ณ เมืองท่ากาเลสต์ กองทัพจักรวรรดิกำลังเตรียมการออกเดินเรือผ่านเส้นทางในทะเลแดงที่เกรนฮาลทิ้งไว้ให้ เอิร์ลบาเก็ตเดินไปมาท่ามกลางเหล่าทหารที่กำลังวุ่นวาย “ถุงแป้งแค่สามถุงเองเรอะ? ไอ้พวกสวะเอ๊ย! พวกแกยังกล้าเรียกตัวเองว่าทหารของจักรวรรดิอยู่อีกเหรอ?! ด้วยพละกำลังและความกระตือรือร้นแค่นี้จะไปปกป้องประเทศได้ยังไง? เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว! พ่อแม่พวกแกคงลำบากแย่ที่มีลูกแบบนี้!” “...!” เอิร์ลบาเก็ตขึ้นชื่อเรื่องระเบียบวินัยทหารมานานแล้ว แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาด่าทอทหารที่กำลังทำงานได้ดีแบบนี้ แถมตอนนี้เขายังลามปามไปถึงพ่อแม่? พวกทหารต่างตกใจและเสียความรู้สึกอย่างมาก ทหารเหล่านั้นที่กำลังทำงานหนักเพื่อเตรียมการเดินทางต่างสูญเสียกำลังใจเมื่อได้ยินคำด่าทอของเอิร์ลบาเก็ตที่ยังคงพ่นออกมาไม่หยุด ส่งผลให้ประสิทธิภาพการทำงานโดยรวมลดลง มาร์ควิสฟุลบาสรีบวิ่งมาทันทีที่ได้ยินข่าวและพยายามห้ามปรามเอิร์ลบาเก็ต “ข้าเข้าใจว่าท่านกำลังร้อนใจ แต่ก็ควรทำแต่พอดี ทำไมท่านถึงเอาแต่ด่าทอทหารที่ทำงานได้ดีแทนที่จะชมเชยพวกเขาล่ะ?” “ตลกสิ้นดีที่พวกเขาปฏิกิริยาแบบนี้เพียงเพราะโดนตะคอก! ท่านคิดว่ามันสมเหตุสมผลแล้วหรือที่คนที่สาบานว่าจะเสียสละตนเองเพื่อชาติ กลับทนคำด่าทอเพียงเล็กน้อยไม่ได้?! มาร์ควิสฟุลบาส ท่านนั่นแหละที่เป็นปัญหา! ใครต่อใครต่างก็ลับหลังว่าท่านน่ะอ่อนไหวต่อกระแสสังคมและไม่มีกระดูกสันหลัง! มีข่าวลือด้วยซ้ำว่านั่นเป็นผลกระทบมาจากเหตุการณ์ความรุนแรงในครอบครัวตอนที่ท่านยังเด็ก!” “วะ-ว่าไงนะ?” แววตาของมาร์ควิสฟุลบาสหม่นลง การที่เอิร์ลบาเก็ตขึ้นเสียงใส่เขานั้นเป็นเรื่องรอง แต่ตระกูลของมาร์ควิสฟุลบาสนั้นขึ้นชื่อเรื่องความใจดีและโอบอ้อมอารีมาโดยตลอด เรื่องความรุนแรงในครอบครัวอะไรนั่นไม่มีอยู่จริง ทว่ากลับมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าเขาเป็นเหยื่อของเรื่องพรรค์นั้น...? นี่มันเป็นการหยามเกียรติพ่อแม่และทั้งตระกูลของเขาชัดๆ “ท่านบังอาจ...! ท่านกล้าพูดแบบนี้เชียวรึ?!” มาร์ควิสฟุลบาสที่มักจะมีท่าทีสง่างามต่อหน้าลูกน้องเสมอถึงกับระเบิดโทสะออกมา เขากตะโกนพร้อมกับกระทืบเท้า “ใครมันบังอาจแพร่ข่าวลือเช่นนี้?” “...ข้าบอกท่านไม่ได้หรอก ต่อให้มีดาบจ่อคอ ข้าก็ไม่มีวันบอกว่าใครเป็นคนพูด ข้าไม่ใช่คนไร้ยางอายที่จะหักหลังเพื่อนร่วมงาน แต่การกระทำที่ดูหมิ่นผู้บังคับบัญชาและทำลายตำแหน่งของท่านนั้นไม่ต่างจากการกบฏ ข้าจะบอกใบ้ให้เพื่อเห็นแก่ความภักดี... คนที่พูดน่ะ คือหนึ่งในบรรดาเอิร์ลนี่แหละ” “เอิร์ล...? พวกเอิร์ลรึ!! ข้า...! ข้าอุตส่าห์ทำดีมาตลอด แต่ตอนนี้พวกมันกลับคิดจะแทงข้างหลังข้าอย่างนั้นเรอะ?!” ลำคอของมาร์ควิสฟุลบาสแดงก่ำด้วยความโกรธขณะที่เขาเดินโซเซออกไปจากจุดนั้น ทหารคนหนึ่งเดินเข้าไปหาเอิร์ลบาเก็ต ซึ่งตอนนี้ดูแก่ลงไปถึง 10 ปี ชายคนนั้นมีชื่อว่าเซรัน และเขามีทักษะ ‘ปลอมตัว’ (Disguise) “ทำไมคุณถึงไม่เว้นว่างสักวันเลยล่ะ? มันสุดยอดจริงๆ” “...ผมก็ไม่ได้รู้สึกดีนักหรอก แต่มันเป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำ” “แต่ดูเหมือนคุณจะสนุกกับมันนะ...” “...” เอิร์ลบาเก็ตมองเซรันด้วยท่าทีอยู่ไม่สุข หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งคือ ฮูรอยอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เขาก็ยั้งปากไว้ ระยะเวลาของทักษะปลอมตัวคือสามวัน หากไม่มีความช่วยเหลืออย่างแข็งขันจากเซรัน ฮูรอยคงไม่สามารถดำเนินภารกิจลอบเร้นนี้มาได้ไกลขนาดนี้ เซรันยิ้ม “ยังไงซะ มันก็น่าตื่นเต้นและสนุกดี ผมอยากให้มันเป็นการผจญภัยที่แท้จริงแบบนี้แหละ ดีนะที่ผมเชื่อฟังยูเฟมิน่าแล้วตามคุณมา” “...” ฮูรอยแทบจะตายเพราะความประหม่า เขาฝันว่าตัวเองถูกจับและถูกประหารไปไม่ต่ำกว่า 10 ครั้งแล้ว แต่นี่คือความเสี่ยงที่เขาต้องแบกรับเพื่อเกริด ‘เราต้องหาเส้นทางให้ได้เร็วที่สุด... แต่มาร์ควิสฟุลบาสไม่เปิดช่องว่างให้เราเลย’ *** “พอนึกถึงเรื่องนี้แล้ว รู้สึกแย่ชะมัด” สามวันผ่านไปนับตั้งแต่กองทัพจักรวรรดิถอยทัพไปโดยไม่เหลียวหลัง สมาชิกโอเวอร์เกียร์ต่างพากันยกย่องเหล่าทหารที่ตรากตรำในช่วงสงคราม ปลอบโยนประชาชน และอุทิศตนให้กับการฟื้นฟูเรย์ดัน พวกเขาควรจะต้องเข้าร่วมการสำรวจโบราณสถานเทพสงคราม แต่พวกเขาจะมีปัญญาไปแทรกแซงจักรวรรดิได้หรือ? พวกเขาจำเป็นต้องทำ จะปล่อยให้จักรวรรดิผูกขาดโบราณสถานไม่ได้ ทว่าพวกเขาก็ยังไม่มีเส้นทาง การค้นหาโบราณสถานเทพสงครามไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาจึงต้องมุ่งเน้นไปที่การสะสมพลังในขณะที่จักรวรรดิอยู่ในกระบวนการสำรวจโบราณสถาน เหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์ที่แลกเปลี่ยนข้อมูลกันในขณะที่ออกวิ่งวุ่นตลอดสามวัน จู่ๆ ก็เกิดโทสะขึ้นมา พวกเขาเสี่ยงชีวิตในสงครามกับจักรวรรดิ ทุ่มเททุกอย่างลงไป ทว่าสำหรับจักรวรรดิแล้ว สงครามกับพวกเขากลับเป็นเพียงแค่ของแถม ทันทีที่พวกนั้นค้นพบโบราณสถาน ก็จากไปโดยไม่แม้แต่จะมองกลับมา ตอนนี้เหลือเพียงทะเลทรายที่ว่างเปล่า พื้นที่อันว่างเปล่าที่กองทัพจักรวรรดิทิ้งไว้นั้นถือเป็นความอัปยศอย่างยิ่ง “ไอ้พวกหมา XX” คัตสึ นักรบคลั่งโลหิต—ผู้เล่นชาวญี่ปุ่น—สบถออกมาในสไตล์เกาหลี คำด่าในภาษาญี่ปุ่นที่เขารู้จักไม่มีคำไหนจะเหมาะสมไปกว่าคำในภาษาเกาหลีอีกแล้ว “ฉันโกรธจริงๆ นะ” คัตสึทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ “...” ในสถานที่ที่เกริดและ 10 ผู้ช่วยสร้างชาติมาชุมนุมกัน ไม่มีใครหยุดคัตสึได้เมื่อเขาลืมมารยาทและระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง จำนวนศัตรูที่คัตสึสังหารในระหว่างสงครามคือ 4,891 คน เขาต่อสู้กับศัตรูที่มุ่งหน้าสู่เรย์ดันและยอมสละชีวิตไปถึงสามครั้ง เขาสามารถสร้างความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าใครๆ โดยการแสดงพละกำลังในการรบขนาดใหญ่ ในอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ เขาได้รับความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งเป็นครั้งแรก และสำหรับเขาแล้ว ที่นี่คือองค์กรที่ดีที่สุดในโลก เขาภูมิใจกับมันมาก และเขาไม่ได้อยากจะเสียสละอะไรเลย ทว่า... ทว่า...! “ไอ้พวก XX นั่นไม่ได้เอาจริงงั้นเหรอ? การต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายของเรามันคงจะดูน่าตลกและไร้ค่ามากสินะ? หือ? คุโซะ! คุโซะ! คุโซ๊!!!” (บ้าเอ๊ย) คัตสึทุบโต๊ะกลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่สามารถควบคุมความโกรธได้จนกระทั่งโต๊ะกลมพังลงไปครึ่งหนึ่ง “ฉันขอโทษ” คนอื่นๆ ใน 10 ผู้ช่วยสร้างชาติต่างก็รู้สึกไม่ต่างจากคัตสึ ดังนั้นจึงไม่มีใครห้ามเขา “ฉันขอโทษ” เกริดหยุดคัตสึ จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะอย่างลึกซึ้งให้กับเพื่อนพ้องทุกคน “ฉันมันไร้ความสามารถ ฉันยังขาดตกบกพร่อง ทำให้อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ต้องลงเอยแบบนี้ เพราะอย่างนั้นจักรวรรดิถึงได้นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ” ไม่มีการเสแสร้งใดๆ เหล่า 10 ผู้ช่วยสร้างชาติรู้จักเขาดีทุกอย่าง พวกเขาคือเพื่อนแท้ที่ร่วมแบ่งปันความทรงจำและความรู้สึกนึกคิดกันมามากมาย ไม่ใช่คนที่เขาต้องมานั่งเสแสร้งด้วย ดังนั้นเขาจึงขอโทษอย่างจริงใจ “ในวันที่ฉันได้รับเชิญจากจักรวรรดิ ฉันควรจะแสดงด้านที่ทรงพลังกว่านี้ให้พวกนั้นเห็น เรื่องพวกนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้” เหล่าผู้เล่นต่างยกย่องเกริดว่าเป็นจุดสูงสุด แต่จริงๆ แล้วเขายังขาดอะไรไปอีกมาก เขายังอ่อนแอเกินไป เกริดเคยถูกกดดันด้วยจิตวิญญาณของ 7 ดยุค นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขากลายเป็นเป้าหมายที่ดูง่ายในสายตาพวกนั้น “ทันทีที่จักรวรรดิประกาศสงคราม ฉันควรจะหารือกับพวกนายและเตรียมพร้อมสำหรับทุกตัวแปร ถ้าฉันทำแบบนั้น เราคงหลีกเลี่ยงความเสียหายไปได้มาก แต่ฉันกลับไม่ได้ทำ” เขาสควรจะตรวจสอบสภาพอาวุธของทหารและสร้างอาวุธให้มากกว่านี้ ทว่าเขากลับไม่เข้าใจแนวคิดของสงครามและสร้างเพียงแค่ดาบและชุดเกราะ ซึ่งนั่นคือความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุด ในการรบขนาดใหญ่ สภาพอาวุธของทหารไม่ใช่ปัจจัยที่สำคัญที่สุด มันจะดีกว่าถ้าเขามุ่งเน้นไปที่การเสริมพลังอุปกรณ์ของ 10 ผู้ช่วยสร้างชาติ ซึ่งมีความสามารถในการสังหารศัตรูได้เป็นพันคน แต่เกริดกลับโลภ ในขณะที่เขาอยู่ในโรงตีเหล็ก เขามัวแต่คิดว่าการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นนั้นดีกว่า และบางครั้งก็เมินเฉยต่อเพื่อนพ้อง และนี่คือผลลัพธ์ เพื่อนพ้องที่เชื่อใจเขาและเลือกวัตถุดิบในการผลิตเป็นรางวัลจากการแข่งระดับนานาชาติ—ส่วนใหญ่กลับหยุดนิ่งอยู่กับที่และต้องเสียสละอย่างมากในช่วงสงครามกับจักรวรรดิ “...ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง” “จู่ๆ พูดอะไรออกมาน่ะ? นายโดนธนูยิงเข้าที่หัวหรือไง?” มันเกิดขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังสับสนกับเกริดที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา “ทำไมถึงเป็นความผิดของนายล่ะ? มันเป็นความผิดของพวกเราเองต่างหากที่ไม่แข็งแกร่งเท่านาย” จิชูค่าลุกพรวดขึ้นและพ่นคำพูดออกมาอย่างเย็นชา “ไอ้พวกที่คิดว่าเกริดผิดก็ก้าวออกมา ฉันจะฆ่ามันให้หมด” คำพูดของเธอไม่ได้มาจากเพียงอารมณ์ชั่ววูบ จิชูค่าสามารถจับใจความสถานการณ์ได้เยือกเย็นกว่าใครและยอมรับมันได้ “โดยเฉพาะพวกจากกิลด์เซดาก้า พวกนายควรจะขอโทษเกริดซะ ฉันเคยคิดว่าตัวเองรวบรวมกลุ่มอัจฉริยะเอาไว้ แต่ตั้งแต่ที่ได้อยู่กับเกริด เราเคยช่วยอะไรเขาบ้างไหม? มีแต่เขาที่ช่วยเรามาตลอด!” เพล้ง! จิชูค่าต่างจากคัตสึ แทนที่จะเป็นโต๊ะ เธอเล็งไปที่หน้าต่างกระจกที่มีราคาแพงและแตกง่ายกว่า ไม่ใช่แค่บานเดียว ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน เธอทำลายหน้าต่างบานแล้วบานเล่าซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งมีสายลมพัดผ่านเข้ามาในห้องประชุม “ดูสิ ไม่มีใครพูดออกสักคำ เกริด มันไม่ใช่ความผิดของนาย มันเป็นปัญหาของพวกเราเองที่ไร้ความสามารถมากกว่าที่นายคาดไว้” จิชูค่าทำลายหน้าต่างบานสุดท้ายก่อนจะยิ้มและปัดผมไปข้างหลัง เส้นผมอันเงางามของเธอเจิดจ้าดุจแสงอาทิตย์ขณะที่มันพาดลงบนกระดูกไหปลาร้าและทรวงอกอันงดงาม “...” จิชูค่าดูสง่าผ่าเผยกว่าใครๆ ยูรารู้สึกอิจฉาจิชูค่าที่สามารถตักเตือนทุกคนและปลอบโยนเกริดได้ ยูราเข้าร่วมกิลด์โอเวอร์เกียร์ช้ากว่าจิชูค่า เธอจึงไม่สามารถปกป้องเกริดได้อย่างออกนอกหน้าเหมือนอีกฝ่าย ระยะเวลาที่ยูราเป็นสมาชิกนั้นสั้นเกินกว่าที่เธอจะตำหนิเพื่อนร่วมงานได้ ยูรากำหมัดแน่น แววตาสั่นไหวขณะที่มองสลับไปมาระหว่างจิชูค่าที่ดูทะนงตนกับเกริดที่มีท่าทางเหม่อลอย ‘หรือที่คุณยองอูเลี่ยงที่จะตอบคำสารภาพของฉัน เป็นเพราะว่า...’ ...เขารู้สึกดึงดูดใจต่อจิชูค่ามากกว่ายูราหรือเปล่า? ไม่ใช่เพราะความต่างของขนาดหน้าอก แต่เป็นความต่างของหัวใจ แม้เธอจะเป็นผู้หญิงด้วยกัน แต่เธอก็ยังคิดว่าจิชูค่านั้นเท่มาก จิชูค่าจะดูเจิดจ้าเพียงใดในสายตาของเกริดที่อยู่กับเธอมาตั้งแต่สมัยกิลด์เซดาก้า? เลาเอลที่เงียบมาตลอดการประชุม จู่ๆ ก็พึมพำกับตัวเอง “คุคุคุ... นี่แหละ แบบนี้แหละ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยทีเดียว” สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เขา เขาเชิดคางขึ้นจนสุด เผยให้เห็นฟันขาวขณะที่ยิ้มกว้าง “ฉันได้เส้นทางไปโบราณสถานเทพสงครามมาจากฮูรอยแล้ว ในเมื่อพวกเราอยู่ที่นี่กันครบแล้ว มาตั้งทีมสำรวจกันเถอะ” เลาเอลไม่ได้สนใจผลกระทบของสงครามหรือทัศนคติที่หยิ่งยโสของจักรวรรดิ เขาเพียงแค่สนใจในโบราณสถานทางประวัติศาสตร์เท่านั้น หากความเชื่อใจที่ 10 ผู้ช่วยสร้างชาติมีต่อเลาเอลไม่ลึกซึ้งพอ พวกเขาคงจะเข้าใจผิดว่าเขาไม่เข้าใจความรู้สึกของคนอื่นเพราะเขาไม่ได้เข้าร่วมรบโดยตรงหรือไม่ได้เสียสละอะไร ทว่า 10 ผู้ช่วยสร้างชาติเชื่อมั่นในตัวเลาเอล พวกเขารู้ดีว่าเขานั้นเหนื่อยยากกว่าใครเพื่อนอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นทุกคนจึงรอฟังคำพูดต่อไปของเลาเอล อัจฉริยะผู้สร้างและนำพาอาณาจักรโอเวอร์เกียร์มาพร้อมกับเกริดกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? ท่ามกลางความเงียบ เลาเอลเอ่ยคำพูดที่ปลุกความหวังของทุกคนขึ้นมา “ทันทีที่โบราณสถานปรากฏขึ้น จักรวรรดิก็ถอนทัพออกไปโดยไม่ลังเล นี่สื่อถึงบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ อย่างแรกเลยคือ จักรวรรดิไม่ได้อยากจะรบกับอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ตั้งแต่แรกแล้ว” “อะไรนะ...? จักรวรรดิไม่อยากทำสงครามกับพวกเรางั้นเหรอ?” “ใช่ เราต้องตีความว่านั่นคือเหตุผลที่จักรวรรดิจากไปโดยไม่ทิ้งกองกำลังรักษาการณ์ไว้แม้แต่นิดเดียวในนาทีที่มีข้ออ้างที่สมเหตุสมผลปรากฏขึ้นมา” เลาเอลหันไปมองเมอร์เซเดสที่กำลังอารักขาเกริดอยู่ “บางที... ตั้งแต่ตอนที่จักรพรรดิส่งเมอร์เซเดสมา...” ความคิดของจักรพรรดิถูกจำลองขึ้นในหัวที่หมุนวนอย่างรวดเร็วของเลาเอล “จักรพรรดิน่าจะอยากเป็นพันธมิตรมากกว่าเป็นศัตรูกับอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ สงครามครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความต้องการของจักรพรรดิเอง” แวนท์เนอร์ที่นั่งฟังอยู่เกาศีรษะล้านของเขา “แล้วไงล่ะ? จักรพรรดิอยากอยู่ข้างเดียวกับพวกเรางั้นเหรอ?” “ใช่ ถ้าจะพูดให้ถูกคือ พวกเขาปรารถนาในตัวเกริด ดูเหมือนจักรพรรดิจะมองไปยังโลกที่กว้างใหญ่กว่าการรวมทวีปตะวันตกและเป็นกบในกะลา” “โลกที่กว้างใหญ่กว่า? หมายถึงการรุกคืบไปยังทวีปตะวันออกงั้นเหรอ?” “ก็น่าจะใช่ ทว่ามีขุนนางจำนวนมากที่เรียกร้องให้เราถูกลงโทษจากเหตุการณ์เนตรปีศาจ บีบให้จักรพรรดิเข้าสู่สภาวะจำยอมจนต้องประกาศสงคราม” “หืมม...” ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงัน ความโปรดปรานของจักรพรรดิ... นี่ถือเป็นข่าวดี ในความเป็นจริงแล้ว สงครามกับจักรวรรดิไม่ได้ให้ผลดีต่ออาณาจักรโอเวอร์เกียร์เลย ด้วยความต่างของกำลังรบที่มหาศาล ยิ่งสงครามยืดเยื้อ อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ก็ยิ่งมีโอกาสที่จะสูญเสียทรัพยากรจนหมดสิ้น ต่อให้อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ชนะก็ยังมีแต่ความสูญเสีย หากพวกเขาชิงดินแดนของจักรวรรดิมาได้ การส่งกำลังไปป้องกันดินแดนเหล่านั้นก็เป็นเรื่องที่เกินจริง ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีสิ่งที่สำคัญที่สุด... ‘เกริดไม่เคยบอกว่าอยากเป็นจักรพรรดิ’ ใช่แล้ว เกริดไม่ได้ละโมบในบัลลังก์จักรพรรดิ มันเป็นเรื่องธรรมชาติ ขนาดบทบาทราชาเขายังแทบจะรับมือไม่ไหว แล้วเขาจะเป็นจักรพรรดิได้อย่างไร? ทุกอย่างต้องมีลำดับขั้นตอน และฐานะจักรพรรดิในปัจจุบันเป็นสิ่งที่เกริดยังไม่สามารถจัดการได้ จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสู้รบและเอาชนะจักรวรรดิ “ทีมสำรวจควรจะเป็นกลุ่มคนจำนวนน้อยที่เปี่ยมไปด้วยคุณภาพ ด้วยลักษณะของโบราณสถาน เลเวลของมอนสเตอร์จะสูงมาก และผู้เล่นระดับกลางคงช่วยอะไรไม่ได้นัก” เลาเอลพูดต่อ “เรายังต้องเตรียมตัวสำหรับกรณีที่มีคนลอบมากัดที่หลัง ดังนั้นเราต้องทิ้งขุมกำลังที่เพียงพอไว้ที่อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ด้วย” “แล้วนายจะส่งใครไปล่ะ?” “ราชาเกริดและ 10 ผู้ช่วยสร้างชาติ” “พวกเราทุกคนเลยเหรอ?” “ใช่ เราต้องตอบโต้ด้วยการส่งคนเก่งที่สุดไป นอกจากนี้ จะมีฮูเร็นต์ไปด้วย” พีคซอร์ดที่เหม่อลอยมาตลอดสามวันหลังจากปรับตัวไม่ทันกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว จู่ๆ ก็ลุกขึ้น “งั้นก็ไปกันเลย!” น่าตื่นเต้นชะมัด นานมากแล้วที่เกริดและ 10 ผู้ช่วยสร้างชาติได้ตั้งปาร์ตี้ร่วมกัน และการมีมาสเตอร์แห่งออร่าอยู่ด้วยก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก “ถ้าเราใช้โอกาสนี้กำจัดพวกดยุคและแย่งชิงสมบัติมาได้ มันก็เหมือนการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว” เฟเกอร์พึมพำ “ไอ้พวกสารเลวจักรวรรดิ ฉันจะฆ่าพวกมันให้หมด” คัตสึตอบกลับ เลาเอลปรามพวกเขา “ไว้ไปถึงแล้วค่อยดูสถานการณ์กันอีกที” ในขณะเดียวกัน ณ ทุ่งนาของเมืองเรย์ดัน... “ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ...” ฮูเร็นต์ที่ถูกเรียกตัวมาในระหว่างที่กำลังทำนาถอนหายใจออกมา ทำไมเกริดถึงอยากพาคนอ่อนแออย่างเขาไปยังโบราณสถานที่มีความยากระดับสูงกันนะ? เขาสงสัยเหลือเกินว่าสติปัญญาของเลาเอลคงจะลดน้อยถอยลงไปเสียแล้ว