บทที่ 1956 "นั่นอะไรน่ะ?" เลาเอลมาถึงทุ่งสมุนไพรพลางเอียงคอ ระฆังหลายร้อยใบถูกฝังอยู่ทั่วทุ่ง ปล่อยแสงนวลตาและส่งเสียงดังกังวานใส เขาฟังแล้วรู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก "นี่เป็นสมบัติที่อึฟิมินาเป็นคนสร้างขึ้น ตามความเข้าใจของฉัน มันมีผลช่วยป้องกันไม่ให้สมุนไพรวิ่งหนีได้ผลจริงๆ เลยล่ะ" เลาเอลถึงได้สังเกตเห็นหญิงสาวผมบลอนด์ที่กำลังขยับตัวอยู่ตรงมุมทุ่ง เขาจึงเดินเข้าไปหา "เซิร์ฟเวอร์เพิ่งเปิดไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอถึงตอบสนองได้เร็วขนาดนี้?" "ระหว่างที่เซิร์ฟเวอร์ปิดปรับปรุง ฉันตรวจสอบรายการสมบัติเพิ่มเติมที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างละเอียด ฉันได้ยินมาว่ามีสมบัติที่ทำให้สมุนไพรที่มีอายุตั้งแต่ห้าร้อยปีขึ้นไปไม่สามารถหนีไปได้ ฉันเลยรีบมาที่นี่ทันทีที่ล็อกอินเข้ามา มันเป็นสมบัติที่ไม่ซับซ้อนฉันเลยสร้างเสร็จเร็ว วัสดุถูกกองรวมกันอยู่ในคลังของกิลด์เยอะแยะไปหมด" "วินาทีที่เธอรู้ว่ามีของแบบนี้ เธอคงคาดเดาไว้แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะต้องเกิดขึ้น" "นายก็คงคิดเหมือนกัน เพียงแค่นายไม่มีเวลาตรวจสอบรายการสมบัติพวกนั้นต่างหาก" "ฉันจะทำความคุ้นเคยกับมันหลังจากจัดการเรื่องบางอย่างเสร็จ ฉันคิดว่าแค่ทำความเข้าใจผลของสมบัติพวกนี้ก็น่าจะทำให้พอมองออกว่าโลกใบนี้เปลี่ยนไปมากแค่ไหน เอาเถอะ แล้วสมุนไพรห้าศตวรรษทุกต้นจะมีสติปัญญาและวิ่งหนีหมดเลยเหรอ?" "ไม่หรอก ไม่ใช่ทุกต้น แต่มันก็มีโอกาสเกิดขึ้นได้" "งั้นตอนนี้โชคก็มีผลกับสมุนไพรด้วยสินะ" "เกมเกาหลีใต้ก็เป็นแบบนี้แหละ ยังไงซะกับระฆังพวกนี้ ปัญหาก็ถือว่าคลี่คลายไปส่วนใหญ่แล้ว ฉันส่งแบบแปลนให้พวกชาวนาไปแล้ว พวกเขาจะเป็นคนดูแลหลังจากนี้เอง อ้อ ไม่ต้องกังวลเรื่องสมุนไพรพันปีมากนัก ปิอาโร่กำลังตามรอยพวกมันอยู่ด้วยตัวเอง" "ขอบคุณที่เหนื่อยยากนะ พวกเราผ่านเรื่องนี้มาได้ก็เพราะเธอ" ข้อมูลใหม่เข้ามาในจังหวะที่เลาเอลถอนหายใจด้วยความโล่งอกพอดี "มีบอสปรากฏตัวในเหมืองที่จ๊กบาลเป็นคนสร้างขึ้น แต่... จ๊กบาลควบคุมมันไม่ได้งั้นเหรอ?" "แร่บางส่วนเกิดมีสติปัญญาขึ้นมาและกำลังอาละวาด นั่นหมายความว่าจ๊กบาลควบคุมพวกมันไม่ได้ ดูเหมือนว่าการโจมตีส่วนใหญ่จะใช้กับพวกมันไม่ได้ผล พีคซอร์ดเลยต้องลงไปสนับสนุนด้วยตัวเอง" "เราต้องส่งกำลังพลระดับแนวหน้าไปทั้งที่ทุ่งและเหมือง... แล้วทีมสำรวจมหาสมุทรออกเดินทางไปหรือยัง?" "ฉันเพิ่งได้รับรายงาน ฝูงปลาบินจำนวนมหาศาลบินเข้าโจมตีและจมเรือรบที่จอดอยู่ที่ท่าเรือ..." "อะไรนะ?" เลาเอลแทบไม่เคยเสียอาการ แต่เมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้... คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะปรับตัวกับโลกที่เปลี่ยนไปนี้ได้ ข่าวดีคือยาที่ทำจากสมุนไพรและผลไม้มีประสิทธิภาพเกินความคาดหมายทั้งหมด นอกจากนี้ บอสที่พีคซอร์ดจัดการในเหมืองยังดรอปวัสดุสมบัติหายากมากอีกด้วย "เอาไปให้ฝ่าบาททอดพระเนตรก่อน ฉันจะแจ้งทีมวิจัยสมบัติให้รีบเลือกสมบัติที่เหมาะจะให้ฝ่าบาทเรียนรู้โดยเร็วที่สุด" "รับทราบ!" *** ปกติแล้วความล้มเหลวในการสร้างไอเทมมักจะหมายถึงการสร้างไอเทมเกรดต่ำออกมา ต่อให้ไม่ได้ไอเทมตามที่คาดหวัง แต่ก็น้อยครั้งนักที่พวกเขาจะสูญเสียวัสดุที่ใช้ไปโดยเปล่าประโยชน์ อย่างไรก็ตาม ความล้มเหลวในการสร้างสมบัติจะทำให้ผู้เล่นสูญเสียวัสดุทั้งหมดที่ใช้ไป ใครๆ ก็สามารถสร้างสมบัติได้ถ้ามีวัสดุครบ แต่พวกเขาก็จะขาดทุนย่อยยับหากล้มเหลว "ไม่ว่าจะเป็นสมบัติชนิดไหน โอกาสสำเร็จในการพยายามผลิตครั้งแรกคือ 15% ครั้งถัดไปจะเพิ่มขึ้น 5% และมีอัตราความสำเร็จสูงสุดอยู่ที่ 80%..." ผู้เล่นทุกคนสามารถเข้าถึงพิมพ์เขียวสมบัติทั้ง 37,098 ชนิดได้ แต่การจะเพิ่มความเชี่ยวชาญในการสร้างสมบัติที่มีอยู่ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้ ผู้เล่นจำเป็นต้องเลือกและทุ่มเทให้กับสิ่งที่เลือกไว้ ยิ่งมีผู้เล่นจำนวนมากเข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรมนี้มากเท่าไหร่ งานก็จะยิ่งคืบหน้าเร็วขึ้นเท่านั้น จิซูกะจัดสรรงานให้เหล่าสมาชิกตามตารางที่วางไว้ "หลังจากนี้ไป ทุกคนจะเน้นไปที่การต่อเรือ กิลด์จะจัดหาวัสดุให้เอง เพราะงั้นไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากร แค่ตั้งใจทำงานก็พอ" "เรือมีมากกว่าร้อยแบบ เราควรสร้างแบบไหนดีครับ? ตอนที่ผมเช็คแบบแปลน ผมสังเกตเห็นว่าเรือบางลำใช้วัสดุซ้ำกัน..." "เราจะตัดเรือ 50 อันดับแรกออกเพราะวัสดุที่ต้องใช้มันหาได้ยาก เราจะเน้นผลิตเรือความเร็วสูงเป็นหลัก" "เรือความเร็วสูงส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก ซึ่งจะจำกัดจำนวนคนบนเรืออย่างมากเลยนะครับ" "ไม่เป็นไร ช่วงนี้เรามีภารกิจเร่งด่วนที่สุดคือการเปิดเส้นทาง ความเร็วคือสิ่งที่สำคัญที่สุด แค่ให้บรรทุกได้ประมาณสี่คนต่อลำก็น่าจะเพียงพอแล้ว" เรือรบที่มีอยู่ไม่สามารถอยู่รอดในน่านน้ำที่อัปเดตใหม่ได้ เพราะฝูงปลาบินที่มีใบมีดติดอยู่ที่ปากคอยกัดกินแผ่นเหล็กและไม้จนพังพินาศ ทันทีที่ล็อกอินเข้ามา คริสได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นและกระโดดลงทะเลเพื่อกำจัดฝูงปลาเหล่านั้น ถึงอย่างนั้นเรือส่วนใหญ่ก็ถูกทำลายไปเกือบหมดแล้ว ต่อให้กิลด์ยังเหลือเรือรบที่รอดพ้นจากชะตากรรมนี้ ก็ไม่มีใครกล้าส่งมันออกสู่ทะเล เรือรบจะแล่นได้อย่างไรในเมื่อแม้แต่ฝูงปลาบินที่เมื่อก่อนกินแค่สาหร่ายแต่ตอนนี้วิวัฒนาการไปแล้วยังต้านทานไม่ได้ "เราจะไปเดินดูรอบๆ นะ" "ได้เลย" หลังจากจิซูกะและผู้เล่นระดับสูงคนอื่นๆ จากไป สมาชิกกิลด์โอเวอร์เกียร์หลายสิบคนที่รับผิดชอบด้านการต่อเรือก็นั่งลงบนท่าเรือและเริ่มการสร้างสมบัติ พวกเขาวางวัสดุจากคลังลงในกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวและท่องมนตร์ ตัวอักษรประหลาดปรากฏขึ้นและลอยวนรอบกล่อง ไม่นาน ตัวอักษรสีแดงฉานก็กลายเป็นเปลวเพลิงและให้ความร้อนแก่กล่อง ธงผืนเล็กๆ หลายผืนโผล่ออกมาและลอยอยู่รอบๆ จากนั้นก็เกิดการระเบิดของแสงและวงเวทก็ถูกวาดซ้อนทับกัน ก่อนที่จะทันตั้งตัว กล่องนั้นก็หมุนเคว้งอยู่กลางอากาศ [การสร้างสมบัติได้เริ่มต้นขึ้นตามแบบแปลนที่กำหนด] [เหลือเวลาอีกสามวันกว่าการผลิตจะเสร็จสมบูรณ์] "ถึงเรือจะลำเล็ก แต่ใช้เวลาผลิตนานจังนะ" เอ็กเซอร์ถอนหายใจเมื่อตรวจสอบหน้าต่างแจ้งเตือน เขาเลเวล 430 และเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในสังคมไม่น้อย แต่เขากลับเป็นหนึ่งในคนที่อายุน้อยที่สุดในทีมสำรวจทางทะเล เมื่อการอัปเดตถูกปล่อยออกมาและโลกที่เขาคุ้นเคยเปลี่ยนไป เขารู้สึกสมเพชตัวเองที่ต้องมานั่งต่อเรือในที่ห่างไกลแบบนี้ เพื่อนของเขาที่เข้าร่วมกิลด์โอเวอร์เกียร์พร้อมกับเอ็กเซอร์หัวเราะคิกคัก "ถ้ามีเวลาบ่น ก็ไปดูแบบแปลนอื่นเถอะ พวกเราคงต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะชินกับมัน" กล่องที่ลอยอยู่ตรงหน้าพวกเขายังคงปล่อยแสงและเสียงลึกลับขณะหลอมเรือ การสร้างสมบัติเป็นระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือใส่วัสดุลงในกล่องและท่องมนตร์ที่เขียนไว้บนแบบแปลน สมบัติจะถูกหลอมขึ้นด้วยตัวของมันเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็จำเป็นต้องคอยจ่ายมานาเข้าไปตลอดเวลา นอกจากนั้นแล้วกระบวนการนี้ก็ไม่ต้องการอะไรอีก มันต่างจากการผลิตไอเทมทั่วไปที่ต้องอาศัยชุดการเคลื่อนไหวเฉพาะทาง "ก็นะ ฉันได้รับคำสั่งให้เลือกสมบัติมาสามอย่างแล้วส่งไป เลยต้องคัดเลือกอย่างระมัดระวัง ก็ตามคาดนั่นแหละ เลือกอาวุธ ชุดเกราะ และอุปกรณ์บินน่าจะดีที่สุดใช่ไหมล่ะ?" "ไม่เลือกยาที่เพิ่มค่าสเตตัสและทำให้วิวัฒนาการจะดีกว่าเหรอ? เราไม่ได้ขาดแคลนไอเทมสักหน่อย แม้แต่อุปกรณ์บินก็ไร้ประโยชน์ สู้ไปทำความคุ้นเคยกับรองเท้าของบราแฮมให้ได้เร็วๆ จะดีกว่า" "ยาพวกนั้นต้องให้คนระดับท็อปก่อน เราคงต้องรอนานเกินไป... แล้วฉันก็ไม่เข้ากับรองเท้าของบราแฮมด้วย ค่ามานาที่ใช้มันสูงเกินไป" "ข่าวลือเป็นจริงเหรอ? นายไม่ได้อัปค่าปัญญาเลยเหรอ...?" "อือ ฉันไม่ได้ใช้สกิลเท่าไหร่ เน้นคอมโบโจมตีพื้นฐานน่ะ" "อืม งั้นฉันว่านายคงใช้สมบัติหลายอย่างไม่ได้หรอกนะ..." ท่าเรือเงียบสงบ ต้องขอบคุณคริสที่จัดการกำจัดฝูงปลาบินในละแวกนั้นจนหมด เหลือเพียงคลื่นสีครามที่กระเพื่อมเบาๆ ทะเลส่องประกายสีเงินจากแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาจากท้องฟ้า เมฆแสนสวยปกคลุมอยู่สุดขอบฟ้า ทันใดนั้น ฝูงนกสีขาวก็บินผ่านท้องฟ้า ทำให้ทิวทัศน์ดูเงียบสงบยิ่งขึ้นไปอีก สองวันต่อมา... "สำเร็จแล้ว!" ใครบางคนที่นั่งอยู่มุมท่าเรือสร้างสมบัติจนเสร็จ ชายคนที่แอบดีใจอย่างเงียบๆ เป็นเพียงผู้เล่นธรรมดาไม่ใช่สมาชิกกิลด์โอเวอร์เกียร์ ด้วยความที่เขาสร้างเรือความเร็วสูงแบบที่นั่งเดียว เขาจึงทำเสร็จเร็วกว่ากิลด์โอเวอร์เกียร์ที่ผลิตเรือความเร็วสูงแบบสี่ที่นั่ง เขาโชคดีในหลายๆ ด้าน ฐานของเขาอยู่ที่เมืองทางทะเลแห่งนี้ และบังเอิญว่าเขามีวัสดุส่วนใหญ่สำหรับเรือที่นั่งเดียวอยู่แล้ว เขาจึงรีบซื้อวัสดุที่เหลือจากตลาดและออกทะเลได้เร็วกว่าใครๆ "ตอนมาถึงท่าเรือเมื่อวานฉันยังตกใจที่เห็นกิลด์โอเวอร์เกียร์เลย แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่ต้องสนใจพวกนั้นอีกต่อไปแล้วล่ะ" ชายคนนั้นพ่นลมหายใจแล้วเปิดใช้งานสมบัติ มานาถูกสูบออกไป จากนั้นเรือความเร็วสูงสีขาวก็พุ่งออกมาจากช่องเก็บของของเขาและตกลงในน้ำ ชายคนนั้นฉีกยิ้มแล้วก้าวขึ้นเรือ เขารู้สึกตื่นเต้นมาก เขาดีใจที่ทำสำเร็จทั้งที่สมบัติชิ้นนี้มีโอกาสสำเร็จแค่ 15% ในการลองครั้งเดียว! เขากำลังถ่ายมานาเพื่อปล่อยเรือ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก [ไม่สามารถเปิดใช้งานสมบัติได้เนื่องจากจำนวนผู้โดยสารเกินกำหนด] 'หมายความว่าไงที่ว่าจำนวนผู้โดยสารเกินกำหนด?' เสียงของผู้หญิงดังขึ้นข้างหูเขา "แปลกจริง... มนุษย์ต้อยต่ำจะสามารถใช้พลังแห่งฟ้าดินเพื่อหลอมและใช้สมบัติได้อย่างไรกัน?" "......!" ชายคนนั้นรู้สึกขยะแขยง เขาเงยหน้าขึ้น ชักดาบออกมาแล้วตวัดฟัน ประสบการณ์เลเวล 380 ทำให้ร่างกายเขาเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ ความรู้สึกของการกระทบกับโลหะสะท้อนกลับมาจากปลายดาบของเขา ชายคนนั้นขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดจากข้อมือที่เต้นตุบๆ เขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล หญิงสาวที่ปีนขึ้นมาบนเรือลำเล็กของเขากำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาซื่อใส เธอแต่งกายด้วยชุดวังหรูหราดูราวกับเจ้าหญิงของอาณาจักร แต่เครื่องแต่งกายของเธอดูแปลกตาและไม่คุ้นเคย ชายคนนั้นไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่เขาก็รู้ตัวว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเลย สกิลที่เขาใช้กับดาบของเขาแม้แต่รอยขีดข่วนยังไม่สามารถทำได้กับทรงกลมสีเทาที่ปกคลุมรอบตัวเธอ หญิงสาวหัวเราะเมื่อสังเกตเห็นชายคนนั้นขยับตัวจะคว้าสมบัติคืน "จะไปไหนล่ะ?" หญิงสาวสะบัดมือเบาๆ ตบเข้าที่แก้มของชายคนนั้น เขาพยายามยกดาบขึ้นป้องกันแต่ก็ช้าเกินไป ร่างของชายคนนั้นกระเด็นออกจากเรือและกลิ้งไปกับพื้น จากนั้นหญิงสาวก็วางมือลงบนเรือ เธอท่องมนตร์ที่ไม่รู้จักและเรือสีขาวก็สูญเสียสีสันไป [เจ้าของสมบัติระดับกลาง ‘เรือความเร็วสูงที่นั่งเดียว’ ถูกปล้นไปแล้ว] "ไม่นะ!" ชายคนนั้นตกตะลึงเมื่อเห็นการแจ้งเตือนและพุ่งตัวเข้าไปข้างหน้า เขาไม่อยากถูกปล้นสมบัติที่เขาสร้างมากับมือ เขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้สกิลสูงสุดของเขา หญิงสาวเห็นเขาแล้วเอียงคอ "ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ? ไม่หรอก!" ดวงตาสีเข้มของหญิงสาวหรี่ลง โมเมนตัมที่ชายคนนั้นพุ่งมาบนผิวน้ำนั้นน่าทึ่งมาก ดาบของเขาเปล่งแสงสีแดงและแผ่รังสีคุกคามออกมา "มนุษย์จะควบคุมพลังต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินได้อย่างอิสระขนาดนี้ได้ยังไง? หรือว่าเจ้าจะเป็นปีศาจเฒ่าที่อาศัยมาหลายร้อยปี?" หญิงสาวไม่ได้รับคำตอบ เธอทำท่าทางและขว้างมีดสั้นไปยังร่างของชายคนนั้น ร่างที่ไร้วิญญาณย่อมไม่มีความสามารถที่จะตอบคำถาม เสาขี้เถ้าที่ลุกขึ้นจากร่างนั้นทำให้เธอประหลาดใจอีกครั้ง "วิญญาณจุติใหม่...? เขาสามารถรับประสบการณ์โดยไม่ต้องมีความกลัวตายเลย นี่สินะเหตุผลที่เขามีเลเวลสูงขนาดนี้ในฐานะมนุษย์ บางทีข้าอาจจะไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่งเข้าให้แล้ว... หึ เอาเถอะ ยังไงซะตอนนี้ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องกังวลแล้ว" เหตุการณ์คล้ายๆ กันกำลังเกิดขึ้นทั่วโลก ผู้เล่นที่โชคดีพอที่จะสร้างสมบัติล้ำค่าได้ตั้งแต่ต้นต่างมีโอกาสสูงที่จะถูกโจมตีโดยสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก ที่น่าตกใจคือ ในบรรดาผู้เล่นเหล่านั้นมีระดับท็อปแรงค์เกอร์อยู่ด้วย "ฮ่า... บัดซบ... ฉันจำชื่อและหน้าของแกไว้แล้ว ครั้งหน้าเจอกัน" ทะเลทราย ทาร์มาสบถออกมาในขณะที่ร่างกลายเป็นเถ้าถ่าน ชายชราที่ได้รับบาดแผลไม่น้อยกำลังอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างย่ำแย่ เขารู้สึกขนลุกเมื่อนึกถึงวินาทีที่โล่ของเขาถูกทำลายโดยมนุษย์ เขาทำหน้าเคร่งขรึมและตั้งคำถามกับชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลังอย่างระมัดระวัง "โลกนี้มันอะไรกัน? ข้าไม่มีความจำเลยว่าเคยตกลงไปในรอยแยกมิติ แต่พอลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่แปลกประหลาดแห่งนี้ มนุษย์ที่นี่ไม่ธรรมดาเลย แม้พวกมันจะไม่มีพลังวิญญาณแน่นอน แต่กลับสามารถใช้พลังต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินและสมบัติได้ พวกมันทุกคนดูเหมือนพวกผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชน" "คนแก่จะไปเข้าใจกฎเกณฑ์ลึกลับของฟ้าดินได้อย่างไรเล่า? ข้าสังหรณ์ใจว่าผู้สร้างพื้นที่นี้รู้จักพวกเราดีทีเดียว" สายตาของชายหนุ่มหันไปมองท้องฟ้า ไม่ใช่ในทิศทางของแอสการ์ด แต่เป็นที่ที่สูงกว่านั้น ดวงตาของประธานลิมชอลโฮเบิกกว้างเมื่อเขาสังเกตสถานการณ์ผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ "เหมือนเขากำลังจ้องตาฉันโดยตรงเลย หรือว่าฉันคิดไปเองกันนะ?" เขากำลังตัวสั่นด้วยความขนลุก ชายชราตอบว่า "คนผู้นั้นบรรลุถึงระดับของผู้ยิ่งใหญ่แล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ได้คิดไปเองหรอก ปัญญาประดิษฐ์ที่พวกเราสร้างขึ้นมานั้นมีพื้นฐานมาจากความทรงจำของพวกเราล้วนๆ แต่แค่นั้นก็น่าจะเพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้ว่า 'Satisfy' จริงๆ แล้วคืออะไร ไม่จำเป็นต้องกลัวไป พวกมันก็แค่ข้อมูล พวกมันจะไม่มีวันถูกทำให้เป็นจริงได้หากปราศจากความช่วยเหลือจากเรา" "ฉันสงสัยว่าผู้เล่นจะสามารถเอาชนะพวกเขาได้ภายในสามปีหรือเปล่า" "ต่อให้ทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร มนุษย์โชคดีมากที่มีโอกาสได้รับประสบการณ์นี้ อย่างที่ข้าบอกเจ้าเมื่อไม่กี่วันก่อน โอกาสที่การอัปเดตนี้จะเกิดขึ้นนั้นมีน้อยกว่า 1 ใน 1 หมื่นล้านเสียอีก พวกเราเองก็ไม่ได้คาดคิดเหมือนกันว่าโอกาสนี้จะมาถึง" ชายชรายิ้มให้ประธานลิมชอลโฮผู้หม่นหมองและเบนสายตาไป สายตาที่ชัดเจนของเขาโฟกัสไปที่หน้าจอที่แสดงภาพของกริด