บทที่ 97: เข้าเป้า [ตอนที่ 1] “เรียกพี่ว่า พี่ชายสิ” วิลเลียมกล่าวช้าๆ “พ-ี่-ช-า-ย” “เรียกปู่ว่า คุณปู่สิ” เจมส์พยายามหว่านล้อมบ้าง “ค-ุ-ณ-ป-ู-่” แทนที่จะเป็นคำตอบ สิ่งที่เด็กหนุ่มและชายชราได้ยินกลับเป็นเพียงเสียงอ้อแอ้ของทารก “ได้ยินไหมปู่?” วิลเลียมถามด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “อีฟเรียกผมว่าพี่ชาย” “ไม่ใช่แล้ว เจ้าบื้อ” เจมส์คัดค้าน “ชัดเจนเลยว่านางพูดว่าคุณปู่ต่างหาก” “พี่ชายครับ” “คุณปู่” “เอาละ อย่าเถียงกันเลย” แอนนากล่าวด้วยความระอา “พวกเจ้าจะทำให้อีฟตกใจนะถ้ายังเถียงกันไม่เลิกแบบนี้” แอนนากำลังอุ้มทารกเพศหญิงไว้ในอ้อมแขนขณะตำหนิวิลเลียมและเจมส์ นางคลอดลูกในช่วงที่วิลเลียมกำลังฝึกซ้อม และนี่เป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มได้เห็นลูกพี่ลูกน้องของเขา วิลเลียมเชี่ยวชาญในการดูแลเด็กทารกมาก เพราะนี่คือหนึ่งในหน้าที่ของเขาที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าอันน่ารักของลูกพี่ลูกน้องจ้องมองมาที่เขา เด็กหนุ่มก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากำลังละลาย “ท่านอา ผมขออุ้มอีฟได้ไหมครับ?” วิลเลียมวิงวอน “ผมสัญญาว่าจะระวังอย่างที่สุด” “เจ้าอุ้มเด็กเป็นอย่างนั้นหรือ?” แอนนาถาม “ครับ” “ตกลงจ้ะ เป็นเรื่องดีที่นางจะได้ทำความรู้จักกับพี่ชายของนางให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” เมื่อแอนนาส่งอีฟให้วิลเลียม ใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยก็ย่นเข้าหากันเหมือนกำลังจะร้องไห้ โชคดีที่เด็กหนุ่มผมแดงคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้ว เขาจึงแกว่งแขนเบาๆ พร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย อีฟมองขึ้นไปที่พี่ชายของนางและเริ่มส่งเสียงอ้อแอ้ วิลเลียมอดไม่ได้ที่จะจุมพิตที่หน้าผากของเด็กทารก จากนั้นเขาก็โยกตัวไปมาเบาๆ พร้อมกับฮัมเพลงต่อไป ไม่นานนัก อีฟก็หลับสนิทในอ้อมกอดของวิลเลียม ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับแอนนาและเจมส์มาก “อาไม่รู้เลยว่าเจ้าจะเก่งเรื่องการดูแลเด็กขนาดนี้” แอนนากล่าวพร้อมรอยยิ้ม วิลเลียมเพียงแต่ยิ้มตอบขณะส่งอีฟคืนให้ท่านอา เขาไม่สามารถบอกนางได้ว่าเขามีประสบการณ์ในการดูแลทารกและเด็กเล็กมาทั้งชีวิต “พี่จะกลับมาเล่นกับเจ้าอีกหลังจากฝึกเสร็จนะอีฟ” วิลเลียมจุมพิตที่แก้มของเด็กทารกก่อนจะบอกลาคุณปู่และท่านอาของเขา - วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้พบกับอาจารย์คนต่อไป และเขาได้รับคำสั่งให้ไปยังหุบเขาที่ฝูงแพะมักจะไปเล็มหญ้า เมื่อเขาไปถึงจุดหมาย ฉากที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า แกะและแพะหลายร้อยตัวกำลังเล็มหญ้าอยู่ในทุ่งหญ้าโดยมีคนเลี้ยงแกะคอยดูแล สายตาของเขาค้นหาฝูงสัตว์ของตัวเองโดยอัตโนมัติ แต่เขากลับไม่เห็นพวกมันเลยสักตัว พวกมันไม่ได้อยู่ในที่ประจำ และวิลเลียมก็หาพวกมันไม่พบจากที่ไหนเลย “เจ้ากำลังหาฝูงสัตว์ของเจ้าอยู่หรือ?” จอห์นเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม “ครับ” วิลเลียมตอบ “อาจอห์น พวกมันอยู่ที่ไหนครับ?” “พวกมันกำลังเข้ารับการฝึกอยู่ในตอนนี้” จอห์นแสยะยิ้ม “เอาละ เจ้าพร้อมที่จะไปหรือยัง?” วิลเลียมพยักหน้าด้วยความเข้าใจ “ผมตั้งตารอที่จะเรียนกับอาครับ อาจอห์น” “ข้าก็เหมือนกัน” จอห์นหัวเราะเบาๆ ขณะตบไหล่วิลเลียม จากนั้นเขาก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าซึ่งมีเหยี่ยวตัวหนึ่งกำลังบินวนอยู่เหนือพวกเขา “บลิทซ์ ไปกันเถอะ” เสียงกรีดร้องแหลมคมดังบาดอากาศขณะที่เหยี่ยวขยายขนาดตัวขึ้นและบินลงสู่พื้นดิน “เกาะไว้ให้แน่นนะ” จอห์นกล่าวพลางคว้าเอวของวิลเลียมและกระโดดขึ้นไปในอากาศ พวกเขาร่อนลงบนหลังเหยี่ยวได้อย่างสมบูรณ์แบบ วิลเลียมไม่เคยขี่สัตว์บินได้มาก่อน และนั่นทำให้เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา จอห์นไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ประคองร่างของเด็กหนุ่มไว้ในขณะที่เหยี่ยวขยับปีกอันทรงพลังบินสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า “เจ้ารู้ไหมว่าบทเรียนต่อไปของเจ้าคืออะไร?” จอห์นถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “ไม่ทราบครับ” วิลเลียมตอบอย่างประหม่า “มันเกี่ยวข้องกับการบินหรือเปล่าครับ?” “อืม ก็ไม่เชิงนะ มันเกี่ยวกับ 'การตก' มากกว่า” จอห์นฉีกยิ้ม ร่างของวิลเลียมสั่นสะท้านและเขาก็รีบเกาะร่างของจอห์นแน่นเหมือนปลิงที่ไม่มีวันยอมปล่อย จอห์นหัวเราะขณะลูบหัวเด็กหนุ่ม “ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ แค่เรื่องตลก” “ท่านอา อย่าเล่นมุกแบบนี้สิครับ” วิลเลียมวิงวอน จอห์นพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีกตลอดการเดินทาง ทั้งสองเดินทางเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงก่อนที่บลิทซ์จะร่อนลงในสถานที่ที่วิลเลียมไม่เคยมาเยือนมาก่อน สถานที่แห่งนี้ทำให้นึกถึงป่าแห่งความเงียบ (Silent Forest) ในบางแง่ แต่มีความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่อย่างหนึ่ง สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา และสามารถได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายนานาชนิดจากภายในป่า “อาจอห์น พวกเราอยู่ที่ไหนกันครับ?” วิลเลียมถาม ผืนป่าอันกว้างใหญ่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ เนื่องจากผลจากการฝึกการรับรู้ เขาบอกได้เลยว่าป่าที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นสถานที่ที่อันตรายมาก “นี่คือเขตพื้นที่รอบนอกของป่าสแตรธมอร์ (Strathmore Forest)” จอห์นตอบ “มันคือทางเข้าสู่หนึ่งในดินแดนต้องห้ามของทวีปใต้” “ป่าสแตรธมอร์? เดี๋ยวสิ! อย่าบอกนะว่าที่นี่คือ...” วิลเลียมมองจอห์นด้วยความตกใจ เขาอาจจะไม่เคยมาที่นี่ แต่เขาเคยได้ยินเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับมัน ป่าสแตรธมอร์ ดินแดนต้องห้ามที่ตั้งอยู่ในทวีปใต้ และกล่าวกันว่าเป็นที่อยู่อาศัยของหนึ่งในสัตว์ร้ายระดับหายนะ (Calamity Class Beasts) เพียงไม่กี่ตัวในโลก สัตว์ร้ายตัวนี้มีชีวิตอยู่มานานหลายพันปีและได้ก้าวเข้าสู่ทำเนียบของกึ่งเทพไปแล้ว มันไม่ใช่ที่ไหนอื่นนอกจากบ้านของอสูรกายฝันร้าย ฉงฉี (Qiong Qi) “ใจเย็นๆ พวกเราอยู่แค่เขตพื้นที่รอบนอกเท่านั้น” จอห์นกล่าว “ป่าสแตรธมอร์ทอดยาวไปหลายร้อยไมล์ และบอสใหญ่ก็อยู่ที่ปลายสุดของป่า เขาคงไม่ว่างพอจะมาหาเรื่องมดตัวน้อยสองตัวอย่างพวกเราหรอก อีกอย่าง มีเพียงผู้ที่มีอายุต่ำกว่ายี่สิบปีเท่านั้นที่สามารถเข้าไปในดินแดนต้องห้ามได้” “อาจอห์น ผมเพิ่งจะอายุสิบเอ็ดขวบเองนะครับ” “ข้ารู้” “...ผมขอกลับบ้านตอนนี้เลยได้ไหมครับ?” “แน่นอนว่าไม่ได้” จอห์นจับไหล่วิลเลียมไว้แน่น “ไม่ต้องห่วง เราจะไม่เข้าไปในส่วนลึกของป่า เราจะเล่นกันอยู่แค่แถวชายป่านี่แหละ ไม่ตื่นเต้นเหรอ?” “เย้... ตื่นเต้นจังเลยครับ” วิลเลียมกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน จอห์นหัวเราะเบาๆ และหยิบคันธนูขนาดเล็กพร้อมกับซองใส่ลูกธนูออกมาจากแหวนมิติแล้วยื่นให้วิลเลียม “เจ้าเคยใช้ธนูมาก่อนไหม?” จอห์นถาม “ไม่เคยครับ” วิลเลียมตอบ “เหตุผลที่ข้าพาเจ้ามาที่นี่ก็เพื่อสอนวิชาธนู” จอห์นอธิบาย “จำไว้ว่าเราจะไม่ไปจากที่นี่จนกว่าข้าจะพอใจในผลงานของเจ้า ข้าพูดชัดเจนไหม?” “ครับ” วิลเลียมพยักหน้า ที่จริงแล้วเขาอยากเรียนยิงธนูมาโดยตลอด เมื่อตอนที่เขายังอยู่บนโลก เขาเักจะไปแอบดูการซ้อมยิงธนูของเบลล์ที่ชมรมยิงธนูบ่อยๆ นางไม่เพียงแต่เป็นสาวงามอันดับหนึ่งของสถาบันเท่านั้น แต่ยังเป็นนักธนูที่มีพรสวรรค์มากซึ่งได้รับรางวัลและเหรียญทองจากการแข่งขันทั่วประเทศ วิลเลียมเคยคิดที่จะเข้าชมรมยิงธนูเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้นาง แต่อาการป่วยของเขาก็ขัดขวางไม่ให้เขาทำเช่นนั้นได้ ภาพลักษณ์ของสาวงามผมดำทำให้วิลเลียมกำคันธนูในมือแน่น แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเรียนยิงธนูบนโลกได้ แต่มันก็ยังไม่สายเกินไปที่จะเรียนรู้บนโลกเฮสเทียแห่งนี้ “ข้าชอบดวงตาของเจ้าจัง” จอห์นเอ่ยชมเมื่อมองเข้าไปในดวงตาสีเขียวอ่อนของวิลเลียมที่กำลังลุกโชนด้วยความมุ่งมั่น “ในการเรียนยิงธนู ขั้นแรกเจ้าต้องเรียนรู้วิธีการถือธนูก่อน” จอห์นสาธิตท่าทางการยิงธนูที่ถูกต้องโดยใช้ธนูของเขาเอง และแสดงขั้นตอนการเล็งและการยิงลูกธนูให้วิลเลียมดูทีละขั้นตอน วิลเลียมรีบสั่งให้ระบบเปลี่ยนอาชีพรองของเขาเป็น นักธนู (Archer) ทันที เขามีลางสังเคราะห์ว่าเขาสามารถได้รับค่าประสบการณ์สำหรับอาชีพนักธนูได้เหมือนกับที่เขาได้รับสำหรับอาชีพมงก์ (Monk) ในขณะที่เขาฝึกฝนต่อไป - หนึ่งเดือนหลังจากที่จอห์นและวิลเลียมมาถึงชายป่าสแตรธมอร์... *ฉึก!* เสียงลูกธนูพุ่งเข้ากระทบเป้าหมายดังขึ้นจากระยะไกล ลูกธนูไม้พุ่งเข้าตรงจุดที่จอห์นแต้มไว้บนต้นไม้ซึ่งใช้เป็นเป้าซ้อมของวิลเลียม วิลเลียมมีสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องขณะมองจอห์นด้วยความคาดหวัง “เป็นอย่างไรบ้างครับ?” “น่าผิดหวัง” จอห์นตอบพลางชำเลืองมองลูกธนู “การยิงของเจ้าเป็นตัวอย่างในตำราเป๊ะๆ ของการยิงให้เข้าเป้า” “ท่านอา มันผิดตรงไหนครับ?” วิลเลียมงุนงง “เป้าหมายคือการยิงให้เข้าเป้าไม่ใช่เหรอครับ?” “ใช่ แต่นั่นไม่ใช่การใช้ความสามารถของเจ้าเองในการยิงให้เข้าเป้า” จอห์นขมวดคิ้ว “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำได้อย่างไร แต่นี่ไม่ใช่วิธีที่ถูกต้องในการเรียนยิงธนู มันเหมือนกับว่าเจ้าใช้กลโกงบางอย่าง และมันจะไม่เป็นผลดีต่อการเติบโตของเจ้าในระยะยาว” วิลเลียมหลบสายตาเพราะเขารู้สึกผิด จอห์นพูดถูก เขาใช้ทักษะติดตัวที่ได้เรียนรู้มาในขณะฝึกยิงธนู [ ข้าเห็นด้วยกับจอห์น การใช้ทักษะติดตัวจะไม่เป็นประโยชน์ต่อเจ้าในระยะยาว ] วิลเลียมถอนหายใจขณะเปิดตารางทักษะนักธนูเพื่อดูทักษะสามอย่างที่เขาได้เรียนรู้มาในช่วงหนึ่งเดือนของการฝึกฝน [ การเล็งอย่างแม่นยำ 10 / 10 ] — เมื่อเจ้ามีสมาธิจดจ่อกับการเล็ง การโจมตีของเจ้าจะแม่นยำมาก — เพิ่มโบนัสค่าความคล่องตัว (Dexterity) +10 [ สมาธิขั้นสูง 1 / 10 ] — เพิ่มสมาธิอย่างมากเมื่อเล็งไปที่เป้าหมาย — เพิ่มโบนัสค่าความคล่องตัว (Dexterity) +2 [ การเล็งระยะไกล 5 / 5 ] — ช่วยให้เจ้าสามารถเล็งเป้าหมายในระยะไกลได้ — เพิ่มระยะการมองเห็น 250 เมตร — เงื่อนไข: อาวุธประเภทธนูหรือหน้าไม้ —— หลังจากคิดอยู่นาน วิลเลียมก็ถามระบบว่าสามารถช่วยเขาในสถานการณ์ปัจจุบันได้หรือไม่ [ โฮสต์ วิธีแก้ปัญหานั้นง่ายมาก ] ‘โอ้? ข้ากำลังฟังอยู่’ [ สิ่งที่เราต้องทำคือปิดการใช้งานความสามารถของอาชีพนักธนู เจ้ายังคงได้รับค่าประสบการณ์ในขณะที่ฝึกฝนต่อไปได้ แต่เจ้าจะไม่สามารถใช้ทักษะต่างๆ ภายใต้ตารางทักษะนักธนูได้ ] ‘สมบูรณ์แบบ! ทำแบบนั้นเลย!’ [ รับทราบ ] [ กำลังปิดการใช้งานตารางทักษะนักธนู ] [ ปิดการใช้งานสำเร็จ ] ‘ระบบ ปิดความสามารถของอาชีพคนเลี้ยงแกะ (Shepherd) ด้วย’ [ รับทราบ ] [ ปิดการใช้งานอาชีพคนเลี้ยงแกะสำเร็จ ] วิลเลียมรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในร่างกายเนื่องจากการสูญเสียทักษะติดตัวที่เพิ่มค่าสถานะของเขาไป เด็กหนุ่มพาดลูกธนูบนคันธนูและเล็งไปที่เป้าหมายในระยะไกล คราวนี้เขามองเห็นเป้าหมายได้เพียงรางๆ ด้วยสายตาปกติของเขา เมื่อวิลเลียมปล่อยลูกธนู จอห์นสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในวิถีของมัน เขาเป็นพรานผู้เชี่ยวชาญ และความพยายามล่าสุดของเด็กหนุ่มทำให้เขาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ลูกธนูร่วงลงห่างจากเป้าหมายที่กำหนดไว้มาก... จะพูดว่ามันยิงไม่ถึงเป้าเลยก็ว่าได้ เพราะมันตกลงบนพื้นห่างจากต้นไม้ถึงห้าสิบเมตร อย่างไรก็ตาม แทนที่จะดุด่วิลเลียม จอห์นกลับตบไหล่เด็กหนุ่มอย่างมีความสุขและชูนิ้วโป้งให้เขา “ดี! คราวนี้ลองยิงอีกครั้ง จำไว้ว่า การฝึกฝนจะทำให้เกิดความสมบูรณ์แบบ!” จอห์นกล่าวขณะกระตุ้นให้วิลเลียมยิงอีกครั้ง เด็กหนุ่มทำตามและยิงลูกธนูอีกลูก เช่นเดียวกับความพยายามครั้งก่อน ลูกธนูยังคงพุ่งไปไม่ถึงเป้าหมาย ถึงอย่างนั้น วิลเลียมก็ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า ในบางแง่ เขารู้สึกว่าทุกครั้งที่เขาทำพลาด เขาขยับเข้าไปใกล้การได้ยืนอยู่ในระดับเดียวกับหญิงสาวผู้ที่เคยทำให้หัวใจของเขาเต้นรำไม่เป็นจังหวะมากขึ้นอีกก้าวหนึ่ง