บทที่ 2087: ข้าคือจักรพรรดิอมตะ “สวรรค์เบื้องบน... เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าวิปริตนั่นกัน?” เฟิงอวี้เสียงโพล่งออกมาด้วยความตกตะลึงเมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ใหม่ของไป๋ซวี่เถา ยามนี้ร่างกายของไป๋ซวี่เถาไม่เพียงแต่จะขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว แต่ลวดลายอักขระที่สลักเสลาอยู่บนผิวกายของมันยังแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าสะพรึงกลัว “ผู้นำเผ่าพูดถึงโลหิตต้นกำเนิด ดูท่าสิ่งที่มันกลืนลงไปคงจะเป็นสิ่งนั้น” หยวนเอ่ยขึ้นด้วยสายตาคมกริบ “โลหิตต้นกำเนิด... หรือว่าจะเป็นโลหิตของพยัคฆ์ขาวสวรรค์ หนึ่งในเก้าเทพสูงสุดกันเจ้าคะ?” เฟิงอวี้เสียงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ดูจากปฏิกิริยาของผู้นำเผ่าแล้ว ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น” “แบบนี้ไม่แย่หรอกหรือเจ้าคะ? ข้าหมายถึง... ของล้ำค่าขนาดนั้นมันควรจะเป็นของท่านแท้ๆ” หยวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่ต้องกังวล ต่อให้มันจะกลืนลงไปแล้ว ผมก็มีวิธีที่จะสกัดมันออกมาอยู่ดี... เพียงแต่ว่า กระบวนการนั้นมันจะมอบความเจ็บปวดเจียนตายให้กับมัน และหลังจากนั้น มันก็ต้องตายอย่างแน่นอน” “ท่านจะทำได้อย่างไรกัน?” เฟิงอวี้เสียงถามด้วยความฉงน เพราะนางยังไม่ล่วงรู้ถึงขีดความสามารถที่แท้จริงของหยวนในฐานะจักรพรรดิอมตะ “เดี๋ยวเจ้าก็จะได้เห็น” หยวนแย้มยิ้มอย่างลึกลับ ในขณะเดียวกัน ผู้นำเผ่าพยัคฆ์ขาวสวรรค์กำลังเผชิญกับความยากลำบากอย่างยิ่งยวดในการสยบไป๋ซวี่เถา ในโลกของสัตว์อสูรนั้น ลำพังเพียงระดับบ่มเพาะที่สูงกว่ามิใช่กุญแจสำคัญในการสยบผู้อื่นเสมอไป แต่เป็น ‘สายเลือด’ ต่างหาก สายเลือดที่ทรงพลังกว่าย่อมสามารถกดข่มผู้ที่มีสายเลือดต่ำต้อยกว่าได้โดยไม่สนระดับพลัง แม้เดิมทีสายเลือดของไป๋ซวี่เถาจะแข็งแกร่งกว่าผู้นำเผ่าเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อได้รับการกระตุ้นจากโลหิตต้นกำเนิดของบรรพชน พลังของมันจึงพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล อีกทั้งผู้นำเผ่ายังต้องยับยั้งชั่งใจไม่ให้พลั้งมือสังหารไป๋ซวี่เถา นั่นยิ่งทำให้สถานการณ์ยุ่งยากซับซ้อนขึ้นไปอีก เหล่าสมาชิกคนอื่นๆ ในเผ่าพยัคฆ์ขาวสวรรค์ต่างเฝ้ามองจากระยะไกลด้วยดวงตาที่เบิกค้าง พวกเขาไม่รู้เลยว่าไป๋ซวี่เถาได้กลืนกินโลหิตต้นกำเนิดของบรรพชนเข้าไป และเข้าใจไปว่าอาการคลุ้มคลั่งนี้เกิดจากปัจจัยอื่น เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงนับตั้งแต่ไป๋ซวี่เถาเสียสติ แต่ผู้นำเผ่าก็ยังไม่อาจสยบมันได้ ในขณะที่ระดับบ่มเพาะของไป๋ซวี่เถาพุ่งทะยานขึ้นสู่ขอบเขตเทวะระดับที่สี่ พลังของมันกล้าแกร่งขึ้นอย่างทวีคูณ ในที่สุด ผู้นำเผ่าก็ต้องยอมรับความจริงอันแสนเจ็บปวดว่า ลำพังตัวเขาเพียงคนเดียวไม่อาจสยบไป๋ซวี่เถาได้โดยไม่ฆ่าทิ้ง ทว่าการสังหารไป๋ซวี่เถาไม่เพียงแต่จะเป็นการทำลายอัจฉริยะที่มีศักยภาพทางสายเลือดสูง แต่ยังเป็นการสูญเสียโลหิตต้นกำเนิดอันล้ำค่าไปโดยเปล่าประโยชน์ ‘บัดซบ! ข้าควรจะจัดการกับมันยังไงดี?!’ การฆ่าไป๋ซวี่เถาไม่ใช่ทางเลือกสำหรับเขา หากเขาจัดการเองไม่ได้ เขายอมปล่อยให้มันอาละวาดต่อไปจนกว่าจะหาทางออกได้... ต่อให้หุบเขาพยัคฆ์ขาวสวรรค์แห่งนี้จะต้องพินาศย่อยยับไปทั้งแถบก็ตาม “ดูเหมือนว่าท่านกำลังลำบากนะ ต้องการความช่วยเหลือไหม?” เสียงที่คุ้นหูดังแว่วขึ้นมาขจัดความสับสนในใจของผู้นำเผ่าให้สลายไป “จะ... เจ้ามาทำอะไรที่นี่?!” เหล่าอาวุโสต่างอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นหยวนปรากฏกายขึ้นกลางอากาศราวกับเสกได้ พวกเขาหลงเชื่อไปแล้วว่าผู้นำเผ่าได้จัดการเสี้ยนหนามผู้นี้ไปเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่ผู้นำเผ่าเห็นหยวน ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับเห็นผี เขาพุ่งถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณเพื่อทิ้งระยะห่างจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน “เจ้า! เจ้ายังรอดชีวิตมาได้ยังไงกัน?!” เขาแผดเสียงถาม “ทำไมผมจะรอดไม่ได้ล่ะ? ในเมื่อท่านยังไม่ได้ฆ่าผมเลยสักครั้ง” หยวนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “เหลวไหล! ข้ามั่นใจว่าการโจมตีของข้าโดนเจ้าเข้าเต็มๆ!” “ก็โดนนะ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันจะฆ่าผมได้นี่” ผู้นำเผ่าถึงกับน้ำท่วมปาก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ “สรุปว่า ท่านต้องการความช่วยเหลือไหม?” หยวนถามซ้ำ เสียงของเขาดึงสติของผู้นำเผ่าให้กลับมาอีกครั้ง “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการแสร้งทำเป็นช่วยจะทำให้เราลืมเรื่องที่เจ้าบุกรุกเผ่าของเราได้?” ผู้นำเผ่าเค้นเสียงเหี้ยม “ต่อให้ข้ารับความช่วยเหลือจากเจ้า แต่มันก็ไม่อาจช่วยให้เจ้ารอดพ้นจากโทษตายได้หรอก!” “ฟังดูเหมือนว่าท่านอยากให้ผมช่วยนะ” หยวนเอ่ย “ไปตายซะ!” ผู้นำเผ่าคำรามลั่น ก่อนจะปลดปล่อยวิชาสังหารที่เคยใช้ก่อนหน้านี้ออกมาอีกครั้ง “ประกายขาวพยัคฆ์สวรรค์!” ลำแสงทำลายล้างฉีกกระชากร่างของหยวนจนขาดวิ่น ทว่าครั้งนี้ ผู้นำเผ่าต้องจ้องมองด้วยความพรั่นพรึงเมื่อเห็นบาดแผลของหยวนสมานตัวแทบจะในทันที ร่างกายของเขาฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ด้วยการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลราวกับของเหลวที่ไหลวนกลับมารวมตัวกัน “เจ้า... เจ้าเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่...?” ผู้นำเผ่าถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความหวาดวิตก “ผมก็แค่ ‘มนุษย์’ คนหนึ่ง” หยวนตอบอย่างสงบนิ่ง เขามองไปยังไป๋ซวี่เถาที่ยังคงอาละวาดคลุ้มคลั่ง ก่อนจะเสริมว่า “ถึงท่านจะไม่ต้องการความช่วยเหลือ แต่ผมก็จะจัดการกับมันอยู่ดี เพราะมันกลืนกิน ‘ของที่เป็นของผม’ ลงไป” “อะไรนะ? เจ้าหาว่าเจ้ารู้หรือว่ามันกินอะไรเข้าไป?” “โลหิตต้นกำเนิดของหนึ่งในเก้าเทพสูงสุดใช่ไหมล่ะ? พยัคฆ์ขาวสวรรค์... โลหิตบรรพชนของพวกท่านยังไงล่ะ” “ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว เหตุใดจึงยังกล้าอ้างว่ามันเป็นของเจ้า—” คำพูดของผู้นำเผ่าหยุดชะงักลงทันทีเมื่อหยวนหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับไป๋ซวี่เถา ไม่รอให้ผู้นำเผ่าได้พูดต่อ หยวนพุ่งทะยานเข้าหาไป๋ซวี่เถาราวกับศรที่หลุดจากแล่ง “เจ้าคิดจะทำอะไรมัน?!” ผู้นำเผ่ารีบพุ่งตามไปขัดขวาง “ทำสิ่งที่ผมตั้งใจจะทำมาตั้งแต่ต้นไง... ฆ่ามันซะ” “ไอ้เดรัจฉาน! ถ้าข้าคิดจะฆ่ามัน เจ้าคิดว่าข้าต้องรอให้เจ้ามาช่วยหรือไง?! ข้าไม่ยอมให้เจ้าฆ่ามันเด็ดขาด!” “แล้วท่านจะหยุดผมได้ยังไง ในเมื่อแม้แต่จะฆ่าผม ท่านยังทำไม่ได้เลย?” “เจ้าเด็กเวร!!!” ผู้นำเผ่าระเบิดโทสะออกมาจนถึงขีดสุด เขาประโคมใช้สุดยอดวิชายุทธ์เข้าใส่หยวนอย่างต่อเนื่อง พลังทำลายล้างมหาศาลบดขยี้พื้นที่โดยรอบจนพินาศย่อยยับ ราวกับมีระเบิดมหาประลัยประทุขึ้นใจกลางหุบเขา แม้การโจมตีนั้นจะสังหารหยวนไม่ได้ แต่มันก็ดึงดูดความสนใจของไป๋ซวี่เถาให้หันมาขย้ำพวกเขาด้วยเจตนาฆ่าที่พุ่งพล่าน “ถอยไป!” ผู้นำเผ่าคำราม ก่อนจะพยายามใช้พลังวิญญาณซัดไป๋ซวี่เถาให้ออกไปให้ไกลที่สุด แม้เขาจะบอกไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ส่วนลึกในใจกลับรู้สึกหวาดกลัวว่าหากหยวนเข้าถึงตัวไป๋ซวี่เถาได้ ชีวิตของอัจฉริยะผู้นี้คงต้องจบสิ้นลง ทว่าไป๋ซวี่เถากลับฝืนต้านพลังนั้นไว้และพุ่งเข้าหาพวกเขาอีกครั้งอย่างไม่ลดละ “เจ้าโง่ที่ดื้อด้าน!” ผู้นำเผ่าสบถ เพียงอึดใจเดียว ไป๋ซวี่เถาก็เข้าถึงตัวหยวน มันอ้าปากกว้างหมายจะขย้ำกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว ในวินาทีนั้นเอง ดวงตาของหยวนพลันสั่นระริกด้วยเจตนาฆ่าอันยิ่งใหญ่สุดคณนา กลิ่นอายพลังที่ไม่อาจพรรณนาได้แผ่ซ่านออกมาจากทั่วทั้งร่าง กดข่มจนการเคลื่อนไหวของไป๋ซวี่เถาต้องหยุดชะงักลงกลางคัน แม้สติจะเลอะเลือนจนควบคุมร่างกายไม่ได้ แต่สัญชาตญาณดิบในร่างกลับแผดร้องเตือนให้มันหนีไปให้พ้นก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินกาล ไป๋ซวี่เถาหันหลังกลับและเริ่มวิ่งหนีสุดชีวิต สร้างความงุนงงให้แก่ผู้นำเผ่าและผู้คนที่เฝ้ามองอยู่เป็นอย่างมาก หยวนหรี่ตาลงพลางแค่นยิ้มเย็นเยียบ “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าผมจะปล่อยให้เจ้าหนีไปได้เป็นครั้งที่สาม?” เขายกมือขึ้นแล้วทำท่าตะปบไปยังร่างที่กำลังหลบหนีของไป๋ซวี่เถา ทันใดนั้น ร่างของมันก็หยุดกึกราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังวางแผนจะทำอะไร แต่มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นในยามที่ข้ายังอยู่ที่นี่!” ผู้นำเผ่ารีบพุ่งเข้าไปยืนขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง ก่อนจะกางกรงเล็บหมายจะคว้าลำคอของหยวน ดวงตาสีเงินของหยวนเปล่งประกายลึกลับ เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่สั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ “คุกเข่าลง” ฉับพลันนั้น ร่างของผู้นำเผ่าก็หยุดชะงักและทรุดลงกับพื้นอย่างไม่อาจขัดขืน “นะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!” ผู้นำเผ่าอุทานด้วยความตกใจและสับสนสุดขีด หยวนไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับออกคำสั่งต่อไปด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยบารมี “หลีกไป” ครั้งนี้ผู้นำเผ่าพยายามขัดขืนสุดกำลัง ทว่าความพยายามนั้นกลับสูญเปล่าราวกับมดปลวกที่พยายามขวางทางน้ำไหล “เจ้าเป็นใครกันแน่?!” ผู้นำเผ่าคำรามก้อง ในขณะที่ร่างกายของเขาต้องจำยอมเคลื่อนไหวตามคำสั่งของหยวนอย่างบังคับไม่ได้ หยวนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะเปิดเผยตัวตนออกมาอย่างราบเรียบแต่ทรงพลัง “ผมเป็นใครน่ะหรือ? ...ผมคือจักรพรรดิอมตะ” “อะไรนะ...?” ดวงตาของผู้นำเผ่าเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน จากระยะไกล ไป๋หนิงเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความมึนงงจนอ้าปากค้าง สมองของนางว่างเปล่าไปหมดแล้วกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมา