ตอนที่ 116 "เอาของประดับไปวางตรงนั้น!" "นี่! สีม่านใหม่ไม่เข้ากับวอลเปเปอร์เลย เปลี่ยนกลับไปใช้แบบเดิมเดี๋ยวนี้" "เชฟ! เตรียมอาหารเสร็จหรือยัง?" "ยังมีฝุ่นติดอยู่ที่พรมอยู่เลย! ทำความสะอาดใหม่ซะ!" คนรับใช้กว่า 80 ชีวิตในปราสาทวินสตันต่างวิ่งวุ่นกันจนมือเป็นระเบิด อีกไม่นานแขก VIP ระดับสูงสุดของวินสตันจะเดินทางมาถึง แม้เอิร์ลสไตม์จะเป็นคนเชิญแขกผู้นี้มาด้วยตัวเอง แต่สีหน้าของเขากลับดูไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก 'ข้าไม่ชอบใจเลยจริงๆ...' ไอรีนคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของเอิร์ลสไตม์ เธอเป็นลูกสาวที่น่ารักและล้ำค่า เขามั่นใจว่าเธอคือสตรีที่งดงามและอ่อนโยนที่สุดในโลก ดังนั้นเขาจึงคิดว่าสามีของเธออย่างน้อยก็ควรจะเป็นเจ้าชายจากอาณาจักรอื่น ทว่า! ลูกสาวผู้อยู่เหนือการเอื้อมถึงในแวดวงสังคมชั้นสูง กลับถูกนักต้มตุ๋นขโมยหัวใจไปเสียได้! ช่างเป็นความผิดพลาดมหันต์! "ฮัม ฮัม ฮัม~" ไอรีนกำลังฮัมเพลงพลางยิ้มอย่างมีความสุข เธอมีท่าทางเหมือนเจ้าสาวป้ายแดงที่กำลังรอคอยสามีไม่มีผิด สีหน้าของเอิร์ลสไตม์ยิ่งมืดมนลงเรื่อยๆ 'ไอ้คนที่ชื่อเกริดนั่น... ไม่ว่าจะคิดยังไง มันก็แค่นักต้มตุ๋นชัดๆ' เกริดคือวีรบุรุษผู้ช่วยวินสตันจากบริษัทเมโรและเจ้าเมืองคนก่อน อีกทั้งยังเป็นผู้สร้าง 'ดาบก้าวข้ามขีดจำกัด' ซึ่งกลายเป็นสมบัติประจำตระกูลชิ้นใหม่ และที่สำคัญที่สุดคือเขาช่วยชีวิตไอรีนเอาไว้ ไม่สิ นั่นมันก็แค่คำพูดไม่ใช่หรือ? เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าช่างตีเหล็กหนุ่มที่ตีดาบชั้นเลิศได้ จะมีฝีมือดาบเก่งกาจพอที่จะสังหาร 'มาลาคัส' หนึ่งในแปดศิษย์เอก และช่วยไอรีนออกมาจากพวกสาวกยาตันที่เหลือได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ หรือว่าไอรีนจะโดนมันหลอก? 'ลูกพ่อ... เจ้ากำลังโดนไอ้นักต้มตุ๋นลวงหลอก... เจ้าไม่มีตาดูผู้ชายเอาเสียเลย คอยดูเถอะเกริด! ข้าจะกระชากหน้ากากแกออกมาเอง!' "ท่านเอิร์ลครับ" ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเอิร์ลสไตม์ เส้นผมสีบลอนด์ทำให้เขาดูราวกับพระเอกในละครรักโรแมนติก เครื่องแต่งกายอันหรูหราและท่าทางที่สง่างามบ่งบอกชัดเจนว่าเขาคือขุนนาง เขาคือ 'แบลนด์ เดอ อีแอน' บุตรชายของเอิร์ลอาชูร ผู้ปกครองดินแดนทางใต้ และยังเป็นลูกศิษย์ของเอิร์ลสไตม์ นอกจากนี้เขายังเป็นเพื่อนเล่นในสมัยเด็กของไอรีน ด้วยความที่หลงรักไอรีนมาตั้งแต่เล็ก เขาจึงเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นและริษยายิ่งกว่าเอิร์ลสไตม์เสียอีก "ผมคิดเรื่องนี้มาทั้งคืนแล้ว ไอ้คนที่ชื่อเกริดนั่นต้องเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแน่นอนครับ" เอิร์ลสไตม์พยักหน้า "ข้าก็คิดเหมือนกัน ดังนั้นรอให้มันมาถึงก่อนเถอะ เราจะเปิดโปงความจริงให้เห็นกันไปเลย!" "ครับ!" หลังจากนั้นไม่นาน เอิร์ลสไตม์ แบลนด์ และไอรีน ต่างเฝ้ารอการมาถึงของเกริดด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน เกริดถูกนำทางมาโดยอัศวินและคุกเข่าลงเบื้องหน้าเอิร์ลสไตม์ "ข้าขอคารวะท่านเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเหนือ เอิร์ลสไตม์" ปกติเกริดมักจะสวมชุดผู้เล่นเริ่มต้นที่ดูซอมซ่อ แต่เนื่องจากกังวลเรื่องการพบปะกับขุนนาง ระหว่างทางมาปราสาทเขาจึงแวะร้านเสื้อผ้าและซื้อชุดราคาสูงถึง 1 ทองมาสวมใส่ แม้ชุดราคา 1 ทองจะดูหรูหราในสายตาผู้เล่นเริ่มต้น แต่มันกลับดูราคาถูกแม้แต่ในสายตาผู้เล่นระดับกลาง และเนื้อผ้าก็ไม่ได้ดีอะไรนัก ในสายตาของเหล่าขุนนาง เขาจึงดูไม่ต่างจากขอทาน 'สภาพดูไม่ได้เลย...' ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าของเกริดเท่านั้น แม้กล้ามเนื้อแขนและหัวไหล่จะแสดงให้เห็นว่าร่างกายผ่านการฝึกฝนมาบ้าง แต่มันก็ไม่ได้อยู่ในระดับพิเศษอะไรเลย ไม่มีองค์ประกอบไหนที่เกริดจะเหนือกว่าแบลนด์ได้เลย แบลนด์มั่นใจในจุดนี้จึงตะโกนออกไป "แกเป็นใคร? ถึงจะเป็นสามัญชน แต่ก็น่าจะรู้มารยาทพื้นฐานไม่ใช่หรือไง?" เกริดพลาดไปจริงๆ ตามหลักการทักทายขุนนาง มารยาทที่ถูกต้องคือต้องแจ้งสถานะของตนเองด้วย 'เป็นความผิดพลาดเพราะไม่ได้เจอพวกขุนนางนานไปหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...' เกริดมองไปยังขุนนางที่มีชื่อ 'แบลนด์' อยู่บนหัว 'ทำไมไอ้หมอนี่ถึงดูอารมณ์บูดบึ้งและตึงเครียดขนาดนั้นวะ?' เกริดรู้ดีว่าเขาถูกพามาที่นี่เพื่ออะไร เขาคือผู้สร้างดาบก้าวข้ามขีดจำกัดและเป็นวีรบุรุษที่ช่วยทั้งวินสตันและไอรีนไว้ ดังนั้นเอิร์ลสไตม์ก็น่าจะมอบรางวัลให้เขา แต่แทนที่จะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น เขากลับต้องมาเจอปฏิกิริยาที่น่ารังเกียจแบบนี้ อย่างไรก็ตาม เขาพยายามอดทน 'ขุนนางคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน... เอิร์ลสไตม์อาจจะได้กลายเป็นพ่อตาของเราในอนาคต เพราะงั้น...' เกริดยิ้มและแก้ไขความผิดพลาดของตน "เกริด ช่างตีเหล็กแห่งวินสตัน ขอคารวะท่านเจ้าเมืองแดนเหนือ เอิร์ลสไตม์ครับ" เอิร์ลสไตม์พยักหน้า "อ่า ใช่ ข้าได้ยินเรื่องราวมาแล้ว ยินดีที่ได้พบเจ้า แต่ว่า... เจ้าแนะนำตัวว่าเป็นช่างตีเหล็กงั้นรึ? ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นนักดาบที่ยอดเยี่ยมด้วยนี่" เกริดอธิบายอย่างถ่อมตัว "ข้าไม่ใช่นักดาบหรอกครับ อาชีพหลักของข้าคือช่างตีเหล็ก ส่วนวิชาดาบของข้ามันก็แค่พื้นๆ เท่านั้น" "หือ ถ้าล้มมาลาคัสได้ก็คงไม่พื้นๆ แล้วมั้ง? เจ้าควรจะเป็นที่หนึ่งเลยไม่ใช่รึ?" "ข้าไม่ได้ล้มมาลาคัสด้วยตัวคนเดียวครับ ข้าทำร่วมกับพรรคพวก" "แต่เรื่องที่เจ้าจัดการสาวกยาตันนับสิบคนก็เป็นเรื่องจริงไม่ใช่รึ? ไอรีนเห็นมากับตาตัวเอง" "มันก็จริงครับ... แต่สาวกยาตันพวกนั้นอ่อนแอมาก ข้าเลยรับมือพวกมันได้ด้วยวิชาดาบงูๆ ปลาๆ ของข้า" "เหอะ... สาวกยาตันอ่อนแออย่างนั้นรึ? ถ้าพวกมันกระจอกขนาดนั้น ทำไมพวกมันถึงสร้างความลำบากให้ทหารและประชาชนในดินแดนนี้มาเป็นสิบปีได้ล่ะ? ตกลงว่าคู่ต่อสู้ของเจ้าคือสาวกยาตันจริงๆ หรือเปล่า? หรือตั้งแต่แรกแล้ว ลัทธิยาตันไม่ได้เป็นคนลักพาตัวไอรีนไปจริงๆ? บางทีอาจจะมีใครบางคนหลอกลวงไอรีนเพื่อให้ตัวเองดูโดดเด่นขึ้นมาก็ได้นะ?" แทนที่จะได้รับรางวัล เอิร์ลสไตม์กลับพยายามต้อนบทสนทนาไปในทิศทางที่แปลกประหลาด เกริดเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว 'เอิร์ลสไตม์ ข้าขายดาบก้าวข้ามขีดจำกัดให้ท่าน แถมยังช่วยชีวิตลูกสาวท่านไว้อีกนะ แต่ท่านกลับจะมาหาว่าข้าเป็นนักต้มตุ๋นงั้นเหรอ?' มันน่าหงุดหงิดชะมัด ความโกรธเริ่มพลุ่งพล่านในตัวเกริด เขาพยายามถ่อมตัวเพราะอีกฝ่ายเป็นขุนนางแท้ๆ ใบหน้าของเกริดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ขณะที่ไอรีนก้าวออกมา "ท่านพ่อ! หมายความว่ายังไงคะ? ท่านกำลังสงสัยในตัวเกริดอยู่เหรอ?" "ใช่แล้ว!" เอิร์ลสไตม์ตวาดและลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะพูดอย่างตรงไปตรงมา "เกริด! ข้าขอโทษนะ แต่มันน่าสงสัยเกินไปหน่อยไหม? เจ้าเป็นทั้งช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในทวีปและนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในเวลาเดียวกันเนี่ยนะ? ตามสามัญสำนึกแล้วมันเป็นไปไม่ได้! ก่อนอื่น ข้าต้องขอตรวจสอบก่อนว่าวิชาดาบของเจ้าเป็นของจริงหรือไม่ แบลนด์!" "ครับท่านเอิร์ล!" เคร้ง! ทันทีที่เอิร์ลสไตม์เรียก แบลนด์ก็ชักดาบออกมาราวกับรอเวลานี้มานาน แล้วพุ่งเข้าใส่เกริดทันที 'เออ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน' เอาเข้าจริง วิธีนี้แหละที่ช่วยคลายข้อสงสัยได้ดีที่สุด เกริดคิดในแง่บวกพลางชัก 'ดาอินสเลฟ' ออกมาจากกระเป๋ามิติ เขากระโจนไปข้างหน้าและตะโกนลั่น "จัดไป! ใช่แล้ว วิชาดาบของข้ามันไม่พื้นๆ หรอก! จะโชว์ให้เห็นเดี๋ยวนี้แหละ!" "เตรียมตัวไว้ให้ดี! ข้าจะโค่นแกเดี๋ยวนี้แหละ!" แบลนด์กระโดดขึ้นและเล็งดาบไปที่หัวของเกริด เคร้ง! "....?!" แบลนด์ถึงกับงุนงง แรงปะทะที่แฝงไปด้วยน้ำหนักตัวของเขากลับถูกดาบเล่มยักษ์ในมือของเกริดสกัดเอาไว้ได้อย่างไร้ผล 'ชิ! สงสัยจะฝึกพละกำลังกับกล้ามเนื้อมาดีล่ะมั้ง!' แบลนด์ตัดสินใจว่าการปะทะด้วยกำลังคงลำบาก เขาจึงใช้แรงสะท้อนม้วนตัวกลางอากาศและร่อนลงพื้น จากนั้นก็ย่อตัวลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อโจมตีส่วนล่างของเกริด เกริดปักดาบยักษ์ลงพื้น ดาบของแบลนด์ที่เล็งมายังข้อเท้าของเกริดถูกขวางไว้ด้วยใบดาบขนาดใหญ่ 'มันสู้เก่งชะมัด!' ความหนาวสั่นแล่นพ่านไปตามกระดูกสันหลังของแบลนด์ เขาเคยมั่นใจว่าเกริดคือนักต้มตุ๋นเพราะรูปลักษณ์ภายนอก แต่ไอ้นี่มันอะไรกัน? เขาพยายามถอยฉากอย่างรวดเร็วในขณะที่เกริดยกเท้าขึ้น... ลูกเตะ "อุ้ก..." แบลนด์ถึงกับสำลักน้ำย่อยออกมา เกริดยืนค้ำหัวเขาพลางพูดว่า "แกนี่เหมือนเด็กที่สู้เป็นแค่ในบ้านเลยนะ... ไม่สิ ข้าต้องขอโทษดาบของแกด้วยจริงๆ" "แก... ไอ้หมอนี่...!" อัศวิน NPC จะมีเลเวลขั้นต่ำอยู่ที่ 180 ท่ามกลางอัศวินเหล่านั้น แบลนด์คือหนึ่งในผู้มีพรสวรรค์ที่สุดและมีเลเวลถึง 200 ทว่าเขากลับถูกกดดันโดยเกริดที่มีเลเวลเพียง 114 แต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะค่าสถานะของเกริดนั้นสูงพอๆ กับคนเลเวล 200 และไอเทมที่เขาใช้ก็มีเงื่อนไขเลเวลสูงกว่า 200 ทั้งสิ้น โดยเฉพาะดาอินสเลฟที่เป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด ทั้งค่าสถานะ สกิล ไอเทม และประสบการณ์การต่อสู้ ทำให้ความต่างของเลเวลกลายเป็นเรื่องไร้ความหมาย แต่แบลนด์เองก็ไม่ใช่ขี้ๆ พ่อของเขา เอิร์ลอาชูร คือหนึ่งในจอมเวทที่เก่งที่สุดในอาณาจักรเอเทอร์นัล เขายังได้รับพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์มาจากพ่อด้วย ใช่แล้ว เขาคือ 'นักดาบเวทมนตร์' มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตีหรือป้องกัน แต่เป็นบัฟและดีบัฟที่ทรงพลังที่สุดในการต่อสู้ตัวต่อตัว "ดาบโปรดปราน! (Sword’s Grace) เจตจำนงเกราะ! (Armor’s Will)" ดาบและชุดเกราะของแบลนด์เริ่มทอแสงสีฟ้า มันถูกอาบไปด้วยพลังเวทมนตร์ และนี่ยังไม่จบ "พิโรธวายุ! (Storm’s Fury)" พายุหมุนรุนแรงก่อตัวขึ้นรอบกายแบลนด์ เวทลมช่วยเพิ่มความเร็วในการกวัดแกว่งดาบและยังเป็นโล่ป้องกันชั้นดี 'คราวนี้ข้าชนะขาดแน่!' แบลนด์กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง "ข้าคือบุตรชายคนเล็กของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ เอิร์ลอาชูร! การใช้เวทมนตร์ระดับนี้เป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยสำหรับข้า! ฮ่าๆๆ! แกจะรับมือวิชาดาบของเอิร์ลสไตม์บวกกับเวทมนตร์ของท่านพ่อข้าได้ยังไง?" "เอิร์ลอาชูร...?" ใบหน้าของเกริดบิดเบี้ยวไปทันทีในวินาทีนั้น เอิร์ลอาชูร! มันเป็นใครน่ะเหรอ? มันคือเจ้าเมืองปาทริอาน คนที่สั่งให้เกริดไปตามหาถ้ำปลายสุดทิศเหนือเพื่อชิง 'บันทึกหาชมยากของแพ็กม่า' ไงล่ะ ในตอนนั้น เกริดถูกบังคับให้ทำเควสที่ไม่เหมาะกับเลเวลและต้องทนทุกข์อยู่นานหลายเดือน เขาตายไปเป็นสิบครั้ง เสียไอเทมไปมากมายจนถังแตก แถมยังเสี่ยงต่อการถูกเจ้าหนี้ตามล่า เกริดอยากจะเลิกเล่นเกมนี้ไปเลยจริงๆ การล็อกอินเข้าเกมในตอนนั้นมันเหมือนกับการตกนรก เขาอยากจะไปเกณฑ์ทหารอีกรอบยังดีเสียกว่า คนปกติทั่วไปคงยอมแพ้ไปนานแล้ว แต่ข้อดีเพียงอย่างเดียวของเกริดคือความอดทน เขาจึงทนแล้วทนอีกจนในที่สุดก็หาบันทึกหาชมยากของแพ็กม่าเจอ แต่เขากลับไม่ได้รับตอนจบที่สวยงาม ชื่อเสียงที่สั่งสมมากับเอิร์ลอาชูรและเมืองปาทริอานกลายเป็นชื่อเสียงด้านลบ และเขาก็ถูกอัศวินของเอิร์ลอาชูรฆ่าตาย แม้ผลจากการกระทำของเอิร์ลอาชูรจะทำให้เกริดได้เปลี่ยนอาชีพเป็น 'ทายาทของแพ็กม่า' และพลิกชีวิตได้ แต่นั่นมันก็เป็นเพราะความพยายามของเกริดเองล้วนๆ เกริดจึงมีความรู้สึกเป็นศัตรูอย่างรุนแรงต่ออาชูร "โอโฮ้ แกเป็นลูกชายเอิร์ลอาชูรงั้นรึ?" เกริดเคยสัญญากับตัวเองไว้หลายครั้งว่าสักวันจะฆ่าเอิร์ลอาชูรให้ได้ และตอนนี้! เขาเจอเป้าหมายที่จะช่วยระบายความแค้นฝังลึกได้บ้างแล้ว ไอ้แบลนด์ที่อยู่ตรงหน้านี่แหละที่ประกาศปาวๆ ว่าเป็นลูกเอิร์ลอาชูร แต่แบลนด์ยังไม่รู้ตัวว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปแล้ว "ฮ่าๆๆ! พอรู้ฐานะของข้าแล้วถึงกับกลัวจนตัวสั่นเลยสินะ! แต่มันสายไปแล้ว! ข้าจะเหยียบแกให้จมดินเอง!" แบลนด์เติบโตมาในฐานะชนชั้นสูงและได้รับชัยชนะเสมอมาด้วยพรสวรรค์อันโดดเด่น เขาจึงมั่นใจในตัวเองมาก เขาไม่คิดเลยว่าสามัญชนตรงหน้าจะแข็งแกร่งกว่าเขาไปได้ "จ้าวแห่งพายุ! (Lord of the Storm)" เวทดีบัฟของแบลนด์เล็งเป้าไปที่เกริด พายุหมุนที่รุนแรงเริ่มกดทับร่างของเขาจนเกริดขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว แบลนด์ยิ้มอย่างพึงพอใจและพุ่งเข้าหาเกริด พร้อมกับแทงดาบที่อาบไปด้วยพลังเวทไปข้างหน้า [พายุที่รุนแรงกดทับร่างกายของคุณ ค่าความว่องไวจะกลายเป็น 0 เป็นเวลาสองวินาที และไม่สามารถเคลื่อนที่ได้] [คุณต้านทานสำเร็จ] เกริดพ่นลมหายใจอย่างดูแคลนขณะมองดูหน้าต่างแจ้งเตือน "วิชาดาบของแพ็กม่า" 'แพ็กม่า? แพ็กม่า?! อย่าบอกนะว่า?' เอิร์ลสไตม์ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงของเกริด เกริดร่ายรำดาบอย่างงดงามและพร่างพราว "สังหาร! (Link)" เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ปึกๆๆๆๆ! ดาบยักษ์เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วถึง 10 ครั้ง โดยไม่สนน้ำหนักมหาศาลของมัน การโจมตีของแบลนด์ถูกทำลายทิ้งอย่างง่ายดาย และโล่วายุที่ปกป้องร่างของแบลนด์ก็แตกสลาย แม้แต่ชุดเกราะที่เสริมพลังด้วยเวทมนตร์ก็ยังฉีกขาด "กว๊ากกกก!" แบลนด์ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ทำไมหมอนี่ถึงยังขยับตัวได้อิสระ? แล้วไอ้ลำแสงพวกนี้มันคืออะไรกัน? ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ! ร่างกายของแบลนด์ถูกฟาดฟันด้วยแสงสีเงิน 10 สายที่พุ่งเข้าใส่จากหลายทิศทาง ทำให้เลือดสาดกระจายและทรุดเข่าลงกับพื้น 'เป็นไปไม่ได้...! นี่ข้านะ! ข้าเชียวนะ!' เขาจะมาแสดงภาพลักษณ์ที่น่าอับอายแบบนี้ต่อหน้าผู้หญิงที่ชอบและอาจารย์ที่เคารพไม่ได้ แบลนด์ไม่ต้องการให้มันจบลงแบบนี้ เขาอยากจะลุกขึ้นไปฆ่าเกริดเดี๋ยวนี้เลย แต่ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสกลับไม่ยอมขยับตามที่ใจคิด เกริดส่งเสียงเหอะในลำคอและหันไปมองเอิร์ลสไตม์ จากนั้นเขาก็ยืดตัวตรงแล้วถามว่า "เท่านี้ ท่านยังมีข้อสงสัยในวิชาดาบของข้าอีกไหม? หรือจะให้ข้าโชว์ทักษะช่างตีเหล็กให้ดูต่อเลยดีล่ะ? หือ?" "ใช่! ดีมาก! โอเค! ข้าอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าเลย! แต่ก่อนหน้านั้น!" เอิร์ลสไตม์รีบวิ่งเข้าหาเกริด เขาคว้ามือทั้งสองข้างของเกริดไว้แล้วพูดอ้อนวอน "เกริด! ได้โปรดรับลูกสาวข้าไปเป็นเจ้าสาวของเจ้าด้วยเถิด!" ช่างตีเหล็กและนักดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ นามของบุคคลผู้โด่งดังนั้นคือ 'แพ็กม่า' เอิร์ลสไตม์ตระหนักได้ทันทีว่าเกริดคือ 'ทายาทของแพ็กม่า' ในวินาทีนี้ เกริดได้กลายเป็นผู้เล่นคนแรกจากบรรดาผู้เล่นกว่าสองพันล้านคนใน Satisfy ที่ได้รับสถานะลูกเขยของขุนนาง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาเคยพลาดไปในอดีตหลังจากถูกยูร่าขัดขวางในระหว่างทำเควสของโดรันนั่นเอง