพกาลได้ยังไงกัน?” ฉู่หลิวเซียงถามขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน “เผ่าพันธุ์ของนางมีพลังในการควบคุมและเข้าไปในเงา นางเข้าไปอยู่ในเงาของผมก่อนที่ผมจะล็อกเอาต์ และสามารถออกมาผ่านร่างกายจริงๆ ของผมได้” “เรื่องแบบนั้นมันเป็นไปได้ด้วยเหรอ...? มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว... และมันก็น่ากังวลมากด้วยนะ...” ฉู่หลิวเซียงพึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ผมรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่... ในเมื่ออิงจื่อสามารถข้ามมายังโลกได้ด้วยพลังของนางเอง เราก็ไม่อาจมองข้ามความเป็นไปได้ที่คนอื่นๆ จะทำแบบเดียวกันได้” หยวนถอนหายใจยาว “แบบนั้นมันไม่เป็นอันตรายต่อพวกเรามากเลยเหรอ?” นางถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มันอันตรายแน่นอน แต่ผมว่าสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถระดับนี้คงมีไม่มากนักหรอก ถึงอย่างนั้น หลังจากนี้เราคงต้องระวังเรื่องสถานที่และคนรอบข้างเวลาจะล็อกเอาต์ให้มากขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เจอใครที่เหมือนอิงจื่ออีก” ฉู่หลิวเซียงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเคร่งขรึม หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสามคนก็ก้าวออกจากห้องน้ำ “จริงด้วย งานเทศกาลเทพมังกรถูกเลื่อนออกไปอีกหนึ่งเดือน และผมจะอยู่ที่นี่ตลอดช่วงเวลานั้น แต่ผมปล่อยอิงจื่อไว้คนเดียวไม่ได้ ผมเลยต้องอยู่ดูแลนางสักพัก” หยวนกล่าว ฉู่หลิวเซียงพยักหน้า “เข้าใจแล้วล่ะ ถ้าอย่างนั้นช่วงนี้ฉันจะไม่กวนนายก็แล้วกัน” “ช่วยบอกสถานการณ์นี้ให้คนอื่นๆ รู้แทนผมด้วยนะ” “ได้เลยจ้ะ” หลังจากจุมพิตที่ริมฝีปากของหยวนอย่างดูดดื่ม ฉู่หลิวเซียงก็กลับเข้าสู่โลกของ *Cultivation Online* อีกครั้ง ในขณะเดียวกัน หยวนพยายามไปหาเหม่ยเฟิง ทว่านางก็กำลังอยู่ในโลกของเกมเช่นกัน ‘สงสัยอิงจื่อคงต้องรอไปก่อนกว่าจะได้ลิ้มรสอาหารฝีมือคุณเหม่ยเฟิง’ หยวนจึงตัดสินใจพาอิงจื่อออกไปข้างนอก “ผมก็ไม่รู้จะพาเจ้าไปที่ไหนดี เอาเป็นว่าเราลองเดินไปเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะเจอสิ่งที่อยากกินก็แล้วกันนะ” หยวนเสนอพร้อมรอยยิ้มสบายๆ “ตกลง!” นางพยักหน้ารับด้วยท่าทางกระตือรือร้น