บทที่ 204: การตบหน้า โนอาห์ตัดสินใจไปถึงโรงเรียนของอีธานก่อนเวลาเลิกเรียน โดยอยากเซอร์ไพรส์ลูกพี่ลูกน้องของเขาแบบไม่บอกกล่าวล่วงหน้าเลย ความประหลาดใจจะทำให้การกระทำครั้งนี้มีความหมายมากขึ้น และพูดตามตรง โนอาห์ก็อยากรู้เหมือนกันว่า หลังจากเจอกันที่ห้าง อีธานกำลังปรับตัวกับความมั่นใจใหม่ของตัวเองได้แค่ไหน มาดูกันว่า “คุณชาย” ของเราจะเป็นยังไงบ้างที่โรงเรียน โนอาห์เดินตรงไปยังโรงรถที่ GT-R ของเขาจอดรออยู่ รถญี่ปุ่นทรงโฉบเฉี่ยวคันนั้นสะท้อนแสงภายใต้ไฟเหนือศีรษะ Nissan GT-R คือความสมดุลอันลงตัวระหว่างสมรรถนะและบารมีบนท้องถนน เป็นรถที่ทำให้คนต้องให้ความเคารพ โดยไม่ต้องอวดโอ่เลยสักนิด ถึงเวลาสร้างความประทับใจแล้ว การขับรถไปโรงเรียนของอีธานใช้เวลายี่สิบนาทีผ่านการจราจรระดับปานกลาง ทำให้นอโอาห์มีเวลาคิดแผนว่าจะเข้าไปยังไงดี เขาจะจอดในจุดที่มองเห็นได้ชัด รอเวลาเลิกเรียน แล้วดูว่านักเรียนจะมีปฏิกิริยายังไงเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องของเขาถูกมารับด้วยรถกึ่งซูเปอร์คาร์ เขาไม่ได้ทำเพราะอวดดีแน่นอน เขาแค่อยากแกล้งอีธานเล่น เพราะรู้ว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นคงลนลานแน่จากปฏิกิริยาของพวกเด็กคนอื่นๆ อีกอย่าง เขาเองก็อยากช่วยให้อีธานได้คะแนนความนิยมในโรงเรียนเพิ่มขึ้นด้วย โนอาห์รู้ดีว่าเรื่องพวกนี้สำคัญแค่ไหน โรงเรียนมัธยมของอีธานปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็นโรงเรียนธรรมดาๆ ในย่านนี้ ไม่มีอะไรสะดุดตาเลยสักนิด แค่ตึกขนาดพอใช้กับพื้นที่ให้นักเรียนใช้เรียนหนังสือ โนอาห์เลี้ยวเข้าไปยังลานจอดรถสำหรับผู้มาเยือน จอดตรงหน้าทางออกหลักพอดี ซึ่งอีกห้านาทีพวกนักเรียนก็จะทะลักออกมา รูปทรงเฉพาะตัวของ GT-R ดึงดูดสายตาคนที่เดินผ่านไปมาและนักเรียนที่เลิกก่อนเวลาได้ในทันที โนอาห์ดับเครื่องแล้วก้าวลงจากรถ แค่การมีอยู่ของรถคันนี้ก็ก่อให้เกิดระลอกความสนใจขึ้นในหมู่วัยรุ่นกลุ่มเล็กๆ ที่กำลังรอเพื่อนเลิกอยู่แล้ว เสียงกระซิบคุยกันกับสายตาที่แอบชี้ไปมาล้วนตามการเคลื่อนไหวของเขา ขณะเขาเอนกายพิงประตูฝั่งคนขับอย่างสบายๆ “รถคันนั้นเป็นของใครน่ะ? พ่อของใครสักคนมั้ง? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แต่เด็กคนนั้นรวยเอาเรื่องแน่” คำถามเหล่านั้นฉายชัดอยู่บนใบหน้าวัยรุ่นนับสิบคน ขณะที่ข่าวเริ่มแพร่กระจายไปทั่วโซเชียลของโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่นาที นักเรียนก็เริ่มหาเรื่องเดินผ่านลานจอดรถสำหรับผู้มาเยือน มือถือในมือแอบบันทึกภาพถ่ายและวิดีโอของ GT-R ปริศนาอย่างแนบเนียน เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นอย่างพอดิบพอดี ปล่อยนักเรียนหลายร้อยคนออกสู่แสงแดดยามบ่าย การหลั่งไหลออกมาเริ่มต้นเหมือนฝูงวัยรุ่นตามปกติ แต่ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นการมุ่งตรงไปยังจุดเดียวมากขึ้น เมื่อพวกนักเรียนเหลือบเห็นซูเปอร์คาร์เงาวับที่จอดรออยู่ในลานโรงเรียน เอาละ กลุ่มต่างๆ เริ่มรวมตัวกันรอบ GT-R โดยเว้นระยะอย่างมีมารยาท เสียงคุยกันดังขึ้นเรื่อยๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและการคาดเดา โนอาห์ยังคงยืนพิงประตูฝั่งคนขับอย่างสบายๆ กวาดมองฝูงชนเพื่อหาใบหน้าของอีธาน คิ้วของเขาเลิกขึ้นเมื่อกลุ่มคุ้นตากลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากอาคารหลัก เอมี่เดินอยู่ตรงกลางกลุ่มเพื่อนสาวประจำของเธอ โดยมีเพื่อนสาวรายล้อมอยู่สองข้าง ซึ่งลำดับชั้นในกลุ่มคงเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่เรื่องที่ห้าง กลุ่มนั้นกำลังมุ่งตรงมาทางลานจอดรถที่โนอาห์รออยู่ เส้นทางของพวกเขาจะบังคับให้ต้องผ่านในระยะที่มองเห็นทั้งเขาและรถของเขาได้ชัดเจน เอมี่ก้มมองโทรศัพท์อยู่ คงกำลังส่งข้อความหาใครสักคน ขณะที่เจสันเดินมากับกลุ่มของเขาเอง แยกจากกลุ่มของเอมี่อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าหลังเหตุการณ์ที่ห้าง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตึงเครียดขึ้น จากนั้นอีธานก็ปรากฏตัว เดินมากับนักเรียนอีกคนหนึ่ง โนอาห์มองออกทันทีว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนกันจากวิธีที่คุยกัน กระเป๋าของอีธานห้อยอยู่บนไหล่ข้างหนึ่งอย่างสบายๆ และฝีเท้าของเขาก็เป็นปกติ ถึงเวลาโชว์แล้ว โนอาห์ผละจากท่าพิงสบายๆ แล้วเหยียดตัวตรง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์อีธานไปพร้อมกับยังคงมองลูกพี่ลูกน้องของตัวเองไม่ละสายตา เขาเฝ้ามองอีธานล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาช้าๆ ก่อนกดรับ “มองมาที่ลานจอดรถสิ” โนอาห์พูดพร้อมรอยยิ้ม ขณะเฝ้ามองอีธานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากบทสนทนาของเขา “หะ อะไร—” ดวงตาของอีธานเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นโนอาห์พิงอยู่กับ GT-R มือถือแนบหูพร้อมรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด “โนอาห์?! นี่นาย—นายมาได้ไง—” อีธานอึกอักใส่โทรศัพท์ เสียงของเขาดังลอยข้ามลานจอดรถ “ฉันมารับนาย” โนอาห์ตอบ พลางวางสายแล้วผละตัวออกจากรถ ผลที่เกิดกับนักเรียนรอบๆ ชัดเจนและฉับพลันอย่างมาก “เดี๋ยวนะ นี่มันสตรีมเมอร์คนนั้นไม่ใช่เหรอ? ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขารวย” เด็กสาวคนหนึ่งกระซิบเสียงดังพอให้ครึ่งลานจอดรถได้ยิน “คนที่ขับ GT-R นั่นรู้จักอีธานด้วยเหรอ?” นักเรียนอีกคนถามด้วยความไม่อยากเชื่ออย่างเห็นได้ชัด กลุ่มของเอมี่ชะงักค้างอยู่กับที่ เสียงคุยกันค่อยๆ เงียบลงขณะที่พวกเธอกำลังประมวลผลสิ่งที่เห็น โทรศัพท์ในมือเอมี่ค่อยๆ ลดลงจากใบหน้า สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความไม่ใส่ใจแบบวัยรุ่นทั่วไปเป็นความตกตะลึงเมื่อจำได้ “นั่นใช่พ่อบ้านของอีธานอะไรทำนองนั้นหรือเปล่า?” หนึ่งในเพื่อนของเอมี่พูดขึ้น เสียงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ กลุ่มของเจสันหยุดเดินกันหมด สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังฉากที่กำลังคลี่คลายตรงหน้าด้วยความอิจฉาอย่างเห็นได้ชัด “GT-R...” เจสันพึมพำ อีธานเริ่มเดินเข้าไปหาโนอาห์ โดยมีเพื่อนของอีธานเดินตามมาด้วยดวงตาเบิกกว้างและความอยากรู้อยากเห็นอย่างชัดเจนต่อเรื่องไม่คาดฝันนี้ “เฮ้ คนนี้ใครวะ?” “ลูกพี่ลูกน้องของฉัน” อีธานตอบ สายตายังจับอยู่ที่โนอาห์ “แกไม่บอกฉันเลยว่าลูกพี่ลูกน้องแกโคตรรวย” เพื่อนของอีธานกระซิบ เสียงดังพอให้นักเรียนแถวนั้นได้ยิน ฝูงชนเริ่มไหลไปทาง GT-R เมื่อข่าวลือแพร่ว่าซูเปอร์คาร์ปริศนาคันนี้เป็นของคนที่เกี่ยวข้องกับเพื่อนร่วมโรงเรียนของพวกเขา นักเรียนที่ไม่เคยสนใจอีธานแม้แต่น้อย จู่ๆ ก็เริ่มจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา “นั่น GT-R จริงเหรอ? ราคาตั้งหกหลักเลยนะ” ใครบางคนตะโกนมาจากฝูงชนที่ยิ่งทวีจำนวน “พ่อฉันบอกว่ามันเร็วกว่าปอร์เช่ส่วนใหญ่เสียอีก” นักเรียนอีกคนเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเอมี่เปลี่ยนไปเป็นความเศร้า หลังจากเหตุการณ์ที่ห้าง เอมี่พยายามอย่างหนักอยู่หลายวันเพื่อแก้ความตึงเครียดในมิตรภาพของพวกเขา ท้ายที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ แต่ก็ยังเสียความสนใจของเจสันไปอยู่ดี อีธานเดินมาถึงตัวโนอาห์ด้วยความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและเขินอายปนกันจนใบหน้าขึ้นสี “นายบอกฉันล่วงหน้าหน่อยก็ได้” อีธานพูด แต่รอยยิ้มของเขาก็ฟ้องชัดว่าดีใจกับเซอร์ไพรส์ครั้งนี้จริงๆ “แล้วความสนุกมันอยู่ตรงไหนล่ะ” โนอาห์ตอบ พลางเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร “พาหนะของคุณรออยู่แล้ว คุณชาย” ขณะอีธานนั่งลงในห้องโดยสารบุหนังของ GT-R โนอาห์ก็มองสบตาเอมี่ข้ามลานจอดรถ เธอเสียใจเรื่องนั้น... มากจริงๆ