บทที่ 539 ก็เป็นแบบนั้นน่ะสิ! “ช่างมันเถอะ ผู้คุม... ฆ่าพวกเราตอนนี้เลย!” ทั้งสามคนอ้อนวอนขอชีวิตสุดกำลัง ขณะกอดขาของผู้คุมเอาไว้แน่น “ปล่อยเดี๋ยวนี้!!” มิตเชนสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่ไม่ว่าเขาจะโกรธแค่ไหน พวกมันก็ยังกลัวหลุมนั่นมากกว่าแรงกดดันจากเขาเสียอีก “อย่างที่บอกนั่นแหละ ผู้คุม ช่างมันเถอะ!” “ใช่ ผู้คุม ช่างมันเถอะ เพราะทางเดียวที่ฉันจะปล่อยพวกแกไปได้.... ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!” “ตามสบาย!” ผู้คุมตอบ ถึงแม้พวกนั้นจะกลัวจนหัวหดกับคำตอบนั้น แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย...? เพราะในความคิดของพวกมัน ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์คนไหนก็ยังดีกว่าต้องไปเจอปีศาจตัวจริงเสียงจริงที่เพิ่งปีนออกมาจากนรก! แล้วพวกมันจะปล่อยไปทำไม? หนึ่งในนั้นถึงกับเริ่มก้มลงจูบรองเท้าของมิตเชน ช่างน่าขันสิ้นดี! ตั้งแต่เพื่อนของมันออกมาจากหลุมนั่น ไอ้หมอนี่ก็เงียบเป็นเป่าสาก มันเอาแต่รับงานจิปาถะเล็ก ๆ น้อย ๆ ในคุก เช่น ทำสวนอะไรพวกนั้น แถมยังดูเหมือนจะเอาแต่ใช้เวลากับคัมภีร์ไบเบิลของเบย์มาร์ด อ่านแล้วก็คิดอะไรไม่รู้ของมัน เขายังแอบได้ยินอีกฝ่ายพูดด้วยว่า หลังออกจากคุกไปแล้วอยากไปทำงานในโบสถ์ สรุปแล้ว เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้เขางงเป็นไก่ตาแตก และไม่ว่าเขาจะถามเพื่อนกี่ครั้งว่าในหลุมนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่.... เพื่อนของเขาก็ได้แต่ตัวสั่น และไม่ยอมปริปากสักคำ เขายังเคยเห็นคนอื่นออกมาแล้วก้มลงจูบพื้น ราวกับไม่เคยเห็นพื้นดินมาก่อน พวกที่เป็นนักฆ่าตัวฉกาจ พอออกมาก็ร้องไห้เหมือนเด็กทารก แล้วเขาจะไม่กลัวการต้องลงไปในหลุมนั้นได้ยังไง? บางคนออกมาในสภาพรุงรังเหมือนถูกฝูงช้างเหยียบย่ำไม่หยุด แน่นอนว่าเมื่อเจอประสบการณ์สยดสยองขนาดนั้น นักโทษบางคนที่ออกมาจากห้องลงโทษพวกนั้นถึงกับเริ่มสารภาพบาปทุกอย่างที่เคยก่อไว้ในโลกภายนอก ไอ้คนที่กำลังจูบรองเท้าของมิตเชนอยู่ถึงกับอยากร้องไห้จริง ๆ จบแล้ว!... ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว!!!! บัดซบ! เขาเสียใจชะมัดที่ไปร่วมมือกับสองคนนั้นเพื่อพยายามแหกคุก ใช่!... ถูกต้อง! ทั้งหมดนี่มันเป็นแผนล่อทั้งนั้น! พวกเขาคิดกันไว้ว่าจะโดนลงโทษแค่ให้ไปทำความสะอาดที่ไหนสักแห่งเท่านั้น.... แต่ใครจะไปรู้ว่าผู้คุมจะโผล่มาตอนนี้แล้วทำพังหมด? ตอนนี้ถ้าเขาต้องถูกขังในห้องสีขาวกับหลุมนั่น แล้วเขาจะไปสมทบกับคนอื่นเพื่อหนีออกไปได้ยังไง? เชี่ย! ไม่มีทางที่เขาจะรับกรรมคนเดียวแน่! คนปากโป้ง บางทีก็ไม่ได้โดนเย็บแผลเสมอไปหรอก “ผู้คุม... ผู้คุม... ได้โปรด ผมจะพูด! ผมจะสารภาพ!!” เขาพูดอย่างน่าสงสาร และทันทีที่สองคนนั้น รวมถึงพวกที่มีเอี่ยวในแผนใหญ่คืนนี้ได้ยินคำพูดของเขา.... ก็พากันแตกตื่นจนคุมตัวเองไม่อยู่ทันที ไอ้สารเลว! มันคิดจะหักหลังพวกเขาจริง ๆ งั้นเหรอ? ทันใดนั้น หนึ่งในพวกมันก็สบตากับไอ้สารเลวนั่น... ราวกับจะบอกว่าพวกมันมีวิธีช่วยเขา หรือพาเขาออกจากหลุมนั่นในภายหลัง แต่เขาจะเชื่อคำโกหกโจ่งแจ้งแบบนั้นได้ยังไง? เขาไม่เคยเชื่อแม้แต่วินาทีเดียวว่าพวกนี้จะช่วยดึงเขาออกมาจากห้องสีขาวหรือหลุมนั่นได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเดินหน้าปฏิบัติการปากโป้งต่อไป แต่ก่อนที่เขาจะได้สารภาพ หนึ่งในมันสมองของแผนคืนนี้ก็รีบก้าวออกมาทันที “ผู้คุม... ผมมีอะไรจะพูด เมื่อคืน นักโทษทั้งสามคนที่คุณเรียกตัวออกมา.... ได้รับบาดเจ็บกันเองจริง ๆ พวกเขาเลยระแวงคนรอบข้างขึ้นมา แล้วก็เริ่มโจมตีใครต่อใครตามอำเภอใจ แน่นอนว่าพวกเขาสมควรถูกลงโทษ” พอได้ยินไอ้พวกที่อ้างตัวเป็นพวกเดียวกันพูดถึงพวกเขาแบบนั้น ทั้งสามคนก็รู้สึกเหมือนไฟลุกอยู่ในอกด้วยความเดือดดาล พวกนี้หักหลังกันได้ขนาดนี้เชียวหรือ? ได้! ในเมื่อพวกมันไม่แคร์พวกเขา งั้นพวกเขาก็จะไม่แคร์พวกมันเหมือนกัน และอีกครั้ง ก่อนที่พวกเขาจะได้โวยขึ้นมา.... หัวหน้าของพวกเขาก็รีบเปิดปากขึ้นอีกครั้ง “ใช่.... พวกเขาสมควรถูกลงโทษ แต่ถ้าผมจำไม่ผิด พวกเขาจะถูกลงโทษก็ต่อเมื่อได้รับการรักษาแผลและพันผ้าเรียบร้อยก่อนเท่านั้น ยังไงผมก็แค่พูดข้อเท็จจริงที่ชัดเจนนี้ เพราะผมรู้ดีว่าสาเหตุที่เพื่อนผมกำลังอ้อนวอนคุณอยู่ตอนนี้.... ก็เพราะพวกเขาคิดว่าบาดแผลของพวกเขาจะไม่ได้รับการดูแล” นักโทษคนนั้นกล่าว เขาพูดทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้พวกโง่พวกนั้นเข้าใจว่าวันนี้พวกเขาจะไม่ได้เข้าไปในห้องลงโทษใด ๆ ทั้งนั้น ซึ่งก็หมายความว่าพวกเขายังมีโอกาสหนีไปพร้อมกับพวกเขาในคืนนี้อยู่ เขากับคนอื่น ๆ ในทีมคิดเผื่อเอาไว้แทบทุกกรณีที่อาจผิดพลาด..... ดังนั้นพวกเขาจึง “เผลอ” กัดพวกนักโทษเหล่านี้เข้าอย่างแรง จนเกือบจะฉีกเนื้อออกมาเป็นชิ้น ๆ ต้องรู้ไว้ว่า ไอ้สถานที่บัดซบนี่ไม่มีของมีคมให้พวกเขาใช้แทงหรือฆ่าใครเลย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องด้นสดด้วยฟันของตัวเอง ตามปกติ ก่อนที่นักโทษจะถูกส่งเข้าห้องลงโทษใด ๆ หากมีบาดเจ็บก็จะได้รับการรักษาและพันแผลก่อน และสำหรับกรณีที่ต้องเย็บแผล ต้องดูแลเป็นพิเศษ หรือถึงขั้นผ่าตัด.... นักโทษในกรณีนี้จะได้รับเวลาอีกสองสามวัน เพื่อให้แผลเริ่มเข้าสู่กระบวนการสมานตัวก่อน แล้วค่อยถูกส่งเข้าห้องลงโทษ มิตเชนมองนักโทษที่ออกมาพูดแก้ตัวให้พวกตัวการอย่างเงียบ ๆ แน่นอนว่าเขาพูดถูก! ที่นี่ก็ทำกันแบบนั้นจริง ๆ แต่การจะตัดสินว่านักโทษเหล่านี้มีบาดแผลบนร่างกายหรือไม่ ไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะตัดสินหรือตรวจดูเอง เพราะพวกเขาจะต้องผ่านทีมแพทย์ก่อนเสมอ ก่อนจะเข้าไปในห้องลงโทษใด ๆ มิตเชนจ้องมองพวกตัวการอย่างเคร่งขรึม ขณะที่พวกมันยังกอดขาและจูบขาเขาไม่หยุด ดูมีพิรุธชะมัด “พวกแกบอกว่าอยากสารภาพ งั้นผมจะให้โอกาสสารภาพตอนนี้เลย จริงหรือเท็จ.... สิ่งที่เขาพูดนั่นเป็นความจริงหรือไม่?”