Chapter 1674 Metal Dragon Monarch

Published Apr 5, 2026, 01:41 AM

## บทที่ 1674 ราชันมังกรโลหะ “ตอนนี้ท่านช่วยพาข้าไปชมโรงสร้างสมบัติหน่อยได้ไหม?” หยวนเอ่ยถามชายหัวล้านผู้นั้น “ว่าแต่ ข้าควรจะเรียกท่านว่าอย่างไรดี?” ชายผู้นั้นเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนงพลางแนะนำตนเองด้วยน้ำเสียงโอ่อ่า “ข้าคือราชันมังกรโลหะ มังกรนิลสกัด! และข้ายังเป็นหนึ่งในตัวตนเพียงไม่กี่แห่งดินแดนปฐมกาลที่สามารถรังสรรค์สมบัติวิเศษขึ้นมาได้! อันที่จริง ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจอยู่ ก็ไม่มีผู้ใดกล้าโอ้อวดว่าตนเองเป็นอันดับหนึ่งในศาสตร์นี้!” เดิมที การสร้างสมบัติวิเศษเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในดินแดนปฐมกาล จนกระทั่งมนุษย์ผู้หนึ่งซึ่งเชี่ยวชาญในการหลอมสร้างปรากฏตัวขึ้นเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อน นับแต่นั้นมา เหล่าตัวตนในโลกนี้จึงเริ่มได้รับวิทยาการและองค์ความรู้ในการรังสรรค์สมบัติสืบต่อมา อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นศาสตร์ที่มีศักยภาพมหาศาล แต่การสร้างสมบัติก็ยังคงเป็นเพียงวิชาเฉพาะกลุ่มในดินแดนปฐมกาล เนื่องจากองค์ความรู้และเทคนิคดั้งเดิมนั้นถูกออกแบบมาเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์โดยเฉพาะ ทว่า ท่ามกลางเหล่านักหลอมสร้าง ยังมีบางคนอย่าง 'มังกรนิลสกัด' ที่เพียรพยายามขัดเกลาและพัฒนาเทคนิคจนก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่อีกระดับ ทำให้เขาสามารถสร้างสมบัติวิเศษที่รองรับพลังของเหล่าอสุราปฐมกาลและผู้ล่าได้ แต่ถึงกระนั้น คนส่วนใหญ่กลับขาดพรสวรรค์ที่จะบรรลุถึงขั้นปรมาจารย์เช่นนั้น และยังคงมีความสามารถเพียงระดับธรรมดาสามัญ การขาดแคลนสมบัติวิเศษสำหรับอสุราปฐมกาลและผู้ล่า ยังเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เหล่าตัวตนในโลกนี้โปรดปรานการคงร่างมนุษย์เอาไว้ เพราะนั่นช่วยให้พวกเขาสามารถใช้งานสมบัติวิเศษได้คล่องตัว ทว่า มีเพียงผู้ทรงพลังอย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะมีวาสนาได้ครอบครองสมบัติเหล่านั้น นั่นคือเหตุผลว่าทำไมมีเพียงตัวตนระดับแนวหน้าของดินแดนปฐมกาลเท่านั้นที่มักจะปรากฏกายในรูปโฉมของมนุษย์ ในเวลาต่อมา มังกรนิลสกัดได้นำทางหยวนไปยังถ้ำขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ตรงตีนภูเขาไฟ โรงสร้างสมบัติแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตมโหฬารจนหยวนอดคิดไม่ได้ว่ามันถูกสร้างขึ้นเพื่อยักษ์ปักหลั่น เขาชำเลืองมองมังกรนิลสกัด ซึ่งแม้จะอยู่ในร่างมนุษย์แต่ก็มีขนาดใหญ่โตกว่าปกติมาก ราวกับยักษ์จำแลงตัวย่อมๆ เครื่องไม้เครื่องมือสารพัดชนิดแขวนเรียงรายอยู่บนผนัง แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือค้อนสีดำขลับอันสง่างามที่แขวนเด่นอยู่เหนือเตาหลอม พื้นผิวของมันทอประกายด้วยกลิ่นอายลึกลับที่ชวนให้พิศวง อิงจื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับสภาพแวดล้อมเช่นนี้ และมันก็จุดประกายความอยากรู้อยากเห็นในใจเธอไม่น้อย มังกรนิลสกัดทรุดตัวลงนั่งใกล้ทางเข้า สายตาจับจ้องไปที่หยวนและอิงจื่ออย่างระแวดระวัง ราวกับเป็นองครักษ์ผู้เข้มงวด เพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายในโรงสร้างสมบัติของตน ฝ่ายหยวนเองก็นั่งลงและหลับตาลงเพื่อเข้าสู่การบ่มเพาะพลัง สองวันต่อมา หยวนลืมตาขึ้นเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ปรากฏขึ้นบนเกาะอันห่างไกลแห่งนี้ ไม่นานนัก หลงเย่จวินก็มาถึงโรงสร้างสมบัติ “เจ้ารอข้าอยู่รึ?” เขาเอ่ยถามหยวน “ใช่ ข้าคิดว่าท่านคงอยากจะมาดูด้วย” “แน่นอนอยู่แล้ว! อ้อ แล้วนี่ก็ของเจ้า” หลงเย่จวินหยิบผลึกขนาดเท่ากำปั้นออกมา มันส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะด้วยพลังงานอัสนีที่อัดแน่นอยู่ภายใน ประกายสายฟ้าเส้นเล็กๆ เริงระบำอยู่บนพื้นผิวราวกับมีชีวิต “นี่คือสิ่งใด?” หยวนถามด้วยความสงสัย “มังกรทลายฟ้าต้องการให้ข้ามอบสิ่งนี้แก่เจ้า เป็นรางวัลสำหรับการพิชิตลานฝึกของเขาด้วยเวลาที่สั้นที่สุดเป็นประวัติการณ์” หยวนรับผลึกนั้นมาและตรวจสอบมันด้วยความสนใจ “น-นั่นมัน!” ดวงตาของมังกรนิลสกัดเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงทันทีที่เห็นผลึกก้อนนั้น เขารีบรุดเข้ามาเพื่อจ้องมองมันให้ชัดๆ “ช่างเป็นวัสดุที่ยอดเยี่ยมอะไรอย่างนี้! หากข้ามีมัน ข้าจะสามารถสร้างผลงานที่เหนือชั้นยิ่งกว่าผลงานชิ้นเอกที่เคยมีมาเสียอีก!” เขาเหลือบมองหยวนพลางขมวดคิ้ว “ข้าสงสัยนักว่าเจ้าจะมีความสามารถพอที่จะจัดการกับวัสดุชิ้นนี้ด้วยตัวเองได้หรือเปล่า ต่อให้เจ้าพอจะทำได้ แต่มันก็เป็นการเสียของเปล่าๆ! แทนที่จะปล่อยให้วัสดุล้ำค่าเช่นนี้ต้องสูญเปล่า เจ้าควรยกมันให้ข้าดีกว่า ความจริงแล้ว ข้านี่แหละคือนักหลอมสร้างเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่มีคุณสมบัติคู่ควรจะใช้งานมัน!” “มังกรนิลสกัด ต่อให้หยวนยินดีจะยกวัสดุให้เจ้า แต่มังกรทลายฟ้าก็คงไม่อนุญาต เพราะเจ้าไม่ได้เป็นผู้พิชิตมาด้วยตนเอง” หลงเย่จวินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ หยวนยิ้มบางๆ และเอ่ยขึ้น “ขออภัยด้วย แต่ข้าไม่มีความคิดที่จะยกมันให้ท่าน” “ไอ้เจ้าคนไม่เจียมตัว! เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังถืออะไรอยู่?! แล้วเจ้ารู้วิธีใช้มันหรือเปล่า?!” มังกรนิลสกัดแผดเสียงอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าไม่เคยเห็นวัสดุนี้มาก่อนก็จริง แต่หากได้ใช้เวลากับมันสักพัก ข้าก็จะเข้าใจมันเอง อีกอย่าง ใครบอกว่าข้าจะใช้งานมันอย่างไม่เหมาะสม? ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้นเสียหน่อย” หยวนยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน มังกรนิลสกัดจ้องหน้าหยวนเขม็งก่อนจะเอ่ย “เจ้าดูมั่นใจในความสามารถของตัวเองเหลือเกินนะ ถ้าอย่างนั้น มาทดสอบกันหน่อยดีกว่า หากเจ้าสามารถสร้างสิ่งที่ทำให้ข้าพอใจและพิสูจน์ได้ว่าเจ้าจัดการกับวัสดุนี้ได้ ข้าก็จะไม่พยายามแย่งมันไปจากเจ้าอีก” “แต่...” เขาเว้นวรรค ดวงตาหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ “หากเจ้าพิสูจน์ได้ว่าไม่มีความสามารถพอที่จะรับมือกับวัสดุประเภทนี้ เจ้าจะต้องส่งมันมาให้ข้า ไม่สิ ข้าจะยึดมันมาจากเจ้าเอง!” หยวนขมวดคิ้วและกล่าวสวนกลับทันที “ข้าไม่เกี่ยงหรอกนะหากท่านต้องการจะทดสอบข้า แต่เหตุใดข้าถึงไม่มีผลประโยชน์อะไรเลย ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร? หากข้าพิสูจน์ความสามารถได้ ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม แต่ถ้าข้าพลาด ท่านกลับได้วัสดุของข้าไป แบบนี้มันยุติธรรมแล้วหรือ?” “ในฐานะที่ท่านเป็นคนเสนอการทดสอบนี้ อย่างน้อยที่สุดท่านควรจะมีอะไรมาวางเดิมพันบ้าง! มิเช่นนั้น ท่านจะชดเชยที่ดูหมิ่นข้าได้อย่างไร?” มังกรนิลสกัดกัดฟันกรอด พยายามข่มอารมณ์ฉุนเฉียวเอาไว้ ทว่าเขาก็หาข้อโต้แย้งในตรรกะของหยวนไม่ได้เลย เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ต้องยอมรับว่าตนเองเป็นฝ่ายเริ่มคุกคามก่อน “ก็ได้... หากเจ้าพิสูจน์ตัวเองได้ ข้าจะมอบวัสดุที่มีค่าที่สุดในครอบครองให้เจ้า เพื่อเป็นการขอโทษ!” หยวนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “แบบนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย” “ให้เวลาข้าสองสามชั่วโมงเพื่อเตรียมวัสดุสำหรับการทดสอบของเจ้า” มังกรนิลสกัดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากโรงสร้างสมบัติไป “ข้าต้องขอโทษด้วยนะ น้องหยวน” หลงเย่จวินกล่าวด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด “มังกรนิลสกัดอาจจะดูนิสัยเสียไปบ้าง แต่นั่นก็เพราะเขาคลั่งไคล้ในศาสตร์การหลอมสร้างอย่างสุดหัวใจ” “ที่จริง ต่อให้เจ้าจะเป็นเทพมังกรมาเอง เขาก็คงจะพยายามแย่งวัสดุนั้นไปจากเจ้าอยู่ดี หากเขาเห็นว่าเจ้าไม่มีคุณสมบัติคู่ควรพอจะใช้มัน” หยวนส่ายหน้าและตอบว่า “ท่านไม่จำเป็นต้องบอกข้าหรอก ข้าเข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น และข้าก็ไม่ได้ถือสาหาความเขาด้วย” “ขอบใจเจ้ามาก” หลงเย่จวินยิ้มออกมาได้ในที่สุด

React

Discussion