บทที่ 1691 อิ่งจื่อ (2) “อิ่งจื่อ... เจ้าตามข้ามาได้อย่างไร?” หยวนเอ่ยถามด้วยสีหน้ามึนงงกึ่งตกตะลึง สายตาของเขาจดจ้องไปยังเด็กสาวที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ข้าตามเงาของเจ้ามา” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุดในโลก “เงาของข้า...?” “เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับเงาบ้าง?” นางเป็นฝ่ายถามเขากลับในประโยคถัดมา “บอกตามตรง... ข้าแทบไม่รู้อะไรเลย” อิ่งจื่อเริ่มอธิบายด้วยท่าทีสุขุม “คนส่วนใหญ่มักเชื่อว่าเงาเป็นสิ่งสากลที่ทุกคนมีเหมือนกัน แม้ความเชื่อนั้นจะมีความจริงอยู่บ้าง แต่มันต่างออกไปสำหรับพวกเรา ‘ผู้พำนักในเงา’” “เฉกเช่นเดียวกับที่มนุษย์ทุกคนมีดวงวิญญาณที่แตกต่าง เงาของแต่ละคนก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทว่า มีเพียงผู้ที่ถือกำเนิดในเงามืดอย่างพวกเราเท่านั้นที่จะมองเห็นความต่างที่ซ่อนเร้นนั้นได้” “นั่นหมายความว่า ตราบใดที่ข้าก้าวเข้าไปในเงาของเจ้า ข้าก็จะสามารถปรากฏกายออกมาจากเงานั้นได้อีกครั้ง ไม่ว่าปลายทางที่เจ้าไปจะอยู่ที่ใดก็ตาม” นางเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ “อันที่จริงข้าเองก็ไม่มั่นใจนักว่าจะตามเจ้ามาได้หรือไม่ ข้าเพียงแค่ทำตามสัญชาตญาณที่วูบเข้ามาในหัว แต่ข้าก็ดีใจที่มันสำเร็จ โลกใบนี้แม้จะเล็กแคบไปเสียหน่อย แต่กลับมีกลิ่นอายที่น่าลิ้มลองอยู่เต็มไปหมด” “...” หยวนจ้องมองอิ่งจื่อด้วยสายตากังวลที่ฉายชัด แม้เขาจะมั่นใจว่าอิ่งจื่อไม่คิดร้ายและจะไม่สร้างปัญหาให้กับเขาหรือโลกมนุษย์ แต่เหตุการณ์ครั้งนี้ได้เปิดเผยให้เห็นถึง ‘ช่องโหว่’ อันตราย—ความเสี่ยงที่เขาไม่เคยเฉลียวใจมาก่อน หากอิ่งจื่อสามารถตามเขามาจากแดนปฐมกาลได้ด้วยความสามารถส่วนตัว นั่นย่อมหมายความว่าเหตุการณ์ทำนองนี้อาจเกิดขึ้นได้อีก และโลกใบนี้ก็อาจไม่ปลอดภัยจากการรุกรานที่คาดไม่ถึงอย่างสมบูรณ์ ‘ข้าต้องระวังตัวให้มากขึ้นเวลาจะล็อกเอาต์ และต้องเตือนคนอื่นๆ เรื่องนี้ด้วย’ หยวนคิดในใจอย่างเคร่งเครียด มันคงเป็นหายนะที่ประเมินค่าไม่ได้ หากมีตัวตนที่อันตรายติดตามเขากลับมายังโลกมนุษย์ เขาหันไปมองอิ่งจื่อก่อนจะเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “อืม อิ่งจื่อ... ข้าเชื่อใจเจ้า และข้าก็ไม่ขัดข้องที่เจ้าจะอยู่ที่นี่ แต่เจ้าต้องระมัดระวังให้มากเป็นพิเศษ โลกใบนี้เล็กและเปราะบางเหลือเกิน หากตัวตนระดับเจ้าใช้พลังออกมาแม้เพียงนิด มันอาจจะพังทลายลงได้ทันที” นางพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ข้ารู้แล้ว ข้าจะไม่ทำอะไรดินแดนของเจ้า” “ขอบใจมาก... ว่าแต่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? โลกนี้ไม่มี ‘ปราณโกลาหล’ เลยนะ” เขาคาดการณ์ว่าหากมนุษย์ไม่สามารถบำเพ็ญเพียรในแดนปฐมกาลได้ สิ่งมีชีวิตจากแดนปฐมกาลก็น่าจะประสบปัญหาเช่นเดียวกันเมื่อต้องมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่กลับกัน “มันก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ต้องอยู่ในที่ที่ไร้ซึ่งปราณโกลาหลเช่นนี้ และข้าคงไม่สามารถฟื้นฟูพลังได้หากใช้มันออกไป แต่มันก็ไม่ได้มีผลเสียร้ายแรงอะไรกับข้า” “นั่นก็ดีแล้ว เอาเป็นว่าในเมื่อเจ้ามาถึงนี่แล้ว มีอะไรที่เจ้าอยากทำไหม? ข้าจะพาเจ้าไปสำรวจรอบๆ” โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด อิ่งจื่อตอบกลับทันควัน “ของกิน” “ข้าก็นึกไว้แล้วเชียว” หยวนหลุดยิ้มออกมา “เอาละ งั้นขอเวลาข้าสักสองสามนาทีเพื่ออาบน้ำก่อนนะ” “อาบน้ำคืออะไร?” นางเอ่ยถามด้วยความฉงน “มันคือการที่พวกเราใช้ชำระล้างร่างกายด้วยน้ำน่ะ” “เพื่ออะไรกัน? เจ้าก็ดูไม่เห็นจะสกปรกตรงไหน” “เราอาบน้ำกันเป็นกิจวัตร แม้ว่าตัวจะไม่สกปรกก็ตาม” “มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์งั้นหรือ?” “ใช่... มนุษย์แทบทุกคนต้องทำ” “ตกลง... งั้นข้าจะอาบน้ำกับเจ้าด้วย” อิ่งจื่อประกาศเจตจำนงออกมาอย่างหน้าตาเฉย “ตามใจเจ้าสิ” ครู่ต่อมา อิ่งจื่อก็เดินตามหยวนเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำ หยวนเริ่มผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า อิ่งจื่อเองก็ทำตามอย่างไม่กระโตกกระตาก ทันใดนั้น สิ่งหนึ่งบนร่างกายของหยวนก็ดึงดูดความสนใจของนางเข้าอย่างจัง “นี่...” นางเอ่ยขึ้น “ไอ้ของประหลาดระหว่างขาเจ้านั่นคืออะไร?” ในยามที่เหล่าตัวตนแห่งแดนปฐมกาลแปลงกายเป็นมนุษย์ ส่วนใหญ่ต่างเลือกที่จะตัดสิ่งที่พวกเขามองว่าไร้ประโยชน์ทิ้งไป เช่น อวัยวะระหว่างขาบุรุษ ในสายตาของพวกมัน สิ่งนั้นเป็นเพียงภาระติดตัว เพราะพวกมันไม่จำเป็นต้องอาศัยการร่วมประเวณีในการสืบพันธุ์ เมื่อได้ยินคำถามอันแปลกประหลาด หยวนจึงก้มลงมองบริเวณระหว่างขาของนางโดยสัญชาตญาณ ทว่าสิ่งที่ควรจะอยู่ตรงนั้นกลับไม่มี มันเป็นเพียงพื้นที่เรียบเนียน ปราศจากร่องรอยใดๆ “อย่างนี้นี่เอง...” เขาพึมพำราวกับเข้าใจบางอย่าง “ดูเหมือนว่าสิ่งมีชีวิตในแดนปฐมกาลจะสนใจแต่เพียงรูปโฉมภายนอก จนลืมส่วนประกอบที่สำคัญที่สุดของมนุษย์ไป—อวัยวะลับ” เรื่องนี้ทำให้หยวนอดสงสัยไม่ได้ว่า อวัยวะภายในของพวกนางจะเป็นอย่างไร “เอาเป็นว่า... มนุษย์เราสืบพันธุ์ผ่านการร่วมประเวณี ซึ่งทำได้โดยการเชื่อมต่ออวัยวะลับของสตรีและบุรุษเข้าด้วยกัน ไม่เหมือนกับพวกเจ้า” แม้อิ่งจื่อจะมีรูปลักษณ์ภายนอกดั่งเด็กสาวตัวน้อย แต่ในความเป็นจริงนางอาจมีอายุยืนยาวจนเทียบชั้นได้กับองค์เหนือหัว หยวนจึงไม่รู้สึกขัดเขินที่จะสอนสั่งนาง และที่สำคัญที่สุดคือนางไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาจึงสามารถอาบน้ำร่วมกับนางได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ “เอาละ ข้าจะแสดงวิธีอาบน้ำให้เจ้าดู” หยวนรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาและชี้ไปที่โซนฝักบัว ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางพอที่จะรับคนได้สองถึงสามคนพร้อมกันอย่างสบายๆ “เจ้าต้องควบคุมมันด้วยคันโยกนี่” สายน้ำเริ่มพรั่งพรูออกมาจากฝักบัวเบื้องบน “เจ้าสามารถปรับอุณหภูมิของน้ำได้ตามใจชอบ บิดไปทางนี้หากต้องการน้ำเย็น และบิดไปฝั่งตรงข้ามหากต้องการน้ำร้อน แต่ถ้าอยากได้น้ำอุ่นก็ให้ไว้ตรงกลาง” “อู้ว...” อิ่งจื่อจ้องมองสายน้ำที่ร่วงหล่นลงมาด้วยความสนใจ “มันเหมือนฝนเลย” หยวนก้าวเข้าไปใต้สายน้ำเมื่อได้อุณหภูมิที่พอเหมาะ “เมื่อร่างกายเปียกโชกแล้ว เจ้าก็ใช้สบู่เหลวชำระล้างร่างกายแบบนี้ และยังสามารถทำความสะอาดเส้นผมด้วยแชมพู แล้วปิดท้ายด้วยครีมนวดผมได้ด้วย” “จากนั้นเจ้าก็ล้างตัวด้วยน้ำเปล่าอีกครั้งเป็นอันเสร็จ” หยวนก้าวออกมาหลังจากผ่านไปครู่หนึ่งพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัว “นั่นคือหลักการคร่าวๆ ง่ายใช่ไหมล่ะ?” อิ่งจื่อก้าวเข้าไปรับช่วงต่อ นางลองเล่นกับอุณหภูมิน้ำขณะที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัว ในที่สุดนางก็เลือกน้ำที่ร้อนจัดจนไอน้ำลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ เมื่อพอใจแล้ว นางก็ก้าวออกมาจากสายน้ำและเริ่มชำระล้างร่างกายด้วยสบู่เหลวและแชมพูตามวิธีที่หยวนเพิ่งทำให้ดูอย่างเคร่งครัด หลังจากล้างตัวจนสะอาดสะอ้าน นางก็ก้าวออกมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “นอกจากนี้ พวกเรายังมีการแช่น้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จด้วยเพื่อความผ่อนคลาย มันคือการจมตัวลงไปในน้ำน่ะ ในเมื่อเราอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าอยากลองดูไหม?” หยวนถาม อิ่งจื่อพยักหน้าทันที หยวนรีบเตรียมน้ำในอ่างอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งขณะที่กำลังพักผ่อนหย่อนใจ “ข้าว่าจะถามอยู่พอดี... มนุษย์ผู้หญิงสองคนที่นอนเบียดกันอยู่ข้างนอกนั่นคือใครกัน?” อิ่งจื่อโพล่งถามขึ้นมาทำลายความเงียบในที่สุด