Chapter 115: มิติเก็บของ “เฮ้! ทำไมนายถึงใช้เปลวเพลิงขัดเกลาร่างกายล่ะ? ข้ามั่นใจเกือบเต็มร้อยว่ามีแค่สัตว์อสูรเท่านั้นที่ทำแบบนั้น” วอยด์ถามเกรย์ที่กำลังเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดสุดท้ายออกจากกระเป๋า “อ้อ เรื่องนั้นเหรอ? ก็นะ... มันค่อนข้างแปลก แต่ฉันชอบฝึกฝนร่างกาย พอเห็นโอกาสนี้เลยตัดสินใจที่จะพัฒนาความแข็งแกร่งของร่างกายให้ดียิ่งขึ้นไปอีก” เกรย์ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป เขาไม่สามารถบอกวอยด์เกี่ยวกับไข่มุกและความสามารถในการผสานธาตุหรือการทำความเข้าใจธาตุอื่น ๆ ได้ แม้ว่าเขากับวอยด์จะมีความเชื่อมโยงต่อกัน แต่เขาก็ไม่คิดจะไว้ใจอีกฝ่ายอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วถ้าหากวันหนึ่งวอยด์ทิ้งเขาไปหลังจากที่พวกเขาออกจากที่นี่ล่ะ? นั่นจะไม่เท่ากับว่าความลับของเขาถูกเปิดเผยหรอกหรือ? ‘ตอนนี้ฉันบอกเรื่องนี้กับเขาไม่ได้ ต่อให้เป็นเคลาส์หรืออาจารย์ ฉันก็ยังไม่กล้าบอกเลย ไม่มีทางที่ฉันจะเปิดเผยความลับให้เขารู้ง่าย ๆ แบบนั้นแน่’ เกรย์คิดอย่างจริงจัง มีเพียงพ่อแม่ของเขาเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ หรืออย่างน้อยเขาก็คิดแบบนั้นในตอนนี้ และจากสิ่งที่ผู้อาวุโสบอกเขามา เขาควรเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจนกว่าจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองจากสายตาที่จ้องจะฉกฉวยผลประโยชน์จากผู้อื่น มีผู้คนมากมายที่ไม่ลังเลจะฆ่าเขาเพียงเพราะเรื่องนี้ ซึ่งเขารู้ดีแก่ใจ ‘นายมันพวกมนุษย์พิลึกคนหนึ่งจริง ๆ’ วอยด์มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ เกรย์ยักไหล่ก่อนจะสวมเสื้อผ้า โดยไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม หลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “นายเอาดอกบัวไปเก็บไว้ที่ไหน?” เขาถามขณะจ้องมองวอยด์ ‘ข้ามีมิติเก็บของในร่างกาย เอาไว้ใช้เก็บสิ่งของต่าง ๆ’ วอยด์ตอบ “มิติเก็บของ? นั่นคืออะไร?” เกรย์อดไม่ได้ที่จะถาม เขามองวอยด์ด้วยความประหลาดใจ นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสามชั่วโมงนับตั้งแต่เจ้าตัว ‘ฟักออกจากไข่’ แท้ ๆ แต่กลับรู้เรื่องมากมายขนาดนี้ ‘อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้เจ้าก็ไม่รู้ด้วย?’ วอยด์ถามอย่างอึ้ง ๆ ‘ให้ตายเถอะ เจ้าหมอนี่มีมิติเก็บของอยู่กับตัวแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่องมิติเก็บของเนี่ยนะ?!’ วอยด์ครุ่นคิดด้วยความตกตะลึง ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่ามันถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร แต่เขาสามารถสัมผัสได้ชัดเจนถึงธาตุมิติที่อยู่ในแหวนของเกรย์ เกรย์มองเขานิ่ง ๆ “ถ้าฉันรู้ ฉันจะเสียเวลาถามนายไปทำไม?” เกรย์ถามด้วยความรำคาญเล็กน้อย เขาก็ไม่ได้รู้ไปเสียทุกเรื่องที่วอยด์พูดถึง เขารู้จักคำว่าที่เก็บของ และจากคำว่า 'มิติ' เขาก็พอนุมานได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับธาตุมิติ แต่เขาก็ไม่สามารถสรุปเอาเองเพียงเพราะข้อมูลแค่นั้นได้ ตราบใดที่ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย เขาก็จะถามแน่นอน นอกจากความแข็งแกร่งแล้ว เขายังสนุกกับการเพิ่มพูนความรู้ ดังนั้นคำศัพท์แปลกหูเหล่านี้จึงกระตุ้นความสนใจของเขาเสมอ ‘มันก็เหมือนกับมิติแยกต่างหากที่เจ้าเอาไว้เก็บของ ดูนี่นะ’ วอยด์ตัดสินใจว่าวิธีที่ดีที่สุดคือการสาธิตให้ดู เมื่อเห็นว่าเกรย์ยังคงทำหน้าสงสัยอยู่ เกรย์มองดูอย่างจริงจังเหมือนนักเรียนที่กำลังนั่งฟังบรรยาย สิ่งหนึ่งที่เขาโปรดปรานคือการเรียนรู้ โดยเฉพาะเมื่อเจอกับสิ่งที่แปลกใหม่และลึกลับ เขามักจะอยากรู้ว่าทำไมและมันเป็นไปได้อย่างไร วอยด์เดินไปที่พื้นตรงที่ดาบของเกรย์วางอยู่แล้วแตะมัน ฉากต่อมาทำให้เกรย์เบิกตากว้าง ใช่ เขาเคยเห็นวอยด์ ‘เก็บ’ ดอกบัวไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่การได้เห็นอีกครั้งก็น่าทึ่งอยู่ดี หลังจากที่วอยด์แตะที่ดาบ มันก็หายวับไปในอากาศ “เดี๋ยว! นี่เป็นความสามารถเฉพาะของจอมเวทธาตุมิติเหรอ? หรือว่าคนอื่นก็ใช้ได้?” เกรย์ถาม นี่เป็นความสามารถที่น่าหลงใหลมาก การเก็บสิ่งของไว้ในมิติแยกโดยที่คนอื่นไม่รู้ว่าเก็บไว้ที่ไหน หมายความว่าถ้าเขาได้สมบัติมา เขาก็ไม่ต้องกลัวว่าคนอื่นจะเห็น อีกอย่างถ้ามิตินั้นกว้างพอ เขาก็อาจจะเก็บร่างของสัตว์อสูรหายากบางตัวที่เขาฆ่าได้ที่นี่ไว้ได้ด้วย ‘ตามธรรมชาติแล้ว มันควรเป็นความสามารถของจอมเวทธาตุมิติเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าจะมีอุปกรณ์มิติเก็บของที่คนอื่นก็สามารถใช้ได้เช่นกัน’ วอยด์ตอบอย่างไม่มั่นใจนัก เขาเพิ่งเกิด ดังนั้นไม่มีทางที่เขาจะรู้ทุกเรื่อง นอกจากสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวเขาเองแล้ว เขาก็ไม่รู้อะไรเลย “มีอุปกรณ์มิติเก็บของที่คนอื่นใช้ได้ด้วยเหรอ?” ดวงตาของเกรย์เป็นประกายเมื่อได้ยินเช่นนั้น มันจะวิเศษแค่ไหนถ้าเขามีสักชิ้น? เขาคงไม่ต้องคอยกังวลเรื่องกระเป๋าอีกต่อไป มันค่อนข้างน่ารำคาญที่ต้องสะพายมันตลอดเวลา แม้ว่ามันจะเบา แต่เขาก็ต้องคอยระวังรักษาอยู่เสมอ โดยเฉพาะเวลาต่อสู้ เพราะกลัวของจะถูกขโมย เขาจึงต้องเก็บกระเป๋าไว้ใกล้ตัวตลอดเวลา แต่ถ้ามีอุปกรณ์เก็บของแบบนั้น เขาคงไม่ต้องคอยกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป วอยด์พยักหน้า ‘ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้เลยนะว่าเขามีมันอยู่กับตัว’ วอยด์คิดในใจ เกรย์สงบใจลง เขาตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ที่จะได้ครอบครองอุปกรณ์ดังกล่าว แต่เมื่อคิดดูให้ดี เขาก็รู้ว่าโอกาสที่จะได้มานั้นน้อยมาก ก่อนหน้านี้เขายังไม่รู้จักธาตุมิติเลย แล้วเขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีอุปกรณ์พวกนั้นอยู่จริง? “นายรู้ได้ยังไงว่ามีอุปกรณ์มิติเก็บของที่คนอื่นใช้ได้?” เกรย์ถาม จากคำตอบแรกที่ได้รับจากวอยด์ตอนที่เขาถามเรื่องนี้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความไม่มั่นใจในน้ำเสียงของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าวอยด์ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ‘เพราะข้าเคยเห็นหนึ่งชิ้น’ วอยด์ตอบอย่างเรียบเฉย “อะไรนะ! ที่ไหน?” เกรย์อุทานด้วยความตื่นเต้น จากน้ำเสียงและสีหน้าของวอยด์ เขามั่นใจว่าเจ้าตัวไม่ได้โกหก ‘แหวนที่อยู่ในกระเป๋าของเจ้านั่นไง’ วอยด์ใช้เท้าชี้ไปที่กระเป๋าของเกรย์ “แหวนอะไร?” เกรย์ถามด้วยความงุนงง เพราะนี่ก็ผ่านไปนานพอสมควรนับตั้งแต่เขาเก็บแหวนวงนั้นมา และหลังจากที่เขาตรวจสอบดูแล้วไม่พบอะไรผิดปกติ เขาก็ลืมไปเลยว่าเคยมีมันอยู่ตั้งแต่แรก วอยด์มองเกรย์อย่างพูดไม่ออก ‘ข้าต้องแสดงให้เขาเห็นทุกเรื่องเลยหรือไง?’ วอยด์ถามตัวเองในใจ หากคนแปลกหน้ามาได้ยินบทสนทนานี้ พวกเขาคงคิดว่าเกรย์เป็นตัวที่เพิ่งเกิด ส่วนวอยด์เป็นฝ่ายที่อยู่บนโลกนี้มานาน เมื่อเห็นสีหน้าของวอยด์ เกรย์ก็รู้ทันทีว่าคำถามของเขาโง่แค่ไหน กระเป๋าอยู่ตรงหน้าเขาแค่นี้ สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ค้นหามัน เขาใช้เวลาไม่นานก็พบแหวนในกระเป๋า กระเป๋าใบนั้นไม่ได้แน่นขนัดเหมือนเมื่อก่อนแล้วเพราะวอยด์กินของข้างในไปมากกว่าครึ่ง ‘นี่ไงแหวน! ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันต้องพิเศษ แต่แหวนเล็ก ๆ แบบนี้จะใส่อะไรได้บ้าง?’ เขาถามตัวเอง เขาจำแหวนวงนั้นได้ทันทีที่เห็น มันคือแหวนที่เขาได้มาจากกล่องใบหนึ่งในวังที่เขาเข้าไปพร้อมกับเพื่อน ๆ ‘นั่นแหละ’ วอยด์กล่าวหลังจากที่เกรย์หยิบแหวนออกมา “ฉันได้มันมาโดยบังเอิญ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นอุปกรณ์มิติเก็บของ แต่ด้วยขนาดของมันแบบนี้ จะเก็บของชิ้นใหญ่ได้เหรอ?” เกรย์ถามอย่างกังขา ‘ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน มันขึ้นอยู่กับว่ามิติที่ถูกสร้างขึ้นข้างในนั้นกว้างแค่ไหน ข้าคิดว่าคุณภาพของวัสดุคงส่งผลต่อขนาดของมิติด้วยเหมือนกัน’ วอยด์ตอบตามความจริง เกรย์พยักหน้าก่อนจะตรวจสอบมันอีกครั้ง แม้เวลาจะผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ยังหาวิธีใช้มันไม่เจอ “นายรู้วิธีใช้ไหม?” เขาตัดสินใจถามวอยด์เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่วอยด์ส่ายหัว เขาเองก็ไม่รู้วิธีเข้าถึงมันเช่นกัน แม้เขาจะมีมิติเก็บของในตัว แต่นั่นเป็นสิ่งที่ติดตัวเขามาแต่เกิด เขาไม่ได้เรียนรู้วิธีใช้ แต่เขารู้วิธีใช้มันโดยสัญชาตญาณ ทั้งคนและสัตว์เริ่มตรวจสอบมันอย่างละเอียด และหลังจากสรุปข้อสันนิษฐานอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเกรย์ก็สามารถเข้าถึงตัวแหวนได้สำเร็จ และเขาก็ต้องตะลึงกับขนาดของมิติภายใน แต่หลังจากความตกใจครั้งแรก ความตื่นเต้นยินดีก็ถาโถมเข้ามาแทนที่ “ฮ่าฮ่า เยี่ยมไปเลย” เขาหัวเราะอย่างเบิกบานใจ