บทที่ 96: การฝึกศิลปะการต่อสู้ของดเวย์น [ตอนที่ 3] ‘ข้าพเจ้าช่างเป็นครูฝึกที่ยอดเยี่ยมเสียจริง!’ ดเวย์นกล่าวชื่นชมตัวเองภายในใจ ‘เจ้าเด็กเหลือขอที่อ้างว่าเป็นอัจฉริยะจากวิหารนั่นที่กลายเป็นคนพิการไปก็เพราะมันไม่เอาไหนเองต่างหาก แต่เจ้าหนูคนนี้สิคือของจริง!’ ดเวย์นรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องเป็นอย่างมากเมื่อได้เห็นว่าวิลเลียมมีพัฒนาการก้าวหน้าไปไกลเพียงใดนับตั้งแต่เริ่มฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เขายังนึกอยากจะไปเจรจากับเซลีนเพื่อขอรับวิลเลียมเป็นศิษย์สายตรงของพวกเขาทั้งสองคนอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ ‘ไว้ข้าค่อยถามนางตอนที่พวกเรากลับไปถึงลอนท์ก็แล้วกัน’ ดเวย์นครุ่นคิด ‘ข้าแทบจะรอพาเจ้าหนูนี่ไปที่วิหารไม่ไหวแล้ว อยากจะรู้ซักหน่อยว่าถ้าเขาต้องประจันหน้ากับพวกที่หลงตัวเองว่าเป็นอัจฉริยะพวกนั้นจะเป็นอย่างไร แค่คิดข้าก็คันไม้คันมือไปหมดแล้ว’ หลังจากที่วิลเลียมเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมการออกหมัด นักบวชผู้นี้ก็ได้สอนเทคนิคการเตะในแบบฉบับของเขาให้ต่อ เด็กชายผมแดงมีความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้อย่างแรงกล้า นั่นทำให้เขาตั้งใจรับบทเรียนจากดเวย์นอย่างจริงจังในทุกขั้นตอน ดเวย์นอยู่ในอารมณ์ดีมากเสียจนหลังจากที่วิลเลียมฝึกฝนเทคนิคการเตะจนชำนาญแล้ว เขายังได้สอนวิชาฝ่ามือพิฆาตที่เน้นความรวดเร็วและพลิกแพลง ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงมากในการต่อสู้ระยะประชิดพิ่มเติมให้อีกด้วย เมื่อเสร็จสิ้นการฝึกฝนพื้นฐานของวิลเลียม เขาก็ยังแถมวิชา "เพลงพลองวานร" ให้เป็นของกำนัลพิเศษ เทคนิคนี้ดูภายนอกเหมือนกับการเล่นตลกหรือการแสดงเพื่อความบันเทิงเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อนำมาใช้จริง มันช่วยให้วิลเลียมสามารถเคลื่อนไหวและพลิกแพลงพลองไม้ของเขาเพื่อสร้างอาการบาดเจ็บสาหัสให้กับศัตรูได้ในยามที่พวกมันคาดไม่ถึง - “ย้าก!” วิลเลียมตะโกนก้องพร้อมกับใช้ลูกเตะด้านข้างเพื่อทำลายสมดุลของดเวย์น ทว่าฝ่ายหลังเพียงแค่ใช้เท้าของเขาปัดป้องและสลายแรงโจมตีของเด็กชายได้อย่างง่ายดาย วิลเลียมใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างยันพื้นเอาไว้ ก่อนจะรัวลูกเตะพายุหมุนเข้าใส่จนทำให้ดเวย์นต้องถอยร่นไปหลายก้าว เมื่อวิลเลียมฝึกฝนตามโปรแกรมจนครบถ้วน ดเวย์นก็ตัดสินใจว่าเด็กชายพร้อมแล้วสำหรับการต่อสู้จริง เขาใช้สมบัติวิเศษหลายชิ้นเพื่อสะกดระดับพลังและสมรรถภาพทางกายของตนเองลง เพื่อที่จะได้ประลองกับวิลเลียมและช่วยพัฒนาสัญชาตญาณการต่อสู้ให้กับลูกศิษย์ ในตอนนี้ พละกำลังกายของดเวย์นอยู่ในระดับเงินช่วงเริ่มต้น ในขณะที่ความสามารถในการต่อสู้ของวิลเลียมนั้นก้าวข้ามไปถึงระดับทองช่วงเริ่มต้นแล้ว แม้ว่าวิลเลียมจะมีระดับพลังที่สูงกว่าดเวย์นหนึ่งขั้นในการดวลกันครั้งนี้ แต่เด็กชายยังขาดประสบการณ์การต่อสู้ที่จะช่วยให้เขาเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ ด้วยการจู่โจมด้วยฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ดเวย์นก็ส่งร่างของวิลเลียมกระเด็นออกไปไกลหลายเมตรจากจุดที่เขายืนอยู่ เขาไม่ได้ตามเข้าไปโจมตีซ้ำ แต่รอให้เด็กชายตั้งหลักและฟื้นฟูสติกลับมาเสียก่อน “วิชากระเรียนเป็นสายตั้งรับ ไม่ใช่สายโจมตี” ดเวย์นเตือนสติ “ถึงแม้จะสามารถนำมาใช้ในการโจมตีได้ แต่เมื่อต้องรับมือกับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเจ้า มันจะดีที่สุดถ้าเจ้าเลือกใช้ความสามารถที่แท้จริงของวิชานี้ นั่นคือการตั้งรับ” “รับทราบครับอาจารย์สาม” วิลเลียมตอบกลับพร้อมกับวาดท่าร่างกระเรียนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง “ข้าจะจดจำคำสอนของท่านเอาไว้ครับ” ดเวย์นยิ้มออกมาและเริ่มเป็นฝ่ายเข้าโจมตีบ้าง ทั้งสองเข้าปะทะกันอีกครั้งด้วยหมัด ลูกเตะ และฝ่ามือที่แลกเปลี่ยนกันอย่างรวดเร็ว วิลเลียมถูกบีบให้ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาก็จะลุกขึ้นยืนใหม่ได้เสมอทุกครั้งที่ล้มลง จากวันเปลี่ยนเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เปลี่ยนเป็นเดือน ในที่สุดสไตล์การต่อสู้ของวิลเลียมก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ดเวย์นรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมากเพราะเด็กชายตัวน้อยคนนี้ทำได้เหนือกว่าความคาดหมายของเขามากนัก มันทำให้เขารู้สึกว่าการมีลูกศิษย์สักคนก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่แย่อะไรเลย ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ มีเด็กเพียงไม่กี่คนนักที่จะมีความสามารถยอดเยี่ยมได้เท่ากับวิลเลียม ‘ข้าหวังว่าเซลีนจะยอมรับคำขอของข้านะ’ ดเวย์นถอนหายใจ ‘บางทีข้าอาจจะใช้สมบัติวิเศษหรือของมีค่าไปติดสินบนนางก็ได้ ข้าอยากให้วิลเลียมมาเป็นศิษย์สายตรงของข้าจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ลูกศิษย์คนหนึ่งจะมีอาจารย์สองคนหรือมากกว่านั้น’ ในขณะที่ดเวย์นกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด วิลเลียมก็กำลังฝึกเดินด้วยมือไปรอบๆ ทะเลสาบ ถ้าหากโอลิเวอร์มาเห็นเขาในตอนนี้ คงจะต้องล้อเลียนเด็กชายและเรียกเขาว่าเป็นลิงตัวน้อยอย่างแน่นอน - เวลาหนึ่งปีผ่านไปในขณะที่วิลเลียมศึกษาอยู่ภายใต้การดูแลของดเวย์น นักบวชผู้นี้พึงพอใจกับการทำหน้าที่ของลูกศิษย์ชั่วคราวคนนี้เป็นอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเด็กชายจำเป็นต้องไปรับการฝึกฝนประเภทอื่นต่อ เขาคงจะยืนกรานให้วิลเลียมอยู่กับเขาเพื่อเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ในระดับที่สูงขึ้นไปอีก ในตอนนี้ ความสามารถในการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของวิลเลียมอยู่ในระดับทองแล้ว สิ่งที่ดเวย์นไม่รู้ก็คือ ในช่วงหนึ่งปีของการฝึกฝนอย่างเข้มงวดนี้ วิลเลียมได้ก้าวไปจนถึงเลเวลสูงสุดของอาชีพนักบวช (Monk) เป็นที่เรียบร้อยแล้ว วิลเลียมพยายามบรรลุความสำเร็จนี้ผ่านความเจ็บปวดและความทุกข์ยาก แม้ในช่วงเวลาพักผ่อน เขาก็ยังคงฝึกต่อยหินก้อนใหญ่ต่อไป หากไม่มีหินให้ต่อย เขาก็จะต่อยพื้นดินแทน น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเลื่อนระดับอาชีพนักบวชไปสู่ขั้นต่อไปได้เนื่องจากมีเงื่อนไขบางอย่าง วิลเลียมจำเป็นต้องไปเยี่ยมชมวิหารนักบวชและทำการอธิษฐานต่อเทพเจ้าก่อนที่อาชีพนี้จะสามารถอัปเกรดได้ ดเวย์นไม่ได้ตระหนี่ในการฝึกต่อยตีให้กับวิลเลียมเลย ทั้งสองประลองกันเกือบทุกวันหลังจากที่วิลเลียมเริ่มเชี่ยวชาญสไตล์การต่อสู้ของตนเองในระดับที่น่าพอใจ และด้วยการถูกดเวย์นทุบตีอยู่ฝ่ายเดียวเป็นประจำ สัญชาตญาณการต่อสู้ของเด็กชายผมแดงจึงพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด โอเวนช่วยให้เขาเพิ่มความทนทานของร่างกาย เทรนท์สอนให้เขาพัฒนาประสาทสัมผัสและการรับรู้ และดเวย์นก็ได้สอนศิลปะการต่อสู้ซึ่งรวมทุกอย่างที่เขาได้เรียนรู้เข้าด้วยกัน จนกลายเป็นสไตล์การต่อสู้ที่เหมาะสมกับตัวเขาที่สุด “แม้ว่าเจ้าจะเป็นลูกศิษย์ของข้าเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามาก” ดเวย์นกล่าวพร้อมรอยยิ้มขณะตบไหล่วิลเลียมเบาๆ “บทเรียนของพวกเราจบลงเพียงเท่านี้ ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องไปรับการฝึกในส่วนถัดไปแล้ว” “ขอบคุณครับอาจารย์สาม” วิลเลียมตอบกลับและก้มคำนับดเวย์นอย่างสุดซึ้งเพื่อแสดงความกตัญญู ตัวเขาเองก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่จะต้องหยุดฝึกกับนักบวชหัวโล้นคนนี้ เพราะเขาสัมผัสได้ว่าเขายังมีอะไรให้เรียนรู้อีกมาก ถึงกระนั้น เขาก็รู้ดีว่านี่คือคำสาปของ "ผู้รอบรู้แต่ไม่เชี่ยวชาญ" (Jack of All Trades) เขาไม่สามารถจดจ่ออยู่กับอาชีพใดอาชีพหนึ่งเพียงอย่างเดียวได้ หากเขาต้องการจะเพิ่มพูนความสามารถที่หลากหลายของตนเอง “กลับลอนท์กันเถอะ” ดเวย์นฉีกยิ้ม “ครูฝึกคนต่อไปของเจ้าบอกว่า เจ้าสามารถพักผ่อนได้สองวันก่อนที่จะเริ่มการฝึกยิงธนู” วิลเลียมยิ้มตอบกลับอาจารย์ของเขาพร้อมกับพยักหน้ายอมรับ เด็กชายมองไปยังทิศทางของหมู่บ้านลอนท์ด้วยความคาดหวัง เขาเฝ้ารอการฝึกชุดต่อไปที่กำลังรอคอยเขาอยู่ข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ