บทที่ 1905 เบาะแส อเล็กซ์ตื่นตระหนกเมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ครึ่งหนึ่งของอารมณ์ที่เขาสัมผัสได้นั้นมาจากตัวเขาเอง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเติบโตมาจากความหวาดกลัวที่ฝังแน่นอยู่ในคำพูดที่เขาเพิ่งได้ยิน 'เขามาหาข้า' เสียงนั้นกล่าว 'จงระวังให้ดี เขาจะมาหาเจ้าด้วยเช่นกัน' "นั่นคือ... เสียงของเทพโอสถงั้นหรือ?" อเล็กซ์สงสัย แม้อาจจะเป็นเสียงของคนอื่น แต่ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือเสียงของเทพโอสถ และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของการตีความนี้คือ เทพโอสถกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง บางคนที่ถูกเรียกแทนว่า 'เขา' นั่นเป็นบุคคลหรือเปล่า? เป็นมนุษย์? ปีศาจ? สัตว์อสูร? หรือวิญญาณ? อเล็กซ์ทำได้เพียงตั้งคำถาม ไม่มีข้อมูลอื่นใดหลงเหลืออยู่นอกจากสิ่งที่เขาได้ยิน นั่นคือข้อมูลชิ้นสุดท้ายที่ทิ้งไว้ให้เขาตรวจสอบ 'ไม่สิ มันต้องมีอะไรมากกว่านี้' อเล็กซ์คิดและรีบย้อนกลับไปดูความทรงจำเหล่านั้นอีกครั้ง เขาเห็นภาพความทรงจำที่วาบผ่านเข้ามา เห็นสถานที่ที่ไม่ชัดเจน และหน้าปกของหนังสือบางเล่ม ดวงตาของอเล็กซ์เบิกกว้าง "นั่นคือหนังสือ... สมบัติของเขาอย่างนั้นหรือ?" เขาตั้งคำถาม เทพโอสถมีหนังสือที่เป็นสมบัติล้ำค่าอยู่ 3 เล่ม และจนถึงปัจจุบัน มีเพียงเล่มเดียวเท่านั้นที่ถูกค้นพบ คัมภีร์สูตรปรุงยาไร้สิ้นสุด และหนังสือเล่มนั้นก็อยู่กับเทพโอสถคนปัจจุบัน ส่วนหนังสือเล่มอื่น ๆ ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไรหรืออยู่ที่ไหน "นี่คือ... เบาะแสใช่ไหม?" อเล็กซ์สงสัย เขาไล่ดูภาพความทรงจำเหล่านั้นอีกครั้ง ภาพแรกเป็นภาพที่เข้าใจได้ยากที่สุด ราวกับว่ามันเป็นความทรงจำที่เทพโอสถเองก็หลงลืมไปแล้วและแทบจะนึกไม่ออก อเล็กซ์พยายามทำความเข้าใจความทรงจำนั้นอย่างสุดความสามารถ ไม่ใช่เพียงแค่ดูผ่าน ๆ แต่รวมถึงกลิ่นและอารมณ์ความรู้สึกด้วย ทว่าไม่มีสิ่งใดช่วยได้เลย ความทรงจำแรกนั้นไร้ค่า ความทรงจำที่เหลือมีประโยชน์มากกว่าเล็กน้อย อเล็กซ์เพ่งมองไปที่หนังสือสองเล่มก่อน เพื่อนเล่มที่มีรูปดอกไม้บนหน้าปกและเล่มที่มีรูปม้วนคัมภีร์ หากนั่นคือหนังสืออย่างที่เขาคิดจริง ๆ มันก็อาจจะเป็นหนังสือสองเล่มที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ อเล็กซ์สงสัยว่าหนังสือเหล่านั้นทำอะไรได้บ้าง เขาหันไปมองความทรงจำอีกสามภาพที่เหลือแล้วขมวดคิ้ว มันเข้าใจยากกว่าภาพก่อนหน้ามาก กระท่อมหลังเล็กที่มีบางสิ่งส่องประกายอยู่ข้างในอาจเป็นอะไรก็ได้ ประตูหินบานใหญ่ข้างป่าก็อาจจะเป็นอะไรก็ได้เช่นกัน ภาพสุดท้ายอาจจะเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในสามภาพนี้ มันแสดงให้เห็นศพของหญิงสาวที่มีเคียววางอยู่ข้าง ๆ เมื่อพิจารณาจากตำแหน่งที่ตั้งอยู่ในสถานที่มืดมิดที่มีคบเพลิงล้อมรอบ อเล็กซ์สรุปได้เป็นอย่างน้อยว่า หญิงสาวคนนี้น่าจะเป็นบุคคลสำคัญที่เสียชีวิตและถูกเก็บรักษาไว้ที่นั่น 'นี่เป็นสุสานของหญิงสาวผู้นี้หรือ?' อเล็กซ์สงสัย หากเขาต้องการทราบว่าสุสานนี้อยู่ที่ไหน เขาจำเป็นต้องรู้ก่อนว่าหญิงสาวผู้นี้คือใคร เขาปรารถนาให้มีรูปภาพหรือเบาะแสอื่นให้สืบค้น แต่ดูเหมือนจะคาดหวังมากเกินไป ในเมื่อมีแดนอมตะถึง 33 แดน นางอาจจะอยู่ที่ใดก็ได้ เมื่อข้อมูลส่วนใหญ่ของเทพโอสถถูกทำลายไปในสงคราม ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับหญิงสาวผู้นี้ก็อาจจะสูญหายไปด้วยเช่นกัน 'บันทึกของเทพโอสถไม่ได้ถูกทำลายไปทั้งหมด' อเล็กซ์คิด 'คัมภีร์ของเขายังคงอยู่ และมันเคยอยู่กับเทพแห่งท้องฟ้าก่อนที่ผู้อาวุโสหยางจะนำมันมาจากนาง' อเล็กซ์ครุ่นคิด ข้อมูลของหญิงสาวผู้นี้อาจจะอยู่กับเทพแห่งท้องฟ้าด้วยหรือไม่? เมื่อพิจารณาจากความจริงที่ว่าพระราชวังของเทพแห่งท้องฟ้าดูเหมือนจะเก็บรักษาบันทึกจากอดีตไว้อย่างดี จนกระทั่งรู้ตัวตนที่แท้จริงของเทพเจ้าทั้งสององค์ มันจึงมีความเป็นไปได้สูงมากที่เทพแห่งท้องฟ้าจะทราบแน่ชัดว่าหญิงสาวคนนี้คือใคร 'ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน' อเล็กซ์คิด 'ข้ายังคงต้องไปที่โลกนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้' อเล็กซ์ถอนหายใจ เขาจบการตรวจสอบความทรงจำแล้ว ถึงกระนั้น อเล็กซ์ก็ยังอดสงสัยบางอย่างไม่ได้ ในเมื่อเทพโอสถรับรู้ชัดเจนว่าตนเองกำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าเช่นนั้นหากเขาตายไปนานแล้ว เขาก็ต้องถูกสังหารอย่างแน่นอน เหตุใดจึงไม่มีใครตระหนักเลยว่าเทพโอสถเสียชีวิตอย่างไร? นั่นไม่ใช่ข่าวใหญ่พอที่จะมีบันทึกเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งหรือ? อีกอย่าง เขาได้สร้างมรดกนี้ไว้ให้เทพโอสถรุ่นต่อไปโดยรู้ตัวอยู่แล้วว่าจะต้องตายอย่างนั้นหรือ? ช่างเป็นเรื่องที่หดหู่เหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ต่างจากเหล่าเทพนิรันดร์คนอื่น ๆ พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าตนเองต้องตายในสักวัน จึงได้ทิ้งมรดกเอาไว้เพื่อให้คนอื่นได้สืบทอดตำนานต่อไป เพื่อให้คนอื่นได้ต่อสู้ในศึกของพวกเขาแทน อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และยอมรับความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับเทพโอสถ "ข้าหวังว่าท่านจะไม่ได้ถูกสังหารนะเทพโอสถ แต่ถ้าท่านถูกสังหารจริง ๆ และฆาตกรคนนั้นยังคงมีชีวิตอยู่ ข้าจะฆ่ามันเพื่อท่าน นั่นคือสิ่งน้อยที่สุดที่ข้าจะทำให้ท่านได้เพื่อตอบแทนทุกสิ่งที่ท่านทำให้ข้า" อเล็กซ์เบี่ยงเบนความสนใจตัวเองในช่วงสองสามชั่วโมงถัดมาด้วยการจัดเตรียมสถานที่ให้หนอนไหมสวรรค์อาศัยอยู่ในแดนปีศาจซึ่งอยู่ในห้วงจิตของเขา ไม่เพียงแค่นั้น เขายังปลูกต้นหม่อนไว้ที่นั่นโดยมีวิสเกอร์คอยดูแล ในภูเขาลูกที่ 4 มีสัตว์อสูรระดับแท้จริงอยู่ พร้อมด้วยวัตถุดิบปรุงยาระดับต่ำมากมาย ซึ่งจะเหมาะอย่างยิ่งสำหรับต้นหม่อนและหนอนไหม หลังจากใช้เวลาจัดการสิ่งเหล่านั้นและตรวจสอบให้แน่ใจว่าทั้งอเล็กซ์และเอมิลี่ต่างสบายดีภายในพระราชวังไร้กาลเวลา อเล็กซ์ก็ตัดสินใจมุ่งเน้นไปที่การเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาเข้าสู่ระดับอมตะ ส่วนใหญ่เขาตรวจสอบไปหมดแล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือพยายามบำเพ็ญเพียรเพื่อดูว่าเขาสามารถทำได้ดีเพียงใด แต่เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรระดับอมตะของ 'วิถีเทพห้าหยาง' นั้นทรงพลังเกินกว่าจะใช้ในห้องที่ไม่มีม่านพลังป้องกัน เขาจึงตัดสินใจดูยันต์ที่ไป๋จิงเฉินมอบให้แทน เขาหยิบยันต์นั้นออกมาเพื่ออ่านแล้วก็ชะงักไป ไป๋จิงเฉินบอกเขาว่าเขาสามารถอ่านมันได้ก็ต่อเมื่อบรรลุระดับกำเนิดอมตะแล้วเท่านั้น อเล็กซ์ไม่แน่ใจว่าจะเกิดผลเสียอะไรกับเขาหรือไม่หากเรียนรู้ก่อนกำหนด แต่เขาตัดสินใจว่าไม่ควรเสี่ยง เขาจึงเก็บมันไว้ในห้วงจิตตามเดิม และจะอ่านมันเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ในเมื่อตอนนี้ไม่มีสิ่งอื่นให้ทำแล้ว ก็ถึงเวลาอ่านยันต์ต่าง ๆ ที่เหล่าผู้คนเหล่านั้นมอบให้ในขณะที่พวกเขาพยายามโฆษณาสำนักและกิลด์ของตน อเล็กซ์หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาแล้วเริ่มอ่าน [นี่คือคำเชิญจากสำนักรุ่งโรจน์โชติช่วง สำนักรุ่งโรจน์โชติช่วงอยู่ในอันดับที่ 25 จากทุกสำนักในทวีปหญ้าฤดูใบไม้ผลิ และอยู่ในอันดับที่ 82 จากทุกสำนักในแดนหมื่นวิญญาณ สำนักของเรามีชื่อเสียงที่สุดในด้านค่ายกลและสิ่งประดิษฐ์ล้ำสมัยให้เหล่าศิษย์ได้ศึกษาเล่าเรียน อีกทั้งยังมีห้องสมุดที่เต็มไปด้วยหนังสือ เคล็ดวิชา และบันทึกทุกประเภท ท่านสามารถเข้ามาเป็นศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักรุ่งโรจน์โชติช่วงได้ เงินสนับสนุนรายปีคือ ศิลาจิตอมตะ 8 ก้อน, ยาบำเพ็ญเพียรอมตะ 5 เม็ด และยารักษาอมตะ 2 เม็ด]