บทที่ 1864 การตัดสินใจ “นั่นหมายความว่าเราควรจะทิ้งที่นี่ไปงั้นหรือ? เราควรจะกลับไปสู่โลกแห่งการฝึกตนข้างนอกนั่นจริงหรือ?” โลแกนดูมีความลังเลใจ แต่ในขณะเดียวกันก็นึกคาดหวังกับการที่จะได้กลับไปสู่โลกแห่งการฝึกตนอีกครั้ง “นั่นเป็นทางเลือกของพวกคุณ” อเล็กซ์กล่าวพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก เขาหันไปส่งเด็กทารกในอ้อมแขนให้กับรอนรอน ซึ่งเธอก็รับเด็กน้อยไปอย่างทะนุถนอมและเริ่มไกวตัวเพื่อกล่อมเด็กอย่างช้าๆ “ลองปรึกษากันดูเถอะ ว่าพวกคุณต้องการแบบไหน หากต้องการจะไป ก็สามารถทิ้งที่นี่ไปได้เลย ผมได้ยินมาว่ามีอีกหลายคนที่อยากจะออกไปจากที่นี่ ดังนั้นการพูดคุยเรื่องนี้จึงกำลังดำเนินอยู่” โลแกนพยักหน้าช้าๆ “หลายคนอยากจะไปจริงๆ ครับ ตัวผมเองถ้าเลือกได้ก็คงขอออกไปตั้งนานแล้ว แต่พอเอมิลี่เกิดมา ผมก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมดสิ้น ในเมื่อคุณบอกว่าเอมิลี่มีโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตในแบบที่ผมเคยสูญเสียไป ผมคิดว่ามันคงจะดีกว่าหากเราเลือกที่จะออกไป แม้ว่าชีวิตข้างนอกนั่นจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม” “ผมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก” อเล็กซ์พึมพำอย่างใจลอย ในตอนนี้เขาตระหนักแล้วว่าในเมื่อเขามีพลังที่จะทำได้ เขาก็ควรจะนำพาสิ่งต่างๆ ให้กลับคืนสู่สภาพเดิมที่เคยเป็นมา มันอาจจะยากสักหน่อยหากต้องทำคนเดียว แต่เขาก็พอมีไอเดียและที่สำคัญเขายังมีคนช่วยแน่นอน “ขออภัยด้วยครับท่าน ผมพยายามจะนึกแล้ว แต่ผมไม่คิดว่าผมจะรู้จักท่านมาก่อนเลย” โลแกนกล่าว “ผมบอกคุณไปก่อนหน้านี้แล้วไง” ลิลินรีบกระซิบ “ฟาร์มแห่งนี้เคยเป็นของครอบครัวเขา เขาคือบุคคลที่ร่างแยกของเขาแต่งงานกับร่างแยกของแม่ฉัน” “และฉันก็คือลูกสาวของพวกเขา ในทางหนึ่ง ลิลินก็เป็นพี่น้องต่างสายเลือดของฉัน” รอนรอนกล่าวเสริม “ผมต้องขอโทษด้วยครับ มันนานมากแล้วตั้งแต่พวกคุณจากไป จนผมจำไม่ได้ว่าเป็นพวกคุณ” โลแกนกล่าวพลางโค้งศีรษะอย่างสำนึกผิด “คุณได้ดาบเล่มนี้มาจากไหน?” อเล็กซ์ถามด้วยความสงสัย “เจ้านี่น่ะหรือครับ? ผมนำมันกลับมาด้วยตอนที่พวกเรากลับมาที่นี่” เขากล่าว “ผมขอดูหน่อยได้ไหม?” อเล็กซ์ยื่นมือออกไปหาดาบเล่มนั้น “ได้แน่นอนครับ” โลแกนกล่าวพร้อมกับส่งดาบให้ อเล็กซ์รับดาบมาแล้วตวัดแกว่งไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อประเมินคุณภาพของมัน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ราวกับว่าอเล็กซ์ได้พบกับบางสิ่งที่ตลกทั้งที่มันไม่ได้ตลกเลยแม้แต่น้อย “อุดหูไว้” อเล็กซ์บอกทุกคน ทุกคนรีบยกมือขึ้นปิดหูอย่างรวดเร็ว รอนรอนใช้พลังปราณหุ้มหูของเด็กทารกที่กำลังหลับใหลไว้ แม้เธอจะทำเช่นนั้น แต่โลกภายนอกก็ค่อยๆ กัดกินพลังปราณของเธอไปเรื่อยๆ จนบีบให้เธอต้องใช้พลังปราณมากขึ้นไปอีก อเล็กซ์ดีดนิ้วลงบนตัวดาบ เสียงกังวานดังกึกก้องพลันจู่โจมเข้าโสตประสาทของทุกคน ราวกับมีคนมาตีฆ้องใบใหญ่ข้างหู เสียงนั้นดังจนเกินกว่าที่ใครจะทนฟังได้อย่างสบายๆ ตัวดาบสั่นสะเทือนอยู่ครู่หนึ่ง เสียงกังวานค่อยๆ ปรับระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงระดับที่ไม่มีใครสามารถได้ยิน แล้วมันก็เงียบหายไป อเล็กซ์ส่งดาบคืนให้ “เป็นดาบที่ไม่เลวเลย” “ขอบคุณครับ” โลแกนกล่าวพลางรับดาบคืนด้วยสีหน้าที่ดูประหลาดใจ “เมื่อกี้มันอะไรกัน?” รอนรอนกระซิบถาม “ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่ทดสอบดูว่าดาบเล่มนี้คุณภาพดีหรือเปล่า” อเล็กซ์ตอบ ทำให้รอนรอนเลิกคิ้วขึ้น “มันดีหรือเปล่าล่ะ?” “แน่นอนที่สุด ผมบอกไม่ได้หรอกว่ามันคือดาบระดับอมตะไหม แต่มันเหนือกว่าระดับนักบุญแน่นอน หากดาบเล่มนี้มีจิตวิญญาณศาสตรา มันจะต้องถูกจัดอยู่ในระดับอมตะอย่างไม่ต้องสงสัย” รอนรอนแทบจะปิดบังความประหลาดใจของเธอไว้ไม่อยู่ “เขาไปได้ของแบบนั้นมาได้อย่างไรกัน?” เธอถาม “คุณคิดว่ายังไงล่ะ?” อเล็กซ์ถามกลับ รอนรอนไม่รู้ “อาจารย์ของคุณยังไงล่ะ ท่านมอบสมบัติบางอย่างให้กับทุกคน และนี่ก็เป็นของท่าน” อเล็กซ์กล่าว “ลิลิน? โลแกน? พวกคุณเป็นอะไรกันหรือเปล่า?” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากประตู “พวกเราไม่เป็นไรค่ะ” ลิลินตอบกลับ “เสียงบ้าอะไรเมื่อกี้? ปลุกฉันตื่นจากงีบหลับเลย” เขากล่าวและเดินมาถึงข้างนอก ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นอเล็กซ์และหนิง “เรามีแขกค่ะพ่อ” ลิลินกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ “พ-พี่อเล็กซ์?! คุณหนูมารอนด้วย พวกคุณกลับมาแล้วหรือ?” ชายคนนั้นประหลาดใจเกินกว่าที่จะถามออกมาได้ “พี่หยานซือ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม?” นับตั้งแต่อเล็กซ์และคนอื่นๆ ออกจากทวีปกลางเพื่อไปใช้ชีวิตอยู่ที่ทวีปใต้ ฟ่านหยานซือก็กลายเป็นเจ้าของฟาร์มแห่งนี้เพียงผู้เดียว ซึ่งได้รับมอบมาจากพ่อของอเล็กซ์ในตอนที่พวกเขาจากไป ตอนนั้นฟ่านหยานซือลำบากมาก เขาต้องกลับมายังบ้านที่ไม่มีบ้านอยู่ ดังนั้นเพื่อตัวเขาเองและลูกสาว เขาจึงจำเป็นต้องมีที่แห่งนี้ นั่นผ่านมานานกว่า 20 ปีแล้ว และชายคนนั้นก็ยังไม่ลืมความช่วยเหลือที่เขาได้รับจากอเล็กซ์และคนอื่นๆ เพียงแค่เม็ดยาที่ทำให้อายุยืนถึง 1,000 ปี ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้สึกเป็นหนี้บุญคุณอเล็กซ์ไปตลอดกาล ดังนั้นเมื่อเขาได้พบอเล็กซ์อีกครั้ง เขาก็หลั่งน้ำตาออกมาและเริ่มขอบคุณอเล็กซ์ไม่หยุด อเล็กซ์ช่วยปลอบชายคนนั้นให้สงบลงและเริ่มพูดคุยกับเขา เวลาผ่านไปขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน จนกระทั่งวันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกลางคืน ลิลินและคนอื่นๆ ยืนกรานว่าอเล็กซ์และรอนรอนต้องพักค้างคืนที่นี่ อเล็กซ์จึงจำใจต้องอยู่ต่อ อเล็กซ์ใช้เวลาในช่วงนี้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับชีวิตคนธรรมดาและรับฟังความเป็นไปของสถานที่แห่งนี้ การได้รับฟังโดยตรงจากปากของคนทั่วไปทำให้เห็นภาพรวมของสถานการณ์ที่แตกต่างจากการฟังผ่านคนระดับอมตะที่ได้ยินต่อกันมาอีกที ผู้คนต่างรู้สึกหงุดหงิดใจในเวลานี้ เพราะพวกเขาต้องการจะจากไป แต่กลับไม่มีหนทางทำเช่นนั้นได้เลย พวกเขาเริ่มเข้าใจถึงสิ่งที่ขังพวกเขาไว้ภายใน นั่นคือกำแพงพลังปราณขนาดมหึมาที่ล้อมรอบทวีปเอาไว้ทั้งหมด มันทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนเป็นปศุสัตว์หรือนักโทษที่ถูกกักขังไว้ในที่เดียวโดยไม่สามารถออกไปไหนได้ พวกเขารู้สึกเกลียดที่ถูกพาตัวมาโดยไม่ได้รับความยินยอม และในตอนนี้ที่พวกเขาต้องการจะไป ก็กลับไม่ได้รับอนุญาตให้ทำเช่นนั้น ผู้ฝึกตนหลายคนที่ตัดสินใจกลับมาต่างก็เปลี่ยนความคิดไปในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา โลกภายนอกนั้นอันตราย แต่ก็มีโอกาสมากมายมหาศาลเช่นกัน มันรู้สึกไม่ถูกต้องนักที่จะมานั่งเฉยๆ ที่นี่ ในขณะที่มีผู้คนที่บินอยู่บนท้องฟ้า ผู้ซึ่งแข็งแกร่งพอจะตัดต้นไม้ขาดสะบั้นได้ด้วยดาบเพียงครั้งเดียว ไม่ใช่ทุกคนที่อยากจะจากไป แต่แทบทุกคนต้องการโอกาสที่จะได้ทำเช่นนั้น หลังจากพูดคุยกับทุกคนจนดึกดื่น อเล็กซ์ก็เดินไปยังห้องพักแขกที่จะต้องพักในคืนนี้ เขานอนลงบนเตียง พลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวทั้งหมด ในท้ายที่สุด เขาก็ได้ข้อสรุป ในเมื่อเวลานี้ไม่มีฝ่ายค้านในโลกนี้ที่จะกระทำการขัดต่อผลประโยชน์ของผู้อื่นอีกต่อไป ทุกคนย่อมเห็นชอบกับบทสรุปที่อเล็กซ์ได้วางไว้แน่นอน เช้าวันรุ่งขึ้น อเล็กซ์และรอนรอนตื่นขึ้นมาและเตรียมตัวจากไป มีการร่ำลากันอย่างซาบซึ้งระหว่างสองพี่น้อง มีน้ำตาที่หลั่งรินให้แก่กันอีกครั้ง “เรื่องหนูน้อยเอมิลี่ อีกไม่นานคงถึงวันที่พวกคุณจะจากไปได้อย่างอิสระ ระหว่างนี้ก็ให้เธอได้ใช้ชีวิตปกติที่นี่เถอะ เธอจะขอบคุณคุณเอง” ท้ายที่สุดแล้ว เขาตั้งใจจะทำให้โลกใบนี้กลับคืนสู่สภาวะเมื่อ 5,000 ปีก่อน เขาจะทำให้ค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามทวีปทั้งหมดกลับมาใช้งานได้เต็มรูปแบบอีกครั้ง