**บทที่ 2255: บททดสอบที่สอง** "เจ้าต้องการให้ข้าหล่อหลอมภาชนะใหม่ให้งั้นหรือ...?" หยวนเบิกตาโพล่ง จ้องมองดวงวิญญาณของคูลาสด้วยความประหลาดใจ "อะไรกัน? อย่าบอกนะว่าเจ้าจะปฏิเสธ แล้วบังคับให้ข้าต้องลงไปเกิดใหม่น่ะ..." คูลาสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังวลอยู่กลายๆ หยวนส่ายหน้าพร้อมกับระบายยิ้มออกมา "ข้าจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร? หากเจ้าไม่ปรารถนาจะเข้าสู่กงล้อแห่งการเกิดใหม่ ก็ให้มันเป็นไปตามนั้นเถิด เพียงแต่... หากเจ้าต้องการให้ข้าสร้างร่างที่ถูกใจเจ้าเป็นพิเศษ มันอาจจะยากลำบากเสียหน่อย" "ฮ่าๆๆ!" คูลาสระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันควัน "เจ้านึกว่าข้าจะขอให้เจ้าหล่อหลอมร่างกายร่างยักษ์ให้งั้นรึ? ข้าไม่ได้ใส่ใจเรื่องขนาดพรรค์นั้นหรอก จะสร้างร่างกายธรรมดาสามัญให้ข้าก็ได้ ข้าไม่ถือ" "ถ้าเช่นนั้นก็ย่อมได้ แต่เจ้าคงต้องรอจนกว่าข้าจะเสร็จสิ้นภารกิจจากบททดสอบเหล่านี้เสียก่อน เพราะตอนนี้ข้าไม่มีวัตถุดิบติดตัวเลยแม้แต่อย่างเดียว" "ตกลง แต่อย่าปล่อยให้ข้ารอนานนักละ ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะเผลอไปเกิดใหม่เพราะความเบื่อหน่ายเสียก่อน" คูลาสกล่าวทีเล่นทีจริง "เห็นเจ้ายังปล่อยมุกตลกได้ทั้งที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาขนาดนี้ ข้าว่าเจ้าคงไม่เป็นไรหรอก" หยวนตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม คูลาสนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถึงแม้ชีวิตข้าจะผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เจ้าได้เผชิญ ข้าเพียงแค่ได้รับแรงบันดาลใจและก้าวเดินตามรอยทางของเจ้าเท่านั้น" "อย่างนั้นหรอกหรือ..." "เอาเถอะ เจ้าไปทำสิ่งที่ต้องทำต่อเถิด ถึงข้าจะดูเหมือนไม่เป็นไร แต่ความจริงข้าอ่อนล้าเหลือเกิน ข้าจะขอเอนหลังงีบสักพัก รอให้ภาชนะใหม่ของข้าพร้อมเมื่อไหร่ค่อยปลุกข้าก็แล้วกัน" คูลาสทิ้งท้าย "ถึงตอนนั้น เราค่อยมาสนทนากันต่อ" "ตกลง... หลับให้สบายเถิด" สิ้นคำ ดวงวิญญาณของคูลาสก็เลือนหายไปในความว่างเปล่า ทว่าเขามิได้ดับสูญ เป็นเทียนเอ๋อร์ที่นำดวงวิญญาณของเขาไปเก็บรักษาไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด นับตั้งแต่เทียนฉีหยวนได้รังสรรค์ 'บันไดสู่สวรรค์' ขึ้นมา วิญญาณของคูลาสก็ได้พำนักอยู่ภายในสมบัติชิ้นนี้ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นสถานที่ที่มั่นคงปลอดภัยที่สุดในเก้าชั้นฟ้า เพราะบันไดสู่สวรรค์คือเส้นทางที่ผู้คนใช้สัญจรข้ามผ่านพิภพ เป็นสมบัติที่แม้แต่จักรพรรดิเทพยังเห็นว่ามีค่าควรเมืองยิ่งนัก จึงไม่มีผู้ใดกล้าคิดอาจเอื้อมหรือทำลายมัน ยิ่งไปกว่านั้น บันไดสู่สวรรค์ยังเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของเทียนฉีหยวน ซึ่งมีอานุภาพทัดเทียมกับ 'อันดับหนึ่งใต้หล้า' เลยทีเดียว หลังจากคูลาสจากไป หยวนก็รวมสมาธิแน่วแน่เพื่อฟื้นฟูพลังงานที่สูญเสียไป ในขณะเดียวกัน เฟิงยวี่เสียงและคนอื่นๆ ต่างพากันสนทนาถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น "ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่า บุคคลจากยุคบรรพกาลเช่นนั้นจะยังมีชีวิตอยู่" เฟิงยวี่เสียงอุทานด้วยความทึ่ง "จักรพรรดิยักษ์คูลาสคือหนึ่งในตัวตนที่ทรงพลังที่สุดในยุคปฐมกาล ยุคสมัยของเขาเก่าแก่ยิ่งกว่าเผ่าอสุราเสียอีก" เสี่ยวหัวเอ่ยขึ้น "มิใช่เรื่องเกินจริงเลยหากจะบอกว่า เขาคือหนึ่งในฟันเฟืองสำคัญที่ทำให้จักรพรรดิเทพก้าวขึ้นสู่อำนาจได้ในเวลาต่อมา" "เอ๋? เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" เฟิงยวี่เสียงหันมามองด้วยสีหน้าฉงน "ในยุคของเขานั้น คำว่าจักรพรรดิเทพยังไม่เป็นที่รู้จักเสียด้วยซ้ำ" เสี่ยวหัวเริ่มอธิบาย "ในอดีตกาล เก้าชั้นฟ้าซึ่งตอนนั้นถูกขนานนามว่า 'แดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์' อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลอมตะ จนกระทั่งวันหนึ่ง จักรพรรดิยักษ์คูลาสได้เปิดฉากสงครามกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาและกองทัพยักษ์ภายใต้บัญชาการได้แผ่ขยายความพินาศย่อยยับไปทั่วแดนสวรรค์ เข่นฆ่าผู้คนไปนับประการ สงครามครั้งนั้นบีบคั้นให้ตระกูลอมตะและขุมอำนาจเก่าแก่ทั้งหลายต้องหันมาจับมือกันเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์" "ทว่าอยู่ๆ จักรพรรดิยักษ์คูลาสก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อไร้ซึ่งผู้นำ เผ่าพันธุ์ยักษ์ก็พ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว สงครามจึงสงบลงในเวลาต่อมา จนถึงทุกวันนี้ก็ไม่มีใครล่วงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา... ยกเว้นพวกเราในตอนนี้" "อย่างไรก็ตาม" เสี่ยวหัวเล่าต่อ "หลังจากจบสงคราม ตระกูลอมตะและขุมอำนาจต่างๆ ก็แยกย้ายกันไปตามทางของตน แต่เหล่าขุมอำนาจเหล่านั้นที่เคยได้ลิ้มรสชาติของการกุมอำนาจเหนือใต้หล้า กลับมิอาจปล่อยมือจากพลังนั้นได้ พวกเขาจึงเริ่มแสวงหาหนทางที่จะขึ้นเป็นผู้ปกครองโลกอีกครั้ง" "ตระกูลอมตะและตระกูลผู้ทรงอิทธิพลอื่นๆ เริ่มเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงความเป็นใหญ่ในแดนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ แม้ตระกูลอมตะจะเคยแข็งแกร่งที่สุด แต่รากฐานของพวกเขาก็ถูกสั่นคลอนอย่างหนักโดยฝีมือของจอมคลั่งผู้หนึ่งที่มุ่งเป้าโจมตีพวกเขาโดยเฉพาะ จนในที่สุดพวกเขาก็เป็นฝ่ายปราชัยในสงคราม" "แน่นอนว่าตระกูลอมตะมิใช่ขุมอำนาจเดียวที่แข็งแกร่ง ยังมีตระกูลเร้นลับอีกมากมายที่ก้าวออกมาจากเงามืดเพื่อร่วมศึกครั้งนี้ หลังจากผ่านการสู้รบอันยาวนานนับปี ในที่สุดก็มีตระกูลหนึ่งที่ได้รับชัยชนะและสถาปนาตนเป็น 'ตระกูลเทพ' ตระกูลแรกในหน้าประวัติศาสตร์" "แต่น่าเศร้าที่ตระกูลนั้นกลับใช้อำนาจที่มีในทางที่ผิดจนโลกกลายเป็นนรก... และก็นั่นแหละ พวกเจ้าคงรู้เรื่องราวหลังจากนั้นดีอยู่แล้ว ข้าขอละรายละเอียดไว้ตรงนี้ก็แล้วกัน" เฟิงยวี่เสียงฟังบทเรียนประวัติศาสตร์จากเสี่ยวหัวจนอ้าปากค้าง "ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ยักษ์กับมนุษย์มาก่อนเลย ทั้งที่ข้าอ่านคัมภีร์โบราณมานับไม่ถ้วนแท้ๆ" นางตั้งข้อสังเกต "ก็นี่มันเรื่องตั้งกี่กัปกี่กัลป์มาแล้วล่ะ... ตั้งแต่ตอนที่โลกใบนี้เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ ในยุคสมัยนั้น เวลาเพียงไม่กี่พันปีช่างยาวนานจนยากจะจินตนาการ ผิดกับสมัยนี้ที่ผู้บำเพ็ญเพียรสามารถมีชีวิตอยู่ได้เป็นหมื่นปีอย่างง่ายดาย ที่ข้ารู้เรื่องนี้ก็เพราะเผ่าอสุราเคยรับใช้ตระกูลเทพตระกูลแรก ด้วยเหตุนั้นเราจึงเข้าถึงบันทึกที่ถูกซ่อนเร้นจากสายตาชาวโลกได้" เสี่ยวหัวยักไหล่เล็กน้อย หลานอิงอิงมองเสี่ยวหัวก่อนจะระบายยิ้มละไม "สำหรับข้า... เจ้าเองก็ดูจะเก่าแก่พอๆ กับจักรพรรดิยักษ์นั่นเลยนะ" เสี่ยวหัวส่ายหน้าช้าๆ "ถึงแม้เราทั้งคู่จะดำรงอยู่ในยุคสมัยเดียวกัน คือยุคปฐมกาล แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โลกในวันเวลาก่อนที่ตระกูลเทพจะอุบัติขึ้นนั้น... ช่างแตกต่างจากตอนนี้เหลือเกิน" เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หยวนก็ลืมตาขึ้นจากการบำเพ็ญเพียรพร้อมกับเอ่ยว่า "ข้าพร้อมสำหรับบททดสอบถัดไปแล้ว" สิ้นคำกล่าวของเขา ห้วงแห่งความว่างเปล่าก็เริ่มสั่นไหวและบิดเบี้ยวอีกครั้ง เมื่อการเปลี่ยนแปลงหยุดนิ่งลง หยวนก็พบว่าตนเองยืนอยู่เหนือมวลหมู่เมฆา รายล้อมด้วยห้วงเวหาสีครามที่กว้างไกลสุดลูกหูลูลตา **<ท่านได้เริ่มบททดสอบที่สอง ณ บันไดสู่สวรรค์!>** **<มหาวิหารอันวิจิตรตระการตาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าท่าน...>** ตำหนักขนาดมหึมาค่อยๆ เผยโฉมออกมาจากเส้นขอบฟ้า มันตั้งตระหง่านอยู่เหนือฐานเมฆอันหนาแน่น แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งเทพที่ศักดิ์สิทธิ์และเกรียงไกร ราวกับว่าเป็นที่พำนักของมหาเทพผู้ปกครองสรรพสิ่ง เมื่อหยวนได้เห็นตำหนักที่คุ้นตาเบื้องหน้า เขาก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะต่างจากบททดสอบแรก ในครั้งนี้เขารู้แจ้งแก่ใจทันทีว่าตนเองต้องทำสิ่งใด "นั่นมัน... ตำหนักสวรรค์!" เสี่ยวหัวอุทานออกมา เสียงของนางสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง