**บทที่ 2111: จักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์** “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะเริ่มการฝึกฝนของเจ้า ณ บัดนี้” หยวนเอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “เดี๋ย-เดี๋ยวก่อน! ขอเวลาข้าเตรียมใจสักครู่!” เหยียนฮารารีบร้องบอกด้วยความลนลาน นางหลับตาลงพลางสูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้งเพื่อระงับความตื่นตระหนก เพียงอึดใจต่อมา นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมประกาศด้วยความมุ่งมั่น “ตกลง ข้าพร้อ—” ทว่ายังไม่ทันที่เหยียนฮาราจะสิ้นคำพูด หยวนก็ออกคำสั่งให้จักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์สำแดงวิชาลับทันที แสงสีแดงฉานอันมืดมิดวูบไหวขึ้นในดวงตาของจักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์ และในพริบตาถัดมา ร่างของเหยียนฮาราก็ถูกตรึงไว้ในนิมิตลวงตาที่มันสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์ เมื่อเหยียนฮาราลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางกลับพบว่าตนเองตกอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ทว่าอิทธิฤทธิ์ของจักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์นั้นเหนือชั้นกว่าการสร้างภาพลวงตาทั่วไป มันสามารถสร้างความทรงจำจอมปลอมและปลูกฝังลงในจิตวิญญาณของเหยื่อ เพื่อทำให้โลกมายานั้นดูสมจริงจนแยกไม่ออก เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจที่ย่างกรายสู่นิมิต ความทรงจำที่ถูกปั้นแต่งก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของนางราวกับกระแสน้ำหลาก หยวนทรุดกายลงนั่งบนพื้นดินอย่างเยือกเย็น รอคอยให้เหยียนฮาราเสร็จสิ้นการฝึกฝน ซึ่งอาจกินเวลานานหลายสัปดาห์หรืออาจนานนับเดือน “จักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์งั้นหรือ...” หยวนหลับตาลงพลางหวนระลึกถึงมหาสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจ โดยเฉพาะยามที่เขาต้องเผชิญหน้ากับจักรพรรดิปีศาจตนนี้ในอดีตชาติ ท่ามกลางบรรดาจักรพรรดิปีศาจที่ ‘เทพผู้เป็นเลิศ’ (Divine Paragon) เคยห้ำหั่นมา จักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์นับเป็นตัวตนที่อันตรายและน่ารำคาญที่สุด เพราะพลังอันเป็นเอกลักษณ์ของมันเคยบังคับให้เขาต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมที่ขมขื่นที่สุดในชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นคือการมรณกรรมของเพื่อนสมัยเด็กของเขา แน่นอนว่าในสายตาของเทพผู้เป็นเลิศ จักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์ก็เป็นเพียงแมลงวันที่คอยส่งเสียงหึ่งๆ น่ารำคาญเท่านั้น และเขาก็ใช้ความพยายามเพียงน้อยนิดในการสยบมันลง ขณะที่หยวนนั่งนิ่งสงบจมดิ่งอยู่ในห้วงคำนึง เหยียนฮารากลับถูกผลักลงสู่ขุมนรกที่ยังมีลมหายใจ นางต้องเผชิญกับโชคร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า เฝ้ามองดูบุคคลอันเป็นที่รักต้องสังเวยชีวิตด้วยน้ำมือของพวกปีศาจไปทีละคน ความสูญเสียแต่ละครั้งนั้นช่างสมจริงจนเจ็บปวดรวดร้าว และในทุกวินาทีที่ผันผ่าน ภาพลวงตานั้นก็ยิ่งหยั่งรากลึกซึ้งลงในกมลพรรษของนาง ในช่วงแรก เหยียนฮารายังคงมีสติรับรู้ว่าตนเองติดอยู่ในภาพลวงตา แต่ทว่าทุกครั้งที่ฝันร้ายหนึ่งสิ้นสุดลง นางจะถูกโยนเข้าสู่ฝันร้ายถัดไปทันที นิมิตแต่ละฉากถักทอความทรงจำที่แตกต่าง ชีวิตที่แปรเปลี่ยนไป แต่ทว่าทุกอย่างกลับสิ้นสุดลงด้วยโศกนาฏกรรมเช่นเดิม กาลเวลาหมุนวนไปจนเส้นแบ่งระหว่างความจริงและมายาเริ่มเลือนราง ตัวตนของนางค่อยๆ แตกสลายจากการที่ต้องใช้ชีวิต—และสูญเสีย—ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งไปกว่านั้น กระแสเวลาในนิมิตลวงตายังบิดเบี้ยวไปจากโลกภายนอก สำหรับเหยียนฮาราแล้ว เพียงหนึ่งวันที่ผันผ่านในโลกของหยวน กลับยาวนานราวกับหนึ่งชั่วอายุคนในม่านมายา ทุกขณะจิตคือนับสิบปีแห่งความรัก ความสูญเสีย และความทุกข์ระทมที่กรีดลึก วิธีการฝึกฝนเช่นนี้แทบไม่ต่างจากการทรมาน มันช่างโหดเหี้ยม ไร้ความปรานี และไม่เปิดโอกาสให้หยุดพัก ทว่าท่ามกลางความป่าเถื่อนนั้น ผลลัพธ์กลับเริ่มปรากฏให้เห็นในเวลาเพียงไม่กี่วัน ในแต่ละวันที่ผ่านไป ‘กลิ่นอายสยบปีศาจ’ ของเหยียนฮาราก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันทั้งเข้มข้น ประณีต และเปี่ยมไปด้วยอำนาจข่มขวัญ พร้อมกันนั้น กลิ่นอายสังหารอันดุดันก็เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนาง กาลเวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา สามเดือนก็ผ่านพ้นไปนับตั้งแต่เหยียนฮาราเริ่มการฝึกฝน ในยามนี้ เหยียนฮาราแทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะคงเดิม ทว่ากลิ่นอายและแรงกดดันรอบกายของนางนั้นเหนือชั้นกว่าแต่ก่อนอย่างไม่อาจนำมาเปรียบได้ เมื่อเข้าสู่เดือนที่สี่ หยวนก็ลืมตาขึ้นทันทีเมื่อเห็นโลหิตเริ่มไหลออกมาจากจมูกของเหยียนฮารา เขาพึมพำกับตนเองว่า “ดูเหมือนถึงเวลาที่ต้องยุติการฝึกของนางแล้ว” เขาสั่งการให้จักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์หยุดใช้พลังในทันที สิ้นสุดฝันร้ายอันยาวนานไร้ก้นบึ้งของเหยียนฮาราเสียที ทว่าในวินาทีที่เหยียนฮารากลับคืนสู่โลกแห่งความจริง ดวงตาของนางกลับจ้องเขม็งไปยังจักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์ในทันที มันลุกโชนไปด้วยเพลิงแค้นและกลิ่นอายสังหารที่เหลือคณานับ “ไอ้ปีศาจ!” นางแผดคำรามกึกก้องก่อนจะพุ่งร่างเข้าใส่เจ้าอสูรร้ายอย่างสุดแรงเกิด หยวนไม่ได้ยับยั้งเหยียนฮารา และตัดสินใจปล่อยให้นางได้ระเบิดอารมณ์เข้าใส่จักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์ ร่างของเหยียนฮาราระเบิดกลิ่นอายสยบปีศาจออกมามหาศาล พลังนั้นรุนแรงเสียจนรั่วไหลออกจากลานฝึกและแผ่กระจายไปทั่วเมืองเบื้องล่าง สร้างความตกตะลึงให้แก่เหล่าผู้ผนึกปีศาจในบริเวณนั้นเป็นอย่างยิ่ง “สวรรค์! กลิ่นอายสยบปีศาจของใครกันเนี่ย?! ข้าไม่เคยสัมผัสพลังที่กล้าแกร่งขนาดนี้มาก่อนเลย! แม้แต่ท่านปรมาจารย์โจวก็ยังดูด้อยไปถนัดตา!” “ต้องเป็นท่านอาวุโสเหยียนแน่ๆ! มีเพียงผู้สืบทอดของเทพผู้เป็นเลิศเท่านั้นที่จะบรรลุถึงระดับนี้ได้!” ในช่วงที่เหยียนฮารากำลังฝึกฝน โจวเหยียนเฟยได้กระจายข่าวเรื่องที่นางเป็นผู้สืบทอดของเทพผู้เป็นเลิศไปทั่ว ‘ถ้ำผนึกปีศาจ’ ซึ่งเป็นข่าวที่สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งขุมกำลัง แม้ในช่วงแรกจะมีหลายคนกังขา แต่พวกเขาก็ไม่อาจลืมภาพที่เหยียนฮาราสำแดงวิชาของเทพผู้เป็นเลิศในช่วงที่ถูกรุกรานได้ เมื่อบวกกับการรับรองอย่างหนักแน่นจากโจวเหยียนเฟย ในไม่ช้าทุกคนจึงยอมรับนางในฐานะผู้สืบทอดอันชอบธรรมแห่งมรดกของเทพผู้เป็นเลิศ “กลิ่นอายสยบปีศาจเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว!” เหล่าผู้ผนึกปีศาจเริ่มมารวมตัวกันรอบๆ ต้นตอของพลัง ทว่าไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ เพราะมันแผ่ออกมาจากเขตหวงห้ามของโจวเหยียนเฟย ในที่สุด โจวเหยียนเฟยก็ปรากฏตัวขึ้นที่ลานฝึก แม้เขาจะรู้ดีว่าหยวนและเหยียนฮาราใช้พื้นที่นี้ในการฝึกฝน แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะเขาในที่สุด เขาจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปดูให้เห็นกับตา ‘สวรรค์! ปีศาจมาทำอะไรที่นี่กัน?! และแรงกดดันที่หนักอึ้งนั่น... มันคือจักรพรรดิปีศาจ!’ โจวเหยียนเฟยตกใจสุดขีดที่เห็นจักรพรรดิปีศาจมาปรากฏตัวอยู่ใจกลางลานฝึกของเขา เขาตั้งคำถามว่ามันแอบลอบเข้ามาเพื่อลอบสังหารเหยียนฮาราหรือไม่ หลังจากครุ่นคิดเพียงครู่เดียว โจวเหยียนเฟยก็เผยตัวและเข้าร่วมการต่อสู้เคียงข้างเหยียนฮารา เพื่อจัดการกับจักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์ หยวนรับรู้ถึงการมาของโจวเหยียนเฟยตั้งนานแล้ว แต่เขาเลือกที่จะไม่ห้าม และยังถือโอกาสนี้ทดสอบความจงรักภักดีของอีกฝ่ายด้วย การได้เห็นโจวเหยียนเฟยเข้าช่วยเหลือเหยียนฮาราโดยไม่ลังเล ทำให้หยวนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ หลังจากห้ำหั่นกันนานเกือบสัปดาห์ ในที่สุดเหยียนฮาราและโจวเหยียนเฟยก็สามารถสยบจักรพรรดิปีศาจไนท์แมร์และผนึกมันได้สำเร็จ “เป็นไปได้อย่างไร... ไอ้จักรพรรดิปีศาจตนนี้มันลอบเข้ามาตอนไหนกัน? เรามีคนเฝ้าทางเข้าเมืองตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนับตั้งแต่การบุกของพวกลัทธิบูชาปีศาจแล้วนะ!” โจวเหยียนเฟยโพล่งออกมาด้วยความสับสน พลางสงสัยว่ามีใครจงใจปล่อยมันเข้ามาหรือไม่ ทว่าหยวนกลับเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “ทำใจให้สบายเถอะ จักรพรรดิปีศาจตนนี้ไม่ใช่ของจริง แต่มันคือหุ่นเชิดที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อช่วยในการฝึกฝนของเหยียนฮารา” “ว่าไงนะ...?” โจวเหยียนเฟยจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกค้าง ราวกับไม่อาจเชื่อหูของตนเอง