แก้มแดงระเรื่อและดวงตาลุ่มลึกเปี่ยมเสน่ห์ท้าทาย ผิวพรรณสีม่วงที่เปิดเปลือยจนเกินงามนั้นฉ่ำวาวเย้ายวน หางซึ่งทอดออกมาจากช่วงสะโพกเคลื่อนไหวอย่างมีจริตจะก้าน—องค์ประกอบทั้งหมดแผ่กำจายกลิ่นอายแห่งความหฤหรรษ์อย่างรุนแรงจนยากจะหาจุดวางสายตา เกริดถึงกับลอบกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวเมื่อแรกเห็นเหล่าซัคคิวบัส ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว “โอ้ตายจริง พี่ชายคนนี้ช่างหล่อเหลา~” บทสนทนาแสนดาษดื่นชวนให้นึกถึงฉากในภาพยนตร์เกรดบี ร่างกายที่บิดเร้าของเหล่าซัคคิวบัสยิ่งสร้างความผิดหวังระลอกใหญ่ให้แก่เกริด ‘เสียดายหน้าตาหมดจดเสียจริง’ ซัคคิวบัสคือเผ่าพันธุ์ที่ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยใบหน้าและเรือนร่าง พวกหล่อนจำต้องหลอกล่อมนุษย์เพื่อดูดกลืนพลังงาน ด้วยเหตุนี้จึงภาคภูมิใจในรูปลักษณ์อันงดงามของตนเป็นธรรมดา ทว่าเสื้อผ้าและการกระทำอันยั่วยวนกลับทำให้พวกเธอดูไม่ต่างจากโสเภณีราคาถูก เกริดรู้สึกหนักใจ ‘ไม่น่าจะพาไปด้วยได้’ ภาพลักษณ์ที่อุตส่าห์สร้างมาคงต้องพังทลาย ‘ฉันเพิ่งได้รับโหวตให้เป็นบุคคลที่นักเรียนประถม มัธยมต้น และมัธยมปลายของเกาหลีเคารพมากที่สุดนะเฟ้ย ถ้าพาผู้หญิงเปลือยๆ พวกนี้ไปไหนมาไหนด้วย...’ ยูราเอ่ยกับเกริดผู้กำลังกังวล “ในบรรดามอนสเตอร์เลเวลต่ำกว่า 420 ไม่มีตนใดทรงพลังและสารพัดประโยชน์เท่าซัคคิวบัสอีกแล้วค่ะ” มันคือคำยืนยัน เกริดเชื่อคำพูดของเธออย่างสนิทใจ เพราะไม่มีใครรู้จักระบบนิเวศของนรกได้ดีไปกว่าเธออีกแล้ว แต่กระนั้น— “ถ้าฉันพาสาวๆ กลุ่มนี้ไปไหนมาไหนด้วย ฉันจะไม่ถูกมองว่าเป็นพวกแรปเปอร์อเมริกันหรือไง?” “นั่นเป็นคำพูดที่มีอคตินะคะ หากคุณกังวลเรื่องการแต่งกายของซัคคิวบัส ก็ไม่จำเป็นต้องห่วง ปัญหานี้จะหมดไปเพียงแค่ให้พวกเธอสวมเสื้อคลุม” “พวกเธอใส่เสื้อผ้าได้ด้วยเหรอ?” “พวกเธอสวมใส่ไอเท็มที่มีค่าสถานะไม่ได้ แต่สามารถสวมใส่ไอเท็มคอสเพลย์ธรรมดาได้ค่ะ” “อา...” เขาพลันนึกถึงหูกระต่ายที่เนียงมองมอบให้โนเอ้ เกริดเริ่มคล้อยตาม แต่แล้วคำถามใหม่ก็ผุดขึ้น “แล้วพวกเธอจะล่อลวงคนอื่นได้ยังไงถ้าใส่เสื้อผ้า? พวกเธอต้องเปิดเผยร่างกายเพื่อยั่วยวนไม่ใช่เหรอ” “ผลของทักษะ ‘ลุ่มหลง’ ของซัคคิวบัสจะทำงานผ่าน ‘เสียง’ ค่ะ ผลทางสายตาเป็นเพียงแนวคิดที่ช่วยเสริมกับเป้าหมายจำนวนมากเท่านั้น ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือมอนสเตอร์ก็จะถูกสะกดได้เหมือนกัน” “อย่างนี้นี่เอง” นี่คือเหตุผลที่เธอบอกให้เขาป้องกันเสียง เกริดพยักหน้าพลางรู้สึกโล่งใจ บัดนี้ความกังวลไร้สาระได้ถูกคลี่คลาย ในขณะเดียวกัน เหล่าซัคคิวบัสยังคงยั่วยุเกริดไม่เลิก “พี่ชาย เป็นนกเขาไม่ขันหรือไง?” “เห็นพวกเราแล้วทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาเลยล่ะ?” “อืม...” เกริดไม่สนใจคำเยาะเย้ยและจมดิ่งสู่ภวังค์ความคิด ‘พื้นฐานของการฝึก...’ เป้าหมายที่ต้องการฝึกจะต้องมีพลังชีวิตเหลือน้อย ยิ่งโจมตีจนเป้าหมายปางตายเท่าไหร่ โอกาสสำเร็จในการฝึกก็จะยิ่งเพิ่มสูงขึ้น เป็นไปไม่ได้ที่เกริดจะไม่รู้ข้อมูลซึ่งกลายเป็นสามัญสำนึกไปแล้วนี้ ‘ควรจะสู้เพื่อวัดระดับก่อนสินะ?’ เกริดชักดาบแห่งการรู้แจ้งและก้าวไปข้างหน้า ขณะที่ยูราถอยห่างออกไป “ไม่ต้องให้ช่วยหรือ?” ปีศาจผิวแดง ‘แกลนท์’ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง นรก—มันมีระบบนิเวศที่แตกต่างจากโลกมนุษย์โดยสิ้นเชิง และมนุษย์ก็ไม่สามารถแสดงศักยภาพทางกายภาพได้อย่างเต็มที่ อันที่จริง แม้แต่การหายใจก็ยังลำบาก ซัคคิวบัสแข็งแกร่ง แต่ยูรากลับปล่อยให้เกริดเผชิญหน้าตามลำพัง? ‘ปีศาจตัวจริง’ มันเกิดขึ้นในขณะที่แกลนท์ยิ้มกริ่ม เพราะคิดว่ายูราจงใจผลักเกริดไปสู่ความตาย... “พันธนาการ” “......!” เหล่าซัคคิวบัสที่กำลังร่ายรำยั่วยวนพลางขยับเข้าใกล้เกริด... “......!” แม้กระทั่งแกลนท์ผู้กำลังยิ้มอย่างชั่วร้ายยังต้องตกตะลึงภายใต้แรงกดดันมหาศาลจนร่างแข็งทื่อ ‘อะไรกัน?’ ดวงตาของแกลนท์สั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง เป็นเพราะพลังงานที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างและพันธนาการการเคลื่อนไหวของเขา ‘สถานะ’ ที่สัมผัสได้จากมหาปีศาจเพียง 10 ตนจากจำนวนมหาศาจมากมายที่เขาเคยพบเจอมานับพันปี บัดนี้กำลังกดทับร่างของเขาอยู่ เขาพยายามสงบมือที่สั่นเทาขณะจับจ้องไปยังเกริด ผู้ซึ่งกำลังเงื้อดาบใส่เหล่ามอนสเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ‘ไอ้... เจ้านี่มันตัวอะไรกัน?’ มนุษย์กลับมีสถานะสูงส่งถึงเพียงนี้? แม้แต่อเล็กซ์ที่ทำให้เหล่ามหาปีศาจหวาดกลัวก็ยังไม่ถึงขนาดนี้ แกลนท์รู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง “คลื่น” เกริดย่อตัวลงและก้าวเท้าเดียวทะลวงเข้าสู่ช่องว่างระหว่างปีศาจพร้อมกับปลดปล่อยพลังดาบ ร่างของเหล่าซัคคิวบัสที่ไม่สามารถขยับเขยื้อนถูกฉีกกระชาก โลหิตสาดกระเซ็น ภาพเหตุการณ์นั้นสงบนิ่งจนน่าขนลุก เหล่าซัคคิวบัสกรีดร้อง ชายผู้ไม่แยแสต่อเลือดที่สาดกระเซ็นบนใบหน้าตวัดดาบอีกครั้งไปยังซัคคิวบัสที่บาดเจ็บสาหัสที่สุด “ต่อเนื่อง” มันคือเพลงดาบที่รวดเร็วดุจสายฟ้า การโจมตีนับสิบครั้งเกิดขึ้นในชั่วลมหายใจเดียว ร่างของซัคคิวบัสถูกปกคลุมด้วยพลังดาบราวกับใยแมงมุม ดวงตาของเธอเบิกโพลง ชิ้นส่วนของเธอปลิวกระจายและกลายเป็นเถ้าถ่าน แกลนท์บังเกิดความมั่นใจ ‘ชัดเจนแล้วว่ามนุษย์ผู้นี้คือตำนาน’ เขาสามารถแสดงความสามารถในนรกได้แม้จะสูญเสียค่าสถานะไป นอกจากนี้ เขายังเทียบได้กับมหาปีศาจระดับสูง เป็นไปไม่ได้เลยที่ชายผู้นี้จะไม่ใช่ตำนาน ‘เขาคือตำนานอะไรกัน?’ บุคลิกของแกลนท์นั้นสุขุมรอบคอบอย่างยิ่ง ต่างจากปีศาจตนอื่น เขาข่มความก้าวร้าวและมองหาโอกาสที่ดีที่สุดเสมอ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ได้เข้าร่วมการบุกรุกหมู่เกาะเบเฮ็นเมื่อหลายร้อยปีก่อน เขาไม่รู้สึกถึงความจำเป็นในการยึดครองโลกมนุษย์และต้องแบกรับความเสื่อมถอยของความสามารถ นั่นหมายความว่าเขาไม่รู้จักเพลงดาบของแพ็กม่าหรือตัวตนของเกริด ในตอนแรก เพลงดาบของเกริดก็แตกต่างจากเพลงดาบของแพ็กม่ามากเกินไป มันมีประสิทธิภาพและน่าอัศจรรย์กว่ามาก ขณะเดียวกัน เกริดกำลังตื่นตระหนก ‘ทำไมเธอถึงตายล่ะ?’ ปัจจุบัน ค่าสถานะทั้งหมดของเกริดลดลง 20% เขาไม่ได้ใช้ทักษะบัฟใดๆ นอกจากนี้ เลเวลของซัคคิวบัสคือ 415 เขาคิดว่าการใช้เพลงดาบเดี่ยวสองกระบวนท่าก็น่าจะเหมาะสมแล้ว แต่ซัคคิวบัสกลับตายก่อนที่ท่าทางของ ‘ต่อเนื่อง’ จะจบลงเสียอีก ‘อา... ต่อเนื่องมันแรงเกินไป’ หากทุกการโจมตีเข้าเป้า ‘ต่อเนื่อง’ ในปัจจุบันก็มีพลังทำลายล้างสูงกว่า ‘สังหาร’ เสียอีก เกริดฟันใส่ซัคคิวบัสอีกตนที่ยังคงแข็งทื่ออย่างระมัดระวัง “กรี๊าาาาาก!” ซัคคิวบัสอีกตนสิ้นใจ ‘ร่างกายของพวกเธออ่อนแอเพื่อแลกกับความสามารถที่หลากหลายงั้นเหรอ?’ เกริดระมัดระวังมากขึ้น ซัคคิวบัสอีกตนหลุดจากการพันธนาการและเริ่มวิ่งหนี เขาไล่ตามไปและฟันเธอด้วยการโจมตีปกติ [คริติคอล!] [ผลของฉายา ‘สังหารในดาบเดียว!’ ถูกเปิดใช้งาน] [เป้าหมายเสียชีวิต!] “กรี๊ากกก!” ‘ให้ตายสิ อีกแล้วเหรอวะ’ เกริดผู้สิ้นหวังไล่ตามซัคคิวบัสอีกตนและโจมตีปกติใส่ [คริติคอล!] [ผลของฉายา ‘สังหารในดาบเดียว!’ ถูก...] [เป้าหมายเสียชีวิต!] “......” อัตราการติดคริติคอลสูงเกินไปแล้ว จะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เกริดผู้ทำอะไรไม่ถูกจำต้องเก็บดาบแห่งการรู้แจ้งและหยิบพลั่วออกมาแทน “ฮี๊! ไปให้พ้น! ไปให้พ้นนะ!” ดาบคือเครื่องมือที่เชี่ยวชาญในการฟัน ในขณะที่พลั่วคือเครื่องมือสำหรับสับเป้าหมาย มันอาจดูน่ากลัวกว่าขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่โดน เหล่าซัคคิวบัสจินตนาการถึงเครื่องมืออัปลักษณ์นี้ทะลวงกะโหลกของพวกเธอและหน้าซีดเผือดขณะแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง จากนั้นซัคคิวบัสที่มีปีกก็กะทันหันบินขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกเธอมีความสามารถทั้งเวทมนตร์ลุ่มหลงและการบิน และเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่มีความสามารถในการเอาชีวิตรอดสูงสุด ปัญหาก็คือเกริดก็บินได้เช่นกัน เขาต้านทานเวทมนตร์ลุ่มหลงและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าท่ามกลางสายฟ้าที่ล้อมรอบ “กรี๊าก!” ซัคคิวบัสอีกตนถูกพลั่วฟาดเข้าที่กลางหลังและกรีดร้อง โลหิตจำนวนมากสาดกระจายไปทั่วบริเวณ แกลนท์กางม่านเวทมนตร์เพื่อป้องกันเลือดที่ตกลงมาจากฟ้าและพึมพำ “อะไร... นี่มันตำนานที่ไม่เคยมีมาก่อนหรือไง?” มนุษย์ผู้นี้ถึงกับกล้าสังหารด้วยพลั่ว แม้แต่นักฆ่าปีศาจอเล็กซ์ผู้มีความแค้นฝังลึกต่อปีศาจก็ยังไม่โหดเหี้ยมถึงขนาดนี้ เป็นเพราะแนวโน้มของตำนานโดยพื้นฐานแล้วจะเอนเอียงไปทาง ‘ความดี’ อย่างไรก็ตาม เกริดกลับโหดเหี้ยมและแปลกประหลาดแม้กระทั่งสำหรับปีศาจ มันเหมือนกับการสังหารโดยธรรมชาติ ตัวตนของเขาเองก็แตกต่างจากตำนานทั่วไป แน่นอนว่ามันคือความเข้าใจผิด ตอนนี้เกริดไม่ได้มีความอาฆาตแค้นต่อเหล่าซัคคิวบัสเลย ตรงกันข้าม เขาหยิบพลั่วออกมาเพื่อหลีกเลี่ยงการฆ่าพวกเธอต่างหาก ‘เหนื่อยชะมัด’ เกริดถอดถุงมือว่องไวของอเล็กซ์ เกราะ และเครื่องประดับที่เพิ่มค่าสถานะและพลังโจมตีออก จากนั้นในที่สุดเขาก็สามารถลดพลังชีวิตของซัคคิวบัสตนหนึ่งลงจนเกือบตายได้สำเร็จ เกริดร่อนลงสู่พื้นพร้อมกับซัคคิวบัสผู้มีบาดแผลจากพลั่วทั่วทั้งร่าง จากนั้นเขาก็เปิดใช้งานรูนแห่งความตะกละทันที “พลังของเฮลเกา” เปลวไฟลุกโชนขึ้นราวกับเขาสองข้างบนหน้าผากของเกริด “เฮือก?!” แกลนท์และซัคคิวบัสหน้าซีดเผือด พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานของเฮลเกา เจ้าแห่งไฟนรกจากตัวเกริด ‘เขามีพลังของเฮลเกาได้อย่างไร?’ “ครอบงำ” เขาเพลิงใหญ่และแหลมคมขึ้น ซัคคิวบัสที่ถูกจับจ้องเขม็งไปยังดวงตาอันดุร้ายของเกริด และจิตวิญญาณของเขาก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในร่างของซัคคิวบัส ในเวลาเดียวกัน... [ผลของ ‘ครอบงำ’ ถูกกระตุ้น] [ท่านได้มอบพลังชีวิตของท่านให้แก่ ‘ซัคคิวบัสนรก’ เป็นอาหาร] [ท่านครอบงำ ‘ซัคคิวบัสนรก’ สำเร็จ!] หน้าต่างแจ้งเตือนปรากฏขึ้น ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ถึงสี่ครั้งติดต่อกัน [ท่านครอบงำ ‘ซัคคิวบัสนรก’ สำเร็จ!] [ท่านครอบงำ ‘ซัคคิวบัสนรก’ สำเร็จ!] [ท่านครอบงำ ‘ซัคคิวบัสนรก’ สำเร็จ!] “......?” เกริดผู้กำลังสับสนมองไปรอบๆ ซัคคิวบัสกลุ่มใหม่กำลังเข้ามาใกล้จากด้านบน พวกเธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ได้กลิ่นของมนุษย์และเข้ามาเหมือนไฮยีน่า แน่นอนว่าพวกเธอทุกคนมีพลังชีวิตเต็มเปี่ยม ซัคคิวบัสสามตนที่นำหน้าก็ได้รับอิทธิพลจาก ‘ครอบงำ’ และลงเอยด้วยการติดตามเกริดไปด้วย ‘ไม่จำเป็นต้องลดพลังชีวิตของพวกเธอก่อนก็ได้งั้นเหรอ?’ พลังของมหาปีศาจนั้นแตกต่างจากทักษะการฝึกทั่วไป เขาไม่คาดคิดว่าพลังของ ‘ครอบงำ’ จะมากมายถึงเพียงนี้ “ฮึก...” เกริดรู้สึกผิดเมื่อเห็นใบหน้าที่บวมช้ำของซัคคิวบัสที่เริ่มร้องไห้จากความเจ็บปวดของบาดแผล แปะ แปะ แปะ แกลนท์ปรบมือและพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ได้เรียนรู้จากมนุษย์ ภาพลักษณ์ของท่านในวันนี้เลวร้ายยิ่งกว่ามหาปีศาจเสียอีก เทพยาธานจะต้องโปรดปรานท่านอย่างแน่นอน ข้าต้องอุทิศตนเพื่อเรียนรู้จากท่าน” [ค่าความสัมพันธ์กับปีศาจพันปี ‘แกลนท์’ เพิ่มขึ้น 20] “คุณยองวูสุดยอดไปเลยค่ะ ฉันยังไม่สามารถเพิ่มค่าความสัมพันธ์กับแกลนท์ได้เลย” “......” มันเป็นคำชมอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เกริดกลับไม่รู้สึกดีเลย เกริดเหนื่อยล้าจากการต่อสู้สั้นๆ และนั่งลง เขากวักมือเรียกเหล่าซัคคิวบัสที่ยืนอยู่ห่างๆ “มานี่ก่อน มาทำงานได้แล้ว” “ค่ะ นายท่าน” “ท่านจะทำอะไรกับพวกเราก็ได้นะคะ ฮุฮุฮุ...” เหล่าซัคคิวบัสเดินเข้ามาอย่างยั่วยวน แต่เกริดไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ เป็นเพราะเหล่าซัคคิวบัสไม่กล้าปลดปล่อยพลังหยินใส่เกริด “เอ๊ะ?” ดวงตาของเกริดเบิกกว้างขณะตรวจสอบหน้าต่างสถานะของเหล่าซัคคิวบัส เป็นเพราะการมีอยู่ของทักษะ ‘ลุ่มหลง’ [ลุ่มหลง] [สะกดเป้าหมายได้สูงสุดแปดเป้าหมายและทำให้เป็นทาส] “มีสี่ตัวก็... 32 สิ...” ดูเหมือนว่าเขาจะมีสัตว์เลี้ยงมากกว่าเนียงมองเสียแล้ว เหลืออีกหนึ่งวันสำหรับการส่งผลงาน! ลิงก์กิจกรรมครบรอบ 6 ปี (วันสิ้นสุดการส่งผลงาน: 15 พฤศจิกายน)