บทที่ 1981 ‘เราจะฆ่ามันได้อย่างไร?’ เฟเกอร์นึกถึงความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนขึ้นมาได้ทันทีเมื่อเขาเฝ้ามองบราแฮมต่อสู้กับคนพวกนี้ พวกมันใช้ทั้งทักษะโจมตีและป้องกัน ต่างจากทักษะป้องกันทั่วไป โล่ของผู้ฝึกตนช่วยให้พวกมันเคลื่อนไหวและกระทำการใดๆ ได้โดยไม่มีข้อจำกัด อาจกล่าวได้เกือบจะเปรียบได้กับ 'การป้องกันสมบูรณ์' ของมังกร แม้จะพูดเกินจริงไปสักหน่อยก็ตาม ถึงแม้จะกางโล่เอาไว้ แต่เหล่าผู้ฝึกตนก็ยังเคลื่อนไหวและโจมตีได้อย่างอิสระ ผู้ฝึกตนจะไม่ถูกจำกัดด้วยสิ่งใดเมื่อโล่ถูกกางขึ้น นอกจากนี้โล่ยังสามารถโต้กลับในขณะที่ป้องกันการโจมตีของศัตรู ทำให้การต่อสู้ออกจะเป็นการรุมกินโต๊ะอยู่ฝ่ายเดียว แน่นอนว่าการทำเช่นนี้ต้องใช้พลังปราณมหาศาล เฟเกอร์เคยเรียนรู้วิชาส่งเสียงจากป้อมปราการจันทร์เต็มดวงที่ถูกทำลายไปเมื่อสี่วันก่อนและประสบความสำเร็จในการควบแน่นรากฐานปราณ เขาเข้าใจวิธีทำงานของโล่เหล่านี้ เขาแน่ใจว่าไม่มีผู้ฝึกตนคนไหนสามารถกางโล่ไว้ได้ตลอดกาล อย่างไรก็ตาม ผู้ฝึกตนผมขาวที่กำลังสู้กับบราแฮมอยู่นี้คือระดับสมบูรณ์ แน่นอนว่ามันย่อมมีพลังปราณในปริมาณมหาศาลอย่างคาดไม่ถึง คงไม่ลำบากนักหากมันจะกางโล่เอาไว้ตลอดการต่อสู้ ในความเป็นจริง ชายผมขาวกางโล่ป้องกันเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่บราแฮมใช้ไม้เท้าฟาดเข้าที่หน้าผากของมัน เนื่องจากพลังของโล่ผู้ฝึกตนแปรผันตามระดับของขอบเขต โล่นั้นจึงสามารถต้านทานแม้กระทั่งห่าฝนแห่งการสลาย (Disintegrate) “คุณใช้เควซาร์ (Quasar) ไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?” [อีกสองวันถึงจะใช้ได้ การจะใช้งานเควซาร์ต้องใช้เวลาดัดแปลงโครงสร้างแกนมานานานพอสมควร การจะใช้ทักษะ 'จดจำ' (Memorize) กับมันนั้นเป็นไปไม่ได้และผลข้างเคียงก็ค่อนข้างรุนแรงมาก] เมื่อพิจารณาว่าเควซาร์เป็นความสามารถที่ทรงพลังเพียงใด ระยะเวลาคูลดาวน์สองวันก็นับว่าสั้นมาก แม้จะน่าเสียดายเมื่อคำนึงถึงสถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญอยู่ โล่มานาของบราแฮมสั่นไหว แสงเวทมนตร์สีฟ้าสดใสมอดลงและกลายเป็นสีดำ มันไม่สามารถต้านทานพลังของวิชาที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนจากชายผมขาวผิวคล้ำคนนั้นได้ ชายคนนั้นจัดการกับธาตุต่างๆ ได้มากเกินไป มันสามารถแช่แข็งเป้าหมาย, ราดน้ำร้อนใส่, เผาทำลาย, สร้างพายุเพื่อทำลายล้าง, ทำให้ติดสถานะมึนงง, บดขยี้ด้วยแรงกดดันมหาศาล และอื่นๆ อีกมากมาย วิชาสีสันฉูดฉาดระเบิดเข้าใส่โล่ของบราแฮมอย่างต่อเนื่อง ทำให้โล่อ่อนกำลังลงอย่างเป็นระบบ จนถึงจุดที่บราแฮมจำเป็นต้องตอบโต้ด้วยการเปลี่ยนธาตุของโล่ตามไปด้วย กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันคือการต่อสู้ด้วยความเร็วสูงที่คนทั่วไปไม่อาจตามทัน เพราะบราแฮมต้องเปลี่ยนธาตุของโล่ทุกๆ 0.1 วินาที เฟเกอร์เป็นผู้ก้าวข้าม (Transcendent) ที่สามารถชนะการต่อสู้ได้ด้วยความเฉลียวฉลาดและการตัดสินใจที่รวดเร็ว แต่เขาไม่สามารถตามสิ่งที่เกิดขึ้นในการต่อสู้ระหว่างระดับสมบูรณ์ (Absolutes) ได้เลย เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่เขาจะมองเห็น การต่อสู้ระหว่างระดับสมบูรณ์ที่สาดเวทมนตร์และวิชา หรือใช้งานสิ่งประดิษฐ์และลูกแก้วต่างๆ นั้นอยู่คนละระดับกันเลย สนามรบที่บราแฮมเคยฟื้นฟูขึ้นมาถูกทำลายพินาศลงอีกครั้ง เวทมนตร์ของบราแฮมและวิชาของชายผมขาวเปลี่ยนธรรมชาติซ้ำแล้วซ้ำเล่าและก่อให้เกิดหายนะ เช่น ทุ่งหญ้าที่กลายเป็นทุ่งหิมะก่อนจะถูกสึนามิพัดพาไป หรือภูเขาไฟที่ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหันก่อนจะกลายเป็นเถ้าถ่านและหายไป หลังจากปะทะกันอีกไม่กี่กระบวนท่า บราแฮมก็เหลือบมองเฟเกอร์ [ไปรวมกลุ่มกับคนที่ฟื้นคืนชีพแล้วมุ่งหน้าไปยังป้อมปราการจันทร์เต็มดวงแห่งถัดไป] “รับทราบ” เฟเกอร์เป็นคนสุขุม เขาไม่ใช่คนช่างพูด จึงหันหลังกลับทันที แต่ชายผมสีเทาเยาะเย้ยเขาระหว่างที่เขากำลังจะจากไป “เลิกหวังที่จะรอดชีวิตไปได้เลย การต่อสู้นี้ใกล้จะจบแล้ว ยังไงเจ้าก็ต้องตาย การยื้อเวลาต่อไปโดยไม่จำเป็นรังแต่จะทำให้เสียเวลาทั้งคู่” เฟเกอร์ขยับตัวไม่ได้ ราวกับถูกตรึงไว้กลางอากาศ บางทีอาจเป็นผลจากวิชาบางอย่าง บราแฮมสังเกตเห็นเรื่องนี้จึงร่ายเวท 'รักษา' (Cure) เฟเกอร์ซึ่งหลุดพ้นจากการควบคุมของค่ายกลแล้ว กลายเป็นเงาและจากไป ชายผมขาวจ้องเขม็งไปยังจุดที่เฟเกอร์เพิ่งยืนอยู่ “หึ เจ้าคนประเภทที่ทรยศเจ้านายตัวเองได้ง่ายๆ งั้นสินะ ข้าคุ้นเคยกับคนแบบนี้ดี” [ไม่ได้ทำความเข้าใจบริบทการสนทนาของเราหรือไง? เจ้ามันไร้น้ำยาจริงๆ บางทีถ้าเจ้าวิวัฒนาการกว่านี้ เจ้าอาจจะฉลาดเท่าลิงสักตัวหนึ่งก็ได้] “ฮ่าๆ สนทนากับคนที่โง่เขลาอย่างเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์” ชายผมขาวปัดเรื่องทั้งหมดทิ้งไป มันมีวิธีที่จะชนะการต่อสู้ครั้งนี้ คนประหลาดเบื้องหน้าไม่ว่าจะเป็นนักรบหรือจอมเวทก็เป็นนักสู้ผู้มีประสบการณ์ แต่สำหรับชายผมขาวแล้ว สิ่งนี้ไม่มีความหมาย ครั้งสุดท้ายที่ชายคนนั้นไม่สามารถรับมือกับกลุ่มนักสู้ผู้มีประสบการณ์ได้คือเมื่อหลายหมื่นปีก่อนในโลกเบื้องล่าง ในตอนนั้น ระดับการฝึกตนของมันอยู่ที่เพียงขั้นสร้างแกนปราณเท่านั้น แต่ตอนนี้ มันได้มาถึงจุดสิ้นสุดของการฝึกตน—จุดสูงสุดของขั้นมหาจุติ (Great Ascension) ซึ่งเป็นขอบเขตสูงสุดที่มนุษย์จะเข้าถึงได้ กล่าวคือ มันสามารถกลายเป็นเซียนได้ทุกเมื่อ แต่มันเลือกที่จะอยู่ในโลกมนุษย์ต่อไปเพื่อฝึกฝน 'วิชาหมื่นล้อพันปีก' (Ten Thousand Wheels One Thousand Wings Technique) ให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ มันเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาลตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อเทียบกับชายที่เป็นมันในเมื่อหลายหมื่นปีก่อน ตอนนี้มันแทบจะจำตัวเองไม่ได้แล้ว ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่มันต้องเกรงกลัวอีกต่อไป วูบ! มันเปิดใช้งาน 'วิชาหมื่นล้อพันปีก' ในวินาทีที่รากฐานปราณของมันขับเคลื่อนพลังของวิชานี้ มันได้ดูดกลืนพลังต้นกำเนิดฟ้าดินทั้งหมดในบริเวณนั้น พลัง 'สูบมานา' (Mana Drain) ที่ทำงานอยู่ตลอดเวลาของบราแฮมกำลังจะล้มเหลว เขาเสียการควบคุมมานาและเบิกตากว้างเมื่อเห็นวิชาและสมบัติจำนวนนับพันพุ่งตรงเข้ามาหาเขา โล่มานาหลายสิบชั้นแตกออกทีละชั้นเมื่อการโจมตีถาโถมเข้าใส่โดยไม่หยุดพัก บราแฮมเต็มไปด้วยบาดแผล มีรูขนาดใหญ่ที่หน้าอกและแขนขาหักหรือขาดสะบั้น เขาใกล้จะตายเต็มที ในขณะเดียวกัน ชายผมขาวกลับไม่เป็นอะไรเลย มันคอยป้องกันเวทโต้กลับของบราแฮมด้วยโล่และลูกแก้วป้องกัน มันแกว่งมีดขนาดใหญ่พอที่จะตัดหัววัวทิ้ง มันตัดหัวบราแฮมและเลือดก็พุ่งออกมาดั่งน้ำพุ “วิชาหมื่นล้อพันปีก...” มันคว้าตัวบราแฮมไว้เพื่อไม่ให้ล้มลง มันค้นตามเสื้อผ้าขาดวิ่นจนกระทั่งพบตำราวิชา แม้จะทำให้มือและแขนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสกปรกจากการทำเช่นนี้ แต่มันก็ยังหยิบมันมา มันสามารถใช้วิชาทำความสะอาดร่างกายได้ในภายหลัง “อืม...?” ชายคนนั้นกำลังควานหาสิ่งของที่ไม่คุ้นเคยจากกระเป๋าของบราแฮมและตรวจสอบทีละชิ้น ก่อนจะเอียงคอสงสัย มันตระหนักว่าเริ่มรู้สึกที่ปลายนิ้วไม่ค่อยได้แล้ว ใบหน้าของชายคนนั้นค่อยๆ ซีดเผือดขณะที่ยกมือขึ้นด้วยความสับสน กระดืบ... เลือดที่อาบบนร่างของบราแฮมกำลังขยับเขยื้อนราวกับหนอนที่มีชีวิต สีของมันค่อยๆ จางลงราวกับกำลังซึมเข้าไปในร่างกายของชายคนนั้น “วิชาโลหิต?” บางครั้ง เหล่าผู้ฝึกตนก็ใช้เลือดของตนเองหรือเลือดของผู้อื่นในการสังเวย สิ่งที่เหล่าผู้ฝึกตนมีเหมือนกันคือเลือด ไม่ใช่จิตวิญญาณที่เป็นแหล่งพลังชีวิตของพวกมัน ชายคนนั้นเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีและรีบผลักศพที่ถืออยู่ออกไป แต่สายเกินไปแล้ว เลือดของบราแฮมได้แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของมันเรียบร้อยแล้ว มันไหลย้อนกลับและยึดครองเส้นเลือดของมัน ก่อนจะพุ่งเข้าสู่หัวใจในตอนที่มันยังไม่ทันตั้งตัว เอวของมันงอลงราวกับกำลังคำนับ มันไอออกมาเป็นเลือดทั้งเจ็ดทวาร มันกำลังเผชิญกับความเจ็บปวดในระดับที่มันไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าเป็นไปได้ แน่นอนว่ามันต้องเจ็บปวด พลังชีวิตของผู้ฝึกตนขั้นมหาจุตินั้นมหาศาล แต่เขาก็ไม่สามารถรอดพ้นจากการเสียเลือดมากเกินไปได้ “อ-อั่ก...!” ชายคนนั้นอยู่ในอาการทุกข์ทรมานอย่างหนัก หัวใจของมันเต้นรัวอยู่ในอกด้วยอัตรามากกว่าหนึ่งพันครั้งต่อวินาที และอัตรานั้นก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ “น-นี่มันอะไรกัน...? วิชาชั่วร้ายเช่นนี้มีอยู่จริงงั้นรึ...?” เนื่องจากมันมาจากโลกเบื้องล่างที่ไร้ความสำคัญและกลายเป็นผู้ฝึกตนที่เก่งกาจที่สุดในโลกเบื้องกลาง หลังจากต่อสู้มาหลายหมื่นปี ความทระนงของชายผมขาวคนนี้จึงสูงกว่าผู้ฝึกตนทั่วไป ประมาณหนึ่งหมื่นปีก่อน มันเลิกคิดไปแล้วว่าตัวเองจะตกอยู่ในอันตรายถึงตายได้ ถึงกระนั้น มันก็ยังระมัดระวังและคำนึงถึงตัวแปรหรือสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดที่อาจเกิดขึ้นในโลกเบื้องบน นี่คือเหตุผลที่มันหมกมุ่นอยู่กับการบรรลุความสมบูรณ์แบบใน 'วิชาหมื่นล้อพันปีก' แต่ทว่า... ความระมัดระวังนั้นกลับรั้งตัวมันไว้ และตอนนี้มันกำลังเผชิญกับภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอาชีวิตรอดไปได้หรือไม่ ชายคนนั้นเริ่มรู้สึกโกรธแค้นตัวเองในอดีตที่ไม่ยอมเลื่อนระดับขึ้นสู่โลกเบื้องบนให้เร็วกว่านี้ มันกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสและตกอยู่ในอันตราย “พลังของเลือดเจ้านี่... ฝึกฝนจนถึงขั้นนี้... เจ้าสังเวยมนุษย์ไปกี่ชีวิตกัน...?” หัวใจของมันใกล้จะระเบิดเต็มที มันไม่สามารถควบคุมรากฐานปราณได้อีกต่อไป มีเพียงทางเดียวที่จะรอดออกไปจากสถานการณ์นี้ได้ มันต้องปล่อยให้จิตวิญญาณแรกกำเนิด (Nascent Soul) หลบหนีไป การละทิ้งร่างนี้ไปจะต้องแลกกับพลังการฝึกฝนที่สั่งสมมาหลายหมื่นปี แต่มันก็ยังดีกว่าความตายเป็นล้านเท่า [เจ้ากำลังพูดเพ้อเจ้ออีกแล้วนะ] ความคิดอันน่ารำคาญถูกสลักลงบนมิติ บราแฮมปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าชายผมขาวด้วยสภาพที่ดีขึ้นมาก เลือดลอยขึ้นมาราวกับเถาวัลย์จากลำคอที่ขาดสะบั้น พันเกี่ยวกันจนก่อตัวเป็นอวัยวะและแขนขาที่สมบูรณ์แข็งแรง... ชายผมขาวถึงกับสยองขวัญ เลือดที่กำลังฟื้นฟูร่างกายของบราแฮมอยู่นั้น ก็คือเลือดชนิดเดียวกันกับที่กำลังพุ่งออกมาจากร่างกายของผู้ฝึกตนคนนี้ บราแฮมกำลังดูดซับเลือดทั้งหมดที่เขายึดมาโดยบังคับจากหัวใจที่กำลังเต้นรัวเกินหนึ่งพันครั้งต่อวินาที [เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดจะเข้าใจข้าด้วยความรู้ของผู้ฝึกตนกระจอกๆ อย่างเจ้า? นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ และข้ารู้สึกไม่รื่นรมย์เอาเสียเลย] “ไอ้มารโลหิต...” จิตใจของชายผมขาวว่างเปล่าไปด้วยความโกรธเกรี้ยว มันไม่อยากให้บราแฮมมีชีวิตอยู่รอดโดยใช้เลือดของมัน มันสงสัยว่าจะมีเหตุผลอะไรให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อหลังจากต้องละทิ้งพลังที่ฝึกฝนมาหลายหมื่นปีไป หลังจากอุทิศชีวิตให้กับการฝึกตนมาทั้งชีวิต มันต้องยอมสูญเสียทุกอย่างเพียงเพราะต้องการรอดชีวิตอย่างสิ้นหวังงั้นรึ? ไม่มีทาง มันอยากจะทำให้ศัตรูที่กำลังยิ้มเยาะเย้ยมันอยู่เบื้องหน้าโกรธแค้นบ้าง แต่ผู้ฝึกตนคนนั้นกลับรู้สึกสิ้นหวัง มันเพียงต้องการรักษาเกียรติที่มันยึดถือมาตลอดชีวิต... ชายผมขาวตัดสินใจเด็ดขาด รากฐานปราณของมันสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง เร็วยิ่งกว่าหัวใจที่กำลังจะระเบิดในอีกไม่กี่อึดใจนี้ พลังงานต้นกำเนิดฟ้าดินรอบตัวมันบิดเบี้ยวไปหมด มันตั้งใจจะลากบราแฮมไปลงนรกด้วยกัน มันใช้แรงเฮือกสุดท้ายควบคุมพื้นที่รอบข้างและฝืนยิ้มออกมา มันคาดหวังว่าบราแฮมจะดูประหลาดใจและหวาดกลัว ศัตรูผู้นี้ที่ทำให้ผู้ฝึกตนคนนั้นรู้สึกราวกับโลกทั้งใบตกลงไปสู่ก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง... ชายคนนั้นคิดว่าการลากบราแฮมไปกับมันด้วยถือเป็นของขวัญที่เหมาะสมแล้ว อย่างไรก็ตาม— “......?” ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ บนใบหน้าของบราแฮม เขายังคงดูหยิ่งผยองและไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทันใดนั้น รากฐานปราณของชายคนนั้นก็ถึงขีดจำกัดและระเบิดออก แรงระเบิดมหาศาลกลืนกินทุกอย่างรอบตัว อาบไล้โลกทั้งใบด้วยแสงสว่าง แม้จะเกิดการระเบิดขึ้น แต่ม่านพลังสีครามบางส่วนยังคงรักษารูปทรงเอาไว้ได้ สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ต้านทานโดยไม่ถูกกลืนกินหายไปกับแสงสว่าง 'ม่านอ่อนกำลังหลายชั้น' (Multiple Weakening Barriers) บราแฮมสร้างทักษะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดที่กริดได้รับมาจากจูดาร์ขึ้นมาใหม่ การค้นคว้าที่ทำร่วมกับกริดนั้นคุ้มค่ามาก แม้ทักษะจะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่เขาก็สามารถดึงพลังออกมาได้ประมาณ 50% ต้องขอบคุณการที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นระดับสมบูรณ์ “ไอ้หมอนี่...!” ชายผมขาวขมวดคิ้วขณะที่ร่างกายกำลังกลายเป็นเถ้าถ่านและหายไป ม่านสีครามยืนหยัดอยู่เพียงลำพังในพื้นที่ที่แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่เหลือ ไม่นานมันก็แตกสลายและกระจายหายไปในอากาศ บราแฮมดูซีดเผือดขณะก้าวออกมาจากม่านพลังนั้น จากมุมมองภายนอก เขาดูเหมือนแทบไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แต่อาการบาดเจ็บภายในของเขานั้นสาหัสมาก อวัยวะทุกส่วนในร่างกายถูกฉีกกระชากจนแหลกละเอียด ยากที่จะขยับเลือด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขยับมานา อย่างไรก็ตาม บราแฮมไม่มีเวลาให้พักหายใจ เขาพยายามเก็บของที่ศัตรูซึ่งตายไปทิ้งไว้และรีบติดตามเฟเกอร์ไปในทันที ศัตรูที่แข็งแกร่งกว่ายังคงปรากฏตัวออกมาไม่หยุดหย่อน เขาต้องทำงานหนักเพื่อบรรเทาแรงกดดันจากกริด...