บทที่ 2272: ยาอายุวัฒนะสวรรค์ไร้พันธนาการ เมื่อก้าวมาถึงจุดหมาย คูลาสได้หันไปมองเซี่ยเหมยพลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "จงไปรวบรวมพี่น้องของเจ้าทั้งหมดมาที่ห้องโถงพระโรง แล้วรอข้าอยู่ที่นั่น" "ทั้งหมดเลยหรือเพคะ?" นางเอ่ยถามเพื่อความแน่ชัด "ใช่ ทั้งหมด" "น้อมรับบัญชาเพคะ ท่านพ่อ" นางก้มศีรษะให้พวกเขาอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนกายหายลับไปตามทางเดินในวัง หลังจากที่ทุกคนนั่งลงประจำที่ คูลาสจึงเอ่ยขึ้น "ในระหว่างที่รอเวลาน้ำชา... ไหนลองบอกข้าหน่อยสิว่าเจ้าเข้าไปทำอะไรใน 'มรดกของหานเจ๋อเสียน' กันแน่?" ทว่าเทียนหยางกลับส่ายหน้าและปฏิเสธอย่างใจเย็น "ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากบอกท่านหรอกนะ แต่มันบอกไม่ได้จริงๆ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของท่านเอง" "เพื่อความปลอดภัยของข้าเนี่ยนะ?" คูลาสเลิกคิ้วขึ้นสูง "ข้าคือจักรพรรดิยักษ์เชียวนะเจ้า? ข้าซึ้งใจในความห่วงใยของเจ้า แต่เชื่อเถอะว่าข้าสามารถรับมือกับทุกสิ่งที่จะถาโถมเข้ามาได้" "เปล่าประโยชน์น่า" เหรินเซี่ยแทรกขึ้น "ข้าเองก็ถามเขามาหลายรอบแล้ว แต่เขาก็ยังยืนกรานคำเดิมว่าจะไม่บอก เพราะเหตุผลเดียวกันนั่นแหละ" "มันจะมีอะไรอันตรายขนาดนั้นเชียว? เจ้าก็แค่เล่าให้เราฟัง มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่โตไปได้อย่างไร?" คูลาสเอ่ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความฉงนสงสัย เทียนหยางยังคงส่ายหน้า "น่าเสียดายที่แม้แต่ตัวข้าเองก็ยังไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ แต่จงจำไว้อย่างหนึ่ง... บนโลกนี้ยังมีสิ่งหลายสิ่งที่อยู่เหนือขีดจำกัดแห่งความเข้าใจของพวกเรานัก" "..." หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ เทียนหยางก็กล่าวต่อ "ถึงอย่างนั้น ข้าก็พอจะเล่าเรื่องบางอย่างที่ทำข้างในนั้นให้พวกท่านฟังได้ เช่น ของที่หานเจ๋อเสียนทิ้งไว้เบื้องหลัง" "ก็แค่นั้น... เล่ามาตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง" เทียนหยางเผยยิ้มบางๆ ก่อนจะเริ่มพรรณนาถึงสภาพภายในถ้ำและคลังสมบัติล้ำค่าที่หานเจ๋อเสียนเหลือทิ้งไว้ "แม้มันจะฟังดูประหลาดไปเสียหน่อย แต่ในถ้ำนั้นมีน้ำตกขนาดเล็กอยู่สายหนึ่ง ซึ่งหยาดน้ำที่รินไหลลงมานั้นหาใช่เพียงน้ำธรรมดา แต่มันคือโอสถทิพย์ที่ช่วยขัดเกลาสมาธิให้เฉียบคมถึงขีดสุด ด้วยความช่วยเหลือของน้ำตกนั้น ประสิทธิภาพในการบ่มเพาะของข้าจึงพุ่งทะยาน และนั่นคือเหตุผลสำคัญที่ทำให้ข้าก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วเพียงนี้" "ถัดมาคือชั้นวางแหวนมิติที่อัดแน่นไปด้วยยาอายุวัฒนะ... มีมากมายนับพันนับหมื่นเม็ด และพวกมันยังเป็นโอสถชนิดล้ำค่าที่ไร้ขีดจำกัดในการเสพใช้ หมายความว่าข้าจะกินเท่าไหร่ก็ได้เพื่อยืดอายุขัยออกไปได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด" ทั้งเหรินเซี่ยและคูลาสต่างเบิกตากว้าง จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ข้าต้องขอขัดจังหวะเจ้าหน่อยนะ ยาอายุวัฒนะที่ไร้ขีดจำกัดในการเสพใช้... แถมยังมีเป็นพันเม็ดเนี่ยนะ?" คูลาสขมวดคิ้วด้วยความกังขา "มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ของพรรค์นั้นหายากและมีค่ามหาศาลจนประเมินไม่ได้ หานเจ๋อเสียนจะไปรวบรวมมันมาได้มากมายขนาดนั้นเชียวหรือ?" เทียนหยางยักไหล่ "ข้าจะโกหกไปเพื่ออะไรกัน?" "แล้วเจ้า... เสพพวกมันไปหมดแล้วหรือ?" เหรินเซี่ยเอ่ยถาม "ข้ากินไปเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ยังเก็บไว้บางส่วนเพื่อเป็นที่ระลึก" ว่าแล้ว เทียนหยางก็หยิบโอสถสองเม็ดออกมาวางลงบนโต๊ะ "ข้าขอตรวจดูหน่อยได้ไหม?" คูลาสถามพลางยื่นมือไปเหนือเม็ดโอสถด้วยดวงตาที่เป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เชิญตามสบาย ข้าเก็บพวกมันไว้ก็เพื่อที่จะมอบให้พวกท่านคนละเม็ดอยู่แล้ว" เหรินเซี่ยและคูลาสรีบคว้าโอสถขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ ด้วยความสนใจอย่างยิ่ง "ว้าว... นี่มัน 'ยาอายุวัฒนะสวรรค์ไร้พันธนาการ' จริงๆ ด้วย" เหรินเซี่ยพึมพำออกมาอย่างตกตะลึง "ข้าเคยเห็นมันเพียงครั้งเดียวในชีวิต... ในตอนที่ข้ายังอยู่กับตระกูล และนั่นเป็นการมองจากระยะไกลเท่านั้น คนอย่างข้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสัมผัสมันด้วยซ้ำ" "ตอนนี้พวกมันยิ่งกลายเป็นของหายากเข้าไปใหญ่ เพราะมันหายไปจากตลาดนานนับร้อยปีแล้ว" คูลาสกล่าวเสริม "การที่หานเจ๋อเสียนมีมันมากขนาดนี้... บางทีเขาอาจจะเป็นผู้คิดค้นมันขึ้นมาเอง เพราะไม่เคยมีใครรู้เลยว่าใครเป็นผู้ปรุงพวกมันขึ้นมาตั้งแต่แรก" คูลาสเบือนสายตามามองเทียนหยางพลางฝืนยิ้มแห้งๆ "แล้วเจ้ากินมันเข้าไปเป็นพันเม็ดเลยเนี่ยนะ? เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่? ในฐานะ 'อมตะ' อายุขัยที่เกือบจะไร้ขีดจำกัดของเจ้ายังไม่เพียงพออีกหรือ?" "มันเกี่ยวข้องกับข้อมูลที่ข้าบอกไม่ได้นั่นแหละ" เขาตอบพลางยักไหล่ "อย่างไรก็ตาม นอกจากโอสถและน้ำตกนั่นแล้ว ในถ้ำยังมีแท่นบ่มเพาะอยู่อีกหนึ่งแท่น ข้าไม่รู้ว่ามันทำมาจากอะไร แต่มันช่วยเร่งความเร็วในการบ่มเพาะของข้าได้หลายเท่าตัวนักยามที่นั่งลงบนนั้น ข้าอยากจะเอามันออกมาจากถ้ำใจจะขาด แต่มันถูกผนึกติดอยู่กับที่" "ฟังดูเหมือนขุมทรัพย์ล้ำค่าอีกอย่างหนึ่ง... 'แท่นพุ่งทะยานสู่สวรรค์' นั่นเอง" เหรินเซี่ยเอ่ยข้อสันนิษฐาน "มันมีหลากหลายรูปแบบและให้ผลลัพธ์ที่ต่างกันไป แต่เชื่อเถอะว่าแม้แต่รุ่นที่อ่อนโทรมที่สุดก็ยังมีค่ามหาศาล" "ตระกูลของข้าก็มีอยู่แท่นหนึ่ง แต่มันถูกสงวนไว้ให้ผู้นำตระกูลเท่านั้น" คูลาสกล่าว "อย่าว่าแต่จะได้ใช้เลย แม้แต่จะเข้าใกล้ข้ายังไม่เคยมีโอกาส" "ตกลงว่าหานเจ๋อเสียนคนนี้เป็นใครกันแน่?" เหรินเซี่ยพึมพำกับตัวเอง "พวกเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย นอกจากว่าเขาเป็นคนแรกที่บรรลุขอบเขตอมตะ แต่พอได้เห็นสมบัติพัสถานที่เขามีตอนนี้แล้ว ข้าก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย" "และนี่คืออีกสิ่งหนึ่งที่หานเจ๋อเสียนทิ้งไว้..." เทียนหยางหยิบสมุนไพรหลายชนิดออกมาจากแหวนมิติ—ซึ่งเป็นสมุนไพรชนิดเดียวกับที่เติบโตอยู่ใต้น้ำตกนั่นเอง เนื่องจากเขาไม่ใช่่นักปรุงยา เขาจึงไม่สามารถนำพวกมันมาใช้ประโยชน์ได้ และเลือกที่จะเก็บพวกมันเอาไว้เฉยๆ "สวรรค์ทรงโปรด!" เหรินเซี่ยลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ "เจ้าพอจะรู้บ้างไหมว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร?!" "วัตถุดิบในการปรุงยาอายุวัฒนะสวรรค์ไร้พันธนาการใช่ไหมล่ะ?" เขาตอบหน้าตาเฉย "มันไม่ใช่แค่นั้น! สิ่งเหล่านี้คือสมบัติล้ำค่าที่ใช้ในตำรับยาชั้นสูงหลากหลายชนิด! ในปัจจุบันพวกมันแทบจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว! แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ข้าตกใจ!" "เจ้ารู้ไหม..." คูลาสเอ่ยขึ้นมาในทันที "โดยปกติแล้ว เจ้าควรจะเก็บพวกมันไว้ในภาชนะที่สร้างขึ้นมาเพื่อเก็บรักษาของล้ำค่าเหล่านี้โดยเฉพาะ เพื่อไม่ให้สรรพคุณของมันสูญเสียไป..." "หือ?" เทียนหยางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ข้าก็แค่โยนพวกมันเข้าไปในแหวนมิติ... หรือว่าตอนนี้มันกลายเป็นของไร้ค่าไปแล้ว?" "แน่นอนว่าไม่ แต่มันหมายความว่าฤทธิ์ของมันจะอ่อนกำลังลง" คูลาสลุกขึ้นเดินไปที่ลิ้นชักก่อนจะหยิบกล่องไม้ขนาดใหญ่ออกมา "เอามานี่ ใส่พวกมันลงในนี้ซะ กล่องนี้จะช่วยผนึกกลิ่นอายและรักษาความสดใหม่ของพวกมันเอาไว้ตราบบที่พวกมันยังอยู่ในนี้" "ขอบคุณท่านมาก..." เทียนหยางทำตามคำแนะนำอย่างว่าง่าย "แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ข้าก็ยังไม่รู้จะเอาพวกมันไปทำอะไรอยู่ดี เพราะข้าก็ไม่ต้องการยาอายุวัฒนะเพิ่มแล้ว ท่านคิดว่าข้าควรทำอย่างไรกับพวกมันดี?" คูลาสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ "ข้าพอจะรู้จักนักปรุงยาอยู่คนหนึ่ง หากเจ้าต้องการ ข้าสามารถให้เขาปรุงโอสถโดยใช้วัตถุดิบเหล่านี้ได้ มันจะส่งผลดีต่อการบ่มเพาะของเจ้าอย่างมหาศาลเลยทีเดียว" "จริงหรือ? ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เยี่ยมไปเลย" เทียนหยางตอบตกลงในทันที