บทที่ 764: เคล็ดวิชาแท้จริงแห่งตน [ว่าอย่างไรนะ?] จั๋วฟานชะงักงันด้วยความตกตะลึง ใบหน้าฉายแววไม่อยากจะเชื่อหู “ข้าเพิ่งได้ยินอะไรไปเมื่อครู่นี้? ท่านต้องการจะแทนที่เซี่ยอู๋เยว่? ท่านเป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายเชียวนะ! ในยามที่นิกายกำลังเผชิญกับความวุ่นวายภายในเช่นนี้ แทนที่ท่านจะช่วยเจ้าสำนักหยุดยั้งมัน กลับคิดจะโค่นล้มเขาเสียเอง กฎของนิกายยังมีค่าอะไรในสายตาท่านกัน?” “ช่างน่าขันนัก... เจ้าเนี่ยนะจะมาพูดเรื่องกฎกับข้า” ผู้อาวุโสหยวนกลอกตาพลางถอนหายใจ แต่ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างจึงเลิกคิ้วขึ้น “จั๋วฟาน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นคนวางแผนก่อกบฏหรอกหรือ? แล้วทำไมถึงมาย้อนถามข้าเรื่องไม่ทำตามกฎนิกายอีกล่ะ? ต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดนี้มันเริ่มมาจากเจ้านะ!” เฮ้อ! จั๋วฟานเกาจมูกเบาๆ พยักหน้ายอมรับ “นั่นก็จริง แต่แล้วอย่างไรเล่า? จุดยืนของข้านั้นชัดเจนอยู่แล้ว แต่ผู้อาวุโสหยวน ในฐานะผู้อาวุโสสูงสุดของนิกาย ท่าทีของท่านทำให้ข้าอดสงสัยในเจตนาไม่ได้” “ฮ่าๆๆ ข้าเข้าใจแล้ว” ผู้อาวุโสหยวนหัวเราะร่า “เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าคิดว่าในฐานะผู้อาวุโสสูงสุด ข้าควรจะกำจัดเจ้าทิ้งเสีย แล้วทำไมเจ้าถึงยังกล้ามาพบข้าเพียงลำพัง? ไม่กลัวหรือว่าข้าจะลงมือจัดการเจ้าเพื่อตัดปัญหาให้จบสิ้น?” ใบหน้าของจั๋วฟานเคร่งขรึมลง “ผู้อาวุโสหยวน ข้าเคยคิดเรื่องนี้มาก่อน และรู้ดีว่าโอกาสที่จะเกิดเรื่องแบบนั้นมันมีสูงมาก แต่ข้าก็ยังอยากเชื่อว่ามิตรภาพของเรานั้นมีความหมาย และท่านคงจะมีหนทางอื่น” “หนทางอื่นที่เจ้าว่าคืออะไรล่ะ? ไหนลองบอกข้ามาสิ” ดวงตาของผู้อาวุโสหยวนเปล่งประกาย จั๋วฟานจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่ายเพื่อหยั่งเชิง “ด้วยสถานะผู้อาวุโสสูงสุดของท่าน ท่านสามารถแก้ไขความขัดแย้งนี้ได้ด้วยการเปิดเผยทุกอย่างออกมา อย่างแย่ที่สุดข้าก็แค่ถูกขับออกจากนิกาย ทุกอย่างก็จะจบลง...” “ฝันไปเถอะ!” ผู้อาวุโสหยวนแค่นเสียงเย็นชา “เจ้าเด็กนี่ เจ้ามันชั่วร้ายนัก ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเจ้า แต่พอมันเลยเถิดเจ้ากลับอยากจะล้างมือในอ่างทองคำงั้นรึ? แล้วผู้อาวุโสและผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมตายแทนเจ้าล่ะ? เจ้าปฏิบัติกับพวกเขาแบบนี้หรือ?” หัวใจของจั๋วฟานหล่นวูบ เขาได้แต่ส่ายหน้า [ข้าก็น่าจะรู้ว่าเรื่องแบบนี้จะตบตาผู้อาวุโสหยวนไม่ได้] ผู้อาวุโสหยวนชี้ไปที่ประตูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า พวกเขาก็คงจะทำตามหน้าที่และมุ่งมั่นเพื่อความรุ่งเรืองของนิกายไปแล้ว แต่เจ้ากลับลากพวกเขาเข้าไปพัวพันกับสงครามกับนิกายสวรรค์เร้นลับจนแปดเปื้อนไปหมด มิหนำซ้ำยังปลุกเร้าจิตใจที่คิดคดทรยศโดยบอกว่าพวกเขาจะตายหากไม่ทำเช่นนั้น จนทำให้พวกเขาถลำลึกไปกับความโลภ ในตอนนี้ที่พวกเขาคิดเช่นนั้นไปแล้ว เจ้าคิดหรือว่าแค่พูดจาหว่านล้อมไม่กี่คำจะทำให้พวกเขายอมถอย?” “ที่เลวร้ายที่สุดคือ พวกเขาหวังจะได้ให้ผู้นำของตนมีอำนาจเพื่อที่พวกเขาจะได้ส่วนแบ่งบ้าง เจ้าก็เห็นตอนที่มารหยางพยายามประนีประนอมอย่างหนักว่าเป็นอย่างไร พวกเขาปักใจที่จะสู้จนจิตใจปั่นป่วนไปหมด นี่ไม่ใช่เรื่องของเซี่ยอู๋เยว่กับเจ้าที่มาตกลงกันด้วยดีแล้ว แต่มันคือเรื่องของฝูงชนที่กระหายอำนาจ พวกเขาต้องการยกระดับตัวเองผ่านตำแหน่งสูงส่งของเจ้า” “เจ้าเองก็รู้ดี ข้าอาจจะเข้าไปไกล่เกลี่ยหยุดการสู้รบได้ แต่มันก็แค่การประวิงเวลาเท่านั้น อย่างแรกคือความใจแคบของเซี่ยอู๋เยว่ที่คงทนพวกเขาได้ไม่นาน และอย่างที่สองคือเหล่าผู้อาวุโสในสำนักแรงงาน ข้าพนันได้เลยว่าอยู่ไม่ถึงสองวันความโกลาหลก็ต้องเกิดอีกจนได้ ถึงตอนนั้นเจ้าก็คงเผ่นหนีไปไกลหลายพันลี้ ทิ้งให้นิกายปีศาจขัดแย้งทำลายกันเองจนล่มสลาย นั่นคือแผนการของเจ้าใช่ไหม จั๋วฟาน?” “เอ่อ...” หัวใจของจั๋วฟานบีบคั้นแต่ไม่ตอบคำ เขาหันไปส่งกระแสจิตหาฉู่ชิงเฉิง “ชิงเฉิง ทำไมท่านผู้นี้ถึงได้ดูเป็นคนโบราณแต่กลับดูไม่หลงลืมตามประสาคนแก่เลยสักนิด? ดูเหมือนเขาพยายามจะรั้งเราไว้ที่นี่” “ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายปีศาจนั้นน่าเกรงขามสมคำร่ำลือจริงๆ แต่จริงหรือที่เจ้ามองเห็นสิ่งเหล่านี้มาตลอด?” ฉู่ชิงเฉิงพยักหน้าและเลิกคิ้วถามกลับ จั๋วฟานพยักหน้า “ก็ใกล้เคียง ทุกนิกายในดินแดนตะวันตกล้วนบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความลับ ข้าอยากพาเจ้าไปที่ปลอดภัยเพื่อใช้ชีวิตด้วยกัน ข้าถึงขั้นลองใช้โอกาสที่มารหยางสร้างขึ้นเพื่อหลบหนีจากเรื่องนี้ไปเสีย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าผู้อาวุโสไป๋และคนอื่นๆ จะเปลี่ยนใจไปมากขนาดนี้ จนตั้งตัวเป็นกลุ่มกบฏหมายจะขึ้นสู่อำนาจ แถมความโลภพวกเขายังถูกกระพือด้วยความโกรธของเซี่ยอู๋เยว่อีก ดังนั้นเจ้าก็คงนึกภาพออกว่าถ้าข้าจากนิกายไป เซี่ยอู๋เยว่กับสำนักแรงงานคงต้องห้ำหั่นกันจนพินาศตามที่ผู้อาวุโสหยวนว่าไว้” “นั่นมันก็เหมือนจุดไฟเผาแล้วชิ่งหนีไม่ใช่หรือ? นั่นมันไร้ซึ่งศีลธรรมนัก” “ข้าจะไปสนทำไม? ข้าแค่ใช้พวกเขาเพื่อช่วยเจ้า ตอนนี้เจ้าปลอดภัยแล้ว พวกเขาจะเข่นฆ่ากันจนนองเลือดแค่ไหนข้าก็ไม่สนใจ ขอแค่เราหนีไปไกลๆ ก็พอ” “คนถ่อย... เจ้ามันเลวร้ายจริงๆ ทั้งที่พวกเขาอุตส่าห์ช่วยเจ้าแท้ๆ...” ฉู่ชิงเฉิงตำหนิเขาด้วยแววตาตำหนิ ทว่ากลับมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ผู้อาวุโสหยวนนั่งจิบชาพลางทำปากขมุบขมิบ “ฮัลโหล~ ข้ากำลังคุยกับพวกเจ้าอยู่นะ ช่วยให้เกียรติคนแก่หน่อยเถอะ เลิกซุบซิบกันได้แล้ว” “เอ่อ ผู้อาวุโสหยวนครับ แต่การให้ข้าเป็นเจ้าสำนักมันจะไม่ผิดกฎหรือครับ? อีกอย่าง ไม่ใช่ทุกคนที่อยากให้ข้าไปนั่งตรงนั้น ถ้าเกิดการต่อสู้ขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?” จั๋วฟานสั่นศีรษะกับคำพูดของผู้อาวุโสหยวนพลางประสานมือถาม ผู้อาวุโสหยวนเผยยิ้มลึกลับ “นั่นคือจุดที่เจ้าเข้าใจผิด ในเมื่อเจ้าเป็นผู้กุมบังเหียน จะไม่มีการต่อสู้อีกต่อไป ประการแรก เหล่าผู้อาวุโสกว่าครึ่งปฏิบัติตามคำสั่งเจ้าทุกอย่าง การเห็นเจ้าขึ้นเป็นเจ้าสำนักคือสิ่งที่พวกเขาปรารถนา ส่วนผู้อาวุโสสือ ฮ่าๆๆ เขาก็แค่พวกฉวยโอกาสหัวรั้น เขาแคร์แค่ตัวเองเท่านั้น ไม่ว่าใครในพวกเจ้าสองคนจะเป็นเจ้าสำนักเขาก็ไม่สน และไม่มีทางยอมสู้ตายเพื่อเซี่ยอู๋เยว่แน่นอน การที่เขาอยากเผ่นหนีแต่แรกก็พิสูจน์ได้ดีอยู่แล้ว เขาแค่อยากรักษาความแข็งแกร่งของตัวเองเอาไว้” “คนแบบนั้นในนิกายย่อมมองว่าการเป็นขุนนางที่มีอำนาจหลังจากผลักดันเจ้าขึ้นสู่อำนาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า และในเมื่อเจ้าเคยเอาชนะฝ่ายจักรวรรดิในดินแดนเทียนอวี่จนนำความสงบสุขมาสู่บ้านเมืองมาแล้ว เจ้าก็ถือเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการปกครองคนหนึ่งเลยนะ” “เอ่อ ผู้อาวุโสหยวน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการปกครองครับ แต่มันเป็นเรื่องของข้ากับชิงเฉิง...” จั๋วฟานพยายามค้าน แต่ผู้อาวุโสหยวนยกมือขึ้นห้าม “เจ้าก่อเรื่องนี้ขึ้นมา เจ้าก็ต้องเป็นคนแก้ไข เจ้าทำลายความเชื่อมั่นที่คนมีต่อเซี่ยอู๋เยว่ บีบให้เขาต้องเผชิญหน้าจนรักษาตำแหน่งไม่ได้ ทันทีที่เจ้าจากไป นิกายปีศาจจะต้องแตกแยก เจ้าไปไม่ได้! เจ้าเป็นคนทำให้บารมีของเซี่ยอู๋เยว่สั่นคลอน เจ้าต้องรับผิดชอบ!” จั๋วฟานถอนหายใจและพยักหน้า “ส่วนเรื่องกฎนิกาย ฮ่าๆๆ เจ้าไม่ได้ถามจุดยืนของข้าหรอกหรือ? ข้าจะบอกให้ ข้าอยู่ข้างอนาคตที่รุ่งโรจน์ของนิกายปีศาจ กฎเกณฑ์คร่ำครึพวกนั้นไม่มีความหมายอะไร ตราบใดที่ผลประโยชน์ตกแก่สำนัก กฎข้อไหนก็ลบออกได้ การมีสัมพันธ์กันก็เช่นกัน” ผู้อาวุโสหยวนจ้องมองจั๋วฟานด้วยสายตาคมกริบก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกาย “จั๋วฟาน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้สนนิกาย แม้แต่สำนักแรงงานเจ้าก็ไม่ใยดี แต่ข้าเพิ่งได้ยินเจ้าเรียกตัวเองว่าเป็นศิษย์นิกายปีศาจ ว่านิกายคือบ้านของเจ้า แม้จะรู้ว่าเป็นแค่ข้ออ้างที่เจ้าอยากจะหนีไปให้เร็วที่สุด แต่คนแก่คนนี้หวังว่าครั้งต่อไปที่เจ้าพูดคำนั้น มันจะออกมาจากใจจริง” จั๋วฟานสั่นสะท้านก่อนเอ่ย “ข้าไม่เคยคิดว่าที่ไหนเป็นบ้าน... นอกจากที่ที่มีคนที่ข้าห่วงใย” “นั่นแหละคือธรรมชาติของมนุษย์” ผู้อาวุโสหยวนหัวเราะเบาๆ “อย่างไรก็ตาม เจ้าหนีการเป็นเจ้าสำนักไม่พ้นหรอก เจ้าไปได้แล้ว” จั๋วฟานพยักหน้าแล้วพาฉู่ชิงเฉิงเดินออกมาหลังจากโค้งคำนับให้ผู้อาวุโสหยวน ทว่าชายชรากลับเรียกพวกเขาไว้ก่อนถึงประตู “เดี๋ยว” “มีอะไรหรือครับ ผู้อาวุโสหยวน?” จั๋วฟานหันกลับมา มือของผู้อาวุโสหยวนวูบไหว ปรากฏม้วนหยกชิ้นหนึ่งขึ้นมาแล้วโยนให้จั๋วฟาน จั๋วฟานมองด้วยความฉงน ผู้อาวุโสหยวนถอนหายใจ “นี่คือเคล็ดวิชาที่ข้าค้นพบหลังจากตกผลึกเรื่องจิตใจมาตลอดหลายปี สำหรับผู้ที่ปรารถนาจะก้าวสู่เต๋าอย่างเจ้า มันย่อมเป็นประโยชน์” “เคล็ดวิชาแท้จริงแห่งตน?” ผู้อาวุโสหยวนพยักหน้า “ใช่ เคล็ดวิชาแท้จริงแห่งตน! มนุษย์กำเนิดจากความว่างเปล่าดั้งเดิม เป็นตัวตนที่แท้จริง ไม่เคยปิดบังอารมณ์ความรู้สึก ทว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไป ความจริงเหล่านั้นกลับพร่าเลือน แต่ผู้บำเพ็ญเพียร ไม่ว่าจะสายมารหรือสายธรรม ต่างต้องหวนคืนสู่เต๋า เพื่อตามหาตัวตนที่แท้จริงของตนเอง แต่ความจริงใหม่นี้ มันจะเป็นวงจรที่เชื่อมโยงกับตัวตนดั้งเดิมหรือเป็นเพียงการรู้แจ้ง? หากเป็นวงจร เหตุใดผู้บำเพ็ญต้องฝึกฝนเป็นปีเป็นชาติเพียงเพื่อจะกลับไปหาตัวตนเดิม?” “ข้าไม่เคยหาคำตอบได้ไม่ว่าจะพิจารณาอย่างไร นั่นคือเหตุผลที่ข้าคิดค้นวิชานี้ขึ้นมา มันไม่ใช่วิธีฝึกฝนที่น่าตื่นตะลึงอะไร แต่มันช่วยให้ผู้บำเพ็ญบรรลุความสงบทางจิตและขจัดสิ่งรบกวนจากมารร้ายในใจได้” [ขจัดสิ่งรบกวนจากมารร้ายในใจ?] จั๋วฟานตกตะลึงจนตัวสั่น มือที่กุมม้วนหยกไว้นั้นสั่นเทา ผู้บำเพ็ญเพียรต่างหวาดกลัวมารร้ายในใจ อย่างเบาคือหยุดชะงักความก้าวหน้า อย่างหนักคือชีวิตพินาศ! หากเคล็ดวิชานี้คืออัญมณีล้ำค่าที่สามารถหลีกเลี่ยงเรื่องเหล่านั้นได้! เขาไม่เคยคาดคิดว่าผู้อาวุโสหยวน ผู้บำเพ็ญในระดับมนุษย์จะมีญาณหยั่งรู้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ มันแสดงให้เห็นว่าไม่ว่าจะอยู่บนเส้นทางใด หากจิตวิญญาณแกร่งกล้าก็สามารถบรรลุถึงความยิ่งใหญ่ได้ [ชายชราผู้นี้อาจไม่แข็งแกร่งเท่าจักรพรรดิโบราณ แต่เขาคือปราชญ์ผู้หยั่งรู้ความจริงของชีวิตอย่างแท้จริง] จั๋วฟานยกระดับความเคารพที่มีต่อผู้อาวุโสหยวนขึ้นไปอีกขั้น...