## บทที่ 626 ณ เขต XX เมือง XX แต่เดิมสถานที่แห่งนี้เป็นเพียงย่านชานเมืองอันเงียบสงบในมุมหนึ่งของกรุงโซล ภาพที่คุ้นตาคือหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเพียงน้อยนิดและท้องทุ่งเกษตรกรรมสุดลูกหูลูกตา ทว่าบรรยากาศรอบด้านกลับพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ นับตั้งแต่ ‘ราชาโอเวอร์เกียร์’ เกริด ได้ทุ่มทุนสร้าง ‘ตึกยองอู’ มูลค่าหมื่นล้านวอนขึ้นที่นี่ เพียงเพื่อหวังจะได้ยลโฉมเกริดด้วยตาตนเอง ฝูงชนจากทั่วสารทิศต่างหลั่งไหลเข้ามายังเขต XX จนหนาตา เหล่าพ่อค้าแม่ขายต่างเริ่มขยับขยายธุรกิจเพื่อรองรับคลื่นมนุษย์เหล่านั้น เพียงเจ็ดเดือนหลังตึกยองอูสร้างเสร็จ เขต XX ก็เติบโตจนกลายเป็นย่านที่พลุกพล่านและรุ่งโรจน์ที่สุดในเมือง XX อย่างน่าอัศจรรย์ ชาวเมืองบางส่วนถึงกับซาบซึ้งใจจนเสนอให้เปลี่ยนชื่อเขต XX เป็น ‘เขตยองอู’ เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา *** ตึกยองอูอาจไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างที่สูงเสียดฟ้า ทว่ารูปลักษณ์ภายนอกกลับวิจิตรตระการตาและหรูหราเหนือระดับ ทุกตารางนิ้วถูกรังสรรค์ขึ้นจากวัสดุเลิศรสภายใต้การออกแบบของสถาปนิกชื่อก้องโลก สมราคาหมื่นล้านวอนที่เสียไปอย่างไม่มีข้อกังขา ณ บริเวณหน้าตึกยองอู “นี่น่ะหรือตึกของเกริด” “ข้าอยากจะเห็นเพนต์เฮาส์บนดาดฟ้าของเขานัก” “ไปเดินดูรอบๆ กันเถอะ อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ จะให้กลับไปเฉยๆ ได้อย่างไร” กลุ่มนักท่องเที่ยวชาวจีนต่างจับกลุ่มคุยกันเสียงดัง พวกเขาคือตัวปัญหาหลักที่มักจะถ่มน้ำลายและทิ้งก้นบุหรี่เรี่ยราดไปทั่วเขต XX เหล่าพ่อค้าบริเวณรอบตึกยองอูต่างจ้องมองคนกลุ่มนี้ด้วยสายตาที่ไม่สู้ดีนัก “พวกนั้นคิดจะเข้าไปในตึกของคุณยองอู...” “ก็เป็นไปได้ ไม่ใช่คนจีนทุกคนหรอกที่เป็นแบบนี้ แต่ส่วนใหญ่น่ะขึ้นชื่อเรื่องขาดสามัญสำนึก ป้ายเตือนว่าห้ามเข้าพวกเขาก็ไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาหรอก” “หรือว่า... พวกเขาคิดจะไปรบกวนคุณยองอูตอนกำลังเล่นเกม?” สำหรับชาวเมืองในเขต XX แล้ว ‘ชินยองอู’ คือวีรบุรุษและผู้มีพระคุณที่แท้จริง เพราะเขา ย่านการค้าในท้องถิ่นจึงรุ่งเรืองและทำให้พวกเขาลืมตาอ้าปากได้ ความรักและเทิดทูนที่มีต่อชายหนุ่มนั้นล้นปรี่ เหล่าพ่อค้าจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเหล่านักท่องเที่ยว “ทุกท่านครับ ตึกนี้ส่วนใหญ่ใช้เป็นห้องพักอาศัย ยกเว้นเพียงร้านกาแฟและร้านอาหารที่ชั้นหนึ่งเท่านั้น” “พวกคุณไม่ควรยืนขวางทางเข้าลิฟต์ของผู้พักอาศัยแบบนี้นะครับ” “คนเกาหลีพวกนี้พูดอะไรของมัน?” “บอกว่าพวกเราเข้าตึกไม่ได้งั้นเรอะ?” “เป็นแค่ชาวบ้านนอกแท้ๆ กล้าดียังไงมาสั่งพวกเรา!” แววตาของนักท่องเที่ยวชาวจีนพลันเปลี่ยนเป็นดุร้าย พวกเขาจ้องเขม็งไปยังเหล่าชาวเมืองที่พยายามปกป้องความเป็นส่วนตัวของยองอูอย่างกราดเกรี้ยว “พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาสอดเรื่องของพวกเรา!” “คนเกาหลีนี่มันไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ! ก็แค่พวกชาวบ้านในหมู่บ้านเล็กๆ!” “อะ... เอ่อ...” เมื่อสถานการณ์เริ่มตึงเครียดและอึดอัด เหล่าพ่อค้าต่างพากันชะงักและเริ่มถดถอย จำนวนนักท่องเที่ยวชาวจีนนั้นมีมากเกินไป แถมกิริยาท่าทางก็น่าเกรงขามในทางที่เลวร้าย การต่อกรกับคนไร้เหตุผลไม่ใช่เรื่องดีนัก แต่ในวินัยนั้นเอง... “เกิดอะไรขึ้นคะ?” ดรุณีน้อยในชุดนักเรียนผู้สง่างามปรากฏกายขึ้น ผิวกายของนางขาวผ่องราวกับน้ำนม ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มรับกับช่วงแขนขาที่เรียวยาวประหนึ่งนางแบบตัวน้อย นางคือ ‘เซฮี’ น้องสาวเพียงคนเดียวของยองอู “รูบี้...!” “นักบุญหญิงรูบี้!” “ตัวจริงสวยไม่ต่างจากในเกมเลย!” “นี่แหละคือความงามแห่งเกาหลี!” เหล่านักท่องเที่ยวชาวจีนต่างตื่นเต้นจนเนื้อเต้น พวกเขาโถมเข้าหาเซฮีในทันที “ขอลายเซ็นหน่อย!” “ถ่ายรูปคู่กับผมได้ไหม?” “ขอจับมือ...! ไม่สิ ขอขอดหน่อย!!” ความวุ่นวายอุบัติขึ้นในพริบตา นักท่องเที่ยวเกือบห้าสิบชีวิตรุมล้อมเด็กสาวผู้บอบบางเอาไว้จนมิด “ซ... เซฮี...!” เหล่าพ่อค้าหน้าถอดสี พวกเขาพยายามจะฝ่าวงล้อมเข้าไปปกป้องเด็กสาวที่กำลังขวัญเสีย แต่ก็ถูกคลื่นมนุษย์เบียดกระแทกจนกระเด็นออกมา “กรี๊ดดด!” วินาทีที่เซฮีแผดร้องด้วยความตกใจ เมื่อถูกชายชาวจีนคนหนึ่งพยายามเข้าสวมกอดอย่างอุกอาจ *เอี๊ยดดดด!* เสียงเบรกของรถยนต์ดังสนั่น รถลิมูซีนคันหรูที่มีความยาวกว่าสิบเมตรประหนึ่งหลุดออกมาจากภาพยนตร์ระดับโลกจอดลงข้างกลุ่มนักท่องเที่ยว ความโอ่อ่าของมันสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง “พวกแกทำฉันโมโหสุดขีดแล้วนะ” ชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวลงจากรถลิมูซีน แววตาที่เขาจ้องมองเหล่านักท่องเที่ยวนั้นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยจิตสัง