บทที่ 119 หลังจากข้ามเทือกเขาซูอาซมาได้ เกริดก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านโรลลิ่ง แม้จะเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ แต่หากมุ่งหน้าลงใต้ไปอีกเพียงครึ่งวัน เขาก็จะถึงวาติกันในที่สุด “มีรูปปั้นเรเบกกาอยู่ทุกที่เลยแฮะ” ตามท้องถนน ร้านค้า หรือบ้านเรือนต่างก็มีรูปปั้นเรเบกกาตั้งอยู่ทั้งขนาดเล็กและใหญ่ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนเขาก็จะเห็นรูปปั้นพวกนี้อย่างน้อยหนึ่งหรือสองรูปเสมอ ดูเหมือนว่าชาวบ้านในโรลลิ่งจะศรัทธาในเทพธิดาเรเบกกาอย่างแรงกล้า ‘ในแง่ภูมิศาสตร์มันตั้งอยู่ใกล้วาติกัน ก็สมเหตุสมผลที่ลัทธิเรเบกกาจะเป็นศาสนาหลักของหมู่บ้าน...’ เนี้ยว~ เขานั่งพิงรูปปั้นเรเบกกา เพลิดเพลินไปกับแสงแดดอันอบอุ่นและเหล่าแมวเหมียวที่แสนสงบ เหล่าพ่อค้าและชาวบ้านต่างดำเนินชีวิตประจำวันไปอย่างไม่เร่งรีบ ทำให้เกริดรู้สึกผ่อนคลายไปด้วย ‘ที่นี่ต่างจากวินสตันสิ้นเชิงเลยแฮะ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเมืองตากอากาศเลย’ เขาร้องเพลงฮัมในลำคอ เกริดเดินไปรอบหมู่บ้านด้วยจิตใจที่อิสระ ‘นี่เราบ้าไปแล้วเหรอ?’ เขาต้องทำเควสต์ให้เสร็จโดยเร็วที่สุด! การท่องเที่ยวเป็นแค่เรื่องเสียเวลา! ‘ช่วงนี้เราชักจะขี้เกียจเกินไปแล้ว’ เกริดรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากคนเราเริ่มขี้เกียจ เขาอาจจะกลับไปเป็นหนี้ท่วมหัวอีกครั้งหากไม่รู้จักตื่นตัว ด้วยบาดแผลทางใจในอดีตทำให้เกริดเริ่มหงุดหงิดและเร่งความเร็วในการเดิน เขาตรงดิ่งไปยังโรงตีเหล็กทันที [ผลของทักษะ ‘งานช่างเหล็กระดับปรมาจารย์’ ทำงาน NPC ช่างตีเหล็กที่มีทักษะงานช่างเหนือกว่าระดับกลางจะปฏิบัติต่อคุณอย่างเป็นมิตร] [ผลของอาชีพ ‘ทายาทของแพ็กม่า’ ทำงาน NPC ช่างตีเหล็กที่มีทักษะงานช่างระดับสูงจะจดจำและเลื่อมใสในตัวคุณ] หน้าต่างแจ้งเตือนที่เขาไม่ได้เห็นมานานเด้งขึ้นมาเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่โรงตีเหล็ก เนื่องจากช่วงหลังมานี้เขาเอาแต่หมกตัวอยู่ที่วินสตันและเข้าออกแต่โรงตีเหล็กของคานเท่านั้น ช่างตีเหล็กของโรลลิ่งคนนี้จะเป็นระดับกลางหรือระดับสูงกันนะ? เกริดคาดหวังว่าจะได้รับการยกย่อง แต่ทว่า... "ยินดีต้อนรับครับ~" ช่างตีเหล็กคนนั้นเดินเข้ามาหาเกริด แต่น่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงช่างตีเหล็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะมีทักษะแค่ระดับเริ่มต้นเท่านั้น เขาจึงมองเกริดเป็นเพียงลูกค้าธรรมดาคนหนึ่ง “กำลังมองหาอะไรอยู่หรือเปล่าครับ?” เกริดถอนหายใจด้วยความผิดหวังและตอบกลับไป “ฉันต้องการซ่อมไอเทมหน่อย” “ได้ครับ เดี๋ยวผมซ่อมให้เอง” เกริดแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “อะไรนะ? นายจะซ่อมไอเทมให้ฉันเนี่ยนะ?” ช่างตีเหล็กระดับเริ่มต้นเนี่ยนะจะซ่อมไอเทมของช่างตีเหล็กในตำนาน! เกริดหัวเราะเยาะ “ไม่ใจกล้าก็คงจะบื้อสุดๆ... นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร...” “เอ๋?” “เฮ้ๆ เลิกพูดได้แล้ว ฉันก็เป็นช่างตีเหล็กเหมือนกัน เพราะงั้นฉันจะซ่อมของเอง ขอเช่าใช้เตาหลอมหน่อยได้ไหม? เดี๋ยวฉันจ่ายค่าธรรมเนียมให้” เรคเตอร์ ช่างตีเหล็กแห่งโรลลิ่งมองเกริดอย่างระแวดระวัง “คุณเป็นช่างตีเหล็กจริงๆ เหรอครับ?” เกริดสวมใส่ถุงมือเหล็ก รองเท้าเหล็กดำ และชุดเกราะหนัก ช่างตีเหล็กประเภทไหนกันที่จะแต่งตัวแบบนี้? เมื่อมองแวบแรกเกริดดูเหมือนนักรบมากกว่าจะเป็นช่างตีเหล็ก เกริดเดาะลิ้น "นี่นายสงสัยว่าฉันเป็นช่างตีเหล็กงั้นเหรอ? น่าสงสารจริงๆ... แม้แต่ช่างตีเหล็กผู้ยิ่งใหญ่นายยังดูไม่ออกเลย” “อะ... อะไรนะครับ?” เรคเตอร์เป็นชายหนุ่มอายุเพียง 20 ปี ถึงจะยังเด็กแต่เขาก็เข้าใจว่าเกริดกำลังดูถูกตนเอง ใบหน้าของเรคเตอร์แดงก่ำด้วยความอับอาย เกริดเริ่มรู้สึกผิดจึงกระแอมไอสองสามครั้งก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง "แต่ใครจะไปรู้อนาคตล่ะ? ถึงตอนนี้ตานายจะถั่ว แต่มันก็ฝึกกันได้... ดูฉันไว้ให้ดี นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก นายควรจะขอบคุณเทพธิดาเรเบกกาซะนะที่ทำให้ได้พบกับฉันและได้เห็นวิธีทำงานของฉัน” “...?” เกริดไม่รอคำอนุญาตจากเรคเตอร์อีกต่อไป เขาเดินไปที่เตาหลอมและเริ่มจุดไฟ “เฮ้! ทำแบบนั้นเดี๋ยวก็โดนลวกหรอก... เฮือก!” ดวงตาของเรคเตอร์เบิกกว้าง นั่นเป็นเพราะเกริดสามารถเร่งอุณหภูมิของเตาหลอมได้อย่างรวดเร็ว ‘ควบคุมไฟได้อย่างอิสระขนาดนี้เลยเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน?’ แม้แต่พ่อของเขาที่เป็นช่างตีเหล็กระดับกลางซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน ก็ยังไม่สามารถควบคุมไฟได้ง่ายดายเท่าเกริด เกริดดูเหมือนจะเป็นร่างจำแลงของไฟเลยทีเดียว ในขณะที่เรคเตอร์กำลังตกตะลึง เกริดก็หยิบฆ้อนและทั่งออกมาจากกระเป๋าสัมภาระ จากนั้นเขาก็เริ่มซ่อมแซมไอเทมทีละชิ้น [ค่าความทนทานของ ‘กริชในอุดมคติ’ กลับมาสูงสุดแล้ว] [นี่คือไอเทมที่คุณสร้างขึ้น ค่าความเข้าใจของคุณคือ 100%] [ค่าความทนทานของ ‘ถุงมือชั้นยอด’ กลับมาสูงสุดแล้ว] [นี่คือไอเทมที่คุณสร้างขึ้น ค่าความเข้าใจของคุณคือ 100%] [ในกรณีของไอเทมที่คุณสร้างเอง แม้คุณจะมีค่าความเข้าใจเต็ม แต่หากเลเวลไม่ถึงเงื่อนไขการใช้งาน คุณจะยังได้รับบทลงโทษ (Penalty)] [ค่าความทนทานของ ‘ผลงานชิ้นเอกของคาน’ กลับมาสูงสุดแล้ว] [ค่าความเข้าใจใน ‘ผลงานชิ้นเอกของคาน’ อยู่ที่ 100% คุณได้รับสูตรการผลิตและสามารถใช้งานได้โดยไม่มีบทลงโทษ] [ค่าความทนทานของ ‘ดาบไนด์เลฟ (ของเลียนแบบ)’ กลับมาสูงสุดแล้ว] [ค่าความเข้าใจใน ‘ดาบไนด์เลฟ (ของเลียนแบบ)’ เพิ่มขึ้นจาก 3% เป็น 31%] [ค่าความทนทานของ ‘หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์’ กลับมาสูงสุดแล้ว] [ค่าความเข้าใจใน ‘หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์’ เพิ่มขึ้นจาก 7% เป็น 85%] [ค่าความทนทานของ ‘รองเท้าของบราฮัม’ กลับมาสูงสุดแล้ว] [ค่าความเข้าใจใน ‘รองเท้าของบราฮัม’ เพิ่มขึ้นจาก 3% เป็น 6%] การทำความเข้าใจในไอเทมเป็นแนวคิดที่มีเฉพาะ ‘ทายาทของแพ็กม่า’ เท่านั้น ทายาทของแพ็กม่าสามารถเพิ่มค่าความเข้าใจในไอเทมได้ผ่านการใช้งาน การตรวจสอบ การซ่อมแซม และการแยกส่วนประกอบ เมื่อทำความเข้าใจได้ครบ 100% พวกเขาจะสามารถใช้งานไอเทมนั้นได้อย่างอิสระ และยังสามารถเรียนรู้วิธีการผลิตได้อีกด้วย หากความเข้าใจในดาบไนด์เลฟถึง 100% เกริดก็จะสามารถผลิตมันขึ้นมาได้ ทว่ายิ่งไอเทมมีระดับสูงและเงื่อนไขการใช้งานยากเท่าไหร่ ค่าความเข้าใจก็จะเพิ่มขึ้นช้าลงเท่านั้น ดังนั้นจึงยังไม่แน่ชัดว่าเขาจะเรียนรู้วิธีสร้างมันได้เมื่อไหร่ ‘แต่หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์นี่มีค่าความเข้าใจสูงแฮะ อืม... ลองทำให้ถึง 100% เลยดีไหมนะ?’ เคร้ง! เกริดวางหมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์ที่ซ่อมเสร็จสมบูรณ์แล้วลงบนทั่งและเริ่มลงค้อนอีกครั้ง ‘เขามันบ้าไปแล้ว’ เรคเตอร์ทั้งทึ่งทั้งตกใจขณะมองเกริดซ่อมไอเทม การที่จู่ๆ เกริดก็ทุบหมวกหัวกะโหลกที่ดูดีอยู่แล้วมันเหมือนกับคนบ้าชัดๆ และ... เคร้ง! เคร้ง! ด้วยการรัวฆ้อนอย่างไม่หยุดหย่อนของเกริด หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์ก็แตกกระจายทันที ‘ทำไมเขาถึงทำลายหมวกดีๆ แบบนั้นล่ะ? ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว’ เรคเตอร์เข้าใจผิด เขาคิดว่าเกริดทำลายหมวกทิ้ง แต่จริงๆ แล้วเกริดกำลังใช้ทักษะ ‘การแยกส่วนของช่างตีเหล็กในตำนาน’ เพื่อแยกชิ้นส่วนและประกอบมันขึ้นมาใหม่ต่างหาก "ใส่เส้นใยไว้ตรงตะเข็บแบบนี้... มันชุ่ยเกินไป ต้องเสริมส่วนนี้หน่อยแล้ว” เกริดเข้าใจโครงสร้างของหมวกอย่างถ่องแท้และเริ่มประกอบมันอีกครั้ง มันไม่ใช่การประกอบธรรมดา เกริดได้ปรับปรุงจุดด้อยของหมวกในระหว่างกระบวนการประกอบ ใช้เวลาไม่นาน ‘หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์’ ก็ถูกฟื้นฟูกลับมาสู่รูปลักษณ์เดิม [ค่าความเข้าใจใน ‘หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์’ เพิ่มขึ้นเป็น 100%] [จากนี้ไป คุณสามารถใช้งาน ‘หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์’ ได้โดยไม่มีบทลงโทษใดๆ] [ได้รับสูตรการผลิต ‘หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์’] "โอเค" เกริดสวมหมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์ด้วยใบหน้าพึงพอใจ [คุณสวมใส่ ‘หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์’ เนื่องจากคุณสมบัติอาชีพ] [แม้คุณจะมีคุณสมบัติไม่ตรงตามเงื่อนไขการใช้งานไอเทม แต่เนื่องจากค่าความเข้าใจครบ 100% จึงไม่มีบทลงโทษใดๆ] [หมวกหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์] ระดับ: ยูนิค (เซต) พลังป้องกัน: 190 ความทนทาน: 290/290 * ลดโอกาสการได้รับความเสียหายคริติคอลลง 25% * เพิ่มพลังชีวิต 15% * มีโอกาสระดับหนึ่งในการร่ายสถานะ ‘หวาดกลัว’ ใส่เป้าหมาย * ผลของเซตหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์: - สวมใส่ครบ 3 ชิ้น: พละกำลัง +50, ความอดทน +80 - สวมใส่ครบ 5 ชิ้น: พละกำลัง +100, ความอดทน +200, สามารถกลายร่างเป็นหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์ได้ * การกลายร่างเป็นหัวหน้าออร์คแสงเหมันต์: - สามารถสั่งการเหล่าออร์คแสงเหมันต์ได้ - จะได้รับทักษะ ‘กงล้อตัด’ (Rotation Cut) หัวหน้าออร์คแสงเหมันต์ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้ปกครองทุ่งหิมะทางตอนเหนือ หมวกที่เขาโปรดปรานใบนี้ทำจากกะโหลกของสโนว์โอเกอร์และมีรูปลักษณ์ที่น่าสยดสยอง โดยเฉพาะเขาด้านซ้ายที่มีลักษณะคุกคามอย่างมาก เพียงแค่สวมใส่ก็สามารถสร้างความหวาดกลัวได้ เดิมทีมันมีจุดที่ดูหยาบกร้าน แต่ช่างฝีมือผู้มีพรสวรรค์และศักยภาพอันยิ่งใหญ่ได้นำมันมาประกอบใหม่ พร้อมทั้งแก้ไขจุดอ่อนและเสริมประสิทธิภาพให้ดียิ่งขึ้น เงื่อนไขการใช้งาน: เลเวล 150 ขึ้นไป พละกำลัง 400 ขึ้นไป น้ำหนัก: 800 “กึก... ยอดเยี่ยมจริงๆ” เกริดประทับใจเมื่อได้ตรวจสอบประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นของหมวก จากนั้นเขาก็หันไปหาเรคเตอร์ทั้งที่ยังสวมหมวกอยู่ "เป็นไง? นายว่าหมวกนี่เท่ไหมล่ะ?” “ฮะ... ฮึก...” เรคเตอร์หน้าซีดเผือด นั่นเป็นเพราะหมวกกะโหลกประหลาดนั่นดูน่ากลัวเกินไป เกริดเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็ถอนหายใจ "สงสัยฉันคงจะพลาดเอง... บ้าจริง ต้องรีบหาหมวกใหม่มาเปลี่ยนซะแล้ว” เกริดบ่นพึมพำขณะเดินไปหาเรคเตอร์และยื่นเหรียญเงิน 10 เหรียญให้ “เมื่อกี้ดูฉันทันไหม? จากนี้ไปนายควรเริ่มฝึกซ้อม โดยพยายามนึกให้ออกว่าฉันใช้เครื่องสูบลมและลงค้อนยังไง บางทีเราอาจจะได้พบกันใหม่ ฝีมือนายตอนนี้อาจจะยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่ถ้าฝึกไปสัก 10 ปี นายอาจจะได้เป็นช่างตีเหล็กระดับกลางก็ได้นะ” เกริดแค่พูดล้อเล่น เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าเรคเตอร์จะเก็บคำล้อเล่นนั้นไปคิดจริงจังหลังจากที่เขาเดินออกจากโรงตีเหล็กไป ครู่ต่อมา เรคเตอร์กระโดดขึ้นด้วยความมุ่งมั่น จากนั้นเขาก็ล็อคประตูโรงตีเหล็กและทำตามคำแนะนำ(?) ของเกริด เขาเริ่มฝึกการใช้เครื่องสูบลมและการลงค้อนตามที่เห็น และในเวลาต่อมา เรคเตอร์ผู้มีพรสวรรค์โดยธรรมชาติก็ได้กลายเป็นช่างตีเหล็กระดับสูงที่เป็นตัวแทนของพื้นที่แห่งนี้ เขามักจะเล่าเรื่องราวตอนที่ได้พบกับเกริดให้ลูกศิษย์ฟังเสมอ แต่เกริดไม่มีวันได้รู้เรื่องนี้เลย *** ณ ใจกลางหมู่บ้าน เกริดยืนตะลึงอยู่หน้าวิหารเรเบกกา ‘ทองเหรอ?’ วิหารที่นี่มีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับวิหารแห่งอื่นๆ ในพื้นที่ มันเป็นอาคารชั้นเดียวที่มีพื้นที่ไม่ถึง 100 พยอง (1 พยอง = 3.3058 ตารางเมตร) แต่ผนังด้านนอกถูกทาด้วยสีทองส่องประกายระยิบระยับ "มีทางที่จะแซะไอ้นี่ออกมาได้ไหมนะ...?” เกริดมองไปรอบๆ เพื่อดูคนอื่น ก่อนจะเริ่มใช้เล็บขูดที่ผนังทองคำ แต่ไม่ว่าจะขูดแรงแค่ไหน ก็ไม่มีเศษทองหลุดออกมาเลยสักนิด “ชิ อะไรจะเหนียวขนาดนี้” เกริดไม่ยอมแพ้ เขาไม่อยากพลาดโอกาสที่จะได้ทองฟรีๆ ท่าทางการขูดทองของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าเขาเพิ่งเคยมาโรลลิ่งเป็นครั้งแรก นักบวชวัยกลางคนคนหนึ่งสังเกตเห็นเขาและเผยรอยยิ้มที่มีความหมายออกมา ‘ไม่ได้เจอเหยื่ออันโอชะมานานแล้วแฮะ’ ID ของนักบวชคนนี้คือ ‘ตงเป่า’ เขาเป็นผู้เล่นชาวจีน เขาปฏิบัติตามกฎเหล็กของลัทธิเรเบกกา เช่น การห้ามมีความรัก การบังคับให้อยู่ในความเงียบ และการอดอาหาร จนสามารถไต่เลเวลมาถึง 160 ได้สำเร็จ เขายิ้มและเดินเข้าไปหาเกริด "พี่ชาย นี่เป็นครั้งแรกที่มาโรลลิ่งงั้นเหรอ?” “...!” เกริดสะดุ้งสุดตัวในขณะที่เขากำลังนั่งยองๆ ขูดทองอยู่ตรงมุม “อ๊ะ! ฮ่าๆๆ เปล่าครับ ผมไม่ได้จะขโมยนะ!” เขาหัวเราะเสียงดังขณะตัวสั่นพั่บๆ “อ๋อ~! ใช่ครับ! ผมเพิ่งมาครั้งแรก! โอ้ว วิหารนี้ช่างงดงามเหลือเกิน! มันทำให้ผมคิดถึงเทพธิดาเรเบกกาผู้งดงามเลยครับ! ฮ่าๆๆๆ จริงไหมครับ?” คนที่เข้ามาทักจู่ๆ ก็สวมชุดของลัทธิเรเบกกา เกริดมัวแต่วิตกกังวลว่าจะถูกหาว่าเป็นหัวขโมยจนไม่ได้สังเกตเลยว่านักบวชตรงหน้าคือผู้เล่น ไม่ใช่ NPC ‘เพิ่งเคยเห็นนักบวชที่เป็นผู้เล่นครั้งแรกเลยแฮะ’ เกริดเคยได้ยินข่าวลือว่าการเป็นนักบวชเรเบกกานั้นยากลำบากเพียงใด ในความเป็นจริง นักบวชเรเบกกาที่เกริดเคยเจอตั้งแต่เล่น Satisfy มาล้วนเป็น NPC ทั้งสิ้น ดังนั้นมันจึงน่าประหลาดใจที่นักบวชวัยกลางคนตรงหน้าคือผู้เล่น ‘ชื่อตงเป่า... คนจีนเหรอ...’ ชื่อนี้น่าอร่อยชะมัด เกริดตั้งมั่นว่าวันนี้จะพาครอบครัวไปร้านอาหารจีนเพื่อกินหมูสามชั้นตุ๋นตงเป่า (Dongpo pork) เสียหน่อย “ในชีวิตจริงคุณเป็นพระหรือเปล่าครับ? ทำยังไงถึงผ่านเควสต์เปลี่ยนอาชีพของลัทธิเรเบกกามาได้?” ตงเป่าหัวเราะอย่างร่าเริง "ในความเป็นจริงผมก็เป็นแค่คนธรรมดานี่แหละครับ แต่ใน Satisfy ผมประสบความสำเร็จในการสะกดกลั้นความปรารถนาทั้งหมด โดยคิดเพียงว่าจะรับใช้เทพธิดาเรเบกกาเท่านั้น... แล้วผมก็ได้กลายเป็น ‘นักบวชแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์’ ครับ” “ว้าว... เรื่องอื่นผมไม่รู้นะ แต่การอยู่เงียบๆ นี่ดูจะยากสุดๆ เลย แถมยังห้ามเดตอีก... ไม่สิ ผมไม่ได้อยากมีความรักหรอกนะ แต่มันคงยากที่จะทนความเงียบกับการอดอาหาร... คุณต้องอยู่เงียบๆ ตั้ง 20 วันไม่ใช่เหรอ? ทำได้ยังไงกัน? และถึงจะเปลี่ยนอาชีพเป็นนักบวชได้แล้ว แต่ถ้าจะรักษาตำแหน่งไว้ก็ต้องทำเควสต์บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ? สุดยอดจริงๆ ที่คุณทนได้หมดนั่น” เกริดคนเดิมมักจะไม่สนใจเรื่องของคนอื่น แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอนักบวชที่เป็นผู้เล่น เขาจึงรู้สึกสนใจเป็นธรรมดา เมื่อก่อนเวลาที่เขาตกต่ำ เขาจะรู้สึกเจ็บใจเมื่อเห็นคนอื่นได้ดี แต่ตอนนี้เขาใช้หนี้หมดแล้วและกำลังวิ่งอยู่บนเส้นทางแห่งความสำเร็จ เขาจึงสามารถชื่นชมผู้อื่นได้ ตงเป่าส่งยิ้มให้เขา “การอยู่เงียบๆ มันก็ยากครับ แต่พอสวดอ้อนวอนต่อเทพธิดาเรเบกกา เวลาความลำบากก็ผ่านไปเร็วขึ้น การสวดอ้อนวอนเองก็ช่วยเพิ่มค่าพลังศักดิ์สิทธิ์ด้วย ถ้าคิดในแง่ดี การฝึกฝนตนเองก็เป็นเรื่องดีครับ แล้วอะไรพาคุณมาที่โรลลิ่งล่ะ? ที่นี่ไม่มีจุดเก็บเลเวลหรือที่เที่ยวพิเศษนอกจากวาติกัน คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ก็มักจะมีธุระที่วาติกันทั้งนั้น...” “ผมกำลังเดินทางไปวาติกันน่ะครับ พอดีมีเควสต์ต้องไปพบพระสันตะปาปา” “หือ... องค์พระสันตะปาปาเหรอครับ?” ดวงตาของตงเป่าทอประกายคมปลาบเมื่อได้ยินคำนั้น ‘คนที่ไม่ใช่สมาชิกลัทธิเรเบกกาแต่มีเควสต์ให้ไปพบพระสันตะปาปาเนี่ยนะ? ขนาดฉันเองยังเคยเห็นพระท่านแค่ไกลๆ เลย ดูเหมือนหมอนี่กำลังทำเควสต์ระดับ S หรือสูงกว่านั้นอยู่แน่ๆ’ ตงเป่าสำรวจอุปกรณ์ของเกริดอย่างละเอียด ‘เกราะกับถุงมือนั่นก็ดูธรรมดา... ผ้าคลุมนั่นขยะชัดๆ... เครื่องประดับก็มีแค่แหวนที่ดูเรียบๆ... แต่รองเท้านั่นท่าทางจะแพงหูฉี่ ใช่แล้ว หมอนี่ต้องเลเวลสูงแน่ๆ’ โรลลิ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางของทวีป มันยากมากที่จะมาที่นี่ได้หากเลเวลไม่สูงพอ เพราะถนนหนทางลำบากและเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ ตงเป่ารู้สึกยินดีเมื่อคิดว่าเกริดเป็นผู้เล่นเลเวลสูง ‘ค่าตัวน่าจะสูงแฮะ’ ดวงตาของตงเป่าหยีลงเหมือนพระจันทร์เสี้ยวขณะเสนอแนะเกริด “ผมเองก็กำลังจะไปวาติกันเหมือนกัน สนใจร่วมทางไปด้วยกันไหมครับ?” ถ้ามีฮีลเลอร์ไปด้วย เขาจะประหยัดเงินค่ายาไปได้เท่าไหร่กันนะ? คนอื่นต้องเสียเงินจ้างฮีลเลอร์เข้าปาร์ตี้ แต่เขากลับได้ร่วมทางฟรีๆ? เกริดตอบตกลงทันที “แน่นอนครับ ยินดีอย่างยิ่งเลย” ด้วยเหตุนี้ ทั้งคู่จึงตั้งปาร์ตี้กัน เกริดถึงกับประหลาดใจเมื่อเห็นเลเวลของตงเป่าในหน้าต่างปาร์ตี้ “เลเวล 160? ผมรู้มาว่านักบวชเป็นอาชีพที่อัปเลเวลยากมาก เลเวลขนาดนี้ไม่สูงไปหน่อยเหรอครับ?” “มีเควสต์ที่ต้องทำเยอะน่ะครับ เลยไม่ค่อยมีเวลาอัปเลเวลเท่าไหร่ แต่ด้วยธรรมชาติของอาชีพนี้ มันหาปาร์ตี้ง่ายครับ ผมเลยไปเก็บเลเวลกับพวกเลเวลสูงๆ จนเลเวลพุ่งเร็วมาก แต่คุณเกริดครับ... เลเวล 147 เองเหรอ? ถือว่าต่ำกว่าที่คิดนะครับ” "ฮะๆ ผมไม่ค่อยมีเวลาเก็บเลเวลน่ะครับ เพิ่งจะมามีเวลาอัปเลเวลก็ช่วงหลังๆ นี้เอง” “อา ครับ...” ตงเป่าแสดงสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก ‘เลเวลแค่นี้แต่ข้ามเทือกเขาซูอาซมาคนเดียวได้เนี่ยนะ? หลบพวกโอเกอร์กับการ์กอยล์มาได้ยังไง? ดวงดีชะมัด... บ้าจริง นึกว่าจะเลเวลอย่างน้อย 160 ซะอีก...’ ตงเป่าใช้สถานะนักบวชล่อลวงนักเดินทางเลเวลสูงไปยังสถานที่เฉพาะที่ไม่สามารถล็อกเอาต์ออกได้ เขาหาเงินจากการข่มขู่ ฆ่า หรือเรียกค่าไถ่นักเดินทางเหล่านั้น ‘เลเวล 147...’ มันเป็นเรื่องปกติที่ยิ่งเหยื่อเลเวลสูง ค่าไถ่ก็ยิ่งแพง เลเวล 147 มันก้ำกึ่ง จะว่าสูงกว่าเลเวลเฉลี่ยมันก็ใช่ แต่ถ้าเทียบกับพวกแรงเกอร์มันก็ไม่ได้สูงขนาดนั้น ‘ถ้าเลเวล 147 เขาคงยอมตายเพื่อไปเก็บเลเวลใหม่มากกว่าจะยอมเสียเงินก้อนโตเพื่อไถ่ชีวิต... ชิ น่ารำคาญแฮะ สงสัยคงต้องฆ่าทิ้งแล้วเอารองเท้าไปขายเอาเงินแทนซะแล้ว’ ด้วยประการฉะนี้ ทั้งสองคนจึงเริ่มการเดินทางระยะสั้นมุ่งสู่วาติกัน โดยมีกลุ่มคนแอบมองพวกเขาอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน "ตงเป่าเริ่มเกมแล้ว" “โอเค เดี๋ยวพวกเราค่อยๆ ตามไปแล้วรอเขมือบกำไร” พวกเขามากันสามคน เป็นผู้เล่นอาชีพนักฆ่าที่ร่วมมือกับตงเป่า ประกอบด้วย เชย์ นักฆ่าอันดับ 5, เคอร์บ อันดับ 11 และ สนิมเฟอร์ อันดับ 13 ทั้งสามคนเคยร่วมมือกันลอบสังหารผู้เล่นอันดับที่ 51 ของเซิร์ฟเวอร์มาแล้ว ดังนั้นเรื่องฝีมือจึงไม่ต้องสงสัยเลย เกริดกำลังตกเป็นเป้าหมายของเหล่าตัวเป้งๆ เข้าให้แล้ว แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย และยังคงตื่นเต้นที่ได้มีนักบวชร่วมปาร์ตี้ด้วยเพียงเท่านั้น