บทที่ 788: ตัดขาดทุกความสัมพันธ์ ท่ามกลางสายตาที่เย็นชาของเซี่ยอู๋เยว่ที่จ้องมองมายังท่านอาจารย์ไป๋ซึ่งกำลังแผดรังสีอำมหิตเข้าใส่ เซี่ยอู๋เยว่แค่นหัวเราะเยาะ “ตาแก่ไป๋ เจ้าช่างดันทุรังนักที่หนีมาไกลถึงเพียงนี้... พวกเจ้า! สังหารมันเสีย!” “รับบัญชา!” เหล่าสมุนที่อยู่เบื้องหลังต่างประสานมือคำนับพร้อมเพรียง เหล่ามารเฒ่ารีบเข้าขวาง “ช้าก่อน! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? อู๋เยว่ เหตุใดเจ้าจึงคิดสังหารท่านอาจารย์ไป๋? สำนักกำลังถูกโจมตี เรามิควรจัดการกับศัตรูภายนอกก่อนแล้วค่อยมาเจรจากันหรอกหรือ?” “จัดการกับศัตรูงั้นหรือ?” ท่านอาจารย์ไป๋แค่นเสียงเย้ยหยัน “อ้วนหยาง ข้าเคยคิดว่าเจ้าเป็นพรรคพวกของมัน ถึงได้โผล่มาขัดขวางข้าจนทำให้ข้าต้องลงมือ แต่ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะโง่เขลาถึงเพียงนี้! ฮ่าๆๆ ศัตรูที่ไหนกัน? มีแต่คนทรยศต่างหาก!” มารเฒ่าหยางตัวสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง “อะไรนะ? คนทรยศงั้นหรือ?” ท่านอาจารย์ไป๋แสยะยิ้ม สายตาจับจ้องไปที่เซี่ยอู๋เยว่ด้วยความรังเกียจ เซี่ยอู๋เยว่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร “ตาแก่ไป๋ ข้าคือเจ้าสำนักที่แท้จริงแห่งสำนักทลายสวรรค์ เจ้าคิดจะแย่งชิงตำแหน่งจากข้า เจ้าต่างหากคือคนทรยศตัวจริง” “ไอ้เศษสวะอย่างเจ้า... คนที่ดึงสำนักภายนอกเข้ามาสังหารศิษย์ในสำนักตัวเองแถมยังไล่ล่าซ้ำเติมผู้ที่รอดชีวิตเช่นเจ้า ไม่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้าสำนักเลยสักนิด!” “ข้าเพียงแค่ร้องขอความช่วยเหลือจากท่านเจ้าสำนักเหรินและท่านเจ้าสำนักซวนเพื่อสยบความวุ่นวาย เจ้าเป็นคนบีบบังคับให้ข้าต้องทำเช่นนี้!” เซี่ยอู๋เยว่หรี่ตา “ข้าผิดตรงไหน? เหตุใดพวกเจ้าถึงต้องเลือกไอ้เด็กที่เพิ่งเข้าสำนักมาได้ห้าปีมากกว่าข้า? ถึงขั้นเปลี่ยนกฎสำนักเพื่อมันด้วย!” “หึ ความโหดเหี้ยมของเจ้ามันไร้ขอบเขต เจ้าใช้เพียงความหวาดกลัวปกครอง มิเคยใช้ความเมตตา สำนักเสื่อมโทรมลงทุกขณะภายใต้การนำของเจ้า เจ้าไม่คู่ควรกับเก้าอี้นั่น!” “มารอย่างพวกเจ้ายังมีหน้ามาพูดเรื่องความเมตตาอีกหรือ? เราเป็นสำนักมาร! หากไม่ใช้ความเฉียบขาด ข้าจะปกครองพวกเจ้าได้อย่างไร? แล้วกฎสำนักล่ะว่าอย่างไร?” “หึๆๆ เซี่ยอู๋เยว่ นี่คือจุดที่เจ้าด้อยกว่า... จั๋วฟานอาจจะดื้อรั้นแต่มันทำให้ทุกคนยอมรับการตัดสินใจได้ ส่วนเจ้าทำเป็นเพียงการข่มขู่คุกคาม มารที่ไร้จุดหมายเช่นเจ้าไม่มีอนาคตหรอก...” กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเซี่ยอู๋เยว่กระตุกเขากำหมัดแน่น “วิถีทางงั้นหรือ? มรรคางั้นหรือ? เจ้าก็แค่เหมือนกับไอ้ตาแก่นั่น! ฮ่าๆๆ สุดท้ายแล้วข้าก็แค่วิธีการอื่นในการทวงตำแหน่งคืน และเขี่ยจั๋วฟานให้พ้นทาง... ฮ่าๆๆ น่าเสียดายที่พวกเจ้าไม่มีวันได้เห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น เพราะชัยชนะสุดท้ายเป็นของข้า! ตายเสีย!” เซี่ยอู๋เยว่พุ่งตัวเข้าใส่ท่านอาจารย์ไป๋ที่กำลังอ่อนแรง กรงเล็บพุ่งตรงเข้าหมายมั่นจะฉีกกระชากทรวงอก ภายใต้การจู่โจมที่ดุร้าย เคราของท่านอาจารย์ไป๋ปลิวไสว แต่เขายังคงจ้องมองเซี่ยอู๋เยว่ด้วยความเกลียดชังและรอยยิ้มเยาะเย้ย ราวกับจะบอกว่า... [เจ้าไม่เคยคู่ควรกับการเป็นเจ้าสำนักเลย] เซี่ยอู๋เยว่เดือดดาลจนขาดสติ เขาเร่งพลังขึ้นถึงขีดสุดหมายควักหัวใจอีกฝ่ายออกมา “หยุดมือ!” เสียงตวาดดังขึ้นจากมารเฒ่าหยางซึ่งพุ่งตัวมาขวางระหว่างกลาง อั่ก! เซี่ยอู๋เยว่ชะงักด้วยความตกใจก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ “ถอยไป!” “อู๋เยว่ นี่เป็นความจริงงั้นหรือ?” มารเฒ่าหยางไม่รอฟังคำตอบ “เจ้าดึงสำนักอื่นมาฆ่าพวกพ้องตัวเอง เพียงเพื่อจะแย่งตำแหน่งงั้นหรือ?” “มันไม่ใช่การแย่งตำแหน่ง ในเมื่อมันเป็นของข้าตั้งแต่แรก...” ปัง! ไม่ทันที่เซี่ยอู๋เยว่จะกล่าวจบ หมัดหนักๆ ก็กระแทกเข้าที่ใบหน้าจนร่างของเขากระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร โลหิตสีชาดไหลทะลักออกจากมุมปาก กำปั้นของมารเฒ่าหยางสั่นระริก ทว่าสิ่งที่สั่นสะเทือนยิ่งกว่าคือหัวใจที่แตกสลายของเขา “นี่น่ะหรือที่เจ้าบอกว่าทำทุกอย่างเพื่อสำนัก เพื่อให้สำนักก้าวหน้าขึ้น?” มารเฒ่าหยางคำรามด้วยเสียงที่สั่นเครือ เซี่ยอู๋เยว่ปาดเลือดที่มุมปากพลางจ้องเขม็ง “ในเมื่อข้าทุ่มเทให้มัน ข้าก็ต้องได้รับผลตอบแทนสิ! มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่ข้าจะถูกเตะโด่งออกมาหลังจากเราก้าวขึ้นเป็นสำนักระดับกลางสามสำนัก เพียงเพราะไอ้สารเลวเนรคุณตัวหนึ่ง!” “อ้วนหยาง ถอยไป! ไม่อย่างนั้นข้าจะจัดการเจ้าด้วย!” เซี่ยอู๋เยว่ก้าวเท้าหนักๆ พุ่งตรงมาด้วยใบหน้าเย็นชา จิตสังหารอันหนักอึ้งแผ่ซ่านไปทั่ว “อ้วนหยาง เจ้าไม่มีวันเป็นคู่มือของข้า!” มารเฒ่าหยางเลิกคิ้วด้วยความหวั่นใจ แต่เขาก็ข่มใจให้มั่นพร้อมตะโกนก้อง “ข้าคือมารเฒ่าแห่งสำนักทลายสวรรค์ ข้าจะไม่ยืนดูพรรคพวกของตัวเองถูกสังหาร!” “ดี! งั้นก็ไปลงนรกซะ! นี่คือคำสั่งเจ้าสำนัก ข้าจะกำจัดคนทรยศ!” “ไร้สาระ! เจ้าไม่ใช่เจ้าสำนัก! นับตั้งแต่ที่เจ้าพาศัตรูมาสังหารพวกพ้องในสำนัก!” มารเฒ่าหยางตะโกนพร้อมระเบิดพลังมหาศาลออกมา เซี่ยอู๋เยว่ชะงักแล้วคำราม “แม้แต่เจ้าก็ทรยศข้าหรือ?” เซี่ยอู๋เยว่พุ่งเข้าหา หัวใจของมารเฒ่าหยางสั่นสะท้านแต่เขาตัดสินใจกัดฟันร่ายเคล็ดวิชา ลูกไฟสีเหลืองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าปะทะกับเซี่ยอู๋เยว่ “ดาวตก!” “หึ แค่วิชาดินงั้นหรือ? เหมาะกับคนอ้วนดีแท้ ข้างในกลวงเปล่าไร้ค่า” เซี่ยอู๋เยว่เยาะเย้ย เสียงคำรามของมังกรดังสนั่น มังกรอุทกสีดำพุ่งทะยานออกมาจากร่างของเซี่ยอู๋เยว่ มันสะบัดหางฟาดเข้าใส่ลูกไฟจนแตกกระจาย เมื่อลูกไฟดับลงและย้อนกลับเข้าสู่ร่าง มารเฒ่าหยางก็กระอักเลือดออกมาคำโต ความพ่ายแพ้ที่เกิดขึ้นอย่างง่ายดายสะท้อนให้เห็นถึงช่องว่างมหาศาลระหว่างระดับพลังของทั้งสอง “ตายซะ ไอ้หมูตอน!” เซี่ยอู๋เยว่กางกรงเล็บเข้าใส่ทรวงอกของอีกฝ่ายด้วยจิตสังหารเต็มเปี่ยม “กรงเล็บมังกรอุทก!” มารเฒ่าอีกสองคนร้องตะโกนด้วยความตระหนก พวกเขาไม่เคยคิดฝันว่าเซี่ยอู๋เยว่จะเหี้ยมโหดถึงขั้นสังหารมารเฒ่าหยาง เพื่อนเก่าแก่ที่คบหากันมาหลายร้อยปี แต่ถึงแม้พวกเขาจะพยายามปลดปล่อยจิตวิญญาณเข้าขวาง ก็ถูกหางมังกรสะบัดจนกระเด็นไปคนละทิศละทางพร้อมกับกระอักเลือด ซี้ด! กรงเล็บอันแหลมคมพุ่งเข้าใส่หน้าอกของมารเฒ่าหยางประดุจสายฟ้าฟาด เซี่ยอู๋เยว่แสยะยิ้มอำมหิต มารเฒ่าหยางถอนหายใจยาว หลับตาลงแล้วส่ายหน้า “ข้าช่างมั่นใจในตัวเองเกินไป ทั้งที่ไม่มีวันชนะเจ้าได้เลยสักครั้ง หากข้ารู้ว่าจะลงเอยเช่นนี้ ข้าคงไม่ช่วยเจ้าในคราวนั้น... ตาแก่ไป๋พูดถูก การยึดอำนาจของเจ้าคืนยังดีกว่าปล่อยให้สำนักต้องล่มสลายเช่นนี้...” อั่ก! กรงเล็บของเซี่ยอู๋เยว่หยุดลงตรงหน้าอกของเขาพอดี เซี่ยอู๋เยว่หยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงมือกลับและถีบมารเฒ่าหยางจนกระเด็นไปไกล “อ๊าก!” ด้วยเสียงกรีดร้อง มารเฒ่าหยางปลิวไปไกลกว่าสิบเมตรพร้อมกับคายเลือดที่ปนมากับฟันซี่หนึ่ง “ฟ-ฟันข้า!” มารเฒ่าหยางครางด้วยความเจ็บปวด “ไอ้เซี่ยอู๋เยว่สารเลว! อยากฆ่าก็ฆ่าสิ อย่ามาทรมานกันแบบนี้! อย่างน้อยก็นึกถึงตอนที่ข้าเคยช่วยชีวิตเจ้าไว้...” “อ้วนหยาง!” เสียงตะโกนทำให้มารเฒ่าหยางชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าอันเย็นชาของเซี่ยอู๋เยว่ เซี่ยอู๋เยว่หันไปทางมารเฒ่าคนอื่นๆ แล้วกล่าว “และพวกเจ้าสองคน วันนี้ข้าจะปล่อยไป แต่หากคราวหน้าข้าพบพวกเจ้าอีก ความสัมพันธ์ทุกอย่างถือว่าตัดขาด! ถึงตอนนั้นข้าจะปฏิบัติกับพวกเจ้าเหมือนคนทรยศ และข้าจะไม่ไว้ชีวิตใครทั้งสิ้น!” เซี่ยอู๋เยว่สะบัดแขนเสื้อจนขาดวิ่นเพื่อแสดงเจตจำนงในการตัดสินใจ เขาหันหลังกลับแล้วนำสมุนจากไป ทิ้งให้มารเฒ่าทั้งสามยืนตัวสั่นมองเศษผ้าบนพื้นด้วยความเวทนา นับแต่วินาทีนี้ไป พวกเขากับเซี่ยอู๋เยว่ไม่ใช่พี่น้องกันอีกต่อไป... ท่านอาจารย์ไป๋สูดลมหายใจลึกแล้วโค้งคำนับอย่างหนักแน่น “ข้าต้องขออภัยท่านมารเฒ่าทั้งสาม ข้าเข้าใจพวกเจ้าผิดไป เราเป็นพวกเดียวกัน” ทั้งสามยิ้มให้กันด้วยความขมขื่น [ใช่แล้ว นับแต่นี้ไป เราไม่มีทางร่วมทางกับเซี่ยอู๋เยว่อีกต่อไป] พวกเขาพยุงท่านอาจารย์ไป๋ที่ได้รับบาดเจ็บรีบจากไป ไม่ต้องการให้เกิดการไล่ล่าเพิ่ม เซี่ยอู๋เยว่ลั่นวาจาไว้แล้วว่าหากพบกันอีกจะต้องตาย ดังนั้น ยิ่งหนีไปได้ไกลเท่าไหร่ยิ่งดี ในขณะเดียวกัน ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ต่างกำลังวิ่งหนีตายจากการตามล่าของสมุนเซี่ยอู๋เยว่อย่างบ้าคลั่ง...