**บทที่ 613** **[ท่านได้ย่างกรายเข้าสู่ดันเจี้ยน ‘ระวังสุนัขดุ’]** “หืม? ชื่อเหมืองนี่มันอะไรกัน?” ‘ระวังสุนัขดุ’? มันคือข้อความคุ้นตาที่เกริดมักเห็นตามกำแพงบ้านในย่านเก่าที่เขาเคยอาศัยอยู่ ช่างสมกับเป็นซาทิสฟาย เกมที่รังสรรค์โดยหยาดเหงื่อของชาวเกาหลีเสียจริง แม้แต่ชื่อดันเจี้ยนยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งมาตุภูมิ เกริดกวาดสายตามองไปรอบบริเวณพลางขมวดคิ้วมุ่น “ช่างเละเทะเหลือเกิน” สภาพภายในเหมืองนั้นพินาศย่อยยับ ทุกหย่อมหญ้าเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ราวกับผ่านสมรภูมิรบที่ทิ้งไว้เพียงความเสื่อมโทรม ‘มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?’ ไมนอร์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างกายรีบเร่งอธิบายให้ราชาของเขาฟัง “ข้าทุบกำแพงพวกนี้เพื่อขุดหาแร่ธาตุพ่ะย่ะค่ะ ทว่ากลับมีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้เอาก้อนอิฐมาฝังไว้เต็มกำแพงและเพดานไปหมด” “คงเป็น ‘เนวาร์ตัน’ มังกรคลั่งสินะ เดิมทีที่นี่คือเหมืองแร่ แต่มันคงเนรมิตใหม่เพื่อใช้เป็นรังของตน” นั่นคือเหตุผลว่าทำไมสถานที่แห่งนี้จึงถูกเรียกว่าดันเจี้ยนแทนที่จะเป็นเหมืองแร่ทั่วไป เกริดคลายความระแวดระวังลง ขณะที่ไมนอร์หยิบจอบขุดแร่ออกมาเตรียมพร้อม “อย่างไรเสีย หากไม่ใช่ยอดอัจฉริยะก็คงขุดแร่ที่นี่ได้ยากยิ่ง ท่านต้องขุดอิฐพวกนี้ออกก่อนจึงจะพบแร่ที่ซ่อนอยู่ ฝ่าบาทโปรดเตรียมใจหลั่งเหงื่อโทรมกายได้เลยพ่ะย่ะค่ะ” “เจ้ายังไม่เข้าใจอะไร...” เกริดคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก ก่อนจะวาดมือเรียกขาน ‘โนเอะ’ และ ‘แรนดี้’ ออกมา “เนี้ยวง! นายท่าน!” “เกริด!” ทั้งโนเอะและแรนดี้ต่างปิติยินดีที่ได้ปรากฏกายอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน พวกมันกระโดดโลดเต้นวนเวียนอยู่รอบกายเกริดอย่างร่าเริง บรรยากาศนั้นช่างดูอบอุ่นราวกับครอบครัวประกอบด้วยพ่อหนุ่ม ลูกสาวตัวน้อย และแมวเหมียวแสนรัก “ฝ่าบาท...?” ไมนอร์ยืนงงงวย เหตุใดราชาเกริดถึงเรียกสัตว์เลี้ยงออกมาในเวลาที่ควรจะเริ่มขุดแร่? โนเอะขยับใบหูสะบัดไปมาเมื่อสังเกตเห็นคนแปลกหน้าอย่างไมนอร์ “เจ้ามนุษย์หน้าจืดนี่เป็นใครกัน เนี้ยวง? หรือจะเป็นเครื่องบรรณาการแด่สุดยอดอสูรโลกันตร์อย่างข้า?” โนเอะก้มลงเลียอุ้งเท้าสีชมพูอย่างไม่หยี่ระ ไม่ได้แผ่ซ่านความกดดันใดๆ ออกมานอกจากความน่าเอ็นดูเสียจนคนมองใจละลาย แมวดำตัวน้อยสะบัดหางพลางส่งประกายตาใสซื่อ จนไมนอร์ถึงกับหน้าแดงด้วยความเคลิ้ม “ข้า... ข้าขอเลี้ยงเจ้าตัวเล็กนี่ได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ?” “ไม่ได้” เกริดปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหยิบจอบขุดแร่ออกมาสองอันแล้วยัดใส่มือของโนเอะและแรนดี้ “ไม่ได้ทำกันนานเลยนะ” “เนี้ยวง?” โนเอะและแรนดี้ถือจอบค้างไว้อย่างงุนงง เกริดจึงอธิบายย้ำเพื่อให้ทั้งคู่เข้าใจสถานการณ์ “หน้าที่ของพวกเจ้าในวันนี้ คือการขุดรวบรวมแร่ธาตุทั้งหมดในที่แห่งนี้มาให้ข้า” “แค้วง!” ทันทีที่ได้ยิน โนเอะก็ทุ่มจอบลงพื้นอย่างแรง “มันจะดูหมิ่นกันเกินไปแล้วเนี้ยวง! สุดยอดอสูรแห่งขุมนรกไม่มีวันกุมจอบต่ำต้อยเช่นนี้หรอก! เนี้ยวง! ไปผายลมเถอะเนี้ยวง!” นับตั้งแต่เกริดขึ้นครองราชย์ โนเอะต้องทนอยู่กับความเงียบเหงาและน่าเบื่อหน่าย มันเฝ้ารอคอยที่จะได้ออกล่ามนุษย์หรือมอนสเตอร์เคียงบ่าเคียงไหล่กับนายท่านอีกครั้ง ทว่าวันนี้... ทั้งที่ถูกเรียกออกมานอกวังหลังจากไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันมานานแท้ๆ! ใช่แล้ว โนเอะหวังจะได้เห็นเปลวเพลิงแห่งการต่อสู้! แต่กลับถูกสั่งให้ขุดแร่เนี่ยนะ? เผ่าพันธุ์อันสูงส่งที่แม้แต่มหาปีศาจผู้ปกครองนรกยังต้องยเกรง กลับต้องมาถือจอบสกปรก? โนเอะรู้สึกอัปยศอดสูยิ่งนัก มันได้แต่พ่นลมหายใจด้วยความขัดเคือง จมูกสั่นฟุดฟิดด้วยความไม่พอใจ ทว่าในขณะที่โนเอะกำลังเดือดดาล แรนดี้กลับมองว่านี่คือเรื่องแปลกใหม่ที่น่าสนุก “จอบนี่ขุดยังไงหรือ? เกริด สอนข้าหน่อยสิ” “ทำแบบนี้...” “...” ความโกรธของโนเอะมลายหายไปสิ้น ไม่ใช่เพราะเข้าใจในหน้าที่ แต่เป็นเพราะบรรยากาศอันชื่นมื่นระหว่างเกริดและแรนดี้ที่แผ่ซ่านออกมา มันเริ่มวิตกว่าหากตนมัวแต่อิดออด นายท่านจะปันใจไปให้แรนดี้เพียงผู้เดียว สุดท้ายโนเอะจึงต้องก้มลงเก็บจอบขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ “ข้า... ข้าช่วยก็ได้ เนี้ยวง...” “ดีมาก” เกริดลูบหัวโนเอะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเรียกใช้ ‘ก็อดแฮนด์’ (God Hands) ทั้งสี่ออกมา แน่นอนว่าหัตถ์ทองคำเหล่านั้นต่างก็ถือจอบไว้ในมือพร้อมสรรพ ไมนอร์ที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้ถึงกับอุทานเสียงหลง “ฝะ... ฝ่าบาท ทรงเสียสติไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ? จะให้สัตว์เลี้ยงกับเทววัตถุมาทำเหมืองเนี่ยนะ?” แร่ธาตุที่สถิต ณ ที่แห่งนี้ล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำมหาศาล แม้แต่ยอดนักขุดผู้เชี่ยวชาญยังต้องระวังไม่ให้เกิดรอยขีดข่วนแม้เพียงนิดในยามสกัดแร่ การขุดแร่นั้นยากเย็นแสนเข็ญ การที่เกริดพยายามจะใช้สิ่งเหล่านี้มาขุดแร่จึงดูเป็นการกระทำที่บ้าบิ่นและไร้สติในสายตาไมนอร์ “ท่านเห็นงานขุดแร่เป็นเรื่องเล่นๆ งั้นรึ?” ไมนอร์ผู้เป็นบุตรแห่งนักขุดและมีความฝันจะเป็นนักขุดแร่ที่ยิ่งใหญ่เริ่มรู้สึกขุ่นเคือง ต่อให้เกริดจะเกรียงไกรเพียงใด แต่งานใช้แรงงานเช่นนี้ย่อมมีศาสตร์ของมัน ทว่าความโกรธนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วครู่... *เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!* “...วะ... ว้าว” เสียงอุทานด้วยความตะลึงพรึงเพริดค่อยๆ หลุดออกมาจากปากไมนอร์ เพราะเทคนิคการขุดของหัตถ์ทองคำเหล่านั้นช่างเหนือชั้นและแม่นยำล้ำเลิศ มันราวกับทักษะของนักขุดแร่ระดับปรมาจารย์ไม่มีผิดเพี้ยน! “นี่มันเทววัตถุสำหรับงานเหมืองโดยเฉพาะอย่างนั้นหรือ...!” ไมนอร์ไม่เคยเห็นเกริดต่อสู้มาก่อน จึงเกิดความเข้าใจผิดอย่างมหันต์ ความจริงแล้ว ‘ก็อดแฮนด์’ ระดับยูนีคจะได้รับค่าความชำนาญ (Dexterity) ถึง 30% จากเกริด ซึ่งในปัจจุบัน ค่าความชำนาญของพวกมันนั้นสูงล้ำยิ่งกว่าช่างตีเหล็กระดับกลางเสียอีก ทักษะการใช้มือนั้นเลิศเลอไร้ที่ติ แล้วโนเอะกับแรนดี้ล่ะ? “คยาฮะฮะ น่าสนุกจังเลย” “สุดยอดอสูรแห่งนรกต้องมาขุดแร่เนี้ยวง... ช่างน่าอับอายเหลือเกิน...” ทั้งโนเอะและแรนดี้ต่างก็ทำหน้าที่ได้ดีเกินคาด โนเอะผู้เรียนรู้ภาษามาตั้งแต่เกิดมีพรสวรรค์ในการเรียนรู้ที่ยอดเยี่ยม มันเริ่มสนุกไปกับการใช้จอบ แม้ค่าความชำนาญจะยังไม่สูงส่งจนดูเกะกะไปบ้าง แต่ก็เพียงพอจะสกัดแร่ออกมาได้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งนั่นทำให้เกริดพึงพอใจมากแล้ว นอกจากนี้ แรนดี้ยังใช้ทักษะจำแลงกายเป็นเกริด ทำให้ได้รับค่าสถานะ 30% ของเขามา ด้วยความชำนาญระดับสูง แรนดี้จึงรัวจอบลงบนผนังหินด้วยความเร็วแสง ขุดค้นแร่ธาตุออกมาประหนึ่งเครื่องจักร ‘สัตว์เลี้ยงสายขุดแร่!’ ไมนอร์ประทับใจในความยิ่งใหญ่ของเกริดจนสุดหัวใจ เขารู้สึกเคารพราชาผู้นี้ที่มีสัตว์เลี้ยงและเทววัตถุไว้เพื่อการขุดแร่โดยเฉพาะ ‘บางทีท่านอาจจะมีสัตว์เลี้ยงและอาวุธนับพันชิ้นไว้รับมือทุกสถานการณ์... ราชาสามัญชนช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน’ เกริดหันมาเร่งไมนอร์ที่กำลังยืนทึ่ง “เป็นอะไรไป? ทำไมไม่เริ่มงาน?” “อะ... อ้อ! พ่ะย่ะค่ะ!” *แต๊ง! แต๊ง! แต๊ง!* เขตที่ 1 ของดันเจี้ยนระวังสุนัขดุ ดันเจี้ยนที่ ‘ดาร์ค’ (Dark) ทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบและสร้างขึ้นมาหลายเดือน บัดนี้กำลังถูกทำลายล้างจนถึงรากฐานในระดับที่มิอาจกู้คืนได้ เมื่อแรนดี้ โนเอะ และก็อดแฮนด์เริ่มคุ้นชินกับเครื่องมือ จอบในมือของพวกเขาก็ฟาดฟันลงบนผนังเหมืองรวดเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ *** “ดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก ยอดเยี่ยมมาก” หลังจากพันธมิตรต้านบลัดคาร์นิวัลล่มสลาย ดาร์คก็ได้ครอบครองไอเทมทุกชิ้นที่เขาต้องการ เขาปลาบปลื้มใจยิ่งนักเพราะนอกจากจะได้ค่าประสบการณ์มหาศาลแล้ว เขายังได้ความภาคภูมิใจกลับมาด้วย จะมีใครในโลกนี้อีกที่สามารถสังหารกลุ่มผู้เล่นระดับสูงกว่า 300 คนได้เพียงลำพัง? โดยที่เขาไม่ต้องขยับนิ้วแม้เพียงนิดเดียวด้วยซ้ำ ‘หากข้าได้อาชีพที่สองมาครอบครองเมื่อไหร่...’ เขาย่อมเป็นที่สุด... ตำแหน่งผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าที่อนุญาตให้มีเพียงคนเดียวย่อมหนีไม่พ้นเงื้อมมือเขา “...เอ๊ะ?” ขณะที่ดาร์คกำลังมัวเมาในจินตนาการถึงอนาคตที่เขาจะอยู่เหนือผู้เล่นสองพันล้านคน จู่ๆ เขาก็ชะงักไป **[มีผู้บุกรุกย่างกรายเข้าสู่ดันเจี้ยน ‘ระวังสุนัขดุ’]** “อีกแล้วรึ?” เพิ่งจะมีกลุ่มพันธมิตรบุกเข้ามาไม่นาน ยังจะมีใครหน้าไหนกล้าลองดีอีก? ‘สถานที่แห่งนี้ถูกค้นพบแล้ว คงปกปิดไว้ไม่ได้นานนัก’ เขาไม่คิดว่าศัตรูจะรุกคืบเข้ามาเร็วขนาดนี้ ‘มีคนมากมายตามล่าพวกบลัดคาร์นิวัล หากเป็นแบบนี้ข้าคงต้องเหนื่อยตายแน่’ ดาร์คคิดว่าการย้ายฐานที่มั่นของบลัดคาร์นิวัลและซ่อนดันเจี้ยนให้มิดชิดกว่านี้คงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างดูแคลนเหยื่อรายใหม่ ‘อะไรกัน? ทำไมผู้บุกรุกถึงยังปักหลักอยู่ที่เขต 1?’ กลุ่มพันธมิตรก่อนหน้านี้ทะลวงผ่านเขต 1 ถึง 3 มาได้อย่างรวดเร็ว เพราะกับดักและมอนสเตอร์ถูกกำจัดไปหมดแล้ว ผู้บุกรุกรายใหม่ควรจะผ่านไปถึงเขต 4 ได้โดยไร้ปัญหา แต่กลับยังคงติดอยู่ที่จุดเริ่มต้น ดาร์คขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะเย้ยหยัน “หรือมันจะขวัญอ่อนจนไม่กล้าก้าวต่อไปกันนะ?” ช่างเป็นไอ้ขี้ขลาดที่น่าสมเพช คงเป็นผู้เล่นเลเวลต่ำที่หลงเข้ามา ‘ถ้ามันบังเอิญไปเจอพวกมอนสเตอร์ในเขต 4 มันคงได้กลายเป็นศพแน่’ ดาร์คหันไปให้ความสำคัญกับการสร้างเขต 8 ซึ่งเป็นส่วนลึกสุดของดันเจี้ยนต่อ ทว่าเพียงไม่นาน... **[เขตที่ 1 ของดันเจี้ยนระวังสุนัขดุถูกทำลายย่อยยับโดยสมบูรณ์!]** “ว่ายังไงนะ!?” โดยปกติ ผู้เล่นที่บุกรุกดันเจี้ยนย่อมต้องการรางวัลหรือค่าประสบการณ์ พวกเขาจะจัดการมอนสเตอร์และมุ่งหน้าไปหาบอสที่อยู่ส่วนลึกสุด ไม่มีใครบ้าพอที่จะเสียเวลา ‘ทำลาย’ ตัวดันเจี้ยนเอง ทว่าผู้บุกรุกคนนี้กลับกำลังทำลายดันเจี้ยนให้พินาศ! ใช่แล้ว... มันเหมือนกับเหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือนก่อน... “ยะ... อย่าบอกนะว่า!?” ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปตามสันหลังของดาร์ค เขามั่นใจในทันทีว่าผู้บุกรุกรายใหม่นี้ คือคนเดียวกับที่เคยบุกรุกเขาเมื่อเดือนที่แล้วไม่ผิดแน่! “ไอ้ลูกสุนัขนี่!” เขาจะต้องไปดูให้เห็นกับตาว่ามันเป็นคนเสียสติมาจากไหน! ทว่าในขณะที่ดาร์คกำลังจะเคลื่อนไหว... **[มีผู้บุกรุกปรากฏกายในเขตที่ 2 ของดันเจี้ยน ‘ระวังสุนัขดุ’]** **[เขตที่ 2 ของดันเจี้ยนระวังสุนัขดุถูกทำลายย่อยยับโดยสมบูรณ์!]** “บัดซบ!” อัตราการทำลายล้างรวดเร็วขึ้นกว่าเดิม? หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขตที่ 3 ต้องพินาศตามไปแน่ หากดันเจี้ยนถูกทำลายจนหมดสิ้น เขาจะต้องสูญเสียมหาศาลเพราะต้องเริ่มก่อสร้างใหม่ทั้งหมด ดาร์คที่กำลังคลุ้มคลั่งรีบพุ่งทะยานไปยังเขตที่ 3 ทันที *** “เขาจะตายไหมนะ...?” เกริดหายเข้าไปในดันเจี้ยนกว่าชั่วโมงแล้ว เนื่องด้วยกลุ่มพันธมิตรเคลียร์สามเขตแรกไปหมดแล้ว เกริดคงมุ่งหน้าสู่เขต 4 ทันทีที่เข้าไป และที่นั่น... เขาจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจ ‘เนตรปีศาจ’ (Evil Eyes) เผ่าพันธุ์ที่กวาดล้างกลุ่มพันธมิตรจนย่อยยับ พวกมันคือเผ่าพันธุ์ปีศาจเฉกเช่นเดียวกับแวมไพร์ที่ถือกำเนิดมาเพื่อสยบผู้เล่น โดยเฉพาะพลังแห่ง ‘การหยั่งรู้’ ที่สามารถทำนายการเคลื่อนไหวของผู้เล่นได้อย่างแม่นยำ ในทางทฤษฎีแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้เล่นจะเอาชนะพวกมันได้ ‘ไม่สิ เกริดจะต้องไม่เป็นไร เขาคือชายผู้เอาชนะท้องนภาเหนือท้องนภามาได้เชียวนะ’ ทว่าในยามนี้ เขาอาจต้องการความช่วยเหลืออย่างที่สุด ‘ข้า... ข้าจะไปช่วยท่านเอง’ จะไม่มีการสูญเสียเกิดขึ้นเพราะพวกเศษสอยบลัดคาร์นิวัลอีกแล้ว ‘ต้มยำ’ (Tom Yum) เชื่อมั่นเช่นนั้นก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยน แม้เธอจะกังวลเรื่องความทนทานของไอเทมที่มีอยู่ แต่เธอก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อสถานการณ์นี้ได้ ‘เอ๊ะ?’ ทันทีที่ย่างกรายเข้าไป ต้มยำถึงกับขยี้ตาด้วยความไม่เชื่อ ทัศนียภาพของดันเจี้ยนเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว กำแพงด้านในถูกทลายลง พื้นดินและเพดานพังพินาศจนไม่เหลือเค้าเดิม ‘นี่มันยังกับ...’ มันดูเหมือนเหมืองร้างที่ถูกทิ้งขว้างมานานแสนนาน เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่? ต้มยำนึกสงสัยแต่ไม่มีเวลาหาคำตอบ เธอเร่งฝีเท้าจนไปถึงเขตที่ 4 และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เหล่าเนตรปีศาจทั้ง 20 ตนที่เคยบดขยี้เหล่ายอดฝีมือระดับแรนเกอร์ บัดนี้กลับนอนสลบไสลไร้ทางสู้ ที่สำคัญที่สุด แม้แต่พวก ‘ผู้พยากรณ์’ ของเผ่าพันธุ์ยังนอนจมกองเลือด “อะ... เป็นไปได้ยังไง?” เกริดกำราบเนตรปีศาจที่ทรงพลังเหล่านั้นด้วยตัวคนเดียวงั้นรึ? ต้มยำจ้องมองไปยังร่างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่บนซากศพของเนตรปีศาจ ในมือข้างหนึ่งของเขายังคงกุมจอบขุดแร่อยู่อย่างมั่นคง “ไอ้พวกมอนสเตอร์กระจอกพวกนี้จะอาละวาดอะไรกันนักหนา?” “...” เนตรปีศาจผู้ยิ่งใหญ่... กลายเป็นเพียง ‘มอนสเตอร์กระจอก’ ในสายตาเขาอย่างนั้นหรือ? ต้มยำได้แต่ยืนอึ้งจนน้ำท่วมปาก พูดอะไรไม่ออกแม้เพียงคำเดียว