บทที่ 503 รอบ 2 “คุณหนู...ได้โปรดใจเย็นก่อน” หลังจากปลอบแครีให้สงบลงได้ในที่สุด เหล่าหญิงรับใช้บางคนก็รีบเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้เธอ ขณะที่อีกบางคนเข้าไปเช็ดตัวเธอแทน ตอนนี้มันกลายเป็นขั้นตอนปกติไปแล้ว ทุกคืนหลังจากเธอฝันร้าย... พวกเขาจะเช็ดเหงื่อที่สะสมอยู่บนร่างกายและบนเตียงของเธอออกให้หมด แครีปล่อยให้พวกเธอทำตามสบาย พลางเหยียดแขนขาออกให้เช็ดตัวได้ถนัด และพอทุกอย่างเสร็จแล้ว... พวกเธอก็ออกจากห้องไป เพื่อให้คุณหนูของตนได้พักผ่อนอีกครั้ง เพราะตอนนี้เพิ่งตีสามเท่านั้น แครีถอนหายใจแล้วหลับตาแน่น บางทีเธออาจคิดมากไปเอง ก็หลายสัปดาห์แล้วตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น... และก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธออีกเลย การรักษาความปลอดภัยรอบตัวเธอแน่นหนากว่าเดิมเสียอีก และคนของแม่เธอก็ยังคงออกตามล่าหาไอ้สารเลวที่ตัดแขนขวาของเธอทิ้งอยู่ทุกวันไม่หยุด แถมถ้าเป็นคนร้ายคนนั้นจริงๆ... ตอนนี้มันก็น่าจะซ่อนตัวเงียบๆ อยู่มากกว่า อีกอย่าง ไอ้สารเลวนั่นจะหาทางเข้ามาในคฤหาสน์ของเธอได้ยังไงกัน? ครั้งล่าสุดที่เธอถูกทำร้าย มันเกิดขึ้นในสลัมของเมืองหลวง... แถมยังเป็นย่านที่แม้แต่นักล่านิรันดร์ระดับสูงหรือตระกูลขุนนางธรรมดาก็แทบไม่กล้าโผล่หน้าไป ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นจะทำร้ายเธอได้ก็มีแต่ในสถานที่ที่ไม่มีการคุ้มกันแน่นหนาเท่านั้น พอคิดมาถึงตรงนี้ เธอก็เริ่มกลับมามั่นใจขึ้นมาบ้าง และไม่นาน สติของเธอก็ค่อยๆ ล่องลอยหายเข้าไปในดินแดนแห่งความฝัน... ในขณะที่เธอขับไล่ความหวาดกลัวทั้งหมดออกจากใจ . ทั้งห้องเงียบสนิท... สิ่งเดียวที่ได้ยินก็คือเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวบนเตียง เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า และไม่นาน... แครีก็ตกลงสู่ห้วงนิทราลึก แต่ความฝันครั้งนี้แตกต่างจากปกติอย่างมาก... ตามเดิม เธอมักจะถูกไอ้คนไล่ฆ่าไล่ล่าไปทั่ว แล้วก็ไม่รู้โผล่มาจากไหน เธอก็ถูกตบอย่างแรงหลายครั้ง... จนช็อกไปทั้งตัว เธอลืมตาขึ้นในความฝันแล้วพบว่าตัวเองถูกมัดเอาไว้ และทุกอย่างรอบตัวก็มืดสนิทและเงียบงัน “คิดถึงฉันไหม” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเย้ายวน เธอก็ตัวสั่นไปพักหนึ่ง... ก่อนจะค่อยๆ ตั้งสติได้อีกครั้ง “จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ! นี่มันก็แค่ฝัน เดี๋ยวฉันก็ตื่นอยู่ดี!” เธอพูดอย่างโกรธจัด ใช่... นี่มันคือความฝัน! และเหมือนทุกครั้ง เธอก็มักจะตื่นจากมันเสมอ งั้นจะมีอะไรให้น่ากลัวกันล่ะ? เธอเลิกวิ่งหนีจากไอ้ฆาตกรในฝันนี่แล้ว ถ้าเขาอยากฆ่าเธอ งั้นทำไมเธอจะฆ่าเขาคืนไม่ได้? พอคิดแบบนั้น เธอก็แสยะยิ้มในใจ ขณะยังคงบอกตัวเองอยู่ลึกๆ ว่านี่มันก็แค่ความฝัน! ‘ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...’ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น ทำให้เธอโกรธจนแทบคลั่ง “ขำอะไรนักหนา? คิดว่าฉันล้อเล่นอยู่เหรอ? นายไม่ใช่ตัวจริง! นายก็แค่คนที่อยู่ในฝันของฉันเท่านั้น!” แครีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ส่วนชายในฝันคนนั้นกลับหัวเราะจนท้องแข็ง “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! แม่น้อยเอ๋ย เหมือนเคย... เธอทำให้ฉันขำได้ตลอดเลย ฝันเหรอ?... ฮึ! ไม่อยากทำลายความมั่นใจของเธอนะ แต่ฟังไว้ให้ดี... เธอไม่ได้ฝันอยู่เลย เชื่อฉันสิ... ฉันนี่แหละของจริง ฉันรู้ว่าเธอยังจำเรื่องในสลัมได้อยู่ งั้นครั้งนี้... เรามาเล่นกันอีกเหมือนครั้งก่อนดีไหม” . เขาพูดว่าอะไรนะ? เขาบอกว่าเป็นของจริง? แครีเบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ ขณะฟัง และก่อนที่เธอจะพูดอะไรได้... ปากของเธอก็ถูกยัดอะไรบางอย่างเข้าไป พร้อมกับถูกอุดไว้ไม่ให้ส่งเสียงด้วย น้ำตาคลอขึ้นมาในดวงตา ความหวาดกลัวเข้าครอบงำเธออย่างสมบูรณ์ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป... นี่คือความจริง! เธอกำลังเผชิญหน้ากับไอ้สารเลวที่โจมตีเธอเมื่อครั้งก่อน มันต้องการอะไร? ทำไมต้องเป็นเธอ? เธอไปทำอะไรให้มันกันแน่? เธออยากพูดคุยกับมันและอ้อนวอนขอชีวิต แต่เขาก็อุดปากเธอไว้เรียบร้อยแล้ว ‘อืมมมมมม!’ ‘อืมมมมมมม!’ ‘อืมมมมมมมมม!’ เธอสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะพยายามร้องกรีดร้องสุดเสียง... แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงเสียงอู้อี้ต่ำๆ เท่านั้น “กำลังพยายามเรียกความสนใจจากพวกนั้นข้างนอกอยู่เหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ไม่ต้องเสียแรงหรอก พวกมันสลบหมดแล้ว เธอยังอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ดังนั้นใจเย็นๆ หน่อยนะ แม่สาวน้อย หืม? ห่วงว่าฉันฆ่าพวกมันเหรอ? จะมองฉันโหดร้ายขนาดนั้นเชียว? ฉันแค่ทำให้สลบแล้วมัดไว้ก็เท่านั้นเอง เข้าใจไหม? รู้ไว้สิ... ฉันมีสายของฉันแฝงตัวอยู่ในคฤหาสน์ของเธอ ที่คอยจับตาดูพวกชายที่ปกติทำหน้าที่คุ้มกันปีกของเธอ อ้อ... คนรับใช้ของเธอก็ด้วยเหมือนกัน พวกเธอปลอดภัยดีทุกคน ดังนั้นไม่ต้องห่วง ไม่มีใครมาขัดจังหวะเราอีกแล้ว ตอนนี้เธอก็เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ไม่ดีเหรอ?” ‘อืมมมมมมมมม!’ แครีตะโกนผ่านผ้าที่อุดอยู่ในปาก พลางดิ้นสุดแรงเพื่อหลุดจากพันธนาการ ใครจะอยากอยู่กับไอ้โรคจิตนี่กัน! “อ้อ... ดูมารยาทของฉันสิ จะใช้เวลาดีๆ กับฉันทั้งที แต่เธอกลับมองฉันไม่เห็นแบบนี้ได้ยังไง” . พูดจบ เธอก็ได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออก... แล้วชายร่างกำยำสามคนในผ้าคลุมมีฮู้ดก็เดินเข้ามา โดยแต่ละคนถือคบเพลิงอยู่ในมือ พวกเขายังสวมหน้ากาก... และดูเหมือนทั้งหมดจะมาที่นี่เพื่อเชิญเธอเข้าสมาคมศักดิ์สิทธิ์อะไรสักอย่าง คนหนึ่งยืนอยู่ด้านขวาของเตียงเธอ ส่วนอีกสองคนยืนอยู่ด้านซ้าย ตอนนี้ในห้องมีแสงสว่างขึ้นมาบ้าง และเธอก็มองเห็นชายทั้งสี่คนภายในห้องได้แล้ว แน่นอนว่าชายที่พูดกับเธอมาตลอดตั้งแต่แรก ก็ยืนอยู่ที่ปลายเตียง โดยมีดาบอยู่ในมือ เมื่อเห็นหน้ากากแบบเดิมบนใบหน้าของเขา เธอก็ยิ่งดิ้นรนหนักกว่าเดิมเพื่อจะหลุดออกไป ‘อืมมมมม!’ ‘แคร็ก! แคร็ก! แคร็ก!’ เตียงโยกคลอนเล็กน้อย ขณะที่เธอพยายามดิ้นให้หลุดแล้ววิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด แต่แน่นอนว่ามันไร้ประโยชน์ เธอมองไปที่ดาบในมือของชายคนนั้น แล้วก็รู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง ทำไมต้องเป็นเธอ? “แม่สาวน้อย... ฉันเสียใจจริงๆ ที่เธออยากหนีทันทีที่เห็นหน้าฉัน เธอไม่คิดหรือว่าปฏิกิริยาของเธอมันมากเกินไปหน่อย? ตอนเธอเห็นลูกน้องฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ เธอยังไม่แสดงท่าทีแบบเดียวกันเลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงสั่นเหมือนโลกจะแตกแบบนี้ล่ะ? แม่สาวน้อย... เธอเอาแต่ใจไม่แบ่งแยกเลยนะ!!!!” _( ;^;)_ แครีแทบจะร้องไห้ออกมาเมื่อได้ยินข้อโต้แย้งของชายคนนั้น เธอเอาแต่ใจงั้นเหรอ? ก็เขานั่นแหละที่กำดาบอยู่ในมือ! “แม่สาวน้อย... ถึงเธอจะลำเอียง แต่ฉันก็ยังชอบเธอนะ งั้นฉันจะทำให้มันไม่เจ็บเท่าที่จะเป็นไปได้ โอเคไหม” แครีมองเขาแล้วแทบจะสลบไปเพราะความโกรธ ไอ้สารเลว!!!!!