บทที่ 1888 การร่ำลา ในขณะที่ความตื่นเต้นจากการที่ฮันนาห์บรรลุระดับเซียนค่อยๆ จางหายไป ทุกคนก็เริ่มรู้สึกหม่นหมองเพราะถึงเวลาที่ต้องบอกลากันเสียที “อาจารย์ของคุณจะมาเมื่อไหร่หรือ?” ฮันนาห์ถามฮ่าวหยา “เมื่อคุณเริ่มการเลื่อนระดับ ท่านจะมาที่นี่เอง” ฮ่าวหยาตอบ “ท่านบอกว่าท่านมาเร็วกว่านี้ไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ไม่อย่างนั้นโลกใบนี้คงพยายามกำจัดท่านทิ้ง” “เข้าใจแล้ว... ถ้าอย่างนั้นก็คงถึงเวลาที่เราต้องไปกันแล้ว” เมื่อฮันนาห์ประกาศเช่นนั้น ทุกคนต่างก็เริ่มกล่าวคำอำลา หลงฮวนเดินไปหาพี่ชายของเขา ซึ่งเป็นคนที่เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้พบหน้าอีกตลอดกาล เกรแฮมเดินไปหาอเล็กซ์ ส่วนเฮเลนเดินไปหาอเล็กซ์อีกคนและเอมิลี่ “ลูกพ่อ พ่อคงไม่มีอะไรจะพูดมากไปกว่านี้แล้ว อะไรที่ควรพูด พ่อก็พูดไปหมดแล้ว” เกรแฮมกล่าว “งั้นสิ่งเดียวที่พ่อบอกได้ตอนนี้คือดูแลตัวเองให้ดี อย่าเอาตัวไปพัวพันกับการต่อสู้ที่ไม่เกี่ยวกับลูก แต่ถ้ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็อัดพวกมันให้ยับไปเลย” อเล็กซ์ยิ้ม “และจำไว้ว่า การหนีจากการต่อสู้ที่รู้ว่าไม่มีทางชนะไม่ใช่เรื่องน่าอาย อย่าปล่อยให้ความทะนงตนมาพรากชีวิตลูกไป ในเมื่อลูกสามารถรอดชีวิตได้ด้วยการหนี” “ผมจะจำไว้ครับท่านพ่อ” เกรแฮมพยักหน้าและตบไหล่ลูกชาย “และไม่ต้องห่วงเรื่องแม่ของลูก พ่อรู้ว่าบางทีนางก็หมกมุ่นกับโลกของตัวเองจนลืมฝึกฝนอะไรไปบ้าง ไม่ต้องกังวลเรื่องนางหรอก พ่อจะคอยดูแลนางเอง ลูกแค่ห่วงตัวเองก็พอ” “แน่นอนครับ” อเล็กซ์ตอบ “อ้อ แล้วพ่อก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก บางทีอาจจะผ่านไปหลายสิบปีเลยก็ได้ พ่อไม่ได้ขออะไรมาก แค่ขอว่าในตอนที่ลูกมาพบเราอีกครั้ง... ลองหาผู้หญิงสักคนมาเป็นคู่ชีวิตดูนะ ลูกอายุปาเข้าไป 100 ปีแล้วนะเว้ย” อเล็กซ์กลั้นหัวเราะไม่อยู่ “ผม... ผมจะพยายามเต็มที่ครับท่านพ่อ ผมจะหาผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลกมาเป็นคู่ชีวิตให้ได้” “ดี” เกรแฮมหมุนตัวจากไป “อ้อ แล้วก็... พ่อรักลูกนะ” “ผมก็รักพ่อครับ” เกรแฮมเดินจากไปแล้วลิซก็รีบเข้ามาหา “ไม่ต้องห่วงพวกเรานะ โฟกัสกับการฝึกฝนของลูก โฟกัสกับชีวิตของลูก ลูกทำเพื่อครอบครัวมามากพอแล้ว แม่คิดว่าลูกคงไปได้ไกลกว่านี้เยอะถ้าไม่มีพวกเราคอยถ่วงลูกไว้อยู่” “ผมไม่คิดว่าพวกคุณถ่วงผมหรอกนะ—” “โธ่เอ๊ย! หลอกใครอยู่ล่ะ? ทุกคนรู้ว่าพวกเราถ่วงลูกอยู่ ตลอด 3 ปีที่ผ่านมาลูกทำอะไร? ลูกทำเม็ดยาเพื่อพัฒนาเส้นชีพจรปราณทั้งที่ตัวเองไม่ได้กินด้วยซ้ำ ลูกทำมันเพื่อพวกเรา” “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรา ลูกคงฝึกฝนตัวเองไปได้ไกลกว่านี้ และพัฒนาพลังของตัวเองได้มากกว่านี้ คนที่บรรลุเลื่อนระดับในวันนี้อาจเป็นลูก ไม่ใช่ฮันนาห์ ลูกยังห่างไกลจากจุดนั้นมากก็เพราะถูกพวกเราฉุดรั้งไว้” “แต่จากนี้ไปไม่ต้องแล้ว ใช้ชีวิตของลูกซะ” ลิซเริ่มน้ำตาคลอและกอดอเล็กซ์แน่น “ดูแลตัวเองด้วยนะอัล” “ผมจะทำครับ” ฮันนาห์เดินเข้ามาหาอเล็กซ์พร้อมกับหลงฮวน “ฉันจะคิดถึงคุณนะอเล็กซ์” “ฉันก็จะคิดถึงพวกคุณทั้งสองคนเหมือนกัน” “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้พวกเรานะ” หลงฮวนกล่าว “ฉันไม่คิดว่าชีวิตนี้จะตอบแทนคุณได้หมด” “เราคือครอบครัว ไม่จำเป็นต้องมีการตอบแทนหรอก” อเล็กซ์กล่าว “ผมดีใจที่ได้ช่วยเหลือพวกคุณในทุกทางที่ทำได้ครับพี่เขย” หลงฮวนยิ้มกว้างจนเห็นฟัน “อ้อ น้องชายของฉันอาจจะมีปัญหาเรื่องการนั่งบัลลังก์จักรพรรดินิดหน่อย คุณช่วยจับตาดูเขาให้หน่อยได้ไหม?” “ได้ครับ ผมจะทำ” อเล็กซ์รับปาก “อย่าเสียเวลามากเกินไปล่ะ เข้าใจไหม? ออกจากโลกใบนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ หวังว่าคุณจะถูกส่งไปยังที่เดียวกับที่เรากำลังจะไปนะ” “ผมก็หวังเช่นนั้นครับ” “นั่นคือสิ่งเดียวที่เราทำได้” ฮันนาห์ถอนหายใจชั่วครู่ก่อนจะสูดลมหายใจลึกและยิ้มออกมา “จากนี้ไปยกให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ ฉันจะดูแลพวกเขาเอง” “ผมฝากพวกเขาไว้กับพี่นะครับพี่สาว ดูแลพวกเขาทุกคนให้ดี และดูแลตัวเองด้วย” “ได้” ฮันนาห์พยักหน้าอย่างมุ่งมั่นและเริ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ความรับผิดชอบยิ่งใหญ่เลยนะเนี่ย ไม่มีปัญหา ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันรับมือได้ ฉันดูแลทุกคนได้” “อย่าแบกรับอะไรมากเกินไปเลยครับ” อเล็กซ์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะเป็นคนพูดคำนี้ “พวกเขาทุกคนมีพรสวรรค์ พวกเขาดูแลตัวเองได้ อีกไม่นานพวกเขาก็คงกลายเป็นเซียนกันหมด” “ใช่ แน่นอน” ฮันนาห์กล่าว เธอเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาแล้วกอดเขา “ลาก่อนอเล็กซ์” “ลาก่อนครับพี่สาว” ฮันนาห์และหลงฮวนเดินจากไป อเล็กซ์มองไปด้านข้างแล้วเห็นแม่และลูกสาวของเขายืนรอพูดคุยอยู่ รอนรอนรีบวิ่งเข้ามาและสวมกอดอเล็กซ์แน่น “หนูจะคิดถึงท่านพ่อนะคะ” เธอพูดไปสะอื้นไป “พ่อก็จะคิดถึงลูกเหมือนกันรอนรอน” อเล็กซ์กล่าว “ดูแลคุณปู่คุณย่าให้พ่อด้วยนะ ตกลงไหม?” รอนรอนพยักหน้า “ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกท่าน พ่อจะไปที่แห่งนั้นเพื่อพบอาจารย์ใหม่ และก่อนที่พวกเจ้าจะตามมา พ่อจะเป็นเทพแห่งท้องฟ้าองค์ใหม่เอง จากนั้นทั้งคุณปู่และคุณย่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” “เทพแห่งท้องฟ้าองค์ใหม่เหรอคะ? หนูจะรอชมนะคะ” รอนรอนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับมา “หนูต้องทิ้งท่านแม่และท่านพ่อไปเหมือนกัน...” เธอกล่าว “หนูไม่คิดว่าจะได้เจอพวกเขาอีกแล้ว หนูจะทำยังไงดีคะ?” อเล็กซ์ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะมั่นใจได้เต็มร้อยว่ากว่าที่รอนรอนจะมีโอกาสได้กลับมาโลกใบนี้ เวลาคงผ่านไปนานจนทั้งคู่น่าจะตายจากไปนานแล้ว หากไม่เป็นผู้ฝึกตน พวกเขาทั้งสองก็ไม่มีทางมีชีวิตอยู่ได้นานนัก “ไม่ต้องห่วง พ่อจะดูแลพวกเขาอย่างดีที่สุด ต่อให้พ่อจะอยู่หรือไม่อยู่ สการ์เล็ตก็จะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลพวกเขาเอง” รอนรอนพยักหน้า “ท่านน้าสการ์เล็ตก็พูดแบบนั้นค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับยืดตัวตรง “ถ้าอย่างนั้นหนูฝากพวกเขาไว้กับท่านพ่อด้วยนะคะ” “ฝากไว้ที่พ่อเถอะ” รอนรอนกอดเขาอีกครั้ง “ลาก่อนค่ะท่านพ่อ” “ลาก่อนนะมาลอน” เฮเลนเดินเข้ามาหาอเล็กซ์เมื่อรอนรอนเดินจากไป “เด็กคนนั้นรักลูกเหมือนลูกเป็นคนที่เลี้ยงดูเธอมาจริงๆ” “ก็นะ เธอเป็นเด็กดีครับ” “ลูกก็เหมือนกัน” เฮเลนประคองใบหน้าอเล็กซ์ด้วยมือทั้งสองข้าง “ลูกเป็นลูกชายที่น่ารักของแม่” เธอเริ่มน้ำตาไหล “และตอนนี้แม่ก็ต้องจากลูกไปอีกแล้ว” “ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ” เฮเลนกล่าวแล้วมองไปทางด้านข้างที่เพิร์ลและวิสเกอร์กำลังคุยกับรอนรอนอยู่ “แล้วก็ดูแลเจ้าสองตัวนั้นด้วยนะ แม่ก็อยากจะพาพวกมันไปด้วย แต่พวกมันควรอยู่กับลูกมากกว่า” “ผมจะดูแลตัวเองและเจ้าสองตัวนั้นเป็นอย่างดีครับแม่ แม่ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก” “โธ่ แต่แม่ก็ห่วงอยู่ดี ลูกห้ามแม่ไม่ได้หรอกนะเด็กน้อย คนที่ห่วงควรจะเป็นลูกต่างหาก ไม่ใช่ห่วงเรื่องพวกเรา โดยเฉพาะพ่อของลูก เขาอาจจะไม่ใช่คนฉลาดหรือมีพรสวรรค์สูงส่งนัก แต่เขาเป็นคนดี เขาดูแลตัวเองได้ และถ้าเขาทำไม่ได้ ก็ยังมีแม่คอยดูแลเขาอยู่ พวกเราทุกคนนั่นแหละ” อเล็กซ์ยิ้ม “งั้นผมก็คงไม่ต้องห่วงใครแล้วสินะครับ” “ใช่” เฮเลนกล่าว “อ้อ แล้วก็แม่ไม่รู้ว่าพ่อของลูกได้คุยเรื่องนี้กับลูกหรือยัง เขาบอกแม่ว่าจะคุยตอนที่เราจะไป แต่มันถึงเวลาที่ลูกต้องหาคู่ครองได้แล้วนะ หาผู้หญิงดีๆ สักคน หรือจะเป็นผู้ชายถ้าลูกชอบแบบนั้นน่ะนะ” อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ “ผมมั่นใจว่าผมชอบผู้หญิงครับแม่ แล้วก็ใช่ครับ ท่านพ่อพูดเรื่องนี้กับผมไปแล้ว” “ดี ถ้าอย่างนั้น รอนรอนก็โตเกินไปแล้วตอนที่เราเจอกัน ครั้งหน้าแม่ขออุ้มหลานนะ ลูกต้องทำตามคำขอนี้ให้ได้” “ผมจะพยายามเต็มที่เพื่อทำตามความปรารถนาของแม่ครับ” เฮเลนยิ้มบางๆ “และแม่รู้ว่ารอนรอนขอให้ลูกดูแลพ่อแม่ของเธอ แต่ลูกไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเขานะ พวกเขาแก่แล้วและใช้ชีวิตมามากพอแล้ว แม่ก็อยากจะเห็นพวกเขาอีกครั้งนะ แต่มันก็มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาคงเสียชีวิตไปแล้วตอนที่เราได้เจอกันอีกครั้ง” “มันน่าเสียดายครับ แต่นั่นคือความจริง” เฮเลนไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนกำลังทอดทิ้งลูกชายไว้เบื้องหลัง “ผมจะทำในสิ่งที่ทำได้ครับแม่ ผมจะทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ” เฮเลนจูบที่หน้าผากของอเล็กซ์และดึงเขาไปกอด “ครั้งก่อนที่เราต้องแยกจากกัน มันกะทันหันเกินไป ลูกหายไป และแม่คิดว่าลูกตายแล้ว ครั้งนี้แม่ถึงได้มีโอกาสบอกลาลูก” น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ เธอปล่อยอเล็กซ์ “ลาก่อนนะลูก” อเล็กซ์ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไปเช่นกัน “ลาก่อนครับแม่” ฮันนาห์, หลงฮวน, ลิซ, รอนรอน, เฮเลน และเกรแฮม มารวมตัวกันที่จุดหนึ่งบนเกาะ ในขณะที่คนอื่นๆ ถอยห่างออกไปไกล “ฉันจะเริ่มแล้วนะ” ฮันนาห์กล่าวและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เพื่อแจ้งให้สวรรค์รับรู้ถึงความประสงค์ของเธอ เธอพร้อมที่จะจากไปแล้ว ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็แยกออก ก้อนเมฆพัดผ่านพื้นที่นั้นไป และปรากฏกระแสน้ำวนกลับหัวขึ้นบนท้องฟ้า มันคอยดูดกลืนสิ่งต่างๆ เพื่อนำพาไปสู่ดินแดนเบื้องบน ผู้อาวุโสหยางปรากฏตัวขึ้นบนเกาะ เขาเข้ามาใกล้ฮันนาห์และคนอื่นๆ โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งนั่นแหละที่ทุกคนถึงได้รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ เขาสะบัดมือโยนอะไรบางอย่างออกไป เป็นยันต์สองแผ่น แผ่นหนึ่งลอยไปหยุดอยู่หน้าฮ่าวหยา และอีกแผ่นหนึ่งอยู่หน้าอเล็กซ์ “ใช้ชีวิตให้ดีล่ะ” ชายผู้นั้นกล่าวกับอเล็กซ์ “โลกใบนี้กำลังรอวันที่เจ้าจะกลายเป็นเซียน” “ลาก่อนทุกคน” “ลาก่อน” “ไว้เจอกันใหม่นะ” ถ้อยคำร่ำลาพรั่งพรูออกมาจากทั้งสองฝ่ายเมื่อทุกคนกล่าวคำอำลาเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นสวรรค์ก็ยกระดับทุกคนที่พร้อมจะจากไป พาพวกเขาเข้าสู่กระแสน้ำวนที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า แล้วพวกเขาก็เลือนหายไป ฮันนาห์และคนอื่นๆ ได้จากไปยังหนึ่งในแดนเซียนมากมายและไม่มีวันหวนกลับมาอีกตลอดกาล