**บทที่ 1668 รนหาที่ตาย** “เขาฝึกฝนอยู่ที่นี่มานานเพียงใดแล้ว?” หลงเหม่ยฮุ่ยเอ่ยถามด้วยความฉงน “พรุ่งนี้ก็จะครบสองเดือนพอดี” หลงเยี่ยจวินตอบเสียงเรียบ “เขาเริ่มฝึกจากระดับที่สองอย่างนั้นหรือ?” “เปล่าเลย... เขาเริ่มจากระดับที่หนึ่ง” “อะไรนะ?! เขาไต่เต้าจากระดับหนึ่งขึ้นสู่ระดับสามได้ภายในเวลาเพียงสองเดือนเนี่ยนะ?! เป็นไปไม่ได้!” หลงเหม่ยฮุ่ยอุทานลั่น ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตระหนกและไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน มังกรวิบัติคลี่ยิ้มบางก่อนจะเสริมว่า “ถ้าเช่นนั้นเจ้าคงยิ่งไม่เชื่อแน่ หากข้าจะบอกว่าเขาเพิ่งพิชิตบึงพิษของข้าได้ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ก่อนจะตรงมาที่นี่ทันที” “ว่าอย่างไรนะ?!” หลงเหม่ยฮุ่ยสะบัดหน้าไปมองมังกรวิบัติ ดวงตาของนางเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน “นั่นมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง! แม้แต่พี่ใหญ่ยังมิอาจพิชิตบึงพิษนั่นได้เลย! แล้วเจ้ากำลังจะบอกข้าว่าเขาสามารถทำได้ในเวลาเพียงเดือนเดียวอย่างนั้นหรือ?!” หลงเยี่ยจวินหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง “มันคือเรื่องจริง ข้าอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่วันแรก” “นี่มัน...” หลงเหม่ยฮุ่ยตกอยู่ในความเงียบงัน ใบหน้าของนางดูเลื่อนลอยคล้ายคนสติหลุด เพียงชั่วพริบตา เวลาผ่านพ้นไปอีกสองเดือน **<ทักษะ ‘ความต้านทานอัสนีระดับสูง’ ของท่าน พัฒนาเข้าสู่ ‘ความต้านทานอัสนีขั้นสูงสุด’>** หลังจากขัดเกลาความต้านทานอัสนีจนก้าวหน้าขึ้น หยวนก็พาเรือนกายเข้าสู่ระดับที่สามอย่างสมบูรณ์ และมุ่งหน้าตรงไปยังเส้นแบ่งเขตระหว่างระดับสามและระดับสี่ทันที ทว่า เมื่อเขาทดลองสอดแขนเข้าไปในเขตระดับสี่ หยวนกลับต้องประหลาดใจอย่างยินดีที่พบว่าความต้านทานอัสนีของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้แขนจะถูกเผาไหม้จนเกรียม แต่ก็มิได้แหลกสลายกลายเป็นจลไปเสียทีเดียว **<ความต้านทานอัสนีของท่านเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล>** แน่นอนว่ามันคือความเจ็บปวดที่เหลือคณา แม้จะมีเพียงท่อนแขนที่ถูกสายฟ้าฟาดกระหน่ำ แต่ความทรมานกลับแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย *‘หากไม่ผ่านความเจ็บปวด ย่อมมิอาจได้มาซึ่งพลัง!’* หลังจากเตรียมใจจนมั่นคง หยวนก็ก้าวเดินเข้าสู่ระดับที่สี่ สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้ที่เฝ้ามองอยู่โดยรอบ “เขามุ่งหน้าเข้าสู่ระดับสี่ในทันที!” “ช่างบ้าบิ่นยิ่งนัก!” “ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง พลังในการฟื้นฟูของเขาก็ยังทำเอาข้าขวัญผวา... หรือว่าเขาจะเป็นมังกรอมตะจริงๆ?” “มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว” กาลเวลายังคงไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว อีกสามเดือนผันผ่าน **<ทักษะ ‘ความต้านทานอัสนีขั้นสูงสุด’ ของท่าน พัฒนาเข้าสู่ ‘กายาสวรรค์ไม่สมบูรณ์’>** ถึงตอนนี้ หยวนใช้เวลาอยู่ในแดนทัณฑ์มังกรทลายฟ้ามานานถึงเจ็ดเดือนแล้ว หากเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในเก้าชั้นฟ้าล่วงรู้ว่าเขาสามารถเริ่มสร้าง ‘กายาสวรรค์’ ได้ในระยะเวลาอันสั้นเพียงนี้ เกรงว่าแม้แต่สวรรค์ก็คงมิอาจคาดเดาปฏิกิริยาของพวกเขาได้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรที่เปี่ยมพรสวรรค์ที่สุด ยังต้องใช้เวลาฝึกฝนอย่างหนักหน่วงนับศตวรรษหรืออาจถึงสหัสวรรษเพื่อบรรลุถึงกายาสวรรค์ไม่สมบูรณ์ แต่หยวนกลับทำสำเร็จในเวลาเพียงครึ่งปีเศษ ทว่า กายาสวรรค์ไม่สมบูรณ์เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะเขายังต้องพัฒนามันอีกหลายระดับกว่าจะบรรลุถึงกายาสวรรค์ที่สมบูรณ์แบบ **<กายาอมตะกลั่นสวรรค์ เริ่มหลอมรวมเข้ากับ กายาสวรรค์ไม่สมบูรณ์>** **[ความคืบหน้า: 25%]** หลังจากนั้นไม่นาน หยวนก็สอดแขนเข้าไปยังระดับที่ห้า **<ความต้านทานอัสนีของท่านเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล>** เมื่อยืนยันได้ว่าเขาสามารถทนทานต่ออัสนีบาตเหล่านั้นได้ หยวนก็ก้าวเข้าสู่ระดับที่ห้าด้วยร่างกายทั้งหมด “ระดับห้าในเวลาเจ็ดเดือน! ข้าไม่คิดว่าจะมีใครทำลายสถิตินี้ได้อีกแล้ว!” เหล่าพยานในเหตุการณ์ต่างรู้สึกถึงร่างกายที่สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น “หากเขายังคงรักษาความเร็วระดับนี้เอาไว้ได้ เขาต้องไปถึงระดับเก้าก่อนจะเริ่มเทศกาลเทพมังกรแน่!” ทว่า ท่ามกลางความตื่นตะลึงของผู้คน หยวนกลับเร่งเร้าจังหวะของตนให้รวดเร็วยิ่งขึ้น เพียงหนึ่งเดือนต่อมา เขาก็เริ่มก้าวย่างเข้าสู่ระดับที่หก **<ทักษะ ‘กายาสวรรค์ไม่สมบูรณ์’ ของท่าน พัฒนาเข้าสู่ ‘กายาสวรรค์กึ่งสมบูรณ์’>** **[ความคืบหน้า: 50%]** เมื่อเขาเข้าสู่ระดับที่หกและถูกระดมฟาดฟันด้วยอัสนีสีเงิน หยวนกลับต้องประหลาดใจที่พบว่าเขาสามารถต้านทานสายฟ้าเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายกว่าที่คิด ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจทำเรื่องที่บ้าบิ่นยิ่งกว่าเดิม โดยการก้าวเข้าสู่ระดับที่เจ็ดหลังจากทดสอบด้วยท่อนแขนเพียงครู่เดียว “เขาไปถึงระดับเจ็ดแล้วหรือ?!” อัสนีบาตระดับเจ็ดปลดปล่อยสายฟ้าสีทมิฬออกมาประดุจพิรุณคลั่ง สายฟ้าแต่ละเส้นหนาทึบราวกับต้นไม้ใหญ่ ฟาดกระหน่ำลงมาด้วยพละกำลังและโทสะอันมหาศาล **<ความต้านทานอัสนีของท่านเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล>** **<ความต้านทานอัสนีของท่านเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล>** **<ความต้านทานอัสนีของท่านเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล>** แม้เขาจะสามารถทนทานต่อระดับที่เจ็ดได้ แต่อัสนีแต่ละสายที่ฟาดลงมาก็เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างที่เกือบจะลบตัวตนของเขาให้สูญสิ้นไปในคราเดียว *ติ๊ง!* **<ท่านได้รับฉายา ‘รนหาที่ตาย’>** **[รนหาที่ตาย]** **[คำอธิบาย: ผู้ถือครองฉายานี้ได้เผชิญหน้ากับความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ผลของการรักษาทุกรูปแบบจะเพิ่มขึ้น 1,000% ]** หลังจากได้รับฉายาใหม่ พลังในการฟื้นฟูของหยวนก็ยิ่งทรงพลังขึ้นอย่างทวีคูณ “ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า หรือว่าตอนนี้เขากำลังฟื้นฟูร่างกายได้เร็วยิ่งกว่าเดิมอีก?” “เจ้าเองก็สังเกตเห็นเหมือนกันงั้นรึ?” เหล่าผู้เฝ้ามองมิได้พลาดรายละเอียดที่น่าตื่นตะลึงนี้ไปเลย ถึงเวลานี้ ทั่วทั้งแดนทัณฑ์มังกรทลายฟ้าต่างคลาคล่ำไปด้วยฝูงชน ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยด้วยใจระทึกว่าเมื่อใดที่หยวนจะสามารถพิชิตสถานที่ฝึกฝนแห่งนี้ได้ ความจริงแล้ว แม้แต่มังกรทลายฟ้าด้วยตัวเองก็ยังปรากฏตัวเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในประวัติศาสตร์ที่กำลังถูกเขียนขึ้นใหม่นี้ “กว่าจะโผล่หัวมาได้นะ ราชันมังกรอัสนี” หลงเยี่ยจวินเอ่ยทักทายชายหนุ่มร่างบึกบึนที่ดูภูมิฐานซึ่งกำลังเดินตรงมายังกลุ่มของพวกเขา “ข้าแค่อยากมาพิสูจน์ข่าวลือด้วยตาตัวเอง... ที่ว่ามีใครบางคนสามารถไต่จากระดับหนึ่งขึ้นสู่ระดับเจ็ดได้ภายในเวลาไม่ถึงปี มันเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?” “มันคือเรื่องจริงแท้แน่นอน” หลงเหม่ยฮุ่ยยืนยัน ราชันมังกรอัสนีกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะถามขึ้น “แล้ว ‘ทรราชไร้เทียมทาน’ อยู่ที่ไหนเสียเล่า? ข้านึกว่านางจะอยู่ที่นี่ด้วย” “ข้าไม่เห็นนางเลยตั้งแต่นางก้าวเข้าสู่วังวนแห่งความว่างเปล่าเมื่อสองล้านปีก่อน” หลงเยี่ยจวินกล่าว “แต่นางก็น่าจะกลับมาในเร็วๆ นี้เพื่อเข้าร่วมเทศกาลเทพมังกรนะ” หลงเหม่ยฮุ่ยเสริม มังกรวิบัติถึงกับขนลุกซู่เมื่อนึกถึงคนผู้นั้นพลางถอนหายใจยาว “ถ้าเพียงแต่นางไม่กลับมาเลยจะดีกว่า...” เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งครบสิบเดือนนับตั้งแต่หยวนก้าวเข้าสู่แดนทัณฑ์มังกรทลายฟ้า **<ทักษะ ‘กายาสวรรค์กึ่งสมบูรณ์’ ของท่าน พัฒนาเข้าสู่ ‘กายาสวรรค์สมบูรณ์’>** *ติ๊ง!* **<ท่านได้รับฉายา ‘กายาสวรรค์’>** ในที่สุดหยวนก็ได้ครอบครองกายาสวรรค์หลังจากผ่านการฝึกฝนอันทุกข์ทรมานเจียนตายมาตลอดสิบเดือน ทว่า แม้จะได้รับกายาสวรรค์ที่ใครต่างโหยหามาครอบครองแล้ว แต่ความคืบหน้าของเขากลับหยุดอยู่ที่ 90 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น **[ความคืบหน้า: 90%]** *‘ข้าเดาว่ามันคงยังมีอีกระดับที่เหนือยิ่งกว่ากายาสวรรค์สินะ...’* เมื่อคิดได้ดังนั้น หยวนจึงเริ่มก้าวย่างเข้าสู่ระดับที่แปด ที่ซึ่งอัสนีบาตสีทองสาดลุ่มลึกลงมาอย่างหนาตาเสียยิ่งกว่าห่าฝนในมหาพายุ “เขามุ่งหน้าไปที่ระดับแปดแล้ว!” เหล่าผู้คนต่างกลืนน้ำลายอึกใหญ่ด้วยความลุ้นระทึก พลางจ้องมองร่างของหยวนที่ย่างกรายเข้าสู่ระดับที่แปด หลังจากที่เขามั่นใจว่าเรือนกายนี้จะสามารถทนทานต่อสายฟ้าสีทองเหล่านั้นได้