Chapter 1461: เหยาเซี่ยวเทียน เซียวเหยียนยื่นมือออกไปรับผลึกเลือดที่ลอยอยู่ตรงหน้า ทันใดนั้นพลังงานอันมืดมิดและเยือกเย็นน่าขนลุกก็แผ่ซ่านออกมาจากผลึกนั้น และเริ่มแช่แข็งมือของเขาในทันที “มันคือผลึกเลือดวารี (Spring Blood Crystal) จริงๆ ด้วย พลังงานที่มืดมิดและเย็นยะเยือกนี้มันน่ากลัวจริงๆ...” เซียวเหยียนพยักหน้าด้วยความดีใจหลังจากเห็นผลึกนี้ เขาเขย่ามือเบาๆ จนผลึกน้ำแข็งแตกออก จากนั้นเขาก็เก็บผลึกเลือดเข้าสู่แหวนเก็บของ แล้วหันไปถามเหยาหมิงว่า “ข้าจะช่วยท่านออกมาได้อย่างไร? ต้องทำลายโซ่เหล็กสี่เส้นนี้ทิ้งใช่หรือไม่?” “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น โซ่เหล็กเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่พันธนาการข้าไว้ แต่เป็นหินหยินวารีเหลือง (Yellow Spring Yin Rock) ที่ติดอยู่ที่ปลายโซ่ต่างหาก พลังงานมืดและเยือกเย็นมหาศาลที่พวยพุ่งออกมาจากหินก้อนนั้นเป็นตัวสูบพลังเต้าชี่ในร่างข้า ทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพอ่อนแอ... มันมีกลไกซ่อนอยู่อย่างซับซ้อนระหว่างโซ่เหล็กกับตัวภูเขา เพียงแค่เจ้าทำลายกลไกนั้น โซ่เหล็กเหล่านี้ก็จะไม่สามารถกักขังข้าได้อีกต่อไป แม้ว่ามันจะถูกสร้างขึ้นจากวัสดุพิเศษก็ตาม” เหยาหมิงส่ายหน้าแล้วตอบ “อ้อ?” เซียวเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขารีบพุ่งตัวไปยังปลายโซ่เหล็กเส้นหนึ่ง และพบว่าโซ่เหล็กนั้นถูกฝังลึกเข้าไปในโขดหินสีดำสนิทราวกับภูเขา แม้โขดหินนี้จะมีขนาดไม่ใหญ่โตนัก เพียงแค่ร้อยกว่าฟุต แต่พลังงานมืดและเยือกเย็นที่อยู่ภายในกลับทำให้เซียวเหยียนรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ แม้จะมีเปลวไฟสวรรค์ (Heavenly Flame) คอยคุ้มครองอยู่ก็ตาม “นี่คือหินหยินวารีเหลืองสินะ?” เซียวเหยียนกำหมัดแน่นพลางจ้องมองภูเขาหินสีดำสนิท พลังเต้าชี่มหาศาลพวยพุ่งออกมาแล้วซัดกระแทกเข้าไปที่ตัวภูเขาอย่างรุนแรง “ปัง!” คลื่นน้ำขนาดยักษ์กระจายตัวออกพร้อมเสียงกัมปนาทจากจุดที่หมัดของเซียวเหยียนปะทะเข้า แต่ภูเขาหินสีดำนั้นกลับเพียงแค่สั่นไหวเล็กน้อย หมัดของเซียวเหยียนซึ่งสามารถทำร้ายยอดฝีมือระดับกึ่งเซียน (Ban Sheng) ได้อย่างสาหัส กลับไม่สามารถแม้แต่จะทิ้งรอยขีดข่วนไว้บนหินก้อนนี้ได้เลย “หินหยินวารีเหลืองก้อนนี้ถูกหล่อหลอมด้วยพลังงานมืดและเยือกเย็นในวารีมานับไม่ถ้วนปี มันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง อาจเรียกได้ว่าทำลายไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ต่อให้ข้าฟื้นฟูพลังกลับมาได้ ก็ยังเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่งที่จะทำลายมัน” เหยาหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าหลังจากเห็นความพยายามของเซียวเหยียน เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคว้าโซ่เหล็กเส้นหนึ่งด้วยมือเปล่าจนเกิดเสียงซู่และควันสีขาวพวยพุ่งออกมา เขารีบชักมือกลับทันที ปรากฏรอยน้ำค้างแข็งสีขาวหนาปกคลุมทั่วฝ่ามือ ภายในโซ่เหล็กเส้นนี้ดูเหมือนจะเป็นความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยพลังงานมืดและเย็นเยือก บัดนี้เขาจึงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหยาหมิงถึงถูกขังอยู่ที่นี่มานานนับศตวรรษ... ใบหน้าอันซูบตอบของเหยาหมิงเผยให้เห็นความผิดหวังเมื่อเห็นว่าความพยายามหลายครั้งของเซียวเหยียนล้วนไร้ผล “สิ่งที่อยู่ในวารีเก้าชั้นฟ้า (Nine Serene Spring) นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ...” เซียวเหยียนส่ายหน้า เขาหยุดการกระทำที่ไร้ความหมาย ม้วนนิ้วสองนิ้วขึ้นมาแล้วบีบอัดเปลวไฟสวรรค์ให้เป็นเส้นเล็กๆ ราวกับเข็ม ก่อนจะค่อยๆ แทงลงไปในจุดที่โซ่เหล็กเชื่อมต่อกับตัวภูเขา หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็สัมผัสได้ถึงวัตถุทรงกลมที่แข็งผิดปกติ เขาเพิ่มแรงที่ปลายนิ้วแล้วแทงเข็มไฟนั้นลงไปในวัตถุประหลาดคล้ายลูกกระสุนนั้นอย่างแรง “แกร๊ก!” วินาทีที่เข็มไฟทะลวงผ่านลูกกระสุนนั้น เซียวเหยียนก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติจากโขดหิน โซ่เหล็กขนาดยักษ์เส้นนั้นก็ขาดสะบั้นลง “เขาทำสำเร็จจริงๆ หรือ?” เหยาหมิงที่เริ่มหมดหวังในใจเงยหน้าขึ้น เขามองเซียวเหยียนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปิติยินดี ในขณะที่เซียวเหยียนกำลังทำลายผนึกของเหยาหมิง ภายในพระราชวังอันหรูหราของเครือข่ายงูใต้ดิน (Serene Snake network) บรรยากาศกลับคึกคักอย่างยิ่ง เหล่าผู้นำของเผ่ามนุษย์งูต่างมารวมตัวกันพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ ชายชุดดำคนหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ เขาดูมีหน้าตาหล่อเหลา แต่กลับมีไอเย็นชาที่ซ่อนไม่มิดแผ่ออกมาจากคิ้ว ดวงตาทั้งสองข้างหรี่ลงเล็กน้อย มีประกายตาที่วาวโรจน์ดูคล้ายกับงูพิษที่สามารถสังหารคนได้ในชั่วพริบตา ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกเย็นเยือกไปถึงหัวใจ หญิงสาวสองคนที่มีรูปร่างเย้ายวนกำลังนวดเฟ้นร่างกายให้เขาอย่างประณีต ขณะที่มือใหญ่ของชายคนนั้นลูบไล้อยู่บนเรือนร่างนุ่มนิ่มของนางทั้งสองอย่างต่อเนื่อง ทำให้นางทั้งสองดูเหม่อลอยและเต็มไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหล “หือ?” ดวงตาที่ปิดสนิทของชายชุดดำเบิกกว้างขึ้นในทันที แววตาของเขาปรากฏความตกตะลึง “ผนึกถูกทำลายแล้วงั้นรึ?” “ท่านหัวหน้าเผ่า เกิดอะไรขึ้นหรือ?” ชายชราคนหนึ่งที่มีงูพิษสีแดงสดพันอยู่บนไหล่ขมวดคิ้วถาม “ผนึกที่กักขังเหยาหมิงถูกทำลายแล้ว...” ชายชุดดำลุกขึ้นยืนกะทันหัน ใบหน้าของเขาดูมืดมนและเย็นชาขณะกระซิบเสียงแผ่วเบาเข้าหูชายชราผู้นั้น “อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร?” สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อได้ยินข่าวนี้ เขารีบเก็บความรู้สึกบนใบหน้าแล้วกวาดสายตามองเหล่าผู้นำเผ่าต่างๆ ในโถงใหญ่ ก่อนจะกล่าวเบาๆ ว่า “เจ้าจงรีบไปเดี๋ยวนี้ หากเหยาหมิงหนีรอดไปได้ พวกเราทั้งคู่จบสิ้นแน่ ข้าจะคอยควบคุมสถานการณ์ที่นี่ก่อน แล้วจะรีบตามไปสมทบ...” “วางใจเถอะ เขาไม่มีทางกลับมาผงาดได้อีก” ชายชราชุดดำยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม จากนั้นร่างของเขาก็ขยับและหายวับไปจากบัลลังก์ “ฮ่าๆ พอดีมีผู้อาวุโสท่านหนึ่งมีเรื่องจะรายงาน ท่านหัวหน้าเผ่าจึงออกไปพบพวกเจ้าทุกคนจงดื่มด่ำกันต่อเถิด...” ชายชราผู้นั้นลุกขึ้นยิ้มและช่วยปลอบประโลมทุกคนในโถงใหญ่เมื่อเห็นว่าชายชุดดำหายตัวไป “เคร้ง!” เซียวเหยียนทำลายผนึกโซ่เหล็กเส้นสุดท้ายทิ้ง จากนั้นเขาก็สลายเข็มไฟ เขาโบกแขนเสื้อใช้พลังอ่อนๆ พยุงเหยาหมิงที่กำลังจะล้มลง “ท่านเพิ่งจะหนีออกมาได้และพลังเต้าชี่ในร่างก็หมดสิ้นแล้ว ในตอนนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเต้าจง (Dou Zong) ก็สามารถสังหารท่านได้” “ฮ่าๆ ไม่นึกเลยว่าข้า เหยาหมิง จะสามารถอดทนรอจนถึงวันนี้ได้ สหายตัวน้อย ข้าขอทราบชื่อของเจ้าได้หรือไม่?” ร่างกายของเหยาหมิงอ่อนแออย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังตื่นเต้นอย่างสุดขีด เขามองไปที่เซียวเหยียนพลางหัวเราะ “เซียวเหยียน” “สหายตัวน้อยเซียวเหยียน ข้า เหยาหมิง จะไม่มีวันลืมที่เจ้าช่วยข้าไว้ ตราบใดที่ข้าแก้แค้นได้สำเร็จ ข้าจะใช้พลังทั้งหมดของเผ่างูหลามดินลึกเก้าชั้นฟ้า (Nine Serene Deep Ground Python) เพื่อช่วยทำตามความต้องการของเจ้าทุกประการ!” ดวงตาของเหยาหมิงจ้องเขม็งไปที่เซียวเหยียนขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เซียวเหยียนยิ้มเมื่อได้ยินข้อเสนอนั้น เขาสัมผัสได้ถึงความซาบซึ้งใจอันเปี่ยมล้นในคำพูดของเหยาหมิง แม้ความรู้สึกนี้จะเกิดจากความเคียดแค้นที่มีต่อเหยาเซี่ยวเทียน แต่คนผู้นี้ไม่ใช่ประเภทที่จะทำร้ายผู้ที่ช่วยเหลือตน เซียวเหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อประเมินนิสัยใจคอของอีกฝ่ายได้ เขาดีดนิ้วส่งขวดยาไปให้เหยาหมิงแล้วกล่าวว่า “กินยาฟื้นฟูพลังเต้าชี่ไปก่อนเถิด เราจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้ เรารีบออกจากวารีเก้าชั้นฟ้านี่กันเถอะ เมื่อท่านฟื้นตัวแล้วเราค่อยไปหาเรื่องเหยาเซี่ยวเทียนกัน” “ได้ สหายเซียวเหยียนพูดถูก!” เหยาหมิงพยักหน้าและกลืนยาทั้งขวดลงท้องไปโดยไม่รีรอ เขารู้ดีว่าหากอยู่ในสภาพนี้คงไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเหยาเซี่ยวเทียนได้ “ไปกันเถอะ!” เซียวเหยียนโบกแขนเสื้อหลังจากช่วยเหยาหมิงได้สำเร็จ จากนั้นทั้งคู่ก็กลายเป็นลูกศรน้ำสองสายพุ่งทะยานขึ้นไปด้วยความเร็วปานสายฟ้า เนื่องจากเซียวเหยียนอยู่ในวารีเก้าชั้นฟ้ามาเป็นเวลานาน เขาจึงใช้พลังเต้าชี่ไปมากพอสมควร ดังนั้นเขาจึงรีบคว้ายาออกมาจำนวนหนึ่งแล้วยัดเข้าปากเพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อนขณะรีบพุ่งออกจากวารี เซียวเหยียนต้องเผชิญหน้ากับเหล่าอสรพิษประหลาดนับไม่ถ้วนระหว่างทางกลับ โชคดีที่เหยาหมิงดูเหมือนจะมีวิธีควบคุมพวกมัน หลังจากที่เขาส่งเสียงประหลาดออกมา อสรพิษเหล่านั้นก็พากันหนีไปไกล ทำให้เซียวเหยียนไม่ต้องเสียเวลาสู้กับพวกมันให้ยุ่งยาก ความเร็วของเซียวเหยียนและเหยาหมิงเพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อไม่มีสิ่งกีดขวาง ไม่ถึงสิบนาทีต่อมาเขาก็เห็นแสงสว่างอยู่เบื้องหน้าและถอนหายใจด้วยความโล่งอก เซียวเหยียนโบกแขนเสื้อแล้วเร่งความเร็วขึ้นทันที “พวกเรากำลังจะออกไปแล้ว!” เซียวเหยียนยิ้มขณะเคลื่อนตัวเข้าใกล้ผิวน้ำ ร่างของเขาสั่นไหวพร้อมกับคว้าตัวเหยาหมิงไว้ ทั้งคู่พุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นไปแล้วลงจอดบนริมฝั่ง “ปัง!” เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากอากาศเบื้องบนทันทีหลังจากเซียวเหยียนทรงตัวได้ ร่างหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกับเสียงลมที่หวีดหวิวอย่างต่อเนื่อง “ไฉหลิน?” สีหน้าของเซียวเหยียนเปลี่ยนไปเมื่อเห็นร่างนั้น เขาโบกแขนเสื้อใช้พลังอ่อนโยนพุ่งออกไปรับนางไว้ ก่อนจะคว้าตัวไฉหลินเข้ามาใกล้ตัว “ในที่สุดพวกเจ้าก็ออกมาเสียที” ไฉหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากลงจอดข้างเซียวเหยียน นางรีบยกมือเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างลนลาน แววตาของเซียวเหยียนเย็นเยียบลงเมื่อเห็นคราบเลือดที่มุมปากของไฉหลิน เขาไม่ได้เอ่ยปากถามสิ่งใด แต่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ชายในชุดดำคนหนึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ ดวงตาอันมืดมิดและโหดเหี้ยมของเขาจ้องมองมาที่เซียวเหยียน “คนผู้นี้มาถึงกะทันหันและลากพวกเราสามคนออกมา ชิงหลินและคุณหนูหมอเทวดาได้รับบาดเจ็บเพราะเขา...” ไฉหลินกัดฟันพูด เซียวเหยียนหันไปมองจุดที่ห่างจากวารีไม่ไกลนัก ทั้งไอของชิงหลินและคุณหนูหมอเทวดาต่างก็ปั่นป่วน ทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แววตาของเขายิ่งเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก ชายชุดดำบนท้องฟ้าจ้องมองเซียวเหยียนและเหยาหมิงที่มีรูปร่างคล้ายโครงกระดูกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ไอ้สวะตัวน้อย ในเมื่อเจ้ากล้ามาขัดขวางแผนการของข้า ข้าจะฝังเจ้าไว้ในวารีนี้ไม่ว่าเจ้าจะมาจากไหนก็ตาม! ข้าจะช่วยจัดการแม่นางทั้งสามนี้แทนเจ้าเอง นี่คือราคาที่เจ้าจะต้องจ่ายสำหรับความประมาทเลินเล่อของเจ้า!”