Chapter 128: การไล่ล่าของเหล่านักฆ่า ความเงียบสงบของเทือกเขาสัตว์อสูรถูกทำลายลงโดยการไล่ล่าที่เกิดขึ้นกะทันหัน เสียงตะโกนอึกทึกและเสียงของการวิ่งไล่กวดดังสะท้อนไปทั่วหุบเขาอันเงียบสงบ เนื่องจากจำนวนคนที่เข้าร่วมในการไล่ล่านั้นมีมาก แม้แต่พวกทหารรับจ้างที่กำลังล่าสัตว์อสูรอยู่ยังต้องหยุดฝีเท้าและจ้องมองกลุ่มคนจำนวนมหาศาลที่วิ่งผ่านพวกเขาไป ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทหารรับจ้างบางส่วนจึงตัดสินใจเข้าร่วมกลุ่มและเริ่มวิ่งตามไปด้วย พวกเขาต้องการเห็นว่าใครกันที่สามารถดึงดูดการโจมตีในสเกลใหญ่ขนาดนี้ได้ “จับตัวเสี่ยวเอี๋ยนซะ! ไอ้หมอนั่นมีคัมภีร์ลมปราณระดับเสวียนติดตัวอยู่!” ระหว่างการไล่ล่า มู่เซ่อตะโกนบอกเมื่อสังเกตเห็นว่ามีกองกำลังทหารรับจ้างจำนวนมากยืนดูอยู่ข้างทาง เมื่อได้ยินหัวหน้ากองกำลังของตนตะโกนเช่นนั้น เหล่าสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าที่ตามมาด้านหลังก็เริ่มตะโกนย้ำคำพูดของหัวหน้าตนอย่างรู้การ ทันใดนั้น ข่าวลือที่ว่าเสี่ยวเอี๋ยนครอบครองคัมภีร์ลมปราณระดับเสวียนก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งเทือกเขา เมื่อคำว่า ‘คัมภีร์ลมปราณระดับเสวียน’ เข้าสู่โสตประสาท ทหารรับจ้างเกือบทั้งหมดก็หยุดงานของตนและหันมาแลกเปลี่ยนสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภต่อกัน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มีคนทนต่อสิ่งล่อใจของคัมภีร์ลมปราณระดับเสวียนไม่ไหว เขาคว้าอาวุธและเริ่มวิ่งไล่ตามเงาร่างที่ปรากฏและหายวับไปไกลๆ นั่น เมื่อมีคนนำหน้า ทหารรับจ้างที่กำลังลังเลอยู่รอบๆ ก็เร่งฝีเท้าขึ้นและส่งเสียงตะโกนพลางเข้าร่วมกลุ่มที่กำลังไล่ล่า เสียงตะโกนจากเบื้องหลังดังเข้าหูของเสี่ยวเอี๋ยน หลังจากเหลือบมองกลุ่มคนที่ขยายจำนวนขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปพลางสบถเบาๆ “ไอ้สารเลวนี่มันร้ายกาจจริงๆ” เสี่ยวเอี๋ยนวิ่งผ่านป่าทึบด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วพลางกวาดสายตามองรอบข้าง จากนั้นเขาก็พุ่งตรงไปยังบริเวณที่มีสัตว์อสูรปรากฏตัวบ่อยที่สุด “ตามมาสิ ข้าอยากจะรู้ว่าพวกเจ้าจะมีจำนวนมากกว่าหรือสัตว์อสูรในเทือกเขาแห่งนี้จะมีมากกว่ากัน” เสี่ยวเอี๋ยนหัวเราะพร้อมก้มหน้าก้มตาวิ่งต่อ “ไอ้หนู คราวนี้ข้าจะดูสิว่าแกจะหนีรอดไปได้อย่างไร” จากด้านหลังของเสี่ยวเอี๋ยน เสียงเย็นชาของมู่เซ่อที่แฝงไปด้วยพลังปราณดังขึ้นดุจเสียงคำรามของสิงโตสะท้อนไปทั่วป่าทึบ เสี่ยวเอี๋ยนไม่สนใจคำขู่ที่ไร้ความหมายนี้ เขามุ่งสมาธิไปที่การวิ่งไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเอี๋ยนไม่แยแสต่อเสียงตะโกน มุมปากของมู่เซ่อก็กระตุก ดวงตาที่หดเล็กลงจ้องมองร่างข้างหน้าซึ่งค่อยๆ ทิ้งห่างออกไปพลางขมวดคิ้ว ความเร็วของเสี่ยวเอี๋ยนเกินความคาดหมายของเขาไปจริงๆ มู่เซ่อผ่อนลมหายใจช้าๆ และสะบัดร่างกาย พลังปราณสีเขียวจางๆ ปกคลุมไปทั่วร่างของเขา เสียงทุ้มลึกสั่นสะเทือนออกมาจากลำคอ “วิชาลมปราณระดับหวง: ‘ก้าวย่างสายลมทะยาน’!” เมื่อสิ้นเสียงของมู่เซ่อ พลังปราณสีเขียวจำนวนมากก็พุ่งออกจากฝ่าเท้าของเขา ก่อตัวเป็นกระแสลมรองรับใต้ฝ่าเท้าทั้งสองข้าง ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนพื้น ร่างของมู่เซ่อก็พุ่งไปข้างหน้าดุจลูกธนู ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมถึงสองเท่า “บัดซบ!” เสียงแหวกอากาศที่เกิดขึ้นจากเบื้องหลังทำให้เสี่ยวเอี๋ยนต้องรีบหันกลับไปมอง เขาอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อเห็นมู่เซ่อพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง เสี่ยวเอี๋ยนยกนิ้วขึ้นหยิบ ‘ยาฟื้นฟูพลัง’ ออกมาจากฝ่ามือแล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว พลังปราณในร่างที่ลดน้อยลงจึงค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา “วันนี้ข้าต้องฆ่าแกให้ได้!” เมื่อเห็นว่าระยะห่างระหว่างเขากับเสี่ยวเอี๋ยนกำลังลดลง จิตสังหารที่อำมหิตก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมู่เซ่อขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม “ฆ่าแม่แกสิ ไอ้ผีหัวโต” เสี่ยวเอี๋ยนหันหลังกลับไปด่าก่อนจะสะบัดมือขวาไปด้านหลัง พลังที่รุนแรงและไร้รูปพุ่งทะลักออกมาจากฝ่ามือ “อึ้ก!” พลังนั้นอาจจะไร้รูป แต่มู่เซ่อสัมผัสได้ถึงแรงกดอากาศที่เกิดจากมันโดยไม่รีรอ เขาสบถเย็นชาและชกหมัดอันทรงพลังออกไปข้างหน้า ทันใดนั้น พลังที่ดุร้ายก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าและระเบิดออก ก่อนจะปะทะเข้ากับพลังที่ไร้รูปนั้น “ปัง!” แรงปะทะของพลังทั้งสองสายทำให้หญ้าบนพื้นป่าแหว่งหายไป และลำต้นของต้นไม้ที่อ่อนแอบางต้นก็หักโค่นลง “แกมีฝีมือไม่เบานี่ มิน่าล่ะถึงได้อวดดีนัก” แววตาของมู่เซ่อเต็มไปด้วยความประหลาดใจหลังจากการปะทะครั้งแรก เขาสบถหัวเราะเย็นชา ก่อนจะถีบตัวจากพื้นอีกครั้งและพุ่งร่างไปข้างหน้าไกลกว่าสิบเมตร “ไอ้หนู นี่คือจุดจบของแกแล้ว!” หลังจากก้าวเท้าตามไปได้ไม่กี่ครั้ง มู่เซ่อก็เข้าใกล้เสี่ยวเอี๋ยนมากขึ้นเรื่อยๆ เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขณะจ้องมองเด็กหนุ่มที่กำลังวิ่งอย่างสุดกำลัง “จบแม่แกสิ...” ปากของเสี่ยวเอี๋ยนเต็มไปด้วยถ้อยคำหยาบคาย ทำเอาคนไล่ล่าอย่างมู่เซ่อโกรธจัดจนสีหน้าเปลี่ยนสี เสี่ยวเอี๋ยนเอียงคอเหลือบมองมู่เซ่อที่ใบหน้าถมึงทึงซึ่งกำลังไล่ตามมา ไม่ไกลจากด้านหลังนั้นมีกลุ่มทหารรับจ้างจำนวนมหาศาลกำลังไล่กวดเขามา เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เม้มริมฝีปากแน่นและใช้มือทั้งสองข้างดึงกระบี่หนักซวนออกจากหลัง ฝีเท้าของเขาหนักอึ้งขึ้นขณะดึงกระบี่ออกแล้วสะบัดข้อมือเก็บมันเข้าแหวนเก็บของ “พวกเจ้าค่อยๆ ไล่ตามข้ามาเถอะ ข้าไม่เล่นกับพวกเจ้าแล้ว!” หลังจากหันกลับไปเยาะเย้ยอย่างเย็นชา เสี่ยวเอี๋ยนก็กระทืบเท้าลงบนพื้น ความเร็วของเขาพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน ด้วยชุดสีเขียวลายขวาง เขาเปลี่ยนเป็นเงาสีเขียวอย่างรวดเร็ว วิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทึบอันมืดมิดดุจเสือดาวสีเขียว สีหน้าของมู่เซ่อเปลี่ยนไปเมื่อเห็นความเร็วของเสี่ยวเอี๋ยนเพิ่มขึ้นกะทันหัน เขาไม่อยากจะเชื่อกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แม้ว่าเขาจะมีพลังระดับโต่วซือสองดาวและมีวิชาตัวเบา แต่เขากลับไม่สามารถไล่ตามเพียงแค่ระดับโต่วเจ๋อได้ นั่นถือเป็นความพ่ายแพ้อันยิ่งใหญ่สำหรับเขา “ดูเหมือนว่าเขาจะได้อะไรมาเยอะพอสมควรจากในถ้ำ” มู่เซ่อไม่อาจเข้าใจภูมิหลังของเสี่ยวเอี๋ยนได้ จึงได้แต่เชื่อมโยงเหตุการณ์ผิดปกตินี้เข้ากับสมบัติลึกลับในถ้ำบนภูเขา ในขณะเดียวกัน มู่เซ่อก็ยิ่งมุ่งมั่นที่จะสังหารเสี่ยวเอี๋ยนมากขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวเอี๋ยนที่กำลังหายลับเข้าไปในป่าทึบ ฝีเท้าของมู่เซ่อเร่งความเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัดขณะพุ่งตัวเข้าสู่ป่าที่มืดมิดและเย็นยะเยือก ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่ป่า แรงพลังที่มาพร้อมกับกลิ่นฉุนก็พุ่งเข้าใส่เขา สีหน้าของมู่เซ่อทรุดลง เขาดึงดาบโค้งจากเอว ปล่อยให้พลังปราณรวมตัวกันก่อนจะฟันออกไปข้างหน้าอย่างเกรี้ยวกราด “ฉัวะ...” เสียงคมดาบตัดผ่านเนื้อดังบาดหูและชวนให้รู้สึกหดหู่ “เอี๊ยด!” เสียงร้องแหลมดังขึ้น สิ่งที่ดาบโค้งของมู่เซ่อสัมผัสคือสัตว์อสูรระดับหนึ่ง ‘หนูดูดเลือด’ มู่เซ่อสะบัดหนูดูดเลือดออกจากดาบอย่างไร้อารมณ์ขณะจ้องมองเงาร่างที่อยู่ไกลออกไปข้างหน้าซึ่งกำลังวิ่งอยู่ในป่าทึบ เขากำลังจะขยับเท้าไล่ตามต่อแต่กลับมีหนูดูดเลือดอีกกว่าสิบตัวพุ่งเข้าใส่เขา การถูกขัดขวางโดยหนูดูดเลือดพวกนี้ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าครึ่งหนึ่งของคนทำเอาสีหน้าของมู่เซ่อดูไม่ได้ พวกมันอาจทำอันตรายเขาไม่ได้ แต่พวกมันสามารถถ่วงเวลาการไล่ล่าของเขาได้แน่ ในขณะที่มู่เซ่อกำลังปวดหัว กลุ่มทหารรับจ้างจำนวนมากเบื้องหลังก็ไล่ตามมาทัน เมื่อพวกเขาเห็นว่าหัวหน้ากองกำลังของตนถูกฝูงหนูดูดเลือดขวางเอาไว้ พวกเขาก็รีบชักอาวุธออกมาและเข้าสกัดกลุ่มหนูเหล่านั้นแทน “ไล่ตามไป!” หลังจากเตะหนูดูดเลือดที่พุ่งเข้าใส่กระเด็นออกไป มู่เซ่อก็โบกมือและสั่งเสียงเย็น ตามคำสั่งของมู่เซ่อ การไล่ล่าที่ไม่สิ้นสุดก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ภายใต้การหนีและการไล่ล่า เทือกเขาที่เคยสงบสุขก็ตกอยู่ในความโกลาหล ในฐานะต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เสี่ยวเอี๋ยนลากเอาบรรดาสิ่งมีชีวิตในเทือกเขาเข้ามาร่วมวงด้วยอย่างหน้าไม่อาย ส่งผลให้ทหารรับจ้างที่ไล่ตามมาเบื้องหลังไม่เพียงแต่ทำร้ายเสี่ยวเอี๋ยนไม่ได้ แต่ยังต้องบาดเจ็บจากการโจมตีของสัตว์อสูรต่างๆ อีกด้วย หลังจากไล่ล่ากันอยู่นานเกือบทั้งบ่าย ในที่สุดก็มีทหารรับจ้างบางส่วนที่ทนต่อการไล่ล่าอย่างไร้จุดหมายนี้ไม่ไหวและเริ่มถอนตัวออกจากกลุ่ม เมื่อทหารรับจ้างถอนตัวออกไปเรื่อยๆ กลุ่มที่ไล่ล่าก็เริ่มลดจำนวนลง จนกระทั่งเหลือเพียงกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าและทหารรับจ้างบางคนที่ถูกความโลภในคัมภีร์ลมปราณระดับเสวียนครอบงำจนยังคงกัดฟันไล่ล่าต่อไป หลังจากวิ่งมาได้ระยะหนึ่งด้วยขาทั้งสองข้างที่เริ่มชา เสี่ยวเอี๋ยนเงยหน้ามองพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่ไม่มั่นคงบนท้องฟ้า เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น ความพยายามของคนเหล่านั้นเบื้องหลังมันเกินความคาดหมายของเขาไปไกล “ดูเหมือนว่าพวกเรากำลังเข้าสู่เขตชั้นในของเทือกเขาสัตว์อสูร ไอ้สารเลวนี่ มันไม่กลัวการได้พบกับสัตว์อสูรระดับสูงหรือไง?” เสี่ยวเอี๋ยนส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง เขาหันกลับไปมองใบหน้าที่ดุดันของมู่เซ่อ เขากระตุกมุมปากพลางสบถ “เจ้าคนบ้าเอ๊ย” ดวงตาของมู่เซ่อจ้องเขม็งไปยังร่างสีดำที่ปรากฏและหายไปเบื้องหน้า ความวิตกกังวลผุดขึ้นในใจ หากพวกเขายังไล่ล่าต่อไป พวกเขาจะต้องเข้าสู่เขตชั้นในของเทือกเขาสัตว์อสูรอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น ไอ้หมอนั่นสามารถเลือกทิศทางเพื่อซ่อนตัวได้ตามใจชอบ แต่พวกเขาที่เป็นกลุ่มใหญ่เช่นนี้ไม่อาจทำแบบนั้นได้ ในขณะที่ใจของเขากำลังลังเลว่าจะถอยดีหรือไม่ มู่เซ่อก็สังเกตเห็นว่าเงาร่างที่วิ่งอยู่เบื้องหน้าได้หยุดชะงักลงฉับพลัน เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนที่ความสุขอย่างสุดจะห้ามใจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า ฝีเท้าของเขาก้าวออกไปและร่างของเขาก็พุ่งไปข้างหน้า เมื่อเขาเข้าใกล้ร่างนั้น มู่เซ่อจึงพบว่าห่างออกไปไม่ไกลคือเหวลึกกว้างหลายสิบเมตร และเบื้องหลังเหวนั้นก็คือเขตชั้นในของเทือกเขาสัตว์อสูร “เหวมรณะ...ฮ่า ฮ่า เสี่ยวเอี๋ยน การไล่ล่าจบลงแล้ว!” มู่เซ่อกล่าวอย่างอำมหิตขณะหยุดฝีเท้าลงห่างจากเสี่ยวเอี๋ยนเพียงไม่ไกล เขากวาดมือและเหล่าลูกน้องเบื้องหลังก็รีบล้อมเสี่ยวเอี๋ยนเป็นรูปครึ่งวงกลมอย่างรวดเร็ว เมื่อเผชิญกับหน้าผาด้วยสีหน้าที่ย่ำแย่ เสี่ยวเอี๋ยนทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว เส้นทางที่จะเข้าสู่เขตชั้นในของเทือกเขาสัตว์อสูรมีเพียงสองทางเท่านั้น นอกจากทางทั้งสองนี้แล้ว ที่เหลือล้วนถูกปิดกั้นด้วยเหวลึก เขาไม่คาดคิดว่าการวิ่งหนีแบบสุ่มของเขาจะลงเอยด้วยการติดอยู่ที่นี่ “เสี่ยวเอี๋ยน ส่งสิ่งที่แกได้มาจากในถ้ำออกมาซะ!” มู่เซ่อก้าวไปข้างหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ข้าควรจะส่งให้เจ้าจริงๆ หรือ?” สายตาของเสี่ยวเอี๋ยนกวาดผ่านพวกทหารรับจ้างอิสระเหล่านั้นก่อนจะยิ้มให้มู่เซ่อกะทันหัน เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวเอี๋ยน สีหน้าของทหารรับจ้างโดยรอบก็ดูผิดธรรมชาติไป หลายคนเป็นทหารรับจ้างอิสระที่ทุ่มเทแรงกายอย่างหนักในการไล่ล่า พวกเขาไม่ต้องการให้ผลประโยชน์ทั้งหมดตกไปอยู่ในมือของกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่า มู่เซ่อจ้องมองเสี่ยวเอี๋ยนอย่างเย็นชา เขาเข้าใจชัดเจนว่าเสี่ยวเอี๋ยนจงใจปั่นหัวให้พวกเขาสู้กันเอง เขากวาดสายตามองรอบตัวแล้วกล่าวว่า “ทุกคน เสี่ยวเอี๋ยนได้ฆ่าคนของกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าไปหลายสิบคน แม้แต่เหอเหมิ่งก็ตายด้วยมือของเขา ความแค้นที่ชะโลมด้วยเลือดนี้คือสิ่งที่เขาต้องชดใช้ด้วยชีวิต ส่วนสิ่งของที่เขาได้มาจากถ้ำบนภูเขานั้น เป็นสิ่งที่ลูกชายของข้าพบเป็นคนแรก วันนี้พวกเราเพียงแค่นำสิ่งที่ควรจะเป็นของเรากลับคืนมา ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่มีใครขัดขวางพวกเรา เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ข้าจะให้รางวัลตอบแทนอย่างงาม” เมื่อคำพูดของมู่เซ่อเอ่ยออกไป ทุกคนก็เข้าใจเจตนาของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจจะฮุบเอาไว้คนเดียวทั้งหมด... มู่เซ่อกวาดสายตาอันเฉียบคมมองทหารรับจ้างอิสระเหล่านั้น เขาโบกมือและสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าก็รีบชักอาวุธจากเอวออกมา จากนั้นพวกเขาก็จ้องมองทหารรับจ้างอิสระที่ยังคงลังเลอยู่อย่างเย็นชา จิตสังหารของพวกเขานั้นชัดเจน ด้วยจำนวนที่มากกว่าของกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่า แม้ทหารรับจ้างอิสระเหล่านี้จะรู้สึกไม่เต็มใจเพียงใด แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงถอยหลังออกไปอย่างจำยอม หลังจากขับไล่พวกทหารรับจ้างอิสระไปได้ มู่เซ่อก็เบนสายตาอันเย็นชามาที่เสี่ยวเอี๋ยนอีกครั้ง เขากระชับดาบโค้งในมือแน่นและค่อยๆ เดินตรงไปยังเสี่ยวเอี๋ยนซึ่งกำลังเอาหลังพิงหน้าผาไว้ “ถ้าแกส่งของมาตอนนี้ ข้าจะให้แกตายโดยไม่เจ็บปวด!” เสี่ยวเอี๋ยนจ้องมองใบหน้าที่อำมหิตของมู่เซ่อ เขาเพียงยักไหล่และถอนหายใจ เขาดีดฝ่ามือทำให้กระบี่หนักสีดำสนิทปรากฏขึ้นในมือ เขาชูฝ่ามือขึ้นและใช้ไหล่รองรับมันไว้ จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ “ถ้าแน่จริง ก็เข้ามาเอาเองสิ!”