บทที่ 206: ฝึกฝน เธอพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น บ่งบอกชัดว่าเธอไม่ใช่คนที่ท้อถอยง่าย ๆ กับท่าทีของเขา “ฉันต้องการคุณในชีวิตฉัน” เธอโต้ท่าทีเฉยเมยของเขากลับด้วยการจีบแบบรุก เธอตรงไปตรงมาสุด ๆ เลยแฮะ...หืม? โนอาห์หัวเราะอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “เธอยังเด็กเกินไป” เมื่อปฏิเสธอย่างสุภาพแบบนั้นแล้ว เขาก็เดินต่อ หวังจะหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่การเดตจะนำมาให้ในสถานการณ์ตอนนี้ของเขา เด็กสาวคนนั้นสวยจริง ๆ เขาดูออกว่าเธอน่าจะอ่อนกว่าเขาแค่หนึ่งหรือสองปีเท่านั้น ซึ่งปกติแล้วก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร ปัญหาที่แท้จริงคือกำแพงทางอารมณ์ของตัวเขาเอง โนอาห์เคยมีความสัมพันธ์มาบ้าง แต่ไม่มีครั้งไหนลงเอยด้วยดีกับเขาเลย หลังจากความล้มเหลวด้านความรักพวกนั้น เขาก็สร้างกำแพงทางจิตใจขึ้นมากั้นระหว่างตัวเองกับคนที่อาจเป็นคู่ครอง เป็นแนวป้องกันที่คอยกันเขาไม่ให้ต้องเจอกับความล้มเหลวซ้ำอีก เดี๋ยวค่อยหาทางแก้เรื่องนั้นเอาทีหลัง การได้อยู่กับโลล่าช่วยเรื่องนี้ได้จริง ๆ เด็กสาวคนนั้นเดินตามโนอาห์มาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเดิม เห็นชัดว่าเธอไม่คิดจะยอมรับคำปฏิเสธของเขาง่าย ๆ โดยไม่พยายามต่อ “เดี๋ยวสิ! ฉันชื่ออมีเลีย แล้วคุณล่ะชื่ออะไร?” เธอพูดเสียงดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มงดงามแบบเดิมประดับอยู่บนใบหน้า “โนอาห์” เขาตอบโดยอัตโนมัติขณะเดินต่อ หวังว่าคำปฏิเสธของเขาจะทำให้เธอเลิกล้มความพยายามเสียที พอได้ยินชื่อเขา เธอก็ทวนมันเงียบ ๆ กับตัวเอง ราวกับกำลังลองฟังว่ามันฟังเป็นอย่างไร ก่อนจะรีบเดินมาขวางทางเขาอีกครั้งอย่างมุ่งมั่น “ฉันอยากได้เบอร์คุณ” ความตรงไปตรงมาของเธอช่างน่าชื่นใจจริง ๆ ในโลกที่ปฏิสัมพันธ์ทางสังคมส่วนใหญ่มักเต็มไปด้วยชั้นเชิงและการสื่อสารอ้อมค้อม โนอาห์อดรู้สึกสนใจไม่ได้กับคนที่กล้าพอจะไล่ตามสิ่งที่ตัวเองต้องการอย่างเปิดเผยขนาดนี้ เธอกล้าดีไม่เบา เอาเถอะ ข้อนี้ต้องยอมให้ “ไม่ ขอโทษนะ” เขาตอบอย่างหนักแน่นแต่สุภาพ แต่เธอก็ไม่ปล่อยเขาไป ยังคงรุกไล่อย่างอารมณ์ดีต่อเนื่องไปพร้อมกับที่เขาเดินต่อ จนในที่สุดเขาก็รู้ว่าเธอจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เด็กคนนี้ตื๊อเป็นบ้า หลังจากพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพอีกหลายครั้ง ในที่สุดโนอาห์ก็ยอมตกลง แทนที่จะปล่อยให้การต่อรองกลางที่สาธารณะลากยาวต่อไปจนดึงดูดความสนใจจากลูกค้าคนอื่น ๆ ในห้าง “เอาก็เอา” เขาว่า พลางหยิบโทรศัพท์ออกมาแลกข้อมูลติดต่อให้เธอด้วยความจำยอมปนขำ พอได้เบอร์ของเขาไปสำเร็จ อมีเลียก็ยิ้มออกมาด้วยความงดงามที่แท้จริง เปลี่ยนใบหน้าของเธอจากที่ดูสวยธรรมดาให้กลายเป็นสวยสะดุดตาจริง ๆ “คุณจะไม่เสียใจหรอก” เธอรับปากด้วยความมั่นใจ ราวกับชินกับการได้สิ่งที่ตัวเองต้องการอยู่แล้ว เมื่อพูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไปอย่างเห็นได้ชัดว่าพอใจสุด ๆ ทิ้งให้โนอาห์ยืนอยู่ท่ามกลางถุงของที่ซื้อมา พร้อมความรู้สึกปนเปกันไปหมดเกี่ยวกับการเจอครั้งนี้ คอยดูกัน ... โนอาห์กลับบ้านและกินข้าวเย็นกับพ่อ ระหว่างที่เขาทำกิจกรรมต่าง ๆ พระอาทิตย์ก็ตกไปแล้ว ทอแสงเย็นอบอุ่นปกคลุมตัวบ้าน เมื่อวันนี้แทบไม่มีอะไรต้องทำแล้ว โนอาห์ก็ถอยกลับเข้าห้องนอน ทิ้งตัวลงบนเตียง ปล่อยให้ร่างกายได้ผ่อนคลายเสียที เขาไม่ได้เหนื่อยทางกาย แต่แค่อยากนอนเฉย ๆ แล้วมีชีวิตอยู่ไปแบบนั้น เขาใช้เวลาสักพักไถโทรศัพท์ อ่านข้อความและอัปเดตโซเชียลมีเดียที่ทำให้เขานึกถึงโลกธรรมดา ซึ่งคนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอยู่โดยไม่รู้เลยว่ามีอาณาจักรเวทมนตร์อยู่ ชีวิตธรรมดาดูจืดชืดเหลือเกินเมื่อมองจากภายนอก หลังจากผ่อนคลายอยู่พักหนึ่ง ปล่อยให้ความคิดล่องไปตามเหตุการณ์ต่าง ๆ ของวัน โนอาห์ก็ตัดสินใจว่ายังไม่พร้อมจะนอน สกิลควบคุมลมของเขายังต้องการการดูแล เขายังไม่ได้ฝึกมันเลยทั้งวัน เพราะเอาเวลาไปทุ่มกับการขัดเกลาร่างกายและออกล่ากับลีโอแทน งั้นก็ใช้เวลาช่วงค่ำให้คุ้มค่าหน่อยแล้วกัน เมื่อก้าวเข้าร้านผ่านพอร์ทัลคุ้นเคย โนอาห์ก็สังเกตเห็นโลล่าอยู่หลังเคาน์เตอร์ทันที กำลังบริการลูกค้าด้วยความสุภาพและชำนาญที่ทำให้เธอเป็นพนักงานที่ขาดไม่ได้ ไม่อยากทำให้ลูกค้าตกใจเหมือนตอนที่เขาโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวครั้งก่อน ๆ โนอาห์จึงประกาศการมาถึงของตัวเองด้วยการไอเบา ๆ อย่างตั้งใจ เป็นสัญญาณบอกว่าเขามาแล้วโดยไม่ทำให้ใครแตกตื่น ลูกค้าคนนั้นทำรายการเสร็จและจากไปด้วยความพอใจ ทิ้งให้โลล่ามีเวลาหันมารับรู้การมาในจังหวะแปลก ๆ ของโนอาห์ หลังจากบริการลูกค้าเสร็จ โลล่าก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ “วันนี้มาทำไมคะ? ปกติคุณไม่ค่อยโผล่มาตอนฉันทำงานนี่นา” โนอาห์พยักหน้ารับคำสังเกตนั้น ปกติแล้วเขาจะหลีกเลี่ยงการมาร้านตอนโลล่าทำงาน เพราะอยากให้เธอดูแลทุกอย่างเอง ขณะที่เขาไปจัดการเรื่องของตัวเองในโลกจริง อย่างการไปซื้อของ ใช้เวลากับครอบครัว และจ่ายบิล “อืม คืนนี้ผมว่าง เลยคิดว่าจะมาฝึกควบคุมลมสักหน่อย วันนี้ยังไม่ได้แตะมันเลย เพราะมีเรื่องอื่นเต็มไปหมด” เขาอธิบายอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับลำดับความสำคัญในการฝึกของตัวเอง “ผมจะขึ้นไปฝึกด้านบนตรงพื้นที่หลัก คุณทำงานต่อข้างล่างได้เลย” ผมฝึกชั้นนี้ไม่ได้ในขณะที่ร้านยังเปิดรับลูกค้าอยู่ เธอทำงานได้ยอดเยี่ยมด้วยตัวเอง โลล่าพยักหน้าด้วยความเข้าใจ สีหน้าของเธออ่อนลงเป็นรอยยิ้มอบอุ่นที่เต็มไปด้วยความห่วงใยต่อพัฒนาการของเขาจริง ๆ “ขอให้ฝึกให้สนุกนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสนับสนุนของคนที่เข้าใจถึงความสำคัญของการพัฒนาทักษะอย่างสม่ำเสมอ โนอาห์เดินขึ้นไปยังชั้นสองที่ต่อเติมใหม่ของร้าน ซึ่งพื้นที่โล่งตรงนั้นมีพอสำหรับการฝึกเวทมนตร์ โดยไม่ไปรบกวนหน้าที่ให้บริการลูกค้าของโลล่าที่ชั้นล่าง โนอาห์หยิบลูกแก้วลมระดับ 5 ออกมาจากที่เก็บ ลูกแก้วลมให้ความรู้สึกพอดีมือขณะที่เขาจัดท่าฝึก พร้อมจะดันสกิลควบคุมลมของตัวเองให้เข้าใกล้เกณฑ์เลเวล 10 ซึ่งจะช่วยให้พัฒนาการด้านเวทของเขาสมดุลขึ้น ผมน่าจะไปถึงเลเวล 9 ได้ในไม่ช้า ถ้าผมมีสมาธิต่อไป ความพยายามของผมกับลูกแก้วนี่จะช่วยผมได้ ด้านล่าง เขาได้ยินเสียงกระดิ่งประตูร้านดังเป็นครั้งคราว กับการพูดคุยอย่างมืออาชีพของโลล่ากับลูกค้าช่วงค่ำที่มาซื้อสินค้าของเขาในยามร้านเงียบกว่า ซึ่งให้ความเป็นส่วนตัวมากกว่าสำหรับการซื้อของ เป็นเวลาสองชั่วโมง โนอาห์อยู่บนชั้นสอง ฝึกสกิลควบคุมลมของตัวเองไปพร้อมกับซึมซับความเข้าใจจากลูกแก้วลม และมันก็ไม่ทำให้ผิดหวัง แก่นพลังภายในลูกแก้วใบแรกที่เขาได้รับจากเจ้าชายกำลังค่อย ๆ หมดลง แต่ก็เป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว โนอาห์ประเมินว่ามันน่าจะหมดเกลี้ยงพอดีกับตอนที่เขาไปถึงเลเวล 10 เขาไม่ได้กังวล เขายังมีลูกแก้วลมอีกสี่ลูกเก็บอยู่ในแหวน และถ้ามันหมดล่ะก็ เขาก็แค่เปลี่ยนรายได้ประจำวันของตัวเองจากดอลลาร์กลับไปเป็นลูกแก้วลมอีกครั้ง