บทที่ 1695: คนดีงั้นเหรอ? ท่ามกลางสมรภูมิที่เดือดพล่านไปด้วยกลิ่นอายของสงคราม ควินน์พุ่งทะยานร่างลงมาจากฟากฟ้าราวกับดาวตกที่ลุกโชน เขาตัดสินใจร่อนลงพิกัดกึ่งกลางพอดิบพอดีระหว่างร่างของสองยักษ์ใหญ่ที่กำลังเปิดฉากห้ำหั่นกันอย่างดุเดือดจนผืนดินโดยรอบสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงปะทะจากการลงพื้นของเขาส่งพายุฝุ่นและเศษหินปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ สร้างม่านหมอกสีจางที่กั้นกลางระหว่างเขากับคู่ต่อสู้ทั้งสองตนที่ดูราวกับไททันหลุดออกมาจากตำนาน และในจังหวะนั้นเอง หลังจากที่กาลเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะท่ามกลางเสียงการสู้รบที่อื้ออึง เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เสียงที่ไม่ได้ยินมานานแสนนานจนแทบจะกลายเป็นเพียงความทรงจำสีจางๆ ในส่วนลึกของจิตใจ—ก็ดังสะท้อนก้องกังวานขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้งอย่างแจ่มชัดราวกับเสียงระฆังที่ตีบอกเวลา: ติ๊ง! มันเป็นเสียงแจ้งเตือนที่แหลมสูงและเยือกเย็น พร้อมๆ กันนั้น หน้าต่างกึ่งโปร่งแสงที่มีข้อความสีทองสว่างไสวก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตาของเขาในวินาทีถัดมา ท่ามกลางความวุ่นวายของสนามรบที่รายล้อมรอบตัว [ได้รับเควสใหม่] [ศัตรูเก่าแก่ตั้งแต่ยุคบรรพกาลของเหล่าเผ่าพันธุ์แวมไพร์ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าคุณแล้ว] [เป้าหมายหลัก: จงเอาชนะ 'ผู้สังหารเทพ' (God Slayer)] ทันทีที่ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากห่างหายไปนานแสนนาน หัวใจของควินน์พลันเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งความแปลกใจและความตื่นเต้นที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก ในตอนแรกที่เขามองเห็นร่างของคริสที่ยืนตระหง่านอยู่นั้น เขาเชื่อมั่นโดยสัญชาตญาณว่าศัตรูรายนี้ก็น่าจะเป็นเหมือนกับสมาชิกคนอื่นๆ ของกลุ่ม 'เพียว' (Pure) ที่เขาเคยเข้าปะทะอย่างดุเดือดมาแล้วบนดาวอังคาร ซึ่งมีพลังเหนือธรรมชาติที่อาจจะมาจากการดัดแปลงทางพันธุกรรมบางอย่างที่ซับซ้อน จากการกวาดสายตามองเพียงแวบเดียว ควินน์สังเกตเห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลังของคริส มันมีลักษณะและโครงสร้างที่ดูคล้ายคลึงกับร่างกายของกราแฮมในยามที่ปลดปล่อยพลังออกมาอย่างน่าประหลาดใจ แม้ว่าจุดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงคือสีของเส้นขนที่ปกคลุมร่างกายของคริสนั้นจะมีสีสันที่แปลกตาออกไปจากที่เขาเคยเห็นในตัวของกราแฮม แต่มันก็ช่วยยืนยันข้อสงสัยในใจของเขาได้เป็นอย่างดีว่าขุมพลังนี้มีที่มาที่คล้ายคลึงกัน ทว่า สิ่งที่สร้างความสับสนและเป็นกังวลให้แก่ควินน์มากที่สุดกลับไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่คือชื่อที่ระบบเรียกขานบุคคลผู้นี้... 'ผู้สังหารเทพ' (God Slayer) มันเป็นคำศัพท์ที่ดูหนักแน่น ทรงพลัง และน่าเกรงขามอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในระบบที่เขาครอบครองมาตลอด ควินน์ไม่มีความรู้หรือข้อมูลใดๆ เลยว่าคำนิยามนี้สื่อถึงอะไรกันแน่ และนี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาได้รับระบบมาที่มีการใช้คำเรียกขานที่ดูสูงส่งและแฝงไปด้วยอันตรายถึงเพียงนี้ปรากฏขึ้นในภารกิจ สิ่งนี้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่พิสูจน์ได้ว่ากลุ่มเพียวได้ล่วงล้ำเข้าไปในขอบเขตที่อันตรายและลึกลับเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด พวกเขาไม่ได้เพียงแค่ศึกษาเทคโนโลยีทั่วไป แต่กลับจัดการหาทางครอบครองและหลอมรวม DNA ของมนุษย์หมาป่า (Werewolf DNA) เข้ากับร่างกายของมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบจนสามารถดึงพลังมหาศาลออกมาใช้งานได้เช่นนี้ มันเกือบจะเหมือนกับว่าร่างกายของควินน์เองก็สัมผัสได้ถึงแรงกระตุ้นบางอย่าง พลังงานในตัวเขากระเพื่อมไหวและพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีหลังจากที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของการแปลงร่างนั้น ซึ่งอาจเป็นผลมาจากสายเลือดและความเป็นปฏิปักษ์ที่ถูกฝังลึกอยู่ในระดับเซลล์ สัมผัสที่เฉียบคมและพลังที่เพิ่มพูนขึ้นในยามนี้ ควินน์รู้ดีว่ามันเป็นผลมาจาก 'เรย์' จิตวิญญาณอันทรงพลังที่สถิตอยู่ภายในร่างของเขา เรย์ผู้ซึ่งในยามนี้ดูจะมีความอดทนและสุภาพมากพอที่จะปล่อยให้ควินน์ได้เป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ และยอมให้เขาได้มีโอกาสเปิดบทสนทนากับคริสในบรรยากาศที่ดูเหมือนการพูดคุยกันทั่วไปให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ทว่าในความสงบนิ่งนั้น ควินน์เองก็กำลังเฝ้าระวังและจับสังเกตทุกรายละเอียดอย่างเต็มที่ เพราะเขาพบปฏิกิริยาที่ผิดปกติอย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่เขาจงใจเอ่ยถึงชื่อของ 'ลีโอ' ออกไป เขาจะรู้สึกได้ทันทีว่าจังหวะการเต้นหัวใจของคริสจะสั่นไหวและเต้นผิดจังหวะไปอย่างเห็นได้ชัด มันต้องมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่ในความสัมพันธ์นี้แน่นอน... มีความลับบางประการระหว่างพวกเขาทั้งสองที่คริสยังคงปิดบังและไม่ยอมเปิดเผยมันออกมาให้โลกได้รับรู้ "คุณคิดจริงๆ อย่างนั้นเหรอว่าผมเป็นคนดีน่ะ ควินน์?" คริสเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับแฝงไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้ แววตาของเขาที่จ้องมองตรงมายังชายหนุ่มดูราวกับกำลังตั้งคำถามกับความถูกต้องในใจของตัวเองเช่นกัน ควินน์ไม่ได้รีบร้อนที่จะตอบคำถามนั้น เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคริสราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของวิญญาณ ก่อนจะโพล่งคำถามที่บีบคั้นความรู้สึกและเย็นเยือกออกมา "ถ้าอย่างนั้น คนดีๆ ที่คุณว่าน่ะ เขาจะมัวแต่นิ่งเฉยดูดาย ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ โดยไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรเลยงั้นเหรอ ในวินาทีที่ลีโอต้องจบชีวิตลงน่ะ?" บรรยากาศรอบข้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงพลันเงียบสงัดลงในทันที คำพูดของควินน์เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ คริสที่เคยดูเยือกเย็นและทรงพลังราวกับกำแพงหินที่ไม่มีวันทลาย กลับแสดงอาการชะงักงันและสั่นสะท้านไปทั้งร่างอย่างเห็นได้ชัด "ว่ายังไงนะ?... ลีโอ... ตายน่ะเหรอ?" คริสทวนคำด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำว่า 'ความตาย' ของสหายเก่าดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายและเหนือจินตนาการของเขาโดยสิ้นเชิง ดวงตาที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความตกใจสุดขีดและความว่างเปล่าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมหัวใจของเขาในพริบตาเมื่อได้รับรู้ความจริงอันโหดร้ายนี้