บทที่ 1690: อิงจื่อ “ผม... ผมคิดว่าปีนี้ผมคงจะไม่เข้าร่วมเทศกาลเทพมังกร” หลงเย่จวินเอ่ยขึ้นต่อจากหลงเหม่ยฮุ่ย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลังเลใจ สร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคนในที่นั้น “ผมคงโกหกไม่ได้ว่ารางวัลพวกนั้นมันไม่น่าดึงดูดใจ แต่ก็นั่นแหละครับ อย่างที่บอกไป... มันมีโอกาสที่ผมจะต้องสู้กับพี่น้องของผมเอง หรือแม้กระทั่งกับพี่หยวน และผมไม่คิดว่าผมจะทำใจปลิดชีพพวกท่านได้หากต้องเผชิญหน้ากันในสนามประลอง” หลงเย่จวินมิอาจแบกรับความรู้สึกที่ต้องหันคมดาบเข้าใส่พี่น้องร่วมสาบานของตนได้ลงคอ ยิ่งเป็นการต่อสู้ที่ต้องแลกด้วยชีวิตด้วยแล้วเขายิ่งทำไม่ได้ ทว่าในเมื่อกฎของเทศกาลเทพมังกรถูกจารึกไว้เช่นนั้น มันจึงไม่มีหนทางใดให้หลบเลี่ยงได้เลยหากเขาต้องจับคู่ประลองกับหยวนจริงๆ เทศกาลเทพมังกรนั้นเป็นยิ่งกว่างานรื่นเริงสามัญ แต่มันคือพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ที่เปี่ยมด้วยความขลังและอำนาจ แม้แต่จักรพรรดิปฐมกาลก็มิอาจสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวได้โดยง่าย หากหลงเย่จวินและหยวนต้องโคจรมาพบกัน หนึ่งในนั้นจำต้องมรณา และตัวเทพมังกรเองจะเป็นผู้กำกับดูแลให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎเหล็กนั้นอย่างเข้มงวด แม้ว่านั่นจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่พระองค์จะทรงกระทำก็ตาม “เหอะ!” เสียงหัวเราะเหยียดหยามพลันดังก้องขึ้นมา ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่หลงอู๋ชิง ผู้ซึ่งเพิ่งจะพ่นเสียงหัวเราะเยาะหยันออกมา นางจ้องเขม็งไปที่หลงเย่จวินก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ก็แค่พูดออกมาตรงๆ ว่าเจ้ากลัวตายด้วยน้ำมือข้า นี่คือโอกาสเดียวที่เจ้าจะได้ก้าวสู่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง แต่เจ้ากลับขลาดเขลาเพียงเพราะอารมณ์ไร้สาระพวกนั้นงั้นรึ?” “หรือเจ้าเชื่อว่าเทพมังกรจะประทานโอกาสเช่นนี้ให้แก่พวกเราอีก? ข้าไม่คิดเช่นนั้นหรอกนะ” หลงเย่จวินกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่เขาไม่อาจโต้แย้งคำพูดของนางได้เลย โอกาสที่เทศกาลเทพมังกรเช่นนี้จะเกิดขึ้นอีกในอนาคตนั้นช่างริบหรี่จนแทบเป็นศูนย์ หากเขาปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป เขาคงไม่มีวันย่นระยะห่างของความแข็งแกร่งระหว่างเขากับหลงอู๋ชิงได้เลยชั่วชีวิต “หากเจ้ากังวลเรื่องการสังหารผมล่ะก็... เลิกคิดเสียเถิด” หยวนสอดคำขึ้นมาอย่างกะทันหัน “หากเราต้องประลองกันจริงๆ ผมจะไม่มีวันลังเลที่จะฆ่าเจ้า และแน่นอน ผมเองก็จะไม่ถือสาหากเจ้าจะเป็นฝ่ายปลิดชีพผม” “พี่หยวน...?” หลงเย่จวินเบิกตากว้าง จ้องมองหยวนด้วยความไม่อยากเชื่อ หยวนผลิยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “ผมบอกเจ้าแล้วไง ว่าไม่ว่าจะอย่างไรผมก็ต้องครอบครองจอกศักดิ์สิทธิ์แห่งการชำระล้างให้ได้ การเป็นพี่น้องร่วมสาบานไม่ได้หมายความว่าเราจะสังหารกันไม่ได้ ตราบเท่าที่เราทั้งคู่ยอมรับข้อตกลงนี้ ก็ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกังวล” “พี่เย่จวิน... ผมไม่รังเกียจหรอกนะหากเจ้าจะเป็นคนฆ่าผม” หยวนยืนยันด้วยสีหน้าจริงจังถึงขีดสุด หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง หลงเย่จวินก็คลี่ยิ้มออกมา “ผมเองก็ไม่รังเกียจหากต้องตายด้วยมือของพี่ ต่อให้ผมต้องสิ้นชีพ แต่มันก็ไม่ใช่จุดจบชั่วนิรันดร์ ด้วยสายเลือดของผม ในท้ายที่สุดผมก็จะกลับมาจุติใหม่ แต่ถ้าผมทิ้งโอกาสนี้ไป ผมคงไม่มีวันได้พบพานมันอีกเป็นครั้งที่สอง” “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้” หยวนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม หลงเย่จวินหันไปหาหลงอู๋ชิงก่อนจะกล่าวต่อ “อย่าเพิ่งชะล่าใจไปว่าเจ้าจะเป็นฝ่ายชนะ ตราบใดที่เราทั้งคู่ถูกกดระดับพลังเอาไว้ การที่ผมจะเอาชนะเจ้านั้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว” หลงอู๋ชิงระเบิดเสียงหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องที่ตลกที่สุดในสามโลก “ช่างเป็นมุกตลกที่น่าขันสิ้นดี ต่อให้ข้ากดระดับพลังลงมาเหลือเพียงมหาคุรุแห่งความโกลาหลขั้นสมบูรณ์ เจ้าก็ไม่มีวันเอาชนะข้าได้หรอก” นางเบนสายตาไปทางหยวน “ส่วนเจ้า... เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย อย่าคิดหนีเชียวล่ะ เจ้าโอ้อวดไว้ไม่ใช่หรือว่าจะคว้าชัยในเทศกาลเทพมังกร หากเจ้าขลาดเขลาจนหนีไปเสียก่อน ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสียตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้!” หยวนยิ้มสู้ “ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่มีแผนที่จะหนีไปไหนทั้งนั้น” แม้เขาจะกังวลเรื่องการทดสอบรอบที่สองและสามอยู่บ้าง แต่เขาก็ต้องเดินหน้าต่อเพื่อเฟิ่งอวี้เสียง ‘ไม่สิ... นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเฟิ่งเฟิ่งอีกต่อไปแล้ว หากผมพ่ายแพ้ที่นี่ จะต้องมีผู้คนล้มตายอีกนับไม่ถ้วน ทั้งจากวิหารเทพมังกรศักดิ์สิทธิ์และแดนอมตะหงส์เพลิง’ เขาถอนหายใจยาวอยู่ในใจ หากเขาล้มเหลวในการชิงจอกศักดิ์สิทธิ์แห่งการชำระล้าง หงส์เพลิงปฐมกาลจะนำทัพแดนอมตะหงส์เพลิงเข้าบุกถล่มวิหารเทพมังกรศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งจะนำไปสู่โศกนาฏกรรมและการสูญเสียที่มิอาจประเมินค่าได้ “ดี เพราะเมื่อครู่เจ้าดูเหมือนจะลังเลอยู่ไม่น้อย” หลงอู๋ชิงยิ้มเยาะ “ผมว่าผมก็น่าจะพูดคำนั้นกับเจ้าได้เหมือนกันนะ อู๋ชิง” “หึ! ฝันไปเถอะ เจ้าก็แค่ตาฝาดไปเอง ถ้าอย่างนั้นเจอกันเดือนหน้า” สิ้นคำ หลงอู๋ชิงก็ทะยานร่างบินจากไปในทันที “ข้าเองก็คงจะข้ามเทศกาลเทพมังกรในปีนี้ไปก่อน” หลงเหม่ยฮุ่ยถอนหายใจออกมา “แต่ข้าจะรอดูว่าจะมีใครเข้าร่วมบ้าง อย่างไรเสียเราก็ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือน” หลังจากนั้น หลงเหม่ยฮุ่ยก็ปลีกตัวจากไปเช่นกัน “ผมเองก็ต้องไปแล้ว” คนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไปทีละคน จนเหลือเพียงหลงเย่จวิน หยวน และอิงจื่อเท่านั้น “แล้วเจ้าล่ะ อิงจื่อ? เจ้าสนใจจะเข้าร่วมด้วยหรือไม่?” หยวนหันไปถามเด็กสาว นางส่ายหน้าปฏิเสธในทันที “ข้าไม่มีความสนใจในเรื่องพรรค์นี้” นางเอ่ยเรียบๆ “งั้นเหรอ” “ผมจะกลับบ้านไปเตรียมตัวสำหรับช่วงเวลานี้” หลงเย่จวินเอ่ยขึ้นหลังจากนั้น “พี่จะไปกับผมด้วยก็ได้นะ” หยวนส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีอะไรที่ผมจะเตรียมตัวสำหรับการทดสอบที่กำลังจะมาถึงได้เลย” “ถ้าอย่างนั้น อีกหนึ่งเดือนเจอกันที่นี่ครับ” ร่างของหลงเย่จวินเลือนหายไปทันทีหลังจากนั้น เมื่อเหลือเพียงหยวนและอิงจื่อ เขาจึงหันไปบอกนางว่า “ผมกำลังจะจากไปสักหนึ่งเดือนนะ” “นี่... ข้าขอไปกับท่านด้วยได้ไหม?” อิงจื่อโพล่งถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ไปกับผมเหรอ...? เกรงว่านั่นจะเป็นไปไม่ได้หรอกนะ น่าเสียดายจริงๆ” “เจ้ารู้อยู่แล้วใช่ไหมว่านี่ไม่ใช่ร่างกายจริงๆ ของผม มันเป็นเพียงส่วนเสี้ยวหนึ่งของดวงวิญญาณเท่านั้น?” นางพยักหน้ารับเบาๆ “ตอนนี้ผมกำลังจะกลับเข้าร่างจริงของผม และผมไม่คิดว่าจะมีหนทางใดที่เจ้าจะตามผมไปได้หรอก ขอโทษด้วยนะ” “ไม่เป็นไร...” อิงจื่อตอบ ทว่าในชั่วพริบตาก่อนที่หยวนจะตัดการเชื่อมต่อ ร่างของอิงจื่อพลันวูบไหวและสลายกลายเป็นอากาศธาตุไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหยวนลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกมนุษย์ เขาถอดหมวกนิรภัยออกแล้วลุกจากเตียงเพื่อบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า “ในเมื่อไม่มีอะไรที่ต้องเตรียมตัวล่ะก็ ใช้เวลานี้พักผ่อนเสียหน่อยน่าจะดีกว่า” หยวนพึมพำกับตัวเอง “ไปอาบน้ำก่อนดีกว่าแฮะ” ทว่าในจังหวะที่หยวนหมุนตัวจะมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ เขาก็ต้องชะงักกึกด้วยความตกตะลึงสุดขีด เมื่อเบื้องหน้าของเขามีร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งยืนจ้องมองอยู่ แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความฉงนสงสัยและตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด “อ-อิงจื่อ...?” หยวนละล่ำละลักเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงพร่าหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “คะ?” นางตอบกลับอย่างราบเรียบ ยืนยันว่าร่างที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่เพียงภาพลวงตาหรือจินตนาการของเขาแต่อย่างใด “ป-เป็นไปได้ยังไงกัน...!”