เมืองเรย์ดันซึ่งตั้งอยู่ประชันหน้ากับจักรวรรดินั้น อาจกล่าวได้ว่าเป็นประตูชัยของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ไม่เคยยอมเลิกราให้จักรวรรดิรุกล้ำเข้าสู่เรย์ดันได้เลย กองกำลังชั้นยอดที่ติดตั้งอุปกรณ์เซตผลิตจำนวนมากของเกริด และยอดฝีมือระดับท็อปแรงก์เกอร์ต่างพากันสกัดกั้นจักรวรรดิเอาไว้อย่างเหนียวแน่น นั่นคือเหตุผลที่กองทัพจักรวรรดิต้องติดแหง็กอยู่ในทะเลทรายมานานนับเดือน กองทัพจักรวรรดิต่างพากันเหนื่อยล้าจากการที่ต้องต่อสู้ทุกวี่ทุกวันท่ามกลางทะเลทรายที่แสนอ้างว้างและร้อนระอุ พวกเขาเหนื่อยล้ามากเสียจนคิดไปว่ายอดหอคอยของปราสาทเรย์ดันที่มองเห็นอยู่ไกลๆ นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา และแล้ววันหนึ่ง ในขณะที่ขวัญกำลังใจของกองทัพจักรวรรดิกำลังตกต่ำถึงขีดสุด “ศัตรูที่อยู่ข้างหน้าล่าถอยไปแล้วครับ!” “ฮะ!” ข่าวดีถูกส่งมาถึงพวกเขา ทะเลทราย—มันคือสมรภูมิรบที่ทหารจักรวรรดิไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย มันคือข่าวที่ว่ากองกำลังของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ที่เคยต่อสู้อยู่ที่นี่ได้ถอยร่นกลับไปแล้ว “ในตอนนี้เราสามารถบุกทะลวงผ่านทะเลทรายไปได้โดยไม่มีใครมาขัดขวางแล้ว!” “เริ่มการเคลื่อนพลอย่างรวดเร็วไปยังปราสาทเรย์ดันได้!” ภายในเต็นท์บัญชาการหลักของกองทัพจักรวรรดิ เหล่าขุนนางต่างพากันตื่นเต้นกับข่าวดีนี้ ทว่าผู้บัญชาการ—มาร์ควิส ฟุลบาส กลับเมินเฉยต่อเสียงโห่ร้องเหล่านั้น เขาขอคำแนะนำจากเหล่าเสนาธิการของเขา “ทะเลทรายน่ะเป็นภูมิประเทศที่ได้เปรียบอย่างมากสำหรับสมาชิกโอเวอร์เกียร์ที่คุ้นเคยกับมันดี ทำไมพวกเขาถึงทิ้งทะเลทรายแล้วล่าถอยกลับไปล่ะ? หรือว่าจะมีกับดักรออยู่?” “มันต้องมีกับดักแน่นอนอยู่แล้วครับ” “มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะล่อเราไปยังพื้นที่ที่มีเวิร์มยักษ์ (Giant Worms) อาศัยอยู่ชุกชุมครับ” “โอเอซิสทุกแห่งอาจจะถูกวางยาพิษไว้ก็ได้นะ” “นอกจากนี้ยังต้องระวังการซุ่มโจมตีโดยใช้ความลาดชันของเนินทรายด้วยนะครับ” “ถึงอย่างนั้น เราก็ต้องข้ามทะเลทรายไปให้ได้ ถ้าเราไม่ข้ามทะเลทราย เราก็ไม่มีทางไปถึงเรย์ดันได้หรอกครับ” “หากเราเคลื่อนพลด้วยความระมัดระวังเพียงพอ กับดักพวกนั้นก็ทำอะไรเราไม่ได้มากหรอกครับ” ความคิดเห็นของเหล่าเสนาธิการต่างพากันสอดคล้องกัน พวกเขารู้อยู่เต็มอกว่ามีกับดัก ทว่าพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเคลื่อนทัพต่อไป “เราต้องรุกคืบให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมมั่นใจว่าสาเหตุที่กองทัพโอเวอร์เกียร์ถอยกลับไปน่ะ เป็นเพราะพวกนั้นเหนื่อยล้าแล้วต่างหาก” “นั่นสินะ ตอนนี้คือกาลเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการใช้พลังสีแดงแล้ว” พวกเขาต้องยอมเสี่ยงเพื่อที่จะคว้าโอกาสนี้มาชิงชัย เหล่าเสนาธิการต่างพากันยืนกราน และมาร์ควิส ฟุลบาส ก็พยักหน้าเห็นพ้อง กองทัพจักรวรรดินั้นเหนื่อยล้าน้อยกว่าเพราะมีกำลังเสริมเดินทางมาสมทบอยู่ตลอดเวลา ทว่ากองทัพโอเวอร์เกียร์นั้นแตกต่างออกไป กำลังพลของพวกเขามีจำกัด และพวกเขาไม่มีทางเลี่ยงความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่ยืดเยื้อได้เลย กาลเวลาแห่งชัยชนะพอมองเห็นรำไรอยู่ตรงหน้าแล้ว “ส่งคำสั่งเคลื่อนพลด้วยกำลังทั้งหมดที่มี!” “ครับ!” “รับทราบครับ!” เหนือสิ่งอื่นใด พวกเขามีกองทัพมหาศาลถึง 250,000 นาย แม้ทหารนับพันจะจบชีวิตลงในสงครามที่ยืดเยื้อนี้ แต่ขนาดของกองทัพจักรวรรดิกลับขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหันมามองกองกำลัง 80,000 นายของเรย์ดัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับแสงเทียนที่ริบหรี่ท่ามกลางพายุเลยแม้แต่นิด “เฮ้วววววววววว!” เหล่าผู้นำต่างพากันปลุกระดมขวัญกำลังใจไปทั่วค่ายพักแรม และแรงผลักดันของจักรวรรดิก็พุ่งทะยานสูงเสียดฟ้า พวกเขาเหยียบย่างเข้าสู่ทะเลทรายอย่างแท้จริง มันคือเม็ดทรายที่ร้อนระอุจนเท้าที่เหยียบลงไปต้องจมดิ่งลง กองทัพโอเวอร์เกียร์ที่เคยตั้งค่ายอยู่ที่นี่เมื่อวานนี้ได้เลือนหายไปหมดแล้ว กองทัพจักรวรรดิเคลื่อนพลต่อไปโดยไร้อุปสรรค พวกเขามุ่งหน้าต่อไปโดยมีเป้าหมายคือยอดหอคอยสูงของปราสาทเรย์ดันที่ตั้งระหงอยู่ไกลๆ แน่นอนว่าการเคลื่อนพลนั้นไม่ง่ายเลย เวิร์มยักษ์พากันผุดขึ้นมาทั่วทะเลทรายและทำลายรูปขบวนของกองทัพจักรวรรดิไปไม่น้อย พร้อมทั้งกัดกินทหารนับร้อยนายเป็นอาหาร และจากการที่โอเอซิสทุกแห่งถูกวางยาพิษ พวกเขาจึงไม่สามารถหาแหล่งน้ำดื่มได้เองและถูกบังคับให้ต้องรอหน่วยเสบียงเพียงอย่างเดียว อัตราการเคลื่อนพลจึงค่อยๆ ช้าลงเรื่อยๆ “ผมล่ะขยะแขยงโบสถ์เรเบก้าจริงๆ เลย” มาร์ควิส ฟุลบาส เดาะลิ้นด้วยความรำคาญใจ ทำไมจักรวรรดิถึงได้ให้การสนับสนุนและหยิบยื่นความเคารพแก่โบสถ์เรเบก้ามานานหลายร้อยปีกันล่ะ? นอกจากความเคารพอย่างสุดซึ้งที่มีต่อเทพธิดาสูงสุด 'เรเบก้า' แล้ว พวกเขายังปรารถนาในพลังศักดิ์สิทธิ์ของโบสถ์เรเบก้าอีกด้วย พลังศักดิ์สิทธิ์ของเหล่านักบวชเรเบก้าที่สามารถ 'ชำระล้าง' คำสาปและ 'เยียวยา' บาดแผลได้นั้น คือขุมพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยามสงคราม ดูสงครามครั้งนี้สิ ค่าความสูญเสียคงจะลดลงไปมากหากมีเหล่านักบวชอยู่เคียงข้าง อย่างไรก็ตาม โบสถ์เรเบก้ากลับปฏิเสธคำร้องขอความช่วยเหลือโดยอ้างเหตุผลเรื่องสงครามกับโบสถ์ยาตัน มันเป็นท่าทีที่สมควรแล้วสำหรับพระสันตะปาปา 'ดาเมียน' (Damian) ชายผู้ที่นั่งอยู่เคียงข้างราชาโอเวอร์เกียร์ เกริด นั่นเอง 'ความล้มเหลวของปาสคาล (Pascal) ส่งผลถึงเรื่องนี้จริงๆ...' มันช่างน่าเสียดายจริงๆ ความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดที่จักรวรรดิเคยทำไว้ก็คือการไม่ได้ครอบครองโบสถ์เรเบก้าเอาไว้ องค์จักรพรรดิทำตัวสบายเกินไปหน่อย การสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดินีอาเรีย (Empress Aria) และการทรยศของปิอาโรได้ทำลายความมุ่งมั่นของจักรพรรดิและทำให้จักรวรรดิอ่อนแอลง “มีบางอย่างแปลกๆ นะครับ” “...?” มาร์ควิส ฟุลบาส ที่กำลังนำทัพอยู่ด้านหน้าความขบวนหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที สีหน้าของรองแม่ทัพและเหล่าเสนาธิการดเริ่มดูไม่ค่อยดีนัก “การติดต่อทั้งหมดจากหน่วยสอดแนมขาดหายไปครับ” “...!” รัตติกาลมาเยือนแล้ว ทรายที่ร้อนระอุของทะเลทรายเริ่มเย็นลง พวกเขาต้องเร่งการเคลื่อนพลให้เร็วยิ่งขึ้นก่อนที่ความมืดจะเข้าปกคลุมจนมิด แล้วทำไมเขาถึงได้รู้สึกใจคอไม่ดีแบบนี้เอาในตอนนี้กันนะ? “สั่งให้กองทัพทั้งหมดพักผ่อน แล้วส่งหน่วยสอดแนมใหม่ออกไปเดี๋ยวนี้” “ครับ!” ทหารม้า 100 นายถูกคัดเลือกอย่างรวดเร็วโดยรองแม่ทัพแล้วควบรถม้าออกไป พวกเขามีหน้าที่ในการตรวจสอบและรายงานอันตรายบนเส้นทางหลักล่วงหน้า ถึงกระนั้น กลับไม่มีรายงานใดส่งกลับมาเลย ทหารทั้ง 100 นายที่เพิ่งส่งไปกลับเลือนหายไปราวกับภูติผีอย่างนั้นแหละ “เตรียมตัวรบ!” มาร์ควิส ฟุลบาส รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ และทหารทั้ง 250,000 นายต่างพากันเข้าประจำตำแหน่งสมรภูมิ ท่ามกลางค่ำคืนที่แสนเหน็บหนาวในทะเลทราย กล้ามเนื้อของเหล่าทหารต่างพากันเกร็งแน่นด้วยความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้น ประสาทของพวกเขาถูกลับจนคมกริบในขณะที่กำอาวุธไว้ในมือแน่น อย่างไรก็ตาม ทะเลทรายยังคงสงบนิ่ง ไม่มีการตรวจพบการเข้าใกล้ของศัตรูเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่เสียงร้องของสัตว์ป่าสักตัวเดียว “...” ยิ่งดึงเส้นด้ายให้ตึงเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งขาดเร็วขึ้นเท่านั้น เมื่อกาลเวลาผ่านไปและไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความตึงเครียดของเหล่าทหารก็เริ่มมลายหายไป ในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ ก็เกิดการระเบิดขึ้นที่ใจกลางรูปขบวน “...!” แผ่นดินสั่นสะเทือน และเม็ดทรายในทะเลทรายสั่นไหวไปมา มาร์ควิส ฟุลบาส และกองทัพจักรวรรดิที่กำลังตกตะลึงพากันหันไปมองยังต้นตอของเสียงนั้น แล้วพวกเขาก็ต้องพากันอึ้งจนพูดไม่ออก “เด็กน้อยเหรอ?” มันคือเด็กที่มีอายุประมาณ 13 ปี เด็กชายโฉมงามผุดขึ้นมาจากดินแล้วมองมายังฝูงชนด้วยสายตาที่แสนโอหัง ซึ่งดูไม่สมกับอายุของเขาเลยแม้แต่น้อย “เหยื่อเดินทางมาถึงที่นี่หลังจากที่หายไปนานจริงๆ นะ” “...!” มาร์ควิส ฟุลบาส ได้เห็นเขี้ยวที่ยื่นออกมาจากปากของเด็กชายที่กำลังยิ้มร่าอยู่แล้วก็ต้องตกตะลึง ด้วยความงดงามระดับก้าวข้ามขีดจำกัด เขี้ยวแหลมยาว และสายตาที่มองมนุษย์ราวกับเป็นฝูงวัวควาย... เด็กคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน “แวมไพร์!” แวมไพร์คือเผ่าพันธุ์ที่ถูกเนรเทศออกมาจากขุมนรก จักรวรรดิรู้ดีว่าบ้านของพวกเขาตั้งอยู่ภายใต้ทะเลทรายของเรย์ดัน ทว่าเผ่าพันธุ์แวมไพร์ถูกสาปอย่างรุนแรงโดยเทพเจ้า 'ยาตัน' มันคือ 'คำสาปแห่งความเกียจคร้าน' (Curse of Idleness) พวกเขาไม่มีทางตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลได้ง่ายๆ ในประวัติศาสตร์แทบไม่มีบันทึกว่าพวกเขาเคยปรากฏตัวขึ้นเหนือพื้นดินเลย แล้วทำไมเด็กชายแวมไพร์ถึงได้มาอยู่ที่นี่ท่ามกลางทะเลทรายกันล่ะ? เขาข้ามผ่านคำสาปแห่งความเกียจคร้านแล้วผุดขึ้นมาเหนือพื้นดินได้อย่างไรกัน? มาร์ควิส ฟุลบาส เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี และเหล่าผู้นำของแต่ละหน่วยก็รีบสั่งการทหารทันที ทหารราบสวมเกราะหนักพากันยกโล่ขึ้นโอบล้อมเด็กชายแวมไพร์เอาไว้ ในขณะที่ธนูและหอกก็พากันเล็งไปที่เขา ที่นี่มีแวมไพร์เพียงตนเดียวเท่านั้น ต่อให้เป็นแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ (True Blood) ทว่าต่อหน้ากองทัพจักรวรรดิกว่า 250,000 นาย เขาก็ไม่ต่างอะไรกับมดตัวเล็กๆ เท่านั้น “ฆ่ามันซะ! ลงทัณฑ์ปีศาจที่ไม่รู้จักเจียมตัวที่อาจหาญมาเหยียบย่ำดินแดนของมนุษย์!” เหล่าผู้นำยังคงเยือกเย็น และความกล้าหาญของเหล่าทหารก็เพิ่มพูนขึ้นเป็นร้อยเท่า พวกเขาไม่หวาดหวั่นในขณะที่ระดมยิงธนูและแทงหอกเข้าใส่ ทหารราบนับร้อยนายพุ่งเข้าใส่พร้อมอาวุธในมือ แวมไพร์ตนนี้กำลังจะถูกแทงใจจนพรุนราวกับเนื้อที่ถูกเสียบไม้อย่างแน่นอน ถึงกระนั้น เด็กชายกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่เหยียดยิ้มที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยออกมา ไม่สิ มันดูเหมือนการหัวเราะเยาะมากกว่า “ไอ้พวกหมูสกปรกเอ๊ย” พลังเวทมนตร์ระเบิดออกมาจากเด็กชายคนนั้น มันคือพลังเวทมนตร์สีเลือดที่ขจัดความมืดมิดของรัตติกาลให้สิ้นซาก มันแผ่ซ่านไปทั่วทะเลทรายราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง พลังเวทสีเลือดนั้นกัดกร่อนลูกธนูและหอกทั้งหมดก่อนจะพุ่งเข้าใส่กองทัพจักรวรรดิ “กัวาาาาาก!” “ฮะ-ฮึก!” เสียงกรีดร้องของเหล่าทหารดังก้องไปทั่วสมรภูมิ พลังเวทสีเลือดพุ่งเข้าฉีกทึ้งเกราะและเนื้อหนังของทหารจักรวรรดิ ดูดซับเลือดของพวกเขาทั้งหมดเอาไว้ แล้วก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ “นะ-นี่มันอะไรกัน?!” ใบหน้าของเหล่าทหารที่กำลังจะตายดูเหี่ยวแห้งราวกับมัมมี่ และเหล่าผู้นำก็พากันหน้าถอดสี ทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างยาวนานต่างพากันจบชีวิตลงด้วยความหวาดกลัว โดยที่ยังไม่ทันได้กวัดแกว่งอาวุธเลยด้วยซ้ำ ขุนนางบางคนตะโกนลั่นออกมา “นะ-นั่นมันไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์ธรรมดาแล้ว...!” “...?” อะอะไรนะ? มันไม่ใช่แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ธรรมดา ทว่ามันคือนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดที่ถูกสร้างขึ้นโดยตรงจาก 'ชิโซ เบเรียเช่' (Shizo Beriache) อย่างนั้นเหรอ...? “...!” ผู้คนต่างพากันอึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อตระหนักได้ความจริงข้อนี้ สายตรง (Direct Descendant)... เมื่อนานมาแล้ว มารี โรส เคยถูกขนานนามว่าเป็นหายนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติในจักรวรรดิแห่งนี้ “อย่าบอกนะว่า...!” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นระงมไปทั่วสารทิศ “จะ-เจ้าเป็นใครกันแน่?” มาร์ควิส ฟุลบาส คำรามถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ข้าเหรอ?” เด็กชายแวมไพร์ปัดผมสีเงินของเขาไปมาแล้วตอบกลับไปว่า “ข้าคือ 'เอิร์ล' (Earl)” “เอิร์ล!” มีแวมไพร์ที่สามารถจัดลำดับชั้นได้เพียงไม่กี่ตนเท่านั้น และพวกเขาก็คือเหล่าทายาทสายตรง ใช่แล้ว เด็กชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานี้อยู่ในระดับเดียวกับมารี โรส เขาคือหายนะของมนุษยชาติอย่างแท้จริง สัตว์ประหลาดตนนี้ข้ามผ่านคำสาปแห่งความเกียจคร้านมาได้อย่างไรกัน? ...และทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ เพื่อขัดขวางการเคลื่อนพลของพวกเขากันล่ะ? ร่างกายของมาร์ควิส ฟุลบาส สั่นเทาด้วยความสงสัย ความสับสน และความโกรธแค้นที่ประดังประเดเข้ามา “เอิร์ลแห่งอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ 'นอลล์' (Noll)” “...!” “...!” เด็กชายแวมไพร์แนะนำตนเอง มาร์ควิส ฟุลบาส และกองทัพจักรวรรดิต่างพากันอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง เอิร์ลแห่งอาณาจักรโอเวอร์เกียร์งั้นเหรอ...? มันยากเกินกว่าจะทำความเข้าใจได้ ความปั่นป่วนเริ่มทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ “ทะ-ท่านมาร์ควิสครับ!” และแล้วรายงานที่แสนเหลือเชื่อก็ดังขึ้นมา “ผู้กองกองทหารม้าที่ 2 เดลลัว (Dellua) ถูกสังหารแล้วครับ!” “ผู้กองกองทัพรถศึกที่ 1 คอลลิน่า (Collina) ถูกสังหารแล้วครับ!” “เสนาธิการทหารของกองทัพที่ 2 ทั้งสามนายถูกสังหารเรียบร้อยแล้วครับ!” “หรือนี่จะเป็นแผนการเบี่ยงเบนความสนใจ?” *** การปรากฏตัวของแวมไพร์สายตรงทำให้กองทัพจักรวรรดิตกอยู่ในสภาวะระส่ำระสาย และกลุ่มของเชย์ (Shay) ก็ไม่ยอมพลาดโอกาสทองนี้ไป พวกเขาแฝงตัวอยู่ในหมู่ทหารจักรวรรดิมานานถึง 10 วันเต็ม และในที่สุดพวกเขาก็ประสบความสำเร็จในการลอบสังหารเสนาธิการทหารระดับสูงได้สำเร็จ มันคือการลอบสังหารที่มีระดับความยากสูงส่งอย่างยิ่ง มันต้องใช้ความพยายามมากขนาดไหนกันที่จะแฝงตัวอยู่ได้โดยไม่ถูกจับได้เลยตลอด 10 วัน? พวกเขาทำทุกวิถีทางและต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตครั้งใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน กลุ่มของเชย์ถึงกับรู้สึกว่าตนเองแทบหัวระเบิดจากการที่ต้องพยายามจำแผนการจัดวางกำลังพลให้ได้ ทุกๆ วันเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเจ็บปวด “ถึงอย่างนั้น สุดท้ายเราก็ทำสำเร็จจนได้นะ” “ฟู่ นั่นสินะ นานแล้วนะเนี่ยที่ไม่รู้สึกสัมผัสถึงความสำเร็จในการลอบสังหารที่คุ้มค่าแบบนี้” “ค่าประสบการณ์ทักษะของฉันพุ่งกระฉูดเลยล่ะ” “...นั่นสิ” กลุ่มของเชย์ยังคงปลอมตัวเป็นทหารจักรวรรดิอยู่ พวกเขารู้สึกดีใจที่จะได้กลับไปยังตำแหน่งเดิมเสียที ทว่าในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า มันเป็นเพราะเกริดแท้ๆ ที่ทำให้พวกเขาต้องมาทนลำบากแบบนี้ พวกเขามักจะแอบสบถด่าเกริดทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับวิกฤต จากนั้นพวกเขาก็เริ่มเกลียดการกระทำของตนเองขึ้นมา เพราะคิดว่าการด่าเกริดน่ะมันจะช่วยให้อายุมันยืนยาวไปอีก 20 ปีแน่นอนเลย “ไวเคานต์เดลลัวและเคานต์คอลลิน่าถูกลอบสังหารแล้ว!” เนื่องจากความโกลาหลที่เกิดขึ้นอย่างถึงที่สุด ทำให้เหล่าผู้นำของจักรวรรดิไม่สามารถควบคุมกองทหารได้อย่างที่ควรจะเป็น ข่าวที่ว่าเหล่าขุนนางถูกลอบสังหารกระจายไปทั่วราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนและทำให้เหล่าทหารพากันเสียขวัญ “เอ๊ะ?” กลุ่มของเชย์เองก็พากันสงสัยเช่นกัน นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้เป็นคนฆ่าไวเคานต์เดลลัวและเคานต์คอลลิน่าเลย เหนือสิ่งอื่นใด ทั้งคู่คือเป้าหมายที่กลุ่มของเชย์ไม่สามารถลอบสังหารได้ด้วยความสามารถในปัจจุบันของพวกเขาเอง “...หรือว่าจะเป็น 'เฟคเกอร์' (Faker)?” “คงไม่มีใครอื่นนอกจากเฟคเกอร์แล้วล่ะ” “น่ากลัวชะมัด...” “ดูสิ สัตว์ประหลาดที่เก่งที่สุดของกิลด์โอเวอร์เกียร์คือเฟคเกอร์ ไม่ใช่เกริดหรอกนะ ถ้าเฟคเกอร์เป็นศัตรูกับกิลด์โอเวอร์เกียร์ล่ะก็ เกริดน่ะคงถูกลอบสังหารไปหลายร้อยรอบแล้วมั้ง” “...” กลุ่มของเชย์ก็มาถึงจุดที่พวกเขาคิดว่าตนเองน่ะตัดสินใจถูกแล้วที่ยอมรับงานของเกริด เหนือสิ่งอื่นใด หากพวกเขาปฏิเสธคำร้องขอของเกริดแล้วได้รับคำสั่งประหารขึ้นมาล่ะ? พวกเขาคงต้องเลิกเล่นเกมนี้ไปถาวรเลยจริงๆ *** ณ โรงตีเหล็กในเมืองไรน์ฮาร์ด เกริดได้ใช้งานทักษะ 'การสรรสร้างของช่างตีเหล็กในตำนาน' (Legendary Blacksmith’s Creation) อีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้ใช้มานาน ข้างๆ ของเขามีเหล่าช่างตีเหล็กจากทวีปตะวันออกและ 'แพนเมียร์' (Panmir) คอยอยู่เคียงข้าง เขาตั้งใจที่จะขอคำแนะนำจากพวกเขาในตอนที่จะสร้างไอเทมชิ้นใหม่ขึ้นมา [ไอเทมที่คุณต้องการสร้างคืออะไร?] “ปืนใหญ่ (Cannon)” ถูกต้องแล้ว เกริดวางแผนที่จะสร้างอาวุธสำหรับชิงชัยในศึกสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดขึ้นมา เขาจะผลิตพวกมันออกมาเป็นจำนวนมากแล้วนำไปติดตั้งไว้ทั่วทั้งอาณาจักร เขาตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่าจะต้องชนะสงครามกับจักรวรรดิครั้งนี้ให้ได้โดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ประสบการณ์จากการสร้างปืนใหญ่ที่ใช้ในการแข่งขันนานาชาติครั้งที่ผ่านมาช่วยเขาได้มากเลยทีเดียว